Η έξοδος της πομπής στους δρόμους και η περιφορά στις Ενορίες είναι μια μεταγενέστερη πρακτική που παγιώθηκε κυρίως κατά την Τουρκοκρατία και την οθωνική περίοδο, εξυπηρετώντας την ανάγκη για δημόσια ομολογία Πίστης και Αγιασμό της κτίσης.
Στην Ορθόδοξη πρακτική, η δομή της πομπής είναι Ιεραρχική και συμμετοχική: προηγούνται τα Εξαπτέρυγα και ο Σταυρός ως σύμβολα νίκης, ακολουθεί ο Κλήρος με τον Επιτάφιο (το κεντημένο ύφασμα), ενώ ο λαός έπεται ως «συνοδοιπόρος» στην ταφή και όχι ως θεατής από τα πεζοδρόμια.Η χρήση χάλκινων πνευστών και φιλαρμονικών είναι ξένη προς τη Βυζαντινή παράδοση, η οποία επιτάσσει μόνο το πένθιμο σήμαντρο και τη Βυζαντινή Ψαλμωδία.
Η τελετή ολοκληρώνεται με την επιστροφή στο Ναό, όπου οι Πιστοί περνούν κάτω από τον Επιτάφιο στην είσοδο, συμβολίζοντας την είσοδο της ανθρωπότητας στη ζωή και την Ανάσταση μέσω του θανάτου του Κυρίου. Οποιαδήποτε στοιχεία υπερβολής, όπως πυροτεχνήματα ή ανταγωνιστικοί στολισμοί, θεωρούνται αλλοίωση αυτού του Ταπεινού ήθους που ορίζει την Ανατολική Εκκλησία.
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου