Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

H Ορθοδοξία είναι το «καλύτερα φυλαγμένο μυστικό» των Αμερικανών,

25/1/26

 

ΗΠΑ: H Ορθοδοξία είναι το «καλύτερα φυλαγμένο μυστικό» των Αμερικανών «Έκλαιγα για μιάμιση ώρα στην πρώτη μου Θ. Λειτουργία» .  Από την «Κατήχηση» του διαδικτύου στα σκαλοπάτια της Ενορίας - Η Associated Press μιλά για «δεύτερο κύμα» Αμερικανών που γεμίζει τους ναούς.

Το Θαύμα Θαυμάτων που συντελείται στις ΗΠΑ,αποκαλείται σήμερα ως το «καλύτερα κρυμμένο μυστικό» της Αμερικής (America’s best kept secret). Και αυτό δεν είναι άλλο από την έλευση χιλιάδων Αμερικανών στους κόλπους της Ορθοδοξίας, που ως φαινόμενο συνεχίζει να απασχολεί έντονα τα μεγάλα ειδησεογραφικά μέσα.

Όταν ακόμα και το πρακτορείο Associated Press αφιερώνει εκτενές ρεπορτάζ για την θεαματική απήχηση της Ορθόδοξης Πίστης στους νέους της Αμερικής, τότε αντιλαμβάνεστε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια παροδική «μόδα», αλλά μιλάμε για ένα ιστορικό φαινόμενο. Αμερικανοί αναλυτές κάνουν λόγο για δύο μεγάλα κύματα προσέλκυσης πιστών στην Ορθοδοξία, όπου το ένα διαδέχθηκε χρονικά το άλλο.

Το πρώτο δημιουργήθηκε (κατά τα χρόνια της πανδημίας) όταν πολλοί νέοι Αμερικανοί άνδρες που είχαν μπουχτίσει από τη μισανδρική woke προπαγάνδα, άρχισαν να μαγνητίζονται από το ισορροπημένο μήνυμα της Ορθοδοξίας. Αρνούμενοι να δεχθούν την αυτο-ακύρωση τους από woke πολιτικές και αλωμένες ψευδοεκκλησίες, στράφηκαν στο αρχαίο Ορθόδοξο Κάλλος που ευαγγελίζεται «ὁμόνοιαν ψυχῶν καὶ σωμάτων» και που «άρσεν και θήλυ» ευλογούνται στα πρότυπα του Χριστού και της δισχιλιετούς Εκκλησίας του.

Δεύτερο κύμα Πιστών, Όμως το Θαύμα αποδίδει όλο και νέους καρπούς. Μετά τους ανύπανδρους Αμερικανούς, πλέον γίνεται λόγος για ένα δεύτερο μαζικό κύμα από ανθρώπους που Ασπάζονται την Ορθοδοξία και είναι κυρίως παντρεμένοι άνδρες και γυναίκες, και πάλι νέας ηλικίας. Επιπλέον θέλουν να γνωρίσουν πρόθυμα την πίστη και μέλη της έγχρωμης κοινότητας, όπως επίσης και Ισπανόφωνοι.

Το εντυπωσιακό είναι ότι οι περισσότεροι οδηγούν τα βήματά τους για πρώτη φορά σε κάποιον Ορθόδοξο Ναό, αφού έχουν Κατηχηθεί – μερικώς – από το διαδίκτυο. Podcasts, Χριστιανικές ομιλίες, άρθρα και ντοκιμαντέρ, λειτουργούν ως ένα ακαταμάχητο όχημα Ιεραποστολικής κρούσης με εκπληκτικά καρποφόρο έργο.

Οι ίδιοι οι Αμερικανοί δηλώνουν ότι το διαδίκτυο τους έφερε στην Ορθοδοξία και η κρίσιμη πρόκληση για τους Ιερείς στις ΗΠΑ είναι να μάθουν στους Κατηχούμενους τον πραγματικό «offline» πλούτο της Εκκλησίας. Δηλαδή το τι εστί να συμμετέχουν στα Μυστήρια, να Εξομολογούνται, να Κοινωνούν, να Νηστεύουν, να Προσεύχονται και να διαμορφώσουν μια Ενοριακή συντροφιά αλληλοπεριχώρησης κόντρα στον απομονωτισμό του διαδικτύου.

Στα πλαίσια του ρεπορτάζ του Associated Press που πρόβαλε και το Euronews, βλέπουμε πλάνα από τον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Λος Άντζελες, όπου νέοι Αμερικανοί κατακλύζουν την Εκκλησία. Μια εικόνα που σε γεμίζει δέος. Αντί για Ψάλτες, βλέπουμε ολόκληρο το Εκκλησίασμα να Ψάλλει κατά την αρχαία παράδοση, με τους Νεοφώτιστους Χριστιανούς να διαβάζουν τους ύμνους.

«Έκλαιγα και δεν μπορούσα να σταματήσω»

Ο Τζάστιν Μπράξτον, ένας έγχρωμος Αμερικανός που εργάζεται ως πυροσβέστης στην περιοχή, έδωσε μια συγκλονιστική μαρτυρία για το πώς ένοιωσε στην ψυχή του το κάλεσμα από την Ορθοδοξία. Την πρώτη φορά που πήγε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, παρότι καταλάβαινε ελάχιστα λόγια, για μιάμιση ώρα δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει. «Έμαθα τη διαφορά μεταξύ ευτυχίας και (κοσμικής) χαράς», δηλώνει. «Η “χαρά” είναι ουσιαστικά η ικανοποίηση σαρκικών αναγκών. Σε κάποιους φαίνεται κουραστική η Νηστεία, η Προσευχή, αλλά εγώ το βλέπω ως άσκηση. Η ευτυχία είναι εκείνο το συναίσθημα μετά από μια σκληρή άσκηση όταν να λες, “Ναι, το κατάφερα”», λέει.

Τα νέα αρνία του Χριστού που Εκκλησιάζονται στην Αγία Σοφία, έχουν καθιερώσει μάλιστα και Ενοριακή Σύναξη όπου μοιράζονται τις εμπειρίες τους για το πώς οδηγήθηκαν στην Πίστη. Σε πολλές Ενορίες γίνονται και κύκλοι μελέτης της Γραφής. Σε αυτήν την καταπληκτική άνθιση της Ορθοδοξίας, το ρεπορτάζ του AP αναφέρει ότι νέοι Ναοί χτίζονται γιατί οι υπάρχοντες αδυνατούν πλέον να χωρέσουν τους ολοένα αυξανόμενους Χριστιανούς.

Τεράστια η Πνευματική ευθύνη.

Σε αυτό το πρωτόγνωρο – για τα δεδομένα της αμερικανικής κοινωνίας – σκηνικό, οι Ιερείς καλούνται να εμφυσήσουν την Πνευματική ισορροπία στους κατηχούμενους. Ένα πολύ απαιτητικό έργο, αν ληφθεί υπόψιν η κουλτούρα της υπερβολής που διακρίνει τους Αμερικανούς. Στην Ορθόδοξη Ενορία καλούνται να μάθουν την ταπεινοφροσύνη, την κένωση του εγωισμού, τον έλεγχο των λογισμών και την αυτομεμψία, περνώντας στον στίβο του βιώματος που απέχει πολύ από τις λαμπικαρισμένες θεωρίες του διαδικτύου.

Το γεγονός ότι το διαδίκτυο παραμένει ο νούμερο 1 «Ιεραπόστολος» για τους Αμερικανούς είναι βέβαια ένα δίκοπο μαχαίρι. Από τη μια πλευρά είναι ένα μέσο με πανίσχυρη εμβέλεια, αλλά από την άλλη πολλοί «influencers» μπορεί να παρουσιάζουν στρεβλές αποτυπώσεις της Ορθόδοξης διδασκαλίας. Η εικόνα μιας ανδροκρατούμενης Πίστης που απευθύνεται κυρίως σε άνδρες, είναι μια τέτοια στρέβλωση που κάποιοι δημιούργησαν, αλλά αισίως ξεπερνιέται όπως είδαμε παραπάνω.

Και από την άλλη, ο σημαντικότερος κίνδυνος γι’ αυτά τα Θαυμαστά «νήπια» του Χριστού, είναι όλοι εκείνοι που θα επιχειρήσουν να μπολιάσουν την πίστη τους με το δηλητήριο του «δικαιωματισμού/αφέλια». Κι έτσι οι νεοφώτιστοι να συναντήσουν ξανά τις κακοδοξίες απ’ τις οποίες δραπέτευσαν, αυτή τη φορά με «Ορθόδοξο» περίβλημα. Αυτό θα είναι ένα Πνευματικό έγκλημα ασύλληπτων διαστάσεων. Η βαριά ευθύνη ανήκει κυρίως στην ιεραρχία των ΗΠΑ που κρατά στα χέρια της τόσες ψυχές και θα δώσει λόγο για το που θα τις οδηγήσει.

Υπάρχει όμως μια γερή Πνευματική σπορά από τους Αγίους που έδρασαν στις ΗΠΑ και εργάστηκαν σκληρά για να φτάσουμε στη σημερινή εποχή αυτού του Ευλογημένου Θερισμού. Ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς και όλοι οι άλλοι Φωστήρες, θα κρατήσουν ζωντανό αυτόν τον Ιεραποστολικό Καρπό. Και είναι βέβαιο ότι αυτή η Σπορά θα δώσει σωστές ρίζες σε πάρα πολλές ψυχές.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

«“Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε” (Μτθ 10), λέει το Ευαγγέλιο!

23/1/26

 Κάποιος Εβραίος βρήκε ένα Χριστιανό και του λέει: «Είσαι καλός Χριστιανός;». 

Λέει, «προσπαθώ».. Του αστράφτει ένα χαστούκι!

Λέει: «Αν είσαι καλός Χριστιανός, στρέψε και το άλλο μάγουλο». Του έστρεψε και το άλλο. 

Του έδωσε άλλο χαστούκι. «Στρέψε πάλι». Του έδωσε άλλο.

Έφαγε καμιά δεκαριά χαστούκια από τον Εβραίο και μάλιστα δυνατά. Του λέει τότε. 

«Τώρα παραδέχομαι ότι είσαι καλός Χριστιανός».

«Όχι», του λέει, «ακόμη είμαι μισός Χριστιανός. Τώρα θα γίνω ολόκληρος..». 

Τον παίρνει τον Εβραίο, του δίνει ένα γερό ξύλο και του λέει˙«“Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε” (Μτθ 10), λέει το Ευαγγέλιο! Τώρα, του λέει, «το τήρησα και στις δυο πλευρές το Ευαγγέλιο. Μέχρι πριν ήμουνα μισός, τώρα είμαι ολόκληρος..»

Διότι εκεί πράγματι του χρειαζότανε και είχε αποτελέσματα˙ πολύ καλά του έκανε.

Μακαριστός Πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!           Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Μάθημα σεβασμού και τιμής προς τους γονείς μας, κατά το λόγο της Αγίας Γραφής.

22/1/26

Μάθημα σεβασμού και τιμής προς τους γονείς μας, κατά το λόγο της Αγίας Γραφής.

Μέσα στην Αγάπη είναι ο Σεβασμός.

Μέσα στον Σεβασμό είναι η Αγάπη.

Αυτό το οποίο Αγαπώ, το Σέβομαι κιόλας.

Και αυτό το οποίο Σέβομαι, το Αγαπώ.

Άγιος Παΐσιος.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!      Μιχάλης Αντωνιάδης



read more ►
0 σχόλια

Το μωρό που θα υιοθετούσαν έχει ένα διδυμάκι με νοητική υστέρηση.

 

Ο Άνθρωπος Τζιοβάνι!!


Έχει πλέον περάσει τα 50, με το χρήμα και τη φήμη του μπορούσε να έχει όποια ήθελε, όμως εκείνος Παντρεύτηκε τη φτωχή κοπελίτσα που ήταν μαζί όταν πήγαινε στο γυμνάσιο.

Όταν μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών δεν μπόρεσαν να κάνουν παιδιά, αποφάσισαν να υιοθετήσουν ένα μωρό από ορφανοτροφείο.

Εκεί έμαθε ότι το μωρό που θα υιοθετούσαν έχει ένα διδυμάκι με νοητική υστέρηση. Χωρίς δεύτερη σκέψη το υιοθέτησαν κι αυτό για να μη χωρίσουν τα δυο αδέρφια και τα μεγαλώνει μαζί. Αυτός είναι ο Τζιοβάνι.!!

Προχτές έστειλε Ευχές για τις Γιορτές, με αυτή τη φωτογραφία.!!


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!   Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Ο αστυφύλακας Μίλερ,

 

Ο αστυφύλακας Μίλερ ανταποκρίθηκε σε κλήση σε τοπικό παντοπωλείο. Ο διευθυντής είχε πιάσει έναν κλέφτη. Όταν έφτασε ο αστυφύλακας Μίλερ, περίμενε να δει έναν έφηβο να κλέβει γλυκά ή έναν επαγγελματία κλέφτη. Αντ' αυτού, είδε έναν ηλικιωμένο άνδρα, περίπου 80 ετών, να κάθεται σε ένα παγκάκι στο γραφείο ασφαλείας, κοιτάζοντας το πάτωμα.

"Προσπάθησε να φύγει με ένα καρβέλι ψωμί, ένα κουτί αυγά και μια μικρή σακούλα σκυλοτροφή", είπε ο διευθυντής. "Έχουμε πολιτική μηδενικής ανοχής. Θέλω να κάνω μήνυση. ”

Ο αστυφύλακας Μίλερ κοίταξε τα αντικείμενα. Η συνολική αξία ήταν ίσως 12 δολάρια.

Κάθισε δίπλα στον γέρο.

"Κύριε, γιατί το κάνατε; ”

Τα χέρια του άντρα έτρεμαν.

"Η επιταγή Κοινωνικής Ασφάλισης μου άργησε", ψιθύρισε. "Έχω να φάω δύο μέρες. Και ο σκύλος μου.. ο σκύλος μου πεινάει. Μπορώ να αντέξω την πείνα, αλλά δεν άντεχα να τον βλέπω να με κοιτάζει έτσι πια. ”

Ο αστυφύλακας Miller κοίταξε τα φθαρμένα παπούτσια και το λεπτό σακάκι του άνδρα. Σκεφτόταν τον παππού του.

Ο αστυνομικός Μίλερ σηκώθηκε και στράφηκε στον διευθυντή.

"Θα το αναλάβω εγώ από εδώ. ”

Συνόδευσε τον γέρο στο ταμείο. Ο διευθυντής υπέθεσε ότι τον έβγαζε έξω από το κατάστημα. Αλλά ο αστυνομικός Μίλερ σταμάτησε.

Μάζεψε ψωμί, αυγά και σκυλοτροφή. Στη συνέχεια πρόσθεσε ένα ψητό κοτόπουλο, γάλα, λαχανικά και μια μεγάλη σακούλα τροφής για σκύλους υψηλής ποιότητας. Έβγαλε την πιστωτική του κάρτα και πλήρωσε για όλα.

"Κύριε, δεν θα πάτε φυλακή σήμερα", είπε ο αστυφύλακας Miller στον γέρο. "Θα πας σπίτι για να ταΐσεις τον σκύλο σου. ”

Ο γέρος άρχισε να κλαίει εκεί στη μέση του μαγαζιού.

"Γιατί; ” έκλαιγε με λυγμούς. "Παρέβηκα το νόμο. ”

"Μερικές φορές ο νόμος είναι ασπρόμαυρος", είπε ο αστυνομικός Miller. "Αλλά η ανθρωπότητα είναι γκρίζα. Σε αυτή την πόλη, φροντίζουμε τους μεγαλύτερους μας. ”

Ο αστυφύλακας Miller πήγε τον άνθρωπο σπίτι και τον βοήθησε να μαζέψει τα ψώνια. Του έδωσε τον προσωπικό του αριθμό κινητού.

"Την επόμενη φορά που θα πεινάσεις, μην κλέψεις", είπε ο Μίλερ. "Τηλεφώνησέ μου. ”

Το αστυνομικό τμήμα κοινοποίησε αργότερα μια φωτογραφία της απόδειξης. Έγινε viral, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι το να είσαι αστυνομικός δεν είναι μόνο να κάνεις συλλήψεις - αλλά να κάνεις τη διαφορά.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

''αγαπήστε τον εχθρό σας'',

 Όταν πήγα να εφαρμόσω το: ''αγαπήστε τον εχθρό σας'', ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να το εφαρμόσω. Μου ήταν αδύνατο και ας έλεγε το Ευαγγέλιο..

Το Ευαγγέλιο δεν λέει ψέματα και δεν δίνει προτροπές, που δεν είναι πραγματοποιήσιμες.

Είναι βλασφημία να λέμε, ότι ο Χριστός είπε πράγματα, που δεν είναι κατορθωτά. Βέβαια δεν είναι κατορθωτά, αν ο άνθρωπος τα εφαρμόσει με τις δικές του δυνάμεις, αλλά γίνονται κατορθωτά με τη βοήθεια του Χριστού.

Εξάλλου μας είπε ο Χριστός: Χωρίς εμού, ου δύνασθαι ποιείν ουδέν δηλ. χωρίς Εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα.

Και έλεγα στο Θεό: ''Θεέ μου, δεν μπορώ να εφαρμόσω αυτήν την εντολή..''. 

Ξέρετε τί απάντηση με έδωσε ο Θεός; 

''Εσύ θέλεις;''..

 Ομολογώ, ότι η απάντησή Του με κόλλησε στον τοίχο!

Διότι το θέμα, δεν ήταν μόνο ότι δεν μπορούσα, αλλά και το ότι δεν ήθελα να αγαπήσω. Αισθανόμουν μίσος. Αυτό ήταν το μυστικό..

Ο Χριστός δεν μας ρωτάει αν μπορούμε, αλλά αν θέλουμε. Άρα η ευθύνη μας έγκειται, στο ότι δεν θέλουμε να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας και όχι ότι δεν μπορούμε να τους αγαπήσουμε. Το να μπορέσουμε ο Θεός θα μας βοηθήσει, το να θέλουμε όμως, εμείς θα συμβάλλουμε.

Όταν εμείς θελήσουμε, ο Χριστός θα μας δώσει τρόπο τινά τέτοια Φώτιση, που θα βλέπουμε τον άνθρωπο που μας έκανε κακό και αντί να τον μισούμε, θα τον λυπούμαστε και θα αισθανόμαστε οίκτο γι' αυτόν. Θα μας φορέσει ο Χριστός ειδικά γυαλιά δικά του και θα μπορέσουμε έτσι να έχουμε σπλάχνα οικτιρμών για τους εχθρούς μας..


† Δημήτριος Παναγόπουλος

Ιεροκήρυκας.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Στο σύμφωνο με την Αγία Γραφή, κάνουμε υπακοή,

16/1/26

 

Αν κάτι μας πει η διοικούσα Εκκλησία, το οποίο δεν είναι σύμφωνο με αυτά που μας λέει η Αγία Γραφή,

οι Άγιοι Πατέρες, δηλαδή η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη,

οι Ιεροί Κανόνες,

η Παράδοσή μας, 

τότε δεν κάνουμε υπακοή.

Σάββας ο Αγιορείτης 


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!      Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Τα Χριστούγεννα των ορφανών. Ὁ Ξανθὸς Έπισκέπτης,

11/1/26

 

Τα Χριστούγεννα των ορφανών.

Ὁ Ξανθὸς Έπισκέπτης


χρονιὰ τοῦ 1943, ὃπως ὅλες οἱ χρονιὲς τῆς μαύρης Κατοχῆς, ἦταν φρικτή· πεῖνα, ἀρρώστεια καὶ δυστυχία ἐμάστιζαν τὸν τόπο.

Ὅ,τι καλὸ εἶχε ὁ τόπος, τὸ ἔπαιρναν οἱ Γερμανοί· καὶ ὅ,τι ἄφηναν ἐκεῖνοι, τὸ ἄρπαζαν οἱ ῾Ιταλοὶ καὶ οἱ Βούλγαροι.

Μέσα στὴ γενικὴ αὐτὴ δυστυχἴα ὁ Θοδωρἀκης καὶ ἡ Φανὴ ἦσαν ὀρφανὰ ἀπὸ πατέρα, τὸν˙ἐσκότωσαν οἱ Γερμανοὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ 1943, γιατί τὸν ἔπιασαν - ἔλεγαν - σὲ μιὰ σιδηροδρομική γέφυρα μὲ χειροβομβίδες. ῎Ετσι ἔμειναν τὰ δύο παιδιὰ μόνα στὸν κόσμο μὲ τὴ μητέρα των, μόνα καὶ ἀπροστάτευτα.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ κυρα-Ἄννα δὲν ἐλύγισε. Ἔκρυψε στὰ κατάβαθα τῆς καρδιᾶς τὸν πόνο της καί ἄρχισε νὰ ξενοδουλεύῃ, γιὰ νὰ ζήσῃ τὰ παιδάκια της. Καὶ πάλι δὲν ἐπρόφθανε μὲ τὴ μεγάλη ἀκρίβεια, ποὺ ἔδερνε τότε τὴν ῾Ελλάδα.

Καί σὰν νὰ μὴ ἔφθαναν ὅλα αὐτά, ἔπεσε καὶ στὸ κρεβάτι μὲ τὰ μεγάλα κρύα τοῦ Δεκεμβρίου. Ἐπέρασε βέβαια τὸ κακό, ἀλλ’ ἦρθαν τὰ Χριστούγεννα καὶ ἀκόμη ἀδύνατη δὲν ἠμπόρεσε νὰ ἐργασθῇ. Γι῾ αὐτὸ ἡ παραμονὴ τῆς Μεγάλης Έορτῆς τῶν Χριστουγέννων ηὗρε τὸ πτωχικὸ σπιτάκι - ἕνα δωμάτιο ὃλο ὅλο - ἔρημο ἀπὸ πατέρα, ἀπροστάτευτο ἀπὸ μητέρα, ἄδειο ἀπ’ ὅ,τι φέρνει τὴ χαρά. Τὰ δύο παιδιὰ - 10 χρόνων τὸ ἀγόρι, 8 ἡ κορούλα - ἔκαναν τὴν Προσευχούλα των καὶ ἐκοιμήθηκαν νηστικά, γιατί τὸ λίγο ψωμάκι τοῦ δελτίου τὸ εἶχαν φάγει ἀπὸ τὸ ἀπόγευμα. Ποιός ξέρει τί ἀχνιστὰ ψωμιὰ νὰ ἔβλεπαν τὰ καημένα στὸν ὓπνο των!

Ἡ ἄμοιρη μητέρα ἄναψε τὸ Καντήλι, ἐγονάτισε κάτω ἀπὸ τὰ Εἰκονίσματα καί παρεκάλεσε τὴν Παναγία καὶ τὸ Θεῖο  Παιδάκι της, τὸν μικρὸ Χριστούλη, νὰ λυπηθοῦν τὰ ὁρφανά.

Πῶς ἦρθαν τὰ ἐφετεινὰ Χριστούγεννα! χωρίς τὸν ἄνδρα της, χωρὶς ψωμάκι, χωρίς ζεστὸ φαγάκι γιὰ τὰ παιδιά της!.. Δάκρυα ἐπλημμύρισαν τὰ μάτια τῆς πονεμένης μητέρας, ποὺ ἐξέσπασαν σὲ θρῆνο.  Ἀλλ’ ὁ θρῆνος τῆς ἔφερε κάποιο ἐλάφρωμα καὶ ἔτσι ἀποκοιμήθηκε καὶ ἐκείνη. ῟Ωρες ἐπέρασαν καὶ ἡ κυρα - Ἄννα ἦταν βυθισμένη στὸν ὕπνο· κάποτε, σὰν σὲ ὄνειρο, ἄκουσε νὰ κτυποῦν οἱ Καμπάνες, ποὺ ἐκαλοῦσαν τοὺς  Χριστιανοὺς, στὴ Μεγάλη Έορτή· ὁ ἦχός των ἔφθανε στ’ αὐτιά της χαρμόσυνος, ἀλλὰ μισοσβημένος.

Θέλει νὰ σηκωθῇ, νὰ τρέξῃ στὴν Έκκλησία μὲ τὰ ξυπόλυτα παιδάκια της, ἀλλὰ δὲν τὰ καταφέρνει νὰ ξυπνήσῃ, σὰν νὰ ἦταν ναρκωμένη. Ὁ κόπος, ἡ ἀδυναμία καὶ ὁ πόνος τὴν κρατοῦν μὲ ἄλυτα δεσμά.

Σὲ λίγη ὥρα πάλι ἐνόμισε ὅτι ἐκτύπησαν τὴν θύρα˙ ἦταν ὅμως τόσο βαρὺς ὁ ὕπνος της, ποὺ οὔτε τώρα τὴν ἄφηνε  νὰ σηκωθῇ. Κάποιος ἐπέρασε μέσα ἐλαφρὰ ἐλαφρά, σὰν νὰ ἐπατοῦσε στὰ νύχια, νὰ μὴν τοὺς ξυπνήσῃ. Ποιός τάχα  νὰ ἦταν; Ἄνοιξε τὰ μάτια της νὰ ἰδῇ· τῆς ἐφάνηκε ὃτι τὰ ἄνοιξε. Καὶ εἶδε τότε ὅτι ὁ ξένος ἦταν ἕνας νέος γλυκός,  ξανθός, μὲ μάτια γεμᾶτα συμπάθεια, λέτε καὶ ἦταν 'Άγγελος.

῞Εκαμε να φωνάξῃ, να ἐρωτήσῃ ποιός ἦταν αυτὸς μὲ τὴν Οὐράνια εὐμορφιά, ἀλλ’ ὁ βαρὺς ὕπνος δὲν τὴν ἄφηνε. Ὁ ἐπισκέπτης ἐπροχώρησε δύο τρία βήματα καὶ ἔβαλε ἕνα χάρτινο κιβώτιο, ἕνα μεγάλο κιβώτιο, ἐπάνω στὸ τραπέζι τοῦ σπιτιοῦ.

Ἄπλωσε ἔπειτα στὰ δύο παιδάκια τὰ Άγγελικά του χέρια, ποὺ εἶχαν στὶς παλάμες κάποια παλιὰ οὐλή. Τὰ ἐχάϊδεψε καὶ  ἕνα φῶς ζωηρό, ἀλλ’ ἁπαλὸ καὶ γλυκὸ ἐχύθηκε γῦρο καὶ ἐφώτισε σὰν γελαστὸς ἀνοιξιάτικος ἥλιος˙ τοὺς  ἐχαμογέλασε καὶ ἕνα ἄρωμα ἀπὸ ρόδα ἐπλημμύρισε τὸ δωμάτιο.

- Χριστέ μου! εἶπε, σὲ ἐγνώρισα απὸ τὶς Θεῖες Πληγές Σου!

Καὶ μὲ καρδιὰ πλημμυρισμένη λαχτάρα καὶ πόθο ἐπετάχθηκε νὰ πέσῃ στὰ πόδια του, νὰ τ’ ἀσπασθῇ, νὰ τὰ βρέξῃ μὲ  τὰ δάκρυα της.

Ἀλλ’ ὅταν εὑρέθηκε ὀρθή, ὁ γλυκὸς καὶ Ξανθὸς Έπισκέπτης μὲ τὰ Οὐράνια Μάτια εἶχε χαθῆ. Τὸ ὄνειρο εἶχε σβήσει‧  μόνο τὸ Φῶς τοῦ Καντηλιοῦ ἐτρεμόσβηνε στὸ Εἰκονοστάσι..

Ἔκαμε τὸ Σταυρό της καὶ ἔπειτα ἔρριξε μιὰ ματιὰ στὰ παιδιά της˙ ἡ ἀναπνοούλα των ἀκουόταν ἐλαφρά· ἐκοιμῶντο ἥσυχα ἥσυχα, σὰν σὲ Θεῖο Παράδεισο, Εὐλογημένα ἀπὸ τὰ χέρια μὲ τὶς Θεῖες πληγές! Ὅταν ὅμως τὸ βλέμμα της ἔπεσε στὸ τραπέζι, εἶδε ἐκεῖ ἐπάνω ἕνα κιβώτιο χάρτινο, σὰν ἐκεῖνο ποὺ ἄφησε ὁ Θεῖος ἐπισκέπτης. Μὲ ὃλη τὴν  ἀδυναμία της ἔτρεξε καὶ τὸ ἐπῆρε στὰ χέρια· τῆς ἐφάνηκε πολὺ βαρύ. Τὸ ἄνοιξε· ὤ! τὸ Θαῦμα, χίλια δυὸ καλά.

- Χριστέ μου! Χριστέ μου! εἶπε πάλι. Καὶ ἄρχισε να φωνάζῃ μὲ χαρὰ τά παιδάκια της:

- Θοδωράκη, Φανή! Ξυπνῆστε! Σηκωθῆτε γρήγορα! Καὶ τὰ ἔπιανε πότε ἀπὸ τὰ πόδια, πότε ἀπὸ τὰ χέρια νὰ ξυπνήσουν.

Τὰ δύο παιδιὰ ἐξύπνησαν τέλος ἀπὸ τόν βαθὺ πρωϊνὸ ὓπνο καὶ καθισμένα στὸ κρεβάτι ἔτριβαν τὰ ματάκια των. Τρομαγμένα ἀπὸ τὸ πρωϊνὸ ἀγουροξύπνημα ἐρώτησαν μὲ ἀπορία;

- Γιατί, μαννούλα, μᾶς ἐξύπνησες τόσο πρωΐ;

- Ἐλᾶτε, ἐλᾶτε γρήγορα νὰ ἰδῆτε· τοὺς ἀπάντησε καί τοὺς ἔδειξε τὸ κιβώτιο.

Τί νὰ ἰδοῦν! Ἐπἀνω ἦταν δύο ζευγαράκια ὑποδήματα ἀκριβῶς στὸ πόδι των· ἕνα κουστούμι γιὰ ἀγόρι,ἕνα φορεματάκι  ζεστὸ γιὰ κοριτσάκι, ἕνα φόρεμα μάλλινο σὲ πήχεις γυναικεῖο, δύο τόπια πολύχρωμα, μία κούκλα καὶ ἓνας σιδηρόδρομος, σιδηρόδρομος σωστὸς μὲ μηχανή, σκευοφόρο καί βαγόνια. Τὰ παιδιὰ δὲν ἐχόρταιναν νὰ τὰ βλέπουν  καὶ τά δάκτυλα των ἄρχισαν νὰ τὰ ψάχνουν.

Ἀπὸ κάτω ἦταν καὶ δεύτερος θησαυρός. Κουτιά, κουτιὰ χάρτινα καὶ τενεκεδένια. Ἄλλα εἶχαν κρέας, ἄλλα ψάρια, ἄλλα  συμπυκνωμένο γάλα, ἄλλα νωπὸ βούτυρο, ἄλλα φυστίκια, γαλετάκια, ζάχαρι, σοκολάτα, τσάϊ, καραμέλλες, ἀφρᾶτα  μπισκότα· ὡς καὶ βῶλοι ἦσαν μέσα, νὰ παίζουν παιδιά.

Τὰ ὀρφανὰ τὰ ἔχασαν· ποιός τάχα νὰ ἔστειλε τὰ πολύτιμα πράγματα! Καὶ ἔκπληκτα ἐρώτησαν:

- Ποιός τὰ ἔφερε αὐτά, μητέρα;

- Ὁ καλὸς Χριστός! Τὸν εἷδα μὲ τὰ μάτια μου!

Ὁ Θοδωράκης ἀνυπόμονος ἐπῆρε τὸ κουστούμι καὶ ἄρχισε νὰ τὸ ἐρευνᾷ. Σὲ μία τσέπη ηὗρε ἕνα φάκελο.

- Μαννούλα, κοίταξε ἐδῶ, ἕνα γράμμα· εἶπε καὶ τὸ ἔδωσε στὴ μητέρα του.

Τὸ ἄνοιξαν· εἶχε μέσα ἕνα χαρτονόμισμα τῶν 10 δολλαρίων καὶ ἕνα σημείωμα Έλληνικὰ γραμμένο.

‹‹ Μία οἰκογένεια ἀπὸ τὸν Καναδᾶ στέλνει τὸ μικρὸ αὐτὸ δῶρο σὲ μία ῾Ελληνίδα μητέρα καὶ στὰ παιδάκια της ››.

Τὴν ὥρα ἐκείνη - εἶχε βγῆ πιὰ ὁ ἥλιος - ἄνοιξε ἡ θύρα τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἐμπῆκε μέσα ἡ κυρία Χαρίκλεια, ἀδελφή τοῦ  Ἔρυθροῦ Σταυροῦ καὶ γνωστὴ κυρία τοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου τῆς Ένορίας. Ἔγύριζε ἀπὸ τὴ Λειτουργία καὶ ἐπέρασε  νὰ εἰπῇ στὴν κυρα - Ἄννα γιὰ τὸ δέμα, ποὺ εἶχε ἀφήσει περνῶντας. Τὸ ἔστελνε ὁ Ἐρυθρὸς Σταυρός, ποὺ στὸ ὄνομα  τοῦ Χριστοῦ φροντίζει γιὰ τοὺς δυστυχισμένους ὅλου τοῦ κόσμου.

 Ἀλλὰ δὲν εἶπε τίποτε, γιὰ νὰ μὴν ταράξῃ τὴ Προσευχή των.

Γονατισμένοι, μητέρα καὶ ὀρφανά, ἐμπρὸς στὰ Εἰκονίσματα εὐχαριστοῦσαν τὸ Θεῖο παιδάκι, ποὺ ἐγεννήθηκε τήν  ἡμέρα ἐκείνη, γιὰ νὰ φέρῃ στὸν κόσμο τὴν παρηγορία, τὴν ἀγάπη, τὴν καλωσύνη. Τὸν παρακαλοῦσαν ἀκόμη νὰ  προστατεύῃ τὴν ἄγνωστη καὶ μακρινὴ ἐκείνη οἰκογένεια μὲ τὴ γενναία Χριστιανικὴ καρδιά.

Θερμὰ δάκρυα, ποὺ ἔλαμπαν σὰν διαμάντια, κατέβαιναν ἀπὸ τὰ μάτια των!


 Νικόλαος Α. Κοντόπουλος

Αναγνωστικό Ε' Δημοτικού 1957   Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Μια καρδιά ανοιχτή, σαν τις παλιές αυλές..

10/1/26

 

Τα παλιά χρόνια η ζωή δεν ήταν εύκολη, αλλά ήταν πιο καθαρή. Οι άνθρωποι ξυπνούσαν νωρίς, δούλευαν με τα χέρια τους και γύριζαν το απόγευμα κουρασμένοι, αλλά ήσυχοι μέσα τους. Δεν υπήρχαν πολλά, όμως υπήρχε χρόνος. Χρόνος να καθίσεις, να μιλήσεις, να ακούσεις.  Οι αυλές ήταν ανοιχτές, οι πόρτες μισάνοιχτες και οι άνθρωποι γνώριζαν ο ένας τον άλλον. Ένα κάθισμα στη σκιά, ένα ποτήρι νερό, μια κουβέντα απλή, ήταν αρκετά. Οι μεγάλοι κουβαλούσαν βάρος, αλλά και σοφία. Οι νέοι μάθαιναν κοιτάζοντας, όχι μιλώντας πολύ.

Η αγάπη δεν λεγόταν συχνά, φαινόταν όμως σε όλα. Στο νοιάξιμο, στη φροντίδα, στο «έφαγες;», στο «πρόσεχε». Η ζωή χώραγε σε λίγα πράγματα, αλλά ήταν γεμάτη ανθρώπους.

Ας κρατήσουμε λοιπόν κάτι από εκείνα τα χρόνια και ας το πάρουμε μαζί μας στη νέα χρονιά. Λίγη απλότητα, λίγη υπομονή, περισσότερη αγάπη. Να έχουμε χρόνο ο ένας για τον άλλον και

 μια καρδιά ανοιχτή, σαν τις παλιές αυλές..


ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ    Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

«Αγιασμό» κάνουν και οι Ιερείς των Καθολικών Χριστιανών.

9/1/26

 

«Αγιασμό» κάνουν και οι Ιερείς των Καθολικών Χριστιανών. Όμως το νεράκι, που Αγιάζουν οι Ιερείς τους, δε διαφέρει από το κοινό νερό. Φθείρεται και αλλοιώνεται.

Κατά τον 18ο περίπου αιώνα, συνέβη στη Ρουμανία ένα γεγονός, που τάραξε τους εκεί Χριστιανούς. Οι Καθολικοί έλεγαν στους Ορθοδόξους: «εμείς έχουμε την αλήθεια, εσείς την πλάνη».

Το ίδιο έλεγαν και οι Ορθόδοξοι στους Καθολικούς.  Ξέσπασαν μεγάλες έριδες.

Συναντήθηκαν οι δυο αρχηγοί των ‘Εκκλησιών (ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος και ο Καρδινάλιος) και είπαν: «Κάτι πρέπει να κάνουμε για να ηρεμήσουν τα πνεύματα». Αποφάσισαν και οι μεν και οι δε, να κάνουν την ακολουθία του Αγιασμού.

Έκαναν (ο καθένας ξεχωριστά) την ακολουθία. Σφράγισαν τις δυο κολυμβήθρες με τους «Αγιασμούς».

Ο Ορθόδοξος είπε στον Καθολικό: Αν χαλάσει ο δικός μας Αγιασμός και δε χαλάσει ο δικός σας, τότε εμείς είμαστε σε πλάνη και εσείς στην Αλήθεια. Αν όμως χαλάσει ο δικός σας, τότε εσείς είσθε σε πλάνη». Ο Καθολικός το δέχθηκε.

Συμφώνησαν ν’ ανοίξουν τις «κολυμβήθρες» μετά από σαράντα ημέρες.

Δεν πέρασαν δέκα ημέρες και φανερώνεται η Παναγία στον Ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπο, και του λέει: «Τρέξε! Πάρε και τον Καρδινάλιο, πηγαίνετε στην Εκκλησία να ελέγξετε τον Αγιασμό».

Πήγαν. Και τι είδαν; Ο Αγιασμός των Καθολικών μύριζε ανυπόφορα. Των Ορθοδόξων ήταν πεντακάθαρος.

"Μικρός και μεγάλος Αγιασμός: Τo Θαύμα!!    Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

To Πολύτιμο: ένα τραγούδι.

5/1/26

Ήταν ένα ήσυχο Κυριακάτικο απόγευμα. Έτρωγαν κάτι πρόχειρο όταν, ξαφνικά, ο Τζορτζ είπε ότι θα ανέβαινε για λίγο πάνω. Έμεινε για αρκετή ώρα. Όταν κατέβηκε, ήταν τόσο ενθουσιασμένος που έμοιαζε σαν να είχε ανακαλύψει κάτι απίστευτο.

Δεν ήταν χρυσάφι.

Ήταν κάτι πιο 

πολύτιμο: ένα τραγούδι.

Ο Andrew Ridgeley, το άλλο μισό των Wham!, θυμάται έτσι εκείνο το απόγευμα του 1984 στο σπίτι των γονιών του George Michael. Ενώ όλοι χαλάρωναν, εκείνος μόλις 21 χρονών είχε κλειστεί στο παλιό παιδικό του δωμάτιο, με κάτι στο μυαλό που ακόμη δεν ήξερε να εξηγήσει. Μα όταν βγήκε από εκεί, το τραγούδι ήταν σχεδόν ολοκληρωμένο: ήχος, στίχοι, ατμόσφαιρα.

Σε λίγο παραπάνω από μία ώρα, είχε δημιουργήσει ένα κομμάτι που θα γινόταν ο πιο αγαπημένος, πιο πολυακουσμένος και πιο πολυερμηνευμένος Χριστουγεννιάτικος Ύμνος στον κόσμο: το Last Christmas.

Με τα συνθεσάιζερ και τα drum machines της εποχής, ο Τζορτζ έπλεξε μια μελωδία φωτεινή αλλά με ραγισμένη καρδιά. Την ώρα που το Χριστουγεννιάτικο ποπ της εποχής μιλούσε για χαρά και φώτα, εκείνος περιέγραψε τα Χριστούγεννα από την πλευρά αυτού που έχει χάσει κάτι. Όχι την αγάπη, αλλά την ελπίδα. Όχι τη γιορτή, αλλά την ψευδαίσθηση.

Το Last Christmas ήταν η σιωπηλή εξομολόγηση κάποιου που χαμογελά ενώ μέσα του αιμορραγεί.

Ήταν όλα όσα ο Τζορτζ δεν έλεγε, αλλά ένιωθε.

Και γι’ αυτό το τραγούδι πέρασε μέσα από τον χρόνο, έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένα εποχιακό χιτ. Γιατί κάτω από την ποπ επιφάνεια κρύβεται μια οικουμενική αλήθεια: μερικές φορές τα Χριστούγεννα δεν γιατρεύουν. Μερικές φορές πληγώνουν.

Και μετά ήρθε η τραγωδία.

Στις 25 Δεκεμβρίου 2016, ο George Michael πέθανε στο σπίτι του.

Ήταν 53 χρονών.

Πέθανε την ημέρα του τραγουδιού του.

Την ημέρα που είχε μεταμορφώσει σε μουσική και συναίσθημα.

Από τότε, κάθε φορά που ακούμε αυτές τις νότες, κάτι μέσα μας αλλάζει.

Δεν είναι πια απλώς η ιστορία μιας ραγισμενης καρδιάς.

Είναι το τραγούδι μιας ψυχής που έδωσε τα πάντα αγάπη, μουσική, τον ίδιο της τον εαυτό και στο τέλος έγινε μέρος της συλλογικής μνήμης εκείνης της μέρας.

Ο George Michael, ο άντρας που τραγουδούσε για τη μοναξιά τα Χριστούγεννα, έγινε κομμάτι της ίδιας της ιστορίας της στιγμής εκείνης.

Και αυτό που έμεινε από εκείνον δεν ήταν μόνο οι προβολείς ή οι σκηνές ήταν οι πράξεις που έκανε αθόρυβα, οι ανώνυμες δωρεές, η βοήθεια που πρόσφερε χωρίς ποτέ να ζητήσει κάτι. Χέρια απλωμένα, απλά και αληθινά.

Τραγουδούσε ότι την επόμενη χρονιά θα έδινε την καρδιά του «σε κάποιον ξεχωριστό».

Η αλήθεια είναι ότι το έκανε πάντα.

Και το κάνει ακόμη.

Κάθε φορά που ακούμε αυτό το τραγούδι.

Κάθε φορά που, μέσα στη γιορτή, νιώθουμε και μια στάλα νοσταλγίας.

Κάθε φορά που καταλαβαίνουμε ότι ο μοιρασμένος πόνος μπορεί να γίνει ομορφιά.

Το Last Christmas δεν είναι απλώς ένα τραγούδι.

Είναι μια υπόσχεση.

Ότι ακόμη και οι σπασμενες καρδιές μπορούν να δημιουργήσουν κάτι που κρατά για πάντα.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗMEPA !!   Μιχάλης Αντωνιάδης

 

read more ►
0 σχόλια

Είναι ολέθρια τα αποτελέσματα της Χαρτοπαιξίας.

2/1/26

 Φίδι που μαστίζει την κοινωνία τις ημέρες αυτές και ιδίως την νύχτα της Πρωτοχρονιάς, είναι η Χαρτοπαιξία. 

Αν  θέλετε με το νέο Έτος να έχετε την Ευλογία του Θεού, χαρτιά μην πιάσετε στα χέρια σας.

Είναι ολέθρια τα αποτελέσματα  της Χαρτοπαιξίας.

Υπάρχει, ἀγαπητοί μου, μιὰ κοινωνικὴ πληγή, ποὺ μοιάζει μὲ φοβερὸ φίδι. Τὸ φίδι αὐτὸ ὅλο τὸ χρόνο λουφάζει. Τώρα στὶς ἑορτὲς βγαίνει. Ποιό εἶνε τὸ φίδι; Ἂς γελᾷς ἐσὺ ποὺ μ᾿ ἀκοῦς, ὅποιος καὶ νά ᾿σαι. Ἐγὼ θὰ σοῦ πῶ τὴν ἀλήθεια, καὶ ἀδιαφορῶ τί θὰ πῇς ἐσύ. Τὸ φίδι, λοιπόν, ποὺ μαστίζει τὴν κοινωνία τὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ ἰδίως τὴ νύχτα τῆς Πρωτοχρονιᾶς, εἶνε ἡ χαρτοπαιξία. Μεγάλο φίδι..

―Δὲ᾿ μ᾿ ἀφήνεις ἥσυχο νὰ παίξω γιὰ τὸ καλὸ τοῦ χρόνου; σοῦ λέει ὁ ἄλλος.

«Γιὰ τὸ καλὸ τοῦ χρόνου»; Μὰ δὲ᾿ φέρνει κανένα καλὸ ἡ χαρτοπαιξία. Δὲν εἶνε ἀθῷο παιχνιδάκι. Εἶνε παιχνίδι δαιμονικό. Εἶνε σατανᾶς ὁλόκληρος μὲ ἑκατὸν πενήντα κέρατα.

1. Παίζεις χαρτιά; Πρῶτα – πρῶτα χάνεις τὸ χρόνο σου. Ἤξερα ἕνα παιδὶ ποὺ ἦρθε πρῶτος στὸ πανεπιστήμιο στὴν Ἀθήνα. Τὸν πρῶτο χρόνο πήγαινε καλά, ἔπαιρνε καὶ ὑποτροφία. Τὸ δεύτερο χρόνο ἔμπλεξε μὲ παρέες καὶ τὸν μάθανε νὰ χαρτοπαίζῃ. Ἔ, μέχρι σήμερα δίπλωμα δὲν πῆρε. Ἀντὶ νὰ ξενυχτᾷ στὰ γράμματα, ξενυχτοῦσε στὸ χαρτοπαίγνιο. Ἔτσι καταστράφηκε. Οἱ χαρτοπαῖκτες χάνουν τὸ χρόνο τους. Νὰ χτυπήσῃ ἡ Ἐκκλησία τὴν καμπάνα καὶ νὰ καλέσῃ σὲ ἀγρυπνία, δὲν ἔρχονται. Ὅταν ὅμως ὁ σατανᾶς καλῇ γιὰ χαρτοπαίγνιο, κάθονται ἐκεῖ μέχρι τὶς πρωϊνὲς ὧρες χάνοντας τὸ χρόνο τους.

2. Παίζεις χαρτιά; Χάνεις κάτι ἀκόμα ἀνώτερο· χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς σου. Γιατί; Γιατὶ ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ πιάσῃς τὸ χαρτὶ στὰ χέρια, ἔρχεται ἕνας σκορπιὸς καὶ σὲ τσιμπάει· ―Ἂχ θὰ κερδίσω;.. Καὶ ὁ ἄνθρωπος μπαίνει σὲ μιὰ διαρκῆ ἀγωνία. Κι ὅπως λένε οἱ γιατροί, οἱ χαρτοπαῖκτες εἶνε νευρικοί, καὶ οἱ περισσότεροι πεθαίνουν καρδιακοί.

3. Παίζεις χαρτιά; Παραβαίνεις ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Ποιά ἐντολή; Τὸ «Οὐ κλέψεις» (Ἔξ. 20,14), δὲν ἐπιτρέπεται νὰ κλέψῃς. ―Μπᾶ;

θὰ πῇς. Μάλιστα. Δὲν εἶνε κλέφτες καὶ λῃσταὶ μόνο αὐτοὶ ποὺ γυρίζουν στὰ βουνὰ ἢ μ᾿ ἕνα πιστόλι μπαίνουν στὶς τράπεζες καὶ γδύνουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ταμεῖα. Γκάγκστερ καὶ λῃσταὶ εἶνε καὶ οἱ χαρτοπαῖκτες. «Ἔλα ἀπόψε νὰ περάσουμε μιὰ ὡραία βραδιά· θὰ ἔχουμε ζεστασιά, γλυκά, πιοτό, τὸ ἕνα τὸ ἄλλο..». Αὐτὰ εἶνε τὰ δολώματα. Ὅπως τὸ ποντικάκι μὲ τὸ τυρὶ μπαίνει στὴ φάκα, ἔτσι κ᾿ ἐδῶ. Ὁ πιὸ καπάτσος, μὲ μαεστρία, κλέβει ἢ ἀλλάζει τὰ χαρτιά, καὶ στὸ τέλος μαδᾶνε τὸν ἀφελῆ, σὰν κοττόπουλο ποὺ τοῦ βγάζουν ὅλα τὰ φτερά. Βγαίνει πιὰ τὶς πρωϊνὲς ὧρες ζαλισμένος, στενοχωρημένος, χωρὶς λεπτὰ καὶ σπίτι. Οἱ ἐπιτήδειοι στὰ τυχερὰ παιχνίδια εἶνε κλέφτες καὶ λῃσταί. Δὲν τὸ λέω ἐγώ· τὸ λέει ὁ μεγάλος Φιλόσοφος Ἀριστοτέλης. Τώρα ἐσὺ τί λές, ὅτι τὸ χαρτοπαίγνιο εἶνε ἀθῷο;

4. Παίζεις χαρτιά; Καταστρέφεις τὸ σπίτι σου. Ὅταν ἤμουν στὰ Γιάννενα, μιὰ μέρα μοῦ λένε· «Ἔλα, Πάτερ μου, νὰ δῇς τὰ χάλια μας». Πάω σ᾿ ἕνα σπίτι ἐκεῖ κοντὰ στὴ λίμνη. Μπῆκα μέσα, τί νὰ δῶ; Ρημαγμένο τὸ σπίτι. Δὲν εἶχαν καρέκλα νὰ καθήσουν. Γυμνὴ ἡ γυναίκα, τὰ παιδιὰ πεινασμένα, ἐλεεινά. Οὔτε κάρβουνο γιὰ τὴ φωτιά, οὔτε τίποτα. Ποῦ εἶνε ὁ ἄντρας; ρωτῶ, δουλεύει; «Ἄχ, πάτερ μου, μόλις βασιλέψῃ ὁ ἥλιος καὶ μέχρι τὶς πρωϊνὲς ὧρες πάει στὰ χαρτιά. Κι ὅ,τι κερδίζει τὰ παίζει, καὶ μᾶς ἀφήνει νηστικοὺς καὶ γδυτούς..».

5. Ἀλλὰ κ᾿ ἕνα ἄλλο κακό. Παίζεις χαρτιά; Μυστήριο πρᾶγμα· αὐτὸς ποὺ χαρτοπαίζει εἶνε γεμᾶτος προλήψεις καὶ δεισιδαιμονίες. Μοῦ ᾿λεγε ἕνας καλὸς Παπᾶς· Δὲν ξέρω πῶς μπῆκα σ᾿ ἕνα σπίτι καὶ εἶδα νὰ στρώνουνε τὴν πράσινη τσόχα. Στάθηκα νὰ δῶ τί κάνουνε. Μόλις ὅμως βρέθηκα πάνω ἀπ᾿ τὸ κεφάλι ἑνός, μ᾿ ἔδιωξε· «Φῦγε ἀπὸ μένα, Παπᾶ!». Διώχνανε τὸν παπᾶ, γιατὶ θεωροῦσαν ὅτι θὰ τοὺς φέρῃ γρουσουζιά. Ἀντιθέτως, γιὰ νά ᾿χουν γούρι ὅπως λένε, παίρνουν κοντά τους διεφθαρμένα γύναια. Αὐτὸ εἶνε πρόληψις. Ὁ παπᾶς θὰ τοὺς κάνῃ κακό· ἂν βροῦν καμμιὰ πόρνη, τὴν παίρνουν κοντά τους, νά ᾿νε πάνω ἀπ᾿ τὸ κεφάλι τους… Ἂς εἶνε ἐπιστήμονες μὲ διπλώματα, ἂς κάνουν τὸν ἔξυπνο. Τοὺς ἔχει πιάσει γιὰ καλὰ ὁ διάβολος καὶ τοὺς ξευτελίζει.

6. Ὁ χαρτοπαίκτης ὅμως ἐκτὸς ἀπὸ δεισιδαίμων γίνεται καὶ ἀλκοολικός. Γιατὶ τόσες ὧρες ἐκεῖ, τὰ νεῦρα κουράζονται καὶ θέλουν ἐνίσχυσι. Γι᾿ αὐτὸ κατεβάζουν συνεχῶς οἰνοπνευματώδη ποτά. Ἔτσι οἱ περισσότεροι χαρτοπαῖκτες γίνονται ἀλκοολικοί.

7. Ὁ χαρτοπαίκτης ἀκόμα, κοντὰ στὰ ἄλλα, γίνεται βλάστημος. Ὦ Θεέ μου, ἄλλο κι αὐτὸ τὸ ἁμάρτημα! Ὅταν χάνῃ, ἀντὶ νὰ χτυπᾷ τὸ κεφάλι του, τί κάνει; Βλαστημᾷ τὸ Θεό, τὴν Παναγία, τοὺς ἁγίους, τὰ πάντα. Οἱ μεγαλύτερες βλαστήμιες ἀκούγονται στὰ χαρτοπαίγνια.

8. Καὶ τὸ τέλος ποιό εἶνε; Ἐμένα ρωτᾶτε; Οἱ χαρτοπαῖκτες συνήθως δὲν κερδίζουν τὰ χρήματα δουλεύοντας μὲ τὸ φτυάρι καὶ τὸν κασμᾶ· στὴν πλάτη τοὺς τὰ κολλᾶνε. Στὸ τέλος ὅμως πεθαίνουν πολλὲς φορές, ἀφοῦ τὰ ξεράσουν ὅλα. Ἔτσι κάνει ὁ διάβολος· στὰ δίνει στὴν ἀρχή, καὶ μετὰ στὸ τέλος τὰ παίρνει ὅλα. Ἂν ἐξετάσετε, θὰ δῆτε, ὅτι διάσημοι παῖκτες τῶν καζίνων δὲν εἶχαν καλὸ τέλος. Τὸ τέλος τους ποιό ἦταν; Ἡ ἀγχόνη· αὐτοκτόνησαν. Ἑκατὸ μεγάλοι χαρτοπαῖκται ἔχουν αὐτοκτονήσει. Ἐκεῖ καταλήγει τὸ κακὸ αὐτό.

Ἂς προσθέσουμε σ᾿ αὐτά, ὅτι καὶ ἱστορικῶς ἀποδεικνύεται ὁ ὄλεθρος τῆς χαρτοπαιξίας. Θά ᾿χετε ἀκούσει γιὰ τὴ Ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία. Οἱ στρατιῶτες τῆς Ῥώμης ξαπλώσανε σ᾿ ὅλο τὸν κόσμο καὶ κατέκτησαν ὅλα τὰ βασίλεια. Στὴν ἀρχὴ οἱ Ῥωμαῖοι ἦταν πειθαρχημένοι καὶ δίκαιοι. Στὸ τέλος ὅμως, ὅταν μαζέψανε λεπτά, γύρισαν στὴ Ῥώμη, κ᾿ ἐκεῖ τὸ ῥίξανε ἔξω· διασκεδάσεις, πιοτό, γυναῖκες, καὶ χαρτοπαίγνιο. Ὅλη ἡ Ῥώμη χαρτόπαιζε! Πρῶτα χαρτιὰ καὶ ζάρια δὲν ξέρανε. Μετὰ ξέρετε ποῦ φθάσανε; Βάζανε στὴν πλάτη τὰ χρηματοκιβώτια, καὶ πηγαίνανε στὰ χαρτοπαικτικὰ κέντρα, καὶ παίζανε ἀπὸ ἀνατολῆς μέχρι δύσεως τοῦ ἡλίου. Παίζανε λεπτὰ καὶ περιουσίες, παίζανε τὰ ἀξιώματά τους, παίζανε ―ποῦ καταντᾷ ὁ ἄνθρωπος!― ἀκόμα καὶ τὰ ροῦχα τους. Παίζανε τὰ πάντα, καὶ τελευταῖα τί παίζανε; Τὴν τιμή τους! Παίζανε ἀκόμα καὶ τὴ γυναῖκα τους! Τέτοια διαφθορά, ὅπως βεβαιώνει ὁ ἱστορικὸς Τάκιτος.

Γι᾿ αὐτὸ ὁ Δάντης, μεγάλος ποιητής, σ᾿ ἕνα ποίημα γιὰ τὴν κόλασι, ἐκεῖ σὲ κάποιο κύκλο τῆς κολάσεως ἔβαλε καὶ τοὺς χαρτοπαῖκτες. Βλέπεις, λέει, τὰ σπίτια αὐτὰ ποὺ γίνεται τὸ χαρτοπαίγνιο; (σήμερα θὰ ἔλεγε τὶς λέσχες καὶ τὰ καζῖνο)· ἔχουν δυὸ πόρτες· μία εἰσόδου καὶ μία ἐξόδου. Στὴν είσοδο γράφει ἐλπίδα, καὶ στὴν ἔξοδο ὄλεθρος, καταστροφή.

Καὶ τὸ ἀποκορύφωμα τοῦ κακοῦ. Ποῦ βλέπουμε τοὺς χαρτοπαῖκτες; Στὸ Γολγοθᾶ τὴ Μεγάλη Παρασκευή! Ὁ Χριστὸς ἀγωνιοῦσε πάνω στὸ Σταυρό, σταγόνα – σταγόνα ἔπεφτε τὸ αἷμα του, καὶ κάτω οἱ Ῥωμαῖοι στρατιῶτες ῥίχνανε τὰ ζάρια καὶ παίζανε. «Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον» (Ψαλμ. 21,19· Ἰωάν. 19, 24). Τέτοιο κακὸ εἶνε τὰ τυχερὰ παιχνίδια.

Ὅποιος δὲν πείθεται ἀπὸ αὐτά, ἂς διαβάσῃ καὶ τὸ Πηδάλιο. Τί θὰ πῇ Πηδάλιο; Εἶνε οἱ κανόνες τῆς Άγίας μας Ἐκκλησίας. Τί λένε οἱ κανόνες; Ὁ 42 (ΜΒ΄) καὶ ὁ 43 (ΜΓ΄) Άποστολικὸς κανόνας καὶ ὁ 50 (Ν΄) τῆς Ἕκτης (ΣΤ΄)Οἰκουμενικῆς Συνόδου λένε, ὅτι ὅποιος Δεσπότης ἢ Παπᾶς ἢ Διᾶκος παίζει ζάρια (καί, κοντὰ στὰ ζάρια, χαρτιά), αὐτός, λέει, ἢ θὰ σταματήσῃ τὰ παιχνίδια αὐτὰ ἢ θὰ καθαιρεθῇ· καὶ ὅποιος ἀναγνώστης ἢ Ψάλτης ἢ λαϊκός, ἄντρας ἢ γυναίκα, κάνει τὸ ιδιο, ἢ θὰ σταματήσῃ ἢ θὰ ἀφορισθῇ. Αὐτὰ λένε οἱ Ίεροὶ κανόνες.


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Ευχή για Ευλογημένο 2026:

1/1/26

   



Ευχή για Ευλογημένο 2026: Να εκμεταλλευτούμε το «χρυσάφι» του νέου χρόνου για να «αγοράσουμε» Μετάνοια.


12 νέοι μήνες - 12 μεγάλες ευκαιρίες Αγιότητας - Ο μόνος κακός χρόνος είναι εκείνος που θα μας απομακρύνει από τον Χριστό.

Σε κάθε ξεπροβόδισμα του Δεκέμβρη, ο πολύς κόσμος συνηθίζει να κάνει μια ανασκόπηση του έτους που ετοιμάζεται να μας αποχαιρετίσει. Καλό και χρήσιμο αν γίνεται με περίσκεψη, αλλά το προσωπικό μας «χθες» δεν έχει τόσο γόνιμο έδαφος, όσο το «σήμερα», αλλά και το εναπομένον «αύριο» που θα επενδύσει για τον καθένα μας ο Θεός.

Ο Χριστός είπε να μην μεριμνούμε υπερβολικά για τις υλικές ανάγκες της ζωής μας, γιατί Εκείνος που τρέφει τα πετεινά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού, πόσο μάλλον θα μεριμνήσει για τα δικά μας προς το ζην. Αλλά αν η αμεριμνησία αρμόζει στα υλικά, το ακριβώς αντίθετο αναλογεί στα Πνευματικά. Γι’ αυτά όχι μόνο δεν πρέπει να αφήνουμε μετέωρη την προκοπή τους, όχι μόνο δεν πρέπει να λείπουν από τον προγραμματισμό μας, αλλά χρειάζονται αδιάληπτη εργασία και επαγρύπνηση στο «εδώ και τώρα».

Οι κοσμικές Ευχές για ένα καλό έτος δεν είναι τίποτε άλλο από ένας φευγαλέος καπνός προσδοκιών που διαλύεται από τον αεικίνητο αέρα της πραγματικότητας. Δε νοείται καλή ή κακή χρονιά λόγω γεγονότων. Καλή είναι η χρονιά που πλησιάσαμε περισσότερο τον Χριστό. Κακή είναι εκείνη που απομακρυνθήκαμε. Κάθε νέο έτος που ξεδιπλώνεται μπροστά μας, είναι ένα πολυεύσπλαχνο δάνειο από τον Θεό και αυτό μόνο ως χαρμοσύνη μπορεί να εννοηθεί.

Όπως και να εξελιχθεί ένα νέο έτος, ο Χριστιανός έχει το δικό του εσωτερικό «καλεντάρι» που συμπορεύεται με το Αγιολόγιο της Εκκλησίας, ταπεινά και αθέατα από τους παλαβούς ρυθμούς του κόσμου. Προσπαθεί να ζει την κάθε μέρα με μυστική προσμονή, με Αγιωτική νήψη, με απροσδόκητα χαμόγελα του ουρανού, με Κυριακές που τον ανασταίνουν, με εορτές που τον ευφραίνουν, με πολεμούμενα πάθη που τον χαλυβδώνουν, με αγαθές πράξεις που τον γεμίζουν, με Νηστείες που τον σκληραγωγούν, με Θεία Αναγνώσματα που τον παρηγορούν, με αδερφικές κουβέντες που τον στηρίζουν.

Το καλεντάρι του Χριστιανού είναι ένα πέρασμα από Πνευματικούς σταθμούς που υπερβαίνουν τις πολύβουες λεωφόρους της ύλης. Μέρα με τη μέρα, ένα χαρτάκι του ημερολογίου σκίζεται και κάπου θα δεις τον Χριστιανό να στέκεται καρτερικά σε μια ουρά για Εξομολόγηση, κάπου να γαληνεύει στο ημίφως μιας Αγρυπνίας, κάπου να μάχεται για τα σεβάσματα της Ορθοδοξίας και της Ελλάδας, κάπου να «αλατίζει» την άνοστη κενότητα του κόσμου, αλλά και κάπου να γίνεται άσωτος υιός που όμως τρέμει το ξεμάκρεμα από τον Πατέρα.

Οι δώδεκα μήνες που απλώνονται μπροστά μας είναι 12 μεγάλοι σταθμοί Μετανοίας, με άφθονες μέρες, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα που λογίζονται σαν χρυσάφι για επένδυση. Αν εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε με τέτοια εκτίμηση τον χρόνο, θα έφτανε μια επίσκεψη σε ένα νοσοκομείο ανίατων περιπτώσεων, για να ακούσουμε τι δεν θα έδινε ο κάθε πάσχων για να λάβει ξανά αυτό το χρυσάφι.

Όπως με ευλάβεια μαζεύει ο Χριστιανός ακόμα και τα ψιχουλάκια από το αντίδωρο, πολύ περισσότερο πρέπει να μαζεύουμε τις στιγμές για να μην μαγαρίζονται πεταμένες.

Το νηπτικό «καλεντάρι» του 2026

Ευχή μας είναι να αξιοποιήσουμε αυτούς τους 12 σταθμούς ή όσους κρύβει ακόμα ο επίγειος δρόμος μας, όσο γίνεται καλύτερα. Τον Γενάρη με τα Θεοφάνεια, να καθαγιάσουμε την ψυχή μας στο νοητό Ιορδάνη των δακρύων μιας Μετανοημένης ανθρωπότητας. Τον Φλεβάρη με την Υπαπαντή, να προϋπαντήσουμε κι εμείς τον ελευθερωτή μας Χριστό και την Καθαρά Δευτέρα να πάρουμε τον μακρύ σαρακοστιάτικο δρόμο για τα άφατα του Γολγοθά. Τον Μάρτη να ακονίσουμε το νοητό σπαθί της Επανάστασης στην πέτρα της Πίστεως και να σκιρτήσουμε από το Χαρμόσυνο Άγγελμα που έλαβε η Υπεραγία Θεοτόκος.

Τον Απρίλιο με τη Πασχάλια χαρά να Αναστηθούμε μαζί με τον νικητή Χριστό και να θριαμβολογήσουμε πάνω από τα ερείπια του Άδη. Τον Μάιο με την Ανάληψη να ατενίσουμε με δέος την Θεανθρώπινη φύση του Χριστού να κάθεται «εκ δεξιών του Πατρός», και η Πεντηκοστή να μας φλογίσει με δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Τον Ιούνιο να αφουγκραστούμε από τον βροντόφωνο Πρόδρομο πώς αρθρώνουμε λόγο Μετανοίας στην έρημο του κόσμου και πώς να ελέγχουμε τους Ηρώδηδες κάθε γενιάς. Τον Ιούλιο να βυθιστούμε στις γλυκύτατες νουθεσίες του Αγίου Παϊσίου και να κάνουμε εργόχειρό μας το φιλότιμο του.

Τον Αύγουστο να γιορτάσουμε τη Μάνα μας Παναγία, που οι ακατάπαυστες Πρεσβείες της είναι ασάλευτα σκαλοπάτια για τη Βασιλεία των Ουρανών. Τον Σεπτέμβρη να υψώσουμε τον Τίμιο Σταυρό ως το τρόπαιο της αιώνιας Ζωής, ως αήττητο όπλο εναντίον του διαβόλου και ως το μόνο εφόδιο που πρέπει να κουβαλήσουμε για να μας κουβαλήσει κι εκείνο σε οδό Σωτηρίας. Τον Οκτώβρη να δικαιώσουμε την βαριά κληρονομιά του «ΟΧΙ» σε σύγχρονους δικτάτορες και δικτατορίσκους, κάτω από την Αγία Σκέπη της Υπέρμαχης Στρατηγού. Το Νοέμβρη με τα Εισόδια της Θεοτόκου να κάνουμε κι εμείς την καρδιά μας είσοδο για να φιλοξενήσει τα «Άγια των Αγίων». Και τον Δεκέμβρη να μαζέψουμε όλα τα Πνευματικά δώρα που οικονομήσαμε με το χρυσάφι του χρόνου, για να τα προσφέρουμε στα πόδια του γεννηθέντα Ιησού.

Ας κάνουμε την κάθε στιγμή μας να μετράει όχι μόνο πρόσκαιρα, αλλά αιώνια. Σε κάθε πτώση, ας ακολουθεί η επίγνωση και η μετάνοια. Σε κάθε κέρδος, η ευωδία της Ανάστασης και η ελπίδα.

 Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Ὁ Χριστὸς καὶ ὁ Μίσα!-Δύο μωρὰ μέσα στήν Φάτνη,

29/12/25

 Ὁ Χριστὸς καὶ ὁ Μίσα!-Δύο μωρὰ μέσα στήν Φάτνη.


Τὸ πιὸ κάτω περιστατικὸ συνέβη σ΄ἕνα ὀρφανοτροφεῖο στὴ Ρωσία, ὅπου περιθάλπονται μικρὰ παιδάκια, ἐγκαταλελειμένα καὶ κακοποιημένα.

Στὸ ὀρφανοτροφεῖο, λοιπόν, αὐτό, πῆγε παραμονὲς Χριστουγέννων ἕνας καθηγητὴς νὰ μιλήσει στὰ παιδιὰ γιὰ τὴ μεγάλη αὐτὴ γιορτή . Τὰ περισσότερα ἂπ’ αὐτὰ ἄκουαν γιὰ πρώτη φορὰ γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ γιὰ τὴ Γέννησή του. Ἕνα ἀγοράκι ἔξι χρονῶν, ὁ Μίσα, ἄκουε μὲ ἰδιαίτερη προσοχὴ τὰ λόγια τοῦ καθηγητῆ. Στὴ συνέχεια δόθηκαν στα παιδιὰ ὑλικὰ γιὰ νὰ φτιάξουν τὴ σπηλιά, τὴ Φάτνη καὶ ὅλα τὰ σχετικά.

Παρακολουθώντας ὁ καθηγητὴς τὰ χειροτεχνήματα τῶν παιδιῶν, πρόσεξε κάτι ποῦ τοῦ ἔκαμε ἐντύπωση σὲ ἐκεῖνο τοῦ Μίσα. Μέσα στὴ Φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.

– Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Χριστός, τοῦ εἶπε ὁ καθηγητής. Ποιὸ εἶναι τὸ ἄλλο παιδάκι στὴν κούνια;

Τότε ὁ μικρὸς Μίσα ἄρχισε νὰ τοῦ λέγει τὴν ἱστορία τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ πού πρὶν λίγο εἶχε ἀκούσει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ καθηγητῆ, προσθέτοντας, ὅμως, καὶ κάτι δικό του. Ὅταν ἔφτασε στὸ σημεῖο ὅπου ἡ Θεοτόκος τοποθέτησε τὸ Βρέφος στὴ Φάτνη συνέχισε μὲ αὐτὰ τὰ λόγια: «Τότε ὁ μικρὸς Χριστὸς γύρισε, μὲ κοίταξε καὶ μὲ ρώτησε ἂν εἶχα ἕνα μέρος νὰ μείνω. Ἐγὼ τοῦ εἶπα ὅτι δὲν ἔχω οὔτε μητέρα, οὔτε πατέρα, οὔτε πουθενὰ γιὰ νὰ μείνω. Τότε ὁ Χριστός μοῦ εἶπε νὰ μείνω μαζί του.

Ἐγὼ τότε σκέφτηκα πώς δὲν εἶχα κανένα δῶρο νὰ τοῦ δώσω, ὅπως οἱ ἄλλοι. Πῶς θὰ μὲ κρατοῦσε μαζί του;

Τὸ μόνο δῶρο πού μποροῦσα νὰ τοῦ προσφέρω ἦταν νὰ τὸν κρατήσω ζεστό. Γὶ΄ αὐτὸ τὸν ρώτησα:

– Ἂν σὲ κρατάω ζεστό, εἶναι γιὰ σένα αὐτὸ ἕνα καλὸ δῶρο; Ὁ Ἰησοῦς μοῦ ἀπάντησε:

– Ἂν μὲ κρατήσεις ζεστό, αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ καλύτερο δῶρο πού μοῦ ἔχει δώσει κανεὶς ποτέ.

Ἔτσι μπῆκα στὴ μικρὴ κούνια, κι ἀφοῦ γύρισε καὶ μὲ κοίταξε ὁ Ἰησοῦς μοῦ εἶπε ὅτι μποροῦσα νὰ μείνω μαζί του γιὰ πάντα».

Ὅταν τελείωσε τὴν ἱστορία ὁ μικρὸς Μίσα τὰ μάτια του ἦταν γεμάτα δάκρυα που ἔτρεχαν ἀσυγκράτητα στὰ μαγουλάκια του. Ἔσκυψε πάνω στὸ τραπέζι, κάλυψε τὸ πρόσωπο μὲ τὸ χέρι κι ἔκλαιγε γοερά. Τὸ μικρὸ ὀρφανὸ εἶχε βρεῖ, ἐπιτέλους, κάποιον πού δὲ θὰ τὸν ἐγκατέλειπε ποτέ, πού δὲ θὰ τὸν κακοποιοῦσε. Κάποιον πού θὰ τοῦ ἔλεγε νὰ μείνει μαζί του γιὰ πάντα.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Πατέρα! -Γιέ μου! Τι όμορφα εκείνα τα Χριστούγεννα!!

28/12/25

-Πατέρα! -Γιέ μου!  Τι όμορφα εκείνα τα Χριστούγεννα!!  

«Όλοι τον ήξεραν τον μπάρμπα Κοσμά στη μικρή τους πόλη. Το πικρό του δράμα το μοιράζονταν όλοι σιωπηλά. Η θλιβερή ζωή του, ήταν μέρος της καθημερινής τους έγνοιας. Ήξεραν όλοι το μοναχικό γεράκο που τον εγκατέλειψε ο γιος του. Τον ήξεραν και τον συμπαθούσαν.

Ο προκομμένος του ήταν φευγάτος από χρόνια. Είχε δηλώσει ότι δεν θέλει καμμιά επικοινωνία. Ήθελε να ‘ναι ελεύθερος. Ο γέρος πικράθηκε βαθιά. Του μήνυσε πως το σπίτι του θα ‘ταν πάντα ανοιχτό.

Δεν έλεγε σε κανένα τον πόνο του. Μα όλοι τον γνώριζαν. Κάθε μέρα κατέβαινε στο σταθμό. Την ώρα της άφιξης αυτός ήταν πάντα εκεί. Το σφύριγμα του τραίνου ανατάραζε μέσα του τρελλά την ελπίδα. Κάθε μέρα τα τραίνα έρχονταν και έφευγαν σφυρίζοντας δυνατά στον αέρα. Κι αυτός περίμενε..;

Και πιο πολύ τις μέρες τις καλές που όλοι χαίρονται, σαν σήμερα. Για μία φορά ακόμα θα κάμει μόνος του Χριστούγεννα. Η νύχτα προχώρησε. Τα βήματά του κατηφόρισαν ανεξήγητα ως το σταθμό. Κάθισε σ’ ένα παγκάκι. Ώσπου ακούστηκαν κάποια βήματα δίπλα του. Ο Παππάς κατέβαινε για τη νυχτερινή Γιορτινή Λειτουργία. Τον είδε και απορημένος πλησίασε.

– Μπάρμπα – Κοσμά, τέτοια ώρα τι κάνεις εδώ;

Δεν αποκρίθηκε.

– Έλα στη Λειτουργία απόψε, συνέχισε ο Παππάς. Έτσι, να γλυκαθεί λιγάκι η ψυχή σου, μέρα που είναι.

– Τράβα το δρόμο σου, Παππά. Άσε με στο χάλι μου, είπε ανόρεχτα.

Ο Παππάς επέμεινε. Μα ο γέρος έχασε την υπομονή του.

– Φύγε, Παππά. Τα ‘παμε και τα ξανάπαμε αυτά. Ο Θεός σου δεν υπάρχει για μένα. Μη με κεντρίζεις περισσότερο, μέρα που είναι. Τράβα στη δουλειά σου, το καλό που σου θέλω.

– Καλά λοιπόν, φεύγω. Μα η πόρτα θα ‘ναι ανοιχτή, όποτε κι αν θελήσεις.

Ο Παππάς έφυγε και ο γέρος έγειρε αποκαμωμένος στο παγκάκι.

Ολόμαυρη η παγωμένη νύχτα γύρω του.

– Γιέ μου! βόγκηξε δυνατά και σωριάστηκε σαν το κουβάρι.

Ο άνεμος μούγκρισε δυνατά και ξανάφερε στ’ αυτιά του ολόϊδια τη φωνή του.

– Γιέ μου! Την πήγε μακριά και την ξανάφερε. Και βάλθηκε να κάνει το ίδιο ξανά και ξανά, λες και τον ευχαριστούσε να μαστιγώνει αλύπητα τ’ αυτιά και την καρδιά του γέρου. Μα όχι! Κάποιος φαίνεται να του μιλάει πραγματικά. Ακούει ξεκάθαρα μεσ’ στου ανέμου τη βοή όχι τη δική του, μα κάποια άλλη, παράξενη φωνή.

– Γιέ μου!

– Ποιός είναι; αναρωτήθηκε. Μήπως ονειρευόταν;

Ποιός θα μπορούσε να τον φωνάζει γιο του; Έστρεψε τα κουρασμένα του βλέφαρα δώθε – κείθε. Μέσ’ στη θολούρα του μυαλού του και της νύχτας αγνάντεψε μία ανάερη μορφή, που έσβηνε και φαινόταν σαν τις νιφάδες του χιονιού, που χόρευαν στον αέρα. Η απόκοσμη φωνή δεν έπαυε να αντηχεί σαν χάδι απαλό στ’ αυτιά του. Μα τα θαμπά του μάτια δεν μπορούσαν ν’ αντικρύσουν καθαρά τη μορφή που όλο ερχόταν κι έφευγε από μπροστά του.

Του φάνηκε αρχικά σα να ‘ταν το πρόσωπο του συχωρεμένου του πατέρα. Μετά του φάνταζε σαν τη μορφή του Παπά, που του μίλησε νωρίτερα. Μα τέλος όλα ξεκαθάρισαν. Μπροστά του έλαμψε ολοκάθαρα του ίδιου του Χριστού το Πρόσωπο, γλυκύτατο και ολοφώτεινο.

– Πέθανα φαίνεται, σκέφτηκε. Βρίσκομαι σ’ άλλο κόσμο πια!

– Ολόκληρη ζωή σε περιμένω, γιέ μου. Γιατί δεν έρχεσαι κοντά μου; ακούστηκε ζεστή η Θεϊκή Φωνή.

Ο γέρος τα χρειάστηκε.

– Κοντά σου εγώ; Μα πως να’ ρθω; Διάλεξα την ελευθερία μου από σένα. Πως να ξαναγυρίσω τώρα; Και πως μαζί σου να λογαριαστώ;

– Εσύ γι’ αυτό ποθείς να ‘ρθεί κοντά σου το παιδί σου; Για να σου δώσει λογαριασμό;

– Και βέβαια όχι! Ας ήτανε μονάχα να γυρίσει.

– Αυτό συμβαίνει και σε μένα. Μπορείς να με περιφρονείς, να μ’ αγνοήσεις. Μα το δικαίωμα να σ’ αγαπώ μπορείς να μου το πάρεις; Σε καρτερώ, θαρρείς, για να βγάλω το άχτι μου; Κοντά μου σε καλώ, γιατί σε λαχταράω, γιέ μου. Μόνο γι’ αυτό. Ο πόνος μου είναι βαθύς, όσο σε ξένα, μακρινά από μένα, μονοπάτια περπατάς. Πικρό το δάκρυ μου πίσω απ’ το κάθε βήμα σου σταλάζει. Ολόκληρη ζωή κλαίω για σένα. Εσύ τουλάχιστον μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό. Ο,τι περνάς εσύ από το γιο σου, περνώ από σένα και εγώ. Και σκέψου ακόμα, πως εσύ πονάς για ένα σου παιδί μονάχα, μα εγώ για αναρίθμητα.

Σα να ‘πεσαν λέπια από τα μάτια του, σα να σκορπίστηκε ομίχλη απ’ το μυαλό του, ξαφνικά κατάλαβε. Συνειδητοποίησε το δράμα του Θεού. Τον ασίγαστο πόνο Του για τα παιδιά Του. Την απροσμέτρητη λαχτάρα Του να τα μαζέψει όλα γύρω Του, στο πατρικό τους σπίτι. Για πρώτη φορά ένοιωσε πατέρα του Αυτόν, που ως τότε έβλεπε σαν ανελέητο αφεντικό. Η εμπειρία τον συντάραξε.

– Σε νοιώθω, Θε μου, πράγματι, μουρμούρισε. Πατέρας είμαι κι εγώ, φαντάζομαι τον πόνο σου. Μα δεν σε γνώριζα πριν. Πρώτη φορά σε ανταμώνω και μένω εκστατικός.

Η Θεϊκή Μορφή αχτινοβολούσε κύματα ζεστασιάς κι αγάπης που τύλιγαν το γέρικο κορμί σε μία ολόθερμη αγκαλιά. Η καρδιά του ζεστάθηκε. Δεν ένοιωθε καθόλου παγωνιά.

– Έλα στο σπίτι μου και εκεί δεν θα σου λείψει τίποτα, είπε κι άρχισε η Θεϊκή Μορφή να χάνεται.

Μα σύγκαιρα ο αέρας γέμισε από το γλυκό ήχο της καμπάνας που σήμαινε Χριστούγεννα. Ο γέρος ανασάλεψε ξυπνώντας απ’ το μαγευτικό του όνειρο. Μα ήταν αλήθεια όνειρο; Κι όμως δεν ένοιωθε το κρύο πια. Και η καρδιά του πέταγε σαν του μικρού παιδιού.

Σηκώθηκε γρήγορα. Τα πόδια του ανάλαφρα τον έφεραν στην Εκκλησιά. Ήταν μισογεμάτη κιόλας. Χρόνια είχε να δρασκελίσει το κατώφλι της. Έπιασε μία γωνιά. Το βλέμμα του πλανήθηκε ένα γύρο. Στάθηκε στις μεγάλες Εικόνες του Χριστού και της Παναγίας στο τέμπλο. Τους ένοιωσε δικούς του. Η καρδιά του αναγάλιασε. Σαν τότε που έτρεχε παιδί στην αγκαλιά της μάνας, του πατέρα του. Στη ζεστασιά του πατρικού σπιτιού του.

Μα εκεί στο πλάϊ του, παραμπροστά, στη δεξιά κολόνα ακουμπισμένος, ένας γεροδεμένος άντρας, ώρα τώρα, τον παρατηρούσε επίμονα. Κάποια στιγμή ήρθε και στάθηκε κοντά του. Τον άγγιξε απαλά. Ο μπάρμπα – Κοσμάς γύρισε παραξενεμένος. Κοιτάχτηκαν λίγες στιγμές ακίνητοι. Και ξαφνικά..;

– Πατέρα!

– Γιέ μου!

Αγκαλιάστηκαν σφιχτά. Σηκώθηκε σούσουρο τριγύρω, ο Παπάς πρόβαλε απορημένος το κεφάλι απ’ την Ωραία Πύλη, η Ψαλμωδία σχεδόν σταμάτησε.

– Σ’ έψαχνα, πατέρα, στο σπίτι. Που ήσουνα; ρωτούσε χαμηλόφωνα ο γιος.

Μα η φωνή του ευτυχισμένου γεράκου είχε πνιγεί μεσ’ στους λυγμούς του. Τα μάτια του, θολά απ’ τα δάκρυα, αναζήτησαν τη Θεϊκή Μορφή στην Εικόνα του Τέμπλου.

– Θε μου, δεν πρόλαβα να ‘ρθώ στο σπίτι σου, κι όλα τα βρήκα.

Τι όμορφα εκείνα τα Χριστούγεννα!!».


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Από τη Ναζαρέτ στη Βηθλεέμ..

26/12/25

 Από τη Ναζαρέτ στη Βηθλεέμ..


'Ἐννέα περίπου ἡμέρες σκληρῆς καί κοπιώδους ὁδοιπορίας χρειάστηκε νά διανύσει ἡ Παρθένος, ἕως ὅτου καταλύσει στό ταπεινό καί σιωπηλό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ..Ὑπέμεινε τόν βαρύτατο κόπο τῆς κακοτράχαλης πορείας, ἐξασφαλίζοντας ὅμως στόν Θεό πού κυοφοροῦσε τήν ἄνεση τῆς μητρικῆς νηδύος.

Οἱ βράχοι ἔγιναν κρεβάτι γιά τό ἄσπιλο σῶμα της γιά νά μήν στερήσει τόν Θεό ἀπό τήν ἁπαλότητα τῆς μητρικῆς της ἀγκάλης.

Ὑπέμεινε τό διαρκές ψῦχος τῆς ἡμέρας καί τήν ἀμείλικτη παγωνιά τῆς νύκτας, χαρίζοντας στόν Θεό πού ἔφερε ἐντός της τήν ζωοποιό θερμότητα τῶν σπλάγχνων της.

Σκόνη, λάσπες καί χῶμα σκέπαζαν τά κουρασμένα πόδια τῆς Παναχράντου, γιά νά παραμείνουν τά πόδια τοῦ Θεοῦ ἀκηλίδωτα, ἀμόλυντα.

Λιγοστή τροφή καί ἐλάχιστες γουλιές νεροῦ ἀπό τόν Ἰορδάνη μοιραζόταν μέ τόν 'Άγιο Μνήστορα, γιά νά ὁλοκληρώσουν τήν πορεία. Καί ὅμως, τό σαρκωμένο στήν κοιλία της Θεῖο Βρέφος δέν στερήθηκε ποτέ τήν πλούσια καί ἀδιάλειπτη τροφή τῶν μητρικῶν αἱμάτων.

Κινδύνους ἀπό ληστές, σαρκοφάγα ζῷα, πτηνά, ἑρπετά καί ἔντομα, οὐρλιαχτά ζῴων καί τρόμους δαιμονίων τῆς νυκτός ὑπέμειναν οἱ αἰσθήσεις τῆς Ἀφθόρου, κι ὅμως, μέσα σέ κάθε φόβο, Ἐκείνη στεκόταν φρουρός ἄγρυπνος, περιφρουρώντας μέ σιωπηλή καρτερία τόν Θεό πού ἀνέπνεε ασφαλής ἐντός της.

Ἡ νύκτα ἐφόβιζε τά πάντα, μά δέν ἄγγιζε τήν εἰρήνη της· διότι Ἐκεῖνος πού ἔπλασε τό Φῶς ἀναπαυόταν στό σκοτάδι τῶν σπλάγχνων της ἀνενόχλητος, ειρηνικός.

Καί ὅταν μετά τόσες μέρες ἔφθασε στό ταπεινό σπήλαιο, ἐξῆλθε ὁ Υἱός της στόν κόσμο. Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί πού ἐγεννήθη ὁ Χριστός.. Σέ ἕναν κόσμο που απεδείχθη ἀφιλόξενος καί μοχθηρός, κρύος καί ἄσπλαγχνος, αγνώμων και προδότης, φθονερός καί κακοποιός.

Ἤξερε πού ἐρχόταν.

Ἄξιζε ὅμως γιά Ἐκεῖνον νά κατέβει στήν γῆ καί μόνο γιά τήν Μητέρα Του. Τόν μόνον ἀληθῶς ἄνθρωπον. Ἡ ἀγάπη πού εἰσέπραξε ἀπό Ἐκείνην ἔφθανε νά Τόν κάνει ὀφειλέτη τῆς ἀνθρωπότητος.

Δι’ ἡμᾶς γάρ ἐγεννήθη παιδίον νέον. Ὁ πρό αἰώνων Θεός!


 Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί.

19/12/25

 

Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί.


Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί, Αδέλφια πήραν οι οχτροί, Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί, μοιράσαν δώρα οι οχτροί,

κι εμείς γελούσαμε| σαν τα παιδιά την πέμπτη μέρα. 

Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί, Κρατούσαν δίκιο οι οχτροί..

Το τραγούδι είναι δυστυχώς περισσότερο επίκαιρο από ποτέ..

Το θλιβερό θέαμα του Πατριάρχη να εναγκαλίζεται τον εχθρό της Ορθοδοξίας έχει μείνει ανεξίτηλο στην μνήμη μας. 

Στην Πόλη που διεξήχθη το τραγικό συλλείτουργο στις 12 Δεκεμβρίου του 1452 και ακούστηκε μέσα στην Αγία Σοφία η μνημόνευση του Πάπα, επαναλήφθηκε η μιαρή προσπάθεια της ενώσεως του Φωτός με το σκοτάδι, της Αλήθειας με το ψέμα, της αμολύντου Ορθοδόξου Πίστεως με το συνονθύλευμα των πάσης φύσεως αιρέσεων με αρχηγό τον παπισμό, με γνώμονα την γεωπολιτική, τα κελεύσματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων και οποιαδήποτε άλλη αιτιολογία εκτός από την πραγματική ανάγκη για την ένωση ἐν τῇ Ἀληθείᾳ. Μία ένωση που φυσικά προϋποθέτει την έμπρακτη μετάνοια και την αποκήρυξη όλων των κακοδοξιών που έχει γεμίσει ο ρωμαιοκαθολικός κόσμος στον διάβα των αιώνων.

Η ευθύνη που έχουμε πλέον όλοι μας, από τους υπόλοιπους Πατριάρχες μέχρι τον τελευταίο Πιστό είναι τεράστιες και ειδικά για τους λαϊκούς που έχουμε μείνει ακατήχητοι, ανιστόρητοι, χωρίς ουσιαστικό Ορθόδοξο Βίωμα, βυθισμένοι στην εκκοσμίκευση της εποχής και χωρίς τα εφόδια που χρειάζονται για να σηκώσουμε το βάρος της υγειούς αντίδρασης απέναντι στην παναίρεση του οικουμενισμού. Ο κατώτερος Κλήρος πάλι έχει διπλή ευθύνη, τόσο απέναντι στους ανωτέρους του οι οποίοι στην συντριπτική πλειοψηφία τους ολισθαίνουν είτε συνειδητά είτε από δειλία και φόβο στα θολά και βουρκώδη νερά του οικουμενισμού, όσο και απέναντι στο ποίμνιο που βλέποντας τον Πάπα να απαγγέλει το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το filioque χάρηκε νομίζοντας ότι μετανόησε και γύρισε στην Ορθοδοξία!

Όσοι αντιδρούν διώκονται και συκοφαντούνται ως φανατικοί, ζηλωτές χωρίς επίγνωση και άνθρωποι του μίσους και του σκοταδισμού. Στο άμεσο και κοντινό μέλλον θα αρχίσουν να εμφανίζονται «κληρικοί» και καρδινάλιοι στις Εκκλησίες μας και θα περιμένουν να συλλειτουργήσουν με τους Ορθόδοξους Επισκόπους και Ιερείς.

 Πώς θα αντιδράσουν όσοι ακόμη από τους παραπάνω ακολουθούν την πατερική παράδοση; 

Πώς θα αντιδράσουν σε ενδεχόμενες πιέσεις ή και εκβιασμούς από την ανώτερη Εκκλησιαστική διοίκηση σε περίπτωση μη συμμορφώσεως με τις άνωθεν εντολές για αποδοχή των αιρετικών και τέλεση συλλείτουργου;

Πώς θα αντιδράσουμε εμείς οι Πιστοί αν δούμε έναν αιρετικό καθολικό, μονοφυσίτη, προτεστάντη να βγαίνει από το Άγιο Βήμα;

Δυστυχώς η θλιβερή φιέστα της Νικαίας άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου και θα μας κοστίσει πολύ ακριβά.. Στην Κωνσταντινούπολη η μνημόνευση του ονόματος του Πάπα στην Αγία Σοφία οδήγησε στην Άλωση..Τώρα πού θα οδηγήσει;


Ελευθερία Βρεττάκη.

Η Ελευθερία Βρεττάκη που έγραψε το άρθρο είναι η σύζυγος μου.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Pitbull «τρόμαξε από πυροβολισμούς κυνηγών», δεν έχει καμία συμπεριφορική βάση.

15/12/25

 

Ο ισχυρισμός ότι ένα Pitbull «τρόμαξε από πυροβολισμούς κυνηγών» και γι’ αυτό επιτέθηκε σε παιδί δεν έχει καμία συμπεριφορική βάση.

Τα σκυλιά με κροτοφοβία ή γενικά φοβικές αντιδράσεις δεν επιτίθενται αλλά απομακρύνονται. Στη συμπεριφοριολογία σκύλων υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες αντιδράσεων στον φόβο: αποφυγή και επιθετικότητα άμυνας.Αλλά καμία από τις δύο δεν ταιριάζει στο αφήγημα.

Τα σκυλιά με κροτοφοβία (fear of loud sounds) αντιδρούν με τυπικά σημάδια φυγής. Κατεβασμένη ουρά, αυτιά πίσω, ταχύπνοια, αναζήτηση καταφυγίου και απόπειρα απόδρασης από το ερέθισμα. Αυτή είναι η απαράβατη συμπεριφορική γραμμή σύμφωνα με κάθε εγχειρίδιο σκυλοσυμπεριφοράς. Όχι επιθετικότητα εναντίον αθώων στόχων.

Η επιθετικότητα που συνδέεται με φόβο εμφανίζεται μόνο όταν το ζώο αισθανθεί ότι έχει παγιδευτεί, απειλείται άμεσα από τον ίδιο παράγοντα φόβου και δεν έχει διέξοδο. Και πάλι, όμως, το δάγκωμα είναι αμυντική αντίδραση σε αυτόν που θεωρεί ως απειλή. Όχι σε τρίτο πρόσωπο άσχετο με το ερέθισμα, και ειδικά όχι στο πιο οικείο άτομο του χώρου, όπως ένα μικρό παιδί.

Η επιθετικότητα σε παιδί, ειδικά θανάσιμη, είναι χαρακτηριστικό απόλυτα διαφορετικής αιτιολογίας όπως: γενετική προδιάθεση, χαρακτηριστικά ράτσας, ένστικτο θηράματος (predatory drift), ελλιπής κοινωνικοποίηση, λανθασμένη ή ανύπαρκτη εκπαίδευση, ανεξέλεγκτη ενίσχυση επιθετικής συμπεριφοράς, ή συνδυασμός αυτών.

Τίποτα ωστόσο από αυτά δεν σχετίζεται με έναν τυχαίο δυνατό θόρυβο. Με απλά λόγια, ένα σκυλί που «τρόμαξε» δεν κυνηγά, δεν σκοτώνει και δεν επιτίθεται σε ένα δίχρονο. Ένα σκυλί που σκοτώνει παιδί δεν βρίσκεται σε κατάσταση «φόβου», αλλά σε κατάσταση επιθετικότητας ή hunting drive.

Άρα ο ισχυρισμός ότι «έφταιγαν οι πυροβολισμοί κυνηγών» είναι όχι απλώς αντιφατικός αλλά βιολογικά και συμπεριφορικά αδύνατος. Είναι μια προσπάθεια να βρεθεί εξωτερική δικαιολογία για μια τραγική, αλλά ξεκάθαρη αλήθεια. Η επίθεση ήταν προϊόν του ίδιου του σκύλου και των συνθηκών του, όχι ενός μακρινού θορύβου.

Υ.Γ: Υπάρχει θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στο «αμυντικό δάγκωμα» και στην «επιθετική, προθετική επίθεση» ενός ζώου. Αμυντικό δάγκωμα θεωρείται η στιγμιαία και στοχευμένη ενέργεια του ζώου όταν αιφνιδιαστεί, εγκλωβιστεί, φοβηθεί ή αισθανθεί ότι παραβιάζεται η «ζώνη ασφαλείας» του.  Στη συμπεριφορά αυτή το δάγκωμα είναι συνήθως μοναδικό και σύντομο. Στόχος του ζώου είναι η αύξηση της απόστασης, όχι η συνέχιση της σύγκρουσης. Το ζώο αποχωρεί άμεσα μόλις βρει διέξοδο. Βιολογικά καταγράφεται ως fear-based defensive response.

Αντίθετα, η επιθετική ή προθετική επίθεση με πρόθεση πρόκλησης σοβαρής βλάβης (predatory ή offensive aggression) δεν είναι στιγμιαία αλλά έχει συνέχεια και κλιμάκωση. Το ζώο επαναλαμβάνει δαγκώματα, επιμένει και ακολουθεί το θύμα. Δεν υπάρχει φυγή αλλά επίμονη στοχοποίηση. Η συμπεριφορά σχετίζεται είτε με θηρευτική ορμή είτε με κυριαρχική-εδαφική επιθετικότητα,

κι όχι με φόβο. Με απλά λόγια, άλλο το «δάγκωσα για να ξεφύγω», άλλο το «επιτίθεμαι για να εξουδετερώσω». Οι δύο συμπεριφορές δεν έχουν καμία λειτουργική σχέση μεταξύ τους και αξιολογούνται εντελώς διαφορετικά.

Τριάντα άνθρωποι έχουν δηλώσει ως τώρα ότι θέλουν να υιοθετήσουν ένα σκυλί που κατασπάραξε τις σάρκες ενός μωρού και γεύτηκε ανθρώπινο αίμα. Εκατοντάδες άλλοι ουρλιάζουν σε φιλοζωικές στα social media να μην πειράξουν οι υπηρεσίες την τετράποδη φονική μηχανή, γιατί «έχει λυπημένα μάτια» και γιατί «τους ανθρώπους παιδοκτόνους δεν τους σκοτώνουν και θα σκοτώσουν το σκυλάκι;». 

Ένα σκυλί – κανίβαλος έχει να προσφέρει στη ζωή, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες αθώα μωράκια κάθε χρόνο, μάλλον δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα και καταλήγουν σε κάποια αποχέτευση. Να υιοθετούμε πρόθυμα και το πιο αιμοβόρο θηρίο και να σκοτώνουμε επίσης πρόθυμα το πιο αθώο πλάσμα.

Μερικές φορές ακόμη κι εμείς που έχουμε ως εργαλείο δουλειάς τις λέξεις, ξεμένουμε από αυτές.

Αυτό δεν είναι απλά αρρώστια - είναι τελικού σταδίου απονέκρωση και εξαχρείωση κάθε πτυχής που αντιστοιχεί σε άνθρωπο..


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!!        Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια