Δοξολογία στο Θεό και Αγιάζει η ψυχή σου,

 

Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους. Όταν πάθεις κάτι και σου πουν, ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ, στην αγάπη του Θεού. Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν’ αγαπήσεις τον κόσμο, να τ’ αγαπήσεις όλα. Να είσαι όλο αγάπη και Δοξολογία στο Θεό και να Αγιάσει η ψυχή σου.

Και όταν Αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν και τότε ο καρκίνος, αν δεν Θεραπευτεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται.. Σου είπαν, ότι έχεις AIDS. Αλλά, όταν λένε έτσι, πρέπει να είσαι γεμάτος χαρά. Όχι, ”έχω αυτή την αρρώστια, συνεπώς θα πεθάνω..”. Τίποτα! Θα μελετήσεις την Γραφή. Θα δεις, ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όποιος Πιστεύει στα λόγια του Θεού, δεν πεθαίνει ποτέ!

Όταν είσαι άρρωστος να παρακαλάς τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάς Ταπεινωμένος και πονεμένος θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.

Να μην Προσεύχεσαι με υστεροβουλία λέγοντας: ”Θεέ μου συγχώρησε τις αμαρτίες μου”. και το μυαλό σου να είναι προσκολλημένο στη σωματική σου ασθένεια. Μια τέτοια Προσευχή δεν θα έχει αποτέλεσμα.

                     Όταν Προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια και                         να την αποδέχεσαι σαν Κανόνα για την άφεση των αμαρτιών σου. Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στον Θεό και ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του..

Άγιος Πορφύριος

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Κουλούρι από τη βυζαντινή λέξη «κολλίκιον»,

 Κουλούρι Θεσσαλονίκης!

Mια νόστιμη ιστορία που ξεκινάει από το Βυζάντιο.

Μπορεί το κουλούρι Θεσσαλονίκης να έχει ξεπεράσει τα σύνορα της πόλης μας, μπορεί να έχει γίνει συνώνυμο των φούρνων και των πλανόδιων πωλητών, αλλά η ιστορία του ξεκινάει πολύ μακριά από τη Θεσσαλονίκη μας – οι πρώτοι κουλουρτζήδες ήταν Ηπειρώτες.

Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση οι πλανόδιοι πωλητές με την τάβλα που πουλούσαν τα νόστιμα και θρεπτικά κουλούρια. Το επάγγελμα του αρτοποιού-κουλουροποιού ασκούσαν κατά κύριο λόγο Έλληνες από την Ήπειρο.

Η παράδοση λέει ότι το σχήμα της κεφαλής των Ηπειρωτών προέρχεται από το βάρος της τάβλας των κουλουριών που κουβαλούσαν στο κεφάλι τους οι πωλητές. Γνωστή είναι επίσης και η Ευχή της Ηπειρώτισσας μάνας προς το αγόρι της, έλεγε: «Άντε και στην Πόλη κουλουρτζής».

Η λέξη κουλούρι προέρχεται από την βυζαντινή λέξη «κολλίκιον», που συναντάται σε πολλά γραπτά κείμενα που έχουν διασωθεί από εκείνη την περίοδο. Τα μεσάνυχτα οι ιδιοκτήτες των φούρνων έβαζαν τα ξύλα και μόλις η φωτιά είχε γίνει δυνατή έμπαιναν τα κουλούρια και η μυρωδιά του ψημένου σουσαμιού πλημμύριζε τα περίχωρα της Πόλης.

Μετά αναλάμβαναν δράση οι κουλουρτζήδες που με τη τάβλα στον ώμο κυκλοφορούσαν στους πολυσύχναστους δρόμους της αγοράς και ξεπουλούσαν μέχρι και τις 10 το πρωί. Μετά τη τάβλα που δυσκόλευε τους μικροπωλητές λόγω συνωστισμού, εμφανίστηκαν τα καλάθια με τα κουλούρια και οι ταβάδες στο κεφάλι. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, το κουλούρι έγινε καθημερινή αγαπημένη συνήθεια των κατοίκων της Πόλης και πολύ σύντομα κατέκτησε και την Θεσσαλονίκη. Οι πωλητές διαλαλούσαν το εμπόρευμα τους, ως κουλούρι Θεσσαλονίκης και με αυτό το όνομα η φήμη του ταξίδευε παντού. Η ονομασία κουλούρι Θεσσαλονίκης έμεινε και όταν το κουλούρι έφτασε και στην Αθήνα.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Οδηγίες Τροφής, Άγιος Πορφύριος,

 

Το ψωμί που τρώει ο άνθρωπος, να είναι ψωμί ολικής αλέσεως, να τρώει δηλ. ολόκληρο το σιτάρι.

Το πίτουρο έχει πολλές ιδιότητες. Διότι το πίτουρο βοηθάει την πέψη στο στομάχι και βοηθάει και στο έντερο. Είναι θρεπτικό στο σώμα, τρέφεται ο εγκέφαλος και διατηρεί την μνήμη. Και εμείς αποφλοιώνουμε το σιτάρι και καταστρέφουμε την υγεία μας... 

Το θυμάρι πάλι έχει πολλές θεραπευτικές ιδιότητες. Αυτό έχει μια ουσία που λέγεται θυμόλη και παλιά την χρησιμοποιούσαν για την ανικανότητα. Το λάπατο θεραπεύει τα εντερικά και κοιλιακά προβλήματα, 

ενώ το ραπανάκι βοηθάει και σπάζουν τα άλατα... Να τρώτε καρότα και μαϊντανό. Είναι αντικαρκινικά φάρμακα. 

Το λάδι πρέπει να το βάζουμε στο τέλος κάθε μαγειρέματος και όχι στην αρχή.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η περαστική,

 

Μάρω (Μαριάνθη), Κοντού, "περαστική", Αυτό συνήθιζε να γράφει στα αυτόγραφά της η σπουδαία ηθοποιός, όταν στο βιολογικό κοντέρ πέρασε τον μισό αιώνα ζωής.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

 

read more ►

Μάρω Κοντού: Γλυκό αντίο στο σινεμά του ήθους,

 

Μάρω Κοντού: Γλυκό αντίο στο σινεμά του ήθους.

- Εκεί που η τέχνη της αλήθειας είναι ακόμα ιερή.

Αποχαιρετώντας τη μεγάλη ηθοποιό που μας έμαθε να ονειρευόμαστε μέσα από την απλότητα της αληθινής Ελλάδας.

Μια μεγάλη μορφή του αθάνατου Ελληνικού κινηματογράφου έφυγε στα 92 της χρόνια. Και οι πάντες υποκλίθηκαν στην ποιότητα αυτής της γενιάς που σχεδόν έχει αποχωρήσει σύσσωμη για την άλλη ζωή, παίρνοντας μαζί εκείνο το γλυκό άρωμα της παλιάς Ελλάδας.

«Μάρω Κοντού, περαστική».  Αυτό συνήθιζε να γράφει στα αυτόγραφά της 

η σπουδαία ηθοποιός, όταν στο βιολογικό κοντέρ πέρασε τον μισό αιώνα ζωής. Μια γενιά που ήξερε να φιλοσοφεί την αδυσώπητη ροή του χρόνου, χωρίς να μεθά με την ψευδαίσθηση της αθανασίας. Καλλιτέχνες που έμαθαν πρώτα να σκέπτονται και ύστερα να υποκρίνονται στο σανίδι τις δημιουργικές σκέψεις των άλλων.

Φτωχοί σε τίτλους πτυχίων, αλλά πλούσιοι σε λαϊκή σοφία και «ψημένοι» από στερήσεις και πολέμους. Αυθεντικές περσόνες χωρίς ανάγκη να γίνουν αντίτυπα ενός εργοστασίου φήμης. Συναντώντας κάθε ηθοποιό εκείνης της εποχής, ήξερες ότι έχουν να δώσουν πολλά περισσότερα από ένα καλαίσθητο γκρο πλαν. Μεγαλωμένοι με την ωριμότητα της ολιγάρκειας, χαλυβδωμένοι με την παράδοση, σφυρηλατημένοι με τα Ελληνικά γράμματα, πλαισιωμένοι από μεγάλα πνεύματα της τέχνης και του λόγου, μαθημένοι να αναγνωρίζουν το πρόσκαιρο και όχι να επενδύουν στο πρόστυχο. Με ομορφιά που η μετριοφροσύνη φρέναρε την οίηση της. Και με λάμψη που εξέπεμπε η λιτή χάρη και όχι η ορμή της επιβολής. 

«Η ζωή είναι πολύ ωραία σε όλες τις ηλικίες, αλλά η πιο ωραία ηλικία είναι όταν νιώθεις ελεύθερη από τα λίγα, τα φθηνά, τα κακά, τα μικρά. Έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι περαστική και για αυτό έχω αποβάλει πολλά πράγματα όπως φιλοδοξίες. Πέφτουν. Τι άλλο; Τα μεγάλα όνειρα και σχέδια. Όχι, το σήμερα άντε και ένα ποδαράκι στο αύριο». Πόση σοφία ζυγίζουν αυτά τα απλά λόγια της Μάρως, ένα χρόνο πριν μας αφήσει; Πόσοι σημερινοί «αστέρες» απεκδύονται με τέτοια ευκολία τις μωροφιλοδοξίες τους και πόσοι ακούνε πραγματικά τα διδάγματα της ηλικίας τους; Ποιος ζει με ένα ποδαράκι στο σήμερα και ένα στο αύριο, όταν τους βλέπεις να τρέμουν σύγκορμοι για να κατακτήσουν «αιώνια» κοσμική ζωή, και να φρίττουν στην ιδέα της φθοράς και του θανάτου; Ποιος από αυτούς εξιλεώνεται στην ιδέα ότι είναι «περαστικός»;

Ελληνικός κινηματογράφος - Η σαγήνη της εντιμότητας

Και γιατί άραγε τρέφουμε τόση μεγάλη αγάπη για τις παλιές Ελληνικές ταινίες, παρά τη φτώχεια της παραγωγής τους και παρά το ότι τις ξαναβλέπουμε χρόνια και χρόνια; 

Είναι γιατί μας αναπαύουν την ψυχή με την απροσποίητη αλήθεια τους. Μας γοητεύουν με την απλοϊκή φινέτσα τους. Μας θυμίζουν το χαμένο ήθος τούτης της ράτσας. Μας δροσίζει μια αύρα αρμονίας, βλέποντας μια εποχή που ο άντρας σήμαινε άντρας, η γυναίκα σήμαινε γυναίκα και η οικογένεια σήμαινε οικογένεια. 

Η σεμνότητα δεν ήταν μουσειακό είδος χλεύης, αλλά η ακαταμάχητη γοητεία του απόρθητου.

Οι ατάκες και τα αστεία δεν εκβιάζουν το γέλιο σου με φθηνές βωμολοχίες, αλλά σε κερδίζουν με την ευστροφία και σου ξυπνούν τη νοσταλγική γλύκα της αφέλειας. Σε κάθε παλιά Ελληνική ταινία παρελαύνουν όλες οι θησαυροί των αρετών: η τιμή, το φιλότιμο, η ηθική αποκατάσταση, η μετάνοια, η αυτοθυσία, ο αυτοσαρκασμός, η αγνότητα και η εγκράτεια, η υπομονή, η πίστη, η αφοσίωση, η συμφιλίωση, η δικαιοσύνη. Βλέπεις την τιμή στην οικογένεια, το happy end στα σκαλιά της Εκκλησίας, τον Ιερό ρόλο των γονιών, την Ευχή της μάνας, την εξύψωση της μητρότητας και τον σεβασμό στην αγέννητη ζωή, την ανταμοιβή της εργατικότητας, ακόμα και τον τρύγο της χαράς μέσα από τη φτώχεια.  

Από την άλλη, οι ταινίες μας παραθέτουν και όλες τις μορφές κακίας, με θεατρική αλλά διδακτικότατη πρόζα: τη ματαιοδοξία (ποιος ξεχνά το «Μια ζωή την έχουμε» με τον Δημήτρη Χορν;), τη ζήλεια, την απιστία, την απάτη, την προδοσία, τον τυχοδιωκτισμό, τη ματαιοδοξία, την υπερβολική αυστηρότητα, τα πάθη του τζόγου, της χαρτοπαιξίας και της μέθης, την πολιτική διαφθορά, τη γαστριμαργία (εμβληματικό το «σου είπα θα τσιμπήσω σήμερα, δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη», του αείμνηστου Παπαγιαννόπουλου), το ψέμα, το εύκολο κέρδος, την αθέτηση του λόγου («Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά»), την έλλειψη αυτοπεποίθησης («Ο άνθρωπος της καρπαζιάς») και τόσα πολλά άλλα.  Και όλα αυτά με μια κινηματογραφική «μουσικότητα» που μοιάζει με καλοκουρδισμένη χορωδία. Οι σκηνές σκεπάζουν τη ροή της ταινίας σαν χειροποίητο υφαντό, που δεν σε ελκύει για την ψυχρή αρτιότητα του – αλλά για την αυθεντικότητα του κεντήματος. Οι ακατέργαστες βελονιές εμπνέουν αλήθεια και μεράκι.

Ψυχαγωγία με όλη τη σημασία της λέξης, Βλέπεις μια παλιά Ελληνική ταινία και νιώθεις ότι πραγματικά σε ξεκουράζει, γιατί είναι εντελώς απαλλαγμένη από ορθοπολιτικές θηλιές, ατζέντες και σκηνοθετικές εμμονές. Η άδολη καζούρα μοιάζει με αλατοπίπερο της ζωής. Όλοι οι τύποι ανθρώπων έχουν μερίδιο δοκιμασίας στη σάτιρα. Η εξωτερίκευση του πειράγματος υπερτερεί του καθωσπρεπισμού. Η σκέψη που γίνεται λόγος, υπερτερεί του λογοκριμένου λόγου που μένει φυλακισμένος στη σκέψη. Ο ψηλομυτισμός ανήκει στο φάσμα της καρικατούρας. Η ευθύτητα και η κοινωνικότητα ανταμείβονται με λύσεις παρεξηγήσεων.

Άνετα θα μπορούσαμε να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο με τα ψυχοκοινωνικά και ιστορικά οφέλη αυτών των ταινιών. Πόσες και πόσες γενιές παιδιών που μεγαλώνουν με μαύρα μεσάνυχτα για το αξιακό παρελθόν μας, το μαθαίνουν μόνο μέσα από αυτές τις ταινίες;

Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή πλευρά της Ελλάδας τους σαγηνεύει όλους, ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες τους. Συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό το Ελληνικό ήθος ελκύει τους πάντες. 

Η έλλειψη λογοκρισίας τους δείχνει μια πραγματικότητα πολύ πιο ελεύθερη από τη σημερινή υποτιθέμενη ελευθερία που είναι σκλαβιά σε τεχνητές νόρμες. Βλέπουν μια μορφή τέχνης που ενώνει αντί να χωρίζει, αναπτύσσει δεσμούς αντί να τους γκρεμίζει. Για διάφορους λόγους όμως, θαυμάζουμε μόνο μακρόθεν αυτήν την Ελλάδα, την κρατάμε ως έκθεμα του παρελθόντος που λατρεύουμε να επισκεπτόμαστε αλλά αδυνατούμε να μιμηθούμε.

Ακόμα κι έτσι όμως, είναι μια απόδειξη ότι η Ελληνική ψυχή μιλάει στις καρδιές όλων και δεν σταμάτησε ποτέ να θέλγει το θυμικό μας. Μια υπενθύμιση ότι οι ελευθερίες που χάνουμε είναι από εξάρτηση στα λίγα, τα φθηνά, τα κακά, τα μικρά, που έλεγε και η αείμνηστη Μάρω. Αυτή η σεμνή παρακαταθήκη του κινηματογράφου μένει πίσω και περιμένει σεμνά και αθέατα να καρπίσει, παρόλο που βρίσκεται πάντα σε κοινή θέα. Και μόνο γι’ αυτό λαμβάνουν μισθούς στον ουρανό οι καλοί μας ηθοποιοί σαν τη Μάρω Κοντού. Αιωνία της η μνήμη!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

H συνάντηση της ανθρώπινης εξουσίας με την ανθρώπινη σκληρότητα,

 

Ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας και ο μοναδικός του γιος, ο Τσαρέβιτς Αλεξέι Νικολάεβιτς, ποζάρουν για μια φωτογραφία το 1907. 

Μόλις έντεκα χρόνια αργότερα, μια μέρα σαν αυτή που ξημερώνει στις 17 Ιουλίου 1918, ολόκληρη η Βασιλική οικογένεια θα σφαγιάζονταν δίχως έλεος από τους Μπολσεβίκους κομμουνιστές του Λένιν στην Εκατερίνμπουργκ,πόλη της Αγίας Αικατερίνης κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. 17 Ιουλίου 1918 — Η νύχτα που έσβησε ένας θρόνος και άναψε ένα Μαρτύριο 

Ο Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β΄ Ρομανώφ, η Αγία Οικογένειά του και το τέλος μιας Αυτοκρατορίας. Στα υπόγεια της Οικίας Ιπάτιεφ στην Εκατερίνμπουργκ, εκεί όπου η νύχτα είχε απλωθεί βαριά πάνω από τη Ρωσία, δεν έπεφτε μόνο ένας Βασιλιάς αλλά έκλεινε τραγικά ένα κεφάλαιο τριών αιώνων. 

Εκεί, τέτοιες ώρες,τις τελευταίες της 16ης προς τη 17η Ιουλίου 1918, ο τελευταίος Αυτοκράτορας της Ρωσίας, Νικόλαος Β΄ Ρομανώφ, στάθηκε μπροστά στο τέλος όχι μόνο ως κάτοχος ενός Θρόνου, αλλά ως σύζυγος, πατέρας και άνθρωπος που παρέδιδε την ψυχή του στον Θεό.  Δίπλα του ήταν η σύζυγός του, η Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φιοντόροβνα τα παιδιά τους, οι Μεγάλες Δούκισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία,ο διάδοχος του Θρόνου, ο νεαρός Τσαρέβιτς Αλέξιος και οι Πιστοί άνθρωποι που αρνήθηκαν να τους εγκαταλείψουν ακόμη και στην ώρα της θυσίας.

Ήταν η τραγική συνάντηση της ανθρώπινης εξουσίας με την ανθρώπινη σκληρότητα. Η επανάσταση που υποσχέθηκε έναν νέο κόσμο θέλησε να κόψει βίαια κάθε δεσμό με το παρελθόν. Για τους Μπολσεβίκους, η ύπαρξη της οικογένειας των Ρομανώφ αποτελούσε έναν ζωντανό συμβολισμό μιας άλλης Ρωσίας  μιας Ρωσίας Αυτοκρατορικής, Ορθόδοξης και ιστορικά συνδεδεμένης με αιώνες παράδοσης. Έτσι, μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου και της επαναστατικής βίας, αποφασίστηκε η εξόντωση όχι μόνο ενός πρώην ηγεμόνα, αλλά ολόκληρης της οικογένειάς του.

Η σφαγή στην Εκατερίνμπουργκ έγινε το σκοτεινό σύμβολο μιας εποχής όπου η πολιτική ιδεολογία, όταν απορρίπτει την αξία του ανθρώπου, μπορεί να μετατραπεί σε αδυσώπητο μηχανισμό καταστροφής και το σκοτάδι που ακολούθησε ήταν βαθύ. Η Ρωσία γνώρισε χρόνια εμφυλίου πολέμου, διώξεων και φόβου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπέστη σκληρή καταστολή ναοί λεηλατήθηκαν ή έκλεισαν, Κληρικοί και Πιστοί διώχθηκαν, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις συνέπειες ενός συστήματος που επιδίωκε να υποτάξει όχι μόνο την κοινωνία αλλά και τη συνείδηση. Η νύχτα της Εκατερίνμπουργκ ήταν η προειδοποιητική σκιά ενός αιώνα γεμάτου αίμα και δάκρυα.Και όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή σελίδα της ιστορίας, η Ορθόδοξη Εκκλησία διέκρινε το Φως του Μαρτυρίου.

Ο Νικόλαος Β΄, ο οποίος τιμάται ως Άγιος Νεομάρτυρας και Ομολογητής μαζί με την οικογένειά του, δεν έμεινε στη μνήμη των Πιστών ως ένας ηττημένος Αυτοκράτορας.. Έμεινε ως ένας άνθρωπος που σήκωσε τον Σταυρό του. Ο άνθρωπος που γνώρισε τη δόξα και την απώλεια. Ο πατέρας που είδε τα παιδιά του να οδηγούνται μαζί του στον θάνατο. Ο σύζυγος που έμεινε δίπλα στη γυναίκα του μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο Χριστιανός που πέρασε από το παλάτι στο Κελί και από το Κελί στην αιωνιότητα. Η παράδοση της Εκκλησίας διατηρεί τη φωνή του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης, ο οποίος χρόνια πριν είχε μιλήσει Προφητικά για έναν βαρύ Σταυρό δοκιμασιών που θα ερχόταν στον ευλαβή Τσάρο:

«Ο Θεός έστειλε σε αυτόν έναν βαρύ Σταυρό δοκιμασιών, γιατί είναι το εκλεκτό και αγαπημένο παιδί Του..». Και ο Σταυρός αυτός ήρθε. Όχι με τη μορφή μιας μάχης. Αλλά με τη μορφή της υπομονής. Η ιστορία μπορεί να συζητά τις πολιτικές ευθύνες, τις αδυναμίες και τις κρίσεις της ύστερης Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Όμως καμία ιστορική διαφωνία δεν μπορεί να αφαιρέσει το ανθρώπινο δράμα εκείνης της νύχτας. Γιατί εκεί δεν βρέθηκε μόνο ένας Τσάρος. Βρέθηκε μια οικογένεια.

Άνθρωποι με φόβο, Προσευχή, αγωνία και ελπίδα. Η δύναμη της βίας νόμισε πως με λίγες σφαίρες θα εξαφάνιζε ένα όνομα. Όμως έκανε το αντίθετο. Έδωσε σε εκείνο το όνομα μια θέση στη μνήμη. Οι εκτελεστές πίστεψαν ότι έθαβαν μια δυναστεία.Δεν γνώριζαν ότι μέσα στο σκοτάδι της Εκατερίνμπουργκ γεννιόταν μια Μαρτυρία. Ένας Θρόνος μπορεί να χαθεί. Μια Αυτοκρατορία μπορεί να πέσει. Ένα καθεστώς μπορεί να εξαφανιστεί. Αλλά η Πίστη, η θυσία και η αγάπη που σφραγίζονται με αίμα δεν χάνονται. Η 17η Ιουλίου δεν είναι μόνο η ημέρα του τέλους των Ρομανώφ. Είναι η ημέρα που η ιστορία συνάντησε το Μαρτύριο. Η ημέρα που ένας Τσάρος έγινε Μάρτυρας, μια οικογένεια έγινε σύμβολο και μια σκοτεινή νύχτα πέρασε στην αιωνιότητα..

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!         Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η Πίστη είναι Μια,

 

«Δεν πρέπει λοιπόν τους αιρετικούς με κανένα τρόπο να τους βοηθούμε, ως αιρετικούς, ακόμη κι αν είχε επιτραπεί σε όλους να κάνουν αφόβως τα πάντα· τόσο για τις προαναφερθείσες αιτίες, ώστε να μην προσκρούσουμε στο Θεό, δίχως να το συνειδητοποιήσουμε· και επειδή δεν είναι καλό να τους δίνουμε την ελευθερία να περιφέρονται πανηγυρικά με το ψεύδος τους και να ξεσηκώνονται εναντίον της ευσεβείας· ώστε να μην μπορέσουν να σαλεύσουν από την ασφαλή βάση της Πίστεως κάποιους από τους αφελεστέρους με το δάγκωμα της απάτης, ωσάν τα φίδια, εμφανιζόμενοι μέσα από εμάς· και  ευρεθούμε και εμείς, όπως δε θέλουμε, να συμμετέχουμε στην τιμωρία που κρέμεται πάνω τους για αυτό».

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!     Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η Αλήθεια εχει Φως,

 

 Εἶναι λάθος αὐτό, πού λένε κάποιοι σήμερα, ὅτι:

- Δέν πρέπει νά μιλᾶς στούς ἀλλόθρησκους γιά τόν Χριστό, διότι εἶναι φανατισμός αὐτό. 

Τό νά λές τήν ἀλήθεια εἶναι φανατισμός; 

Τό νά πεῖς στούς Μουσουλμάνους ὅτι: 

- Εἶστε λάθος κύριοι, εἶστε στήν πλάνη, προσκυνᾶτε τόν ἔξω ἀπό ἐδῶ, αὐτό εἶναι φανατισμός; 

Θά πρέπει, λένε κάποιοι, νά τόν ἀφήσεις ὅπως εἶναι, νά μήν θέλεις νά τόν ἀλλάξεις. Αὐτά εἶναι τά διδάγματα τῆς νέας ἐποχῆς. Εἶναι ὅμως τελείως λάθος. Αὐτό δέν ἔχει ἀγάπη. Τότε καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι δέν θά ἔπρεπε νά Κηρύξουν στούς εἰδωλολάτρες, γιά νά μήν θεωρηθοῦν φανατικοί, γιά νά μήν τούς ποῦν ὅτι δέν σέβονται τίς ἄλλες θρησκεῖες, γιά νά μήν τούς κατηγορήσουν ὡς φανατικούς, ταλιμπάν, μουτζαχεντίν, κολλημένους, μεσαιωνικούς κ.λπ., γιά νά μήν τούς ποῦν ὅτι δέν σέβονται τήν διαφορετικότητα τοῦ ἄλλου κ.λπ.     Τότε ὁ κόσμος δέν θά ἄλλαζε ποτέ.  Ἡ εἰρήνη πού εἶναι ὁ Χριστός δέν θά ἐρχόταν ποτέ μέσα στούς ἀνθρώπους, οὔτε μέσα στίς οἰκογένειες, οὔτε μέσα στίς κοινωνίες. Ἐνῶ τώρα, ὅπου ἐφαρμόζεται ὁ ἀληθινός Χριστιανισμός ὑπάρχει καί ἡ ἀληθινή εἰρήνη.

Ὅταν ὁ καρκινοπαθής, γιά παράδειγμα, πάει στό γιατρό καί ὁ γιατρός τοῦ λέει: 

- Μιά χαρά εἶσαι, δέν ἔχεις τίποτα. Νά τρῶς ἀπό ὅλα, νά κοιμᾶσαι.

Τό πολύ - πολύ νά παίρνεις καμμιά ἀσπιρινούλα γιά νά μήν πονᾶς καί εἶσαι ἐντάξει. Τί κάνει; Τόν ἐμπαίζει, τόν κοροϊδεύει. Ἐνῶ ἔχει καρκίνο τοῦ λέει ὅτι εἶναι ὑγιής.     Ἔτσι καί ἐσυ, ἐνῶ ξέρεις ὅτι ὁ ἄλλος εἶναι αἱρετικός, ὅτι εἶναι στήν πλάνη, ὅτι προσκυνάει τόν Διάβολο,.. μέ τό νά τοῦ λές: 

- Μιά χαρά εἶσαι καί μεῖνε ὅπως εἶσαι. 

Γιατί ἀλλιῶς ἐγώ θά θεωρηθῶ φανατικός ἄν τοῦ πῶ ὅτι εἶναι στήν πλάνη, ε; τότε τί τόν κάνεις αὐτόν τόν ἄνθρωπο;  Τόν ἐμπαίζεις, τόν κοροϊδεύεις καί δέν πρόκειται ποτέ αὐτός νά γίνει ὑγιής. 

Ίερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ θεραπεύσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ «μεφιτισμοῦ»,

 

Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ θεραπεύσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ «μεφιτισμοῦ»,

 Ἡ ψυχικὴ ἐνέργεια ποὺ ἐκπέμπουμε πληγώνει ἀόρατα τοὺς ἄλλους..

Κάθε φορὰ ποὺ εἶστε στὸ Κελί σας ἢ ὁπουδήποτε καὶ σκέπτεστε μὲ ἕναν τρόπο ὑποτιμητικὸ γιὰ τοὺς ἀδελφοὺς ἢ τίς ἀδελφές σας, καταστρέφετε τὴ ζωή, καὶ οἱ ἀδελφὲς καὶ οἱ ἀδελφοὶ ποὺ κατηγορεῖτε τὸ αἰσθάνονται καὶ πληγώνονται.

Πῶς συμβαίνει αὐτό; Ἀκόμη καὶ μεταξὺ αὐτῶν ποὺ δὲν Προσεύχονται ὑπάρχει μιὰ ψυχολογικὴ εὐαισθησία καὶ αἰσθάνονται τὰ ψυχικὰ κύματα, τὴν ψυχικὴ ἐνέργεια ποὺ ἐκπέμπουν οἱ ἄλλοι. Κανεὶς δὲν ἀντιλαμβάνεται τίποτε, δὲν ἀκούει λόγια, δὲν βλέπει χειρονομίες˙ ὅ,τι γίνεται, γίνεται μυστικά, ἡ ζωὴ ὅμως καταστρέφεται.

Θὰ σᾶς δώσω τώρα ἕνα παράδειγμα ποὺ δὲν εἶναι τόσο εὐχάριστο. Ὑπάρχει ἕνα ζῶο ἡ μεφίτης (ὁ ἀσβός), τὸ ὁποῖο γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἡσυχία του ἐκπέμπει κάποιες φορὲς ἕνα ὑγρὸ ποὺ ἔχει μιὰ ἀνυπόφορη δυσωδία, ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ μεγάλα ζῶα. Τὸ ἴδιο τὸ ζῶο ἀντέχει τὴν ὀσμὴ αὐτὴ μὲ εὐχαρίστηση.

Μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων συμβαίνει ἐπίσης μερικοὶ νὰ δημιουργοῦν μία ἀτμόσφαιρα σὰν αὐτὴ ποὺ δημιουργεῖ ἡ μεφίτης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθιστοῦν τὴν ἀτμόσφαιρα γύρῳ, γύρω τους ἀνυπόφορη, ἔτσι ποὺ νὰ μὴν μπορεῖ κανεὶς οὔτε νὰ ἀναπνέει˙ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι εἶναι εὐχαριστημένοι στὴ σκέψη τῆς ὑπεροχῆς τους.

Νὰ εἶστε ὅλοι καὶ ὅλες συνετοὶ καὶ προσεκτικοὶ σὲ αὐτὸ ποὺ λέω: νὰ μὴ σκέπτεστε ἄσχημα γιὰ τοὺς ἄλλους!

Ὑπάρχει ἀκόμη καὶ μία ἄλλη πλευρὰ αὐτοῦ, ἂς ποῦμε, τοῦ «τρόπου συμπεριφορᾶς». Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι ἐγὼ Προσεύχομαι γιὰ κάποιον, γιὰ ἕναν ἀδελφὸ ἢ μία ἀδελφή, καὶ ἀντὶ νὰ συναντήσω μία Προσευχὴ παρόμοια ἀπὸ μέρους αὐτῆς ἢ αὐτοῦ, προσκρούω σὲ μία ἄρνηση ἐκ μέρους τούς˙ ὅλα ἐκλαμβάνονται μὲ ἕναν τρόπο ἀρνητικό, πρὶν ἀκόμη ἐκφραστῶ. Ἀλλὰ τὸ ζῶο αὐτό, ἡ μεφίτης, δὲν αἰσθάνεται τί κάνει. Συμπεριφέρεται μὲ ἐλευθερία˙ εἶναι τελείως «καθὼς πρέπει».

Τί νὰ κάνεις στὴν περίπτωση αὐτή, πῶς νὰ θεραπεύσεις;

Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ καταλάβουμε καὶ νὰ θεραπεύσουμε αὐτὴ τὴν ἀρρώστια τοῦ «μεφιτισμοῦ»[1] κάθε φορὰ ποὺ ἐμφανίζεται, κυρίως στὴν Έκκλησία ἐνάντια στοὺς Ίερεῖς.

Ἄς ἀναφέρουμε ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὴ ζωή μας: Κάποιοι δὲν ἀγαποῦν τὰ Έλληνικὰ γιὰ παράδειγμα. Μόλις προφέρεις μία λέξη στὰ Έλληνικά, παθαίνουν σόκ! Μὲ ἕναν ἀόρατο ὅμως τρόπο, τὸ Πνεῦμα του Ίερέως ἢ τοῦ Διακόνου ποὺ Διακονεῖ τὴν Προσευχὴ τὸ αἰσθάνεται, εἶναι τρωτός, μπορεῖς νὰ τὸν σκοτώσεις μὲ παρόμοιες συμπεριφορές, ἀκόμη καὶ ἀόρατες κλπ. Αὐτὴ ἡ ψυχικὴ ἐνέργεια δημιουργεῖ κάτι σὰν «ἠλεκτρικὲς ἐκκενώσεις».

Γνώρισα μία Ρωσίδα στὸ Παρίσι. Ὁ σύζυγός της ἦταν σπουδαῖος μηχανικὸς καὶ ἐργαζόταν στὸ Βιετνάμ. Μοῦ εἶπε ὅτι οἱ Βιετναμέζοι εἶναι πολὺ εὐαίσθητοι ψυχικὰ καὶ πολὺ δυνατοί. Ἄν κάποιος δὲν τοὺς ἀρέσει, ἀρχίζουν νὰ μπλοκάρουν αὐτὸ τὸ πρόσωπο μὲ κάθε εἴδους «ἐπιθέσεις», ψυχολογικὲς ἀπορρίψεις. Ἐξωτερικὰ δὲν παρατηρεῖ κανεὶς τίποτε, ἀλλὰ τὸ πρόσωπο ἔπειτα ἀπὸ ἕναν χρόνο -ἢ δύο χρόνια ἂν ἔχει μεγάλη ἀντοχή- πεθαίνει. Αὐτὴ εἶναι ἡ τεχνικὴ τοῦ τέλειου ἐγκλήματος. Κανεὶς δὲν λέει τίποτε, δὲν ὑπάρχουν λόγια οὔτε χειρονομίες, παρὰ μόνο μία ἄρνηση νὰ ἀκούσει κάποιος κάποιον.

Χάρη στὴν Άσκητικὴ στάση μὲ τὴν ὁποία καταδικάζουμε τὸν ἑαυτό μας στὴν κόλαση, αὐτὴ ἡ ἐνέργεια καθίσταται -πῶς νὰ τὸ πῶ;- λιγότερο δυνατή, ἀλλὰ παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐμποδίζει τὴ ζωὴ καὶ τὴ Σωτηρία. Θὰ μποροῦσα νὰ συνεχίσω νὰ μιλῶ μαζί σας γιὰ πολλὴ ὥρα πάνω στὸ θέμα αὐτό. Σᾶς παρακαλῶ ὅμως νὰ τὸ λάβετε πολὺ στὰ σοβαρά..

[1] Μεφιτισμός: (Βιολ.) Ἡ μόλυνση τοῦ ἀέρα ἀπὸ δυσώδεις ἀναθυμιάσεις, ἐπιβλαβεῖς στοὺς ζωικοὺς ὀργανισμούς. Βλ. Γεωργίου Χασιάκου, Ἑρμηνευτικὸ Λεξικό των -ΙΣΜΩΝ, Ἀθήνα 1989.

Ἅγιος Σωφρονίου Σαχάρωφ,

Οἰκοδομώντας τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ μέσα μας καὶ στοὺς ἀδελφούς μας,

τόμος Α,

ἐκδ. Ἱερὰ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου Ἔσσεξ, σελ. 70-73)

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Εὐθύνη στοὺς ὤμους μας, ἐξ αἰτίας Αποδοχῆς καὶ μὴ ἀντίδρασης,

  Ἔχει προσφυῶς εἰπωθεῖ ἀπὸ Ἁγίους ὅτι στὴν περίπτωση ποὺ ἡ πολιτικὴ ἢ Έκκλησιαστικὴ ἡγεσία ἑνὸς λαοῦ πάρει μία δυσσεβὴ καὶ ἀντίχριστη ἀπόφαση,

 ἂν ὁ λαὸς ἀντιδράσει, τότε φέρουν μόνο οἱ ἡγεσίες τὴν Πνευματικὴ εὐθύνη καὶ ὄχι αὐτός. Ἂν ὅμως τὸ ἀποδεχθεῖ καὶ δὲν ἀντιδράσει, τότε φταίει ἐξίσου καὶ ὁ ἴδιος. 

Στὸ τρομακτικὸ σημεῖο ποὺ βρισκόμαστε, στὸν πάτο τοῦ βορβόρου καὶ πολὺ πέρα πιὰ ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ὕβρεως, τῆς βλασφημίας καὶ τῆς ἐσχάτης ἀποστασίας, καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἀναφανδὸν ἀντίχριστες πολιτικὲς καὶ Έκκλησιαστικὲς ἐξουσίες προωθοῦν (ἢ ἐγκρίνουν - τὸ ἴδιο ἀκριβῶς κάνει) τά πλέον μιαρά αίσχη, εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ σκεφτοῦμε τὸ βάρος τέτοιας εὐθύνης στοὺς ὤμους μας, ἐξ αἰτίας τῆς δικῆς μας ἀποδοχῆς καὶ μὴ ἀντίδρασης; 

Εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ ἀναλογιστοῦμε τί μπορεῖ νὰ σημαίνουν γιὰ τὶς ἀστεῖες ζωοῦλες μας ἔννοιες ὅπως ἡ «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ» ἢ ἡ «ἐνεργοποίηση τῶν Πνευματικῶν νόμων»; Εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε πόσο πολὺ ἐπιδεινώνουμε τὴν τραγικὴ θέση μας ἀπὸ τὶς ἀλλεπάλληλες εὐκαιρίες ποὺ Ἐκεῖνος μᾶς δίνει, περιμένοντας τὴν Μετάνοιά μας, ἀλλὰ ἐμεῖς προκλητικὰ τὶς πετᾶμε στὰ σκουπίδια; 

Ύπάρχει ἄραγε σημεῖο βρασμοῦ γιὰ τὶς σαπισμένες, κοιμισμένες ἢ φοβισμένες συνειδήσεις μας; Ὑπάρχει κάπου ἐλπίδα γιὰ ἕνα ἀπειροελάχιστο ἔστω σημεῖο ἀνάνηψης ἀπὸ τὸ μακροχρόνιο κῶμα;

ΚΑΛΗ ΣΑΣ HMEΡΑ!!     Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Aλάθητο το πλήρωμα της Εκκλησίας,

 

Ὅταν οἱ Ἀπόστολοι ἔλαβαν τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἔγιναν ἀλάθητοι;

Δεν έγιναν αλάθητοι παρόλο που δέχτηκαν το Άγιο Πνεύμα και εμείς δεχόμαστε το Άγιο Πνεύμα έτσι.  Χάρη της Πεντηκοστής την παίρνουμε και εμείς  με το Άγιο Βάπτισμα. Γινόμαστε αλάθητοι ; Όχι  . Και οι Απόστολοι δεν ήταν αλάθητοι ως πρόσωπα, ως μονάδες.

Αλάθητοι στην Ορθοδοξία είναι  το πλήρωμα της Εκκλησίας έτσι,  το σύνολο δηλαδή των Ορθοδόξων Πιστών που εκφράζεται.  Αυτό είναι το αλάθητο. Και οι σύνοδοι ακόμα δεν είναι αλάθητοι αν δεν επικυρωθούν οι αποφάσεις των Ορθοδόξων συνόδων από το πλήρωμα της Εκκλησίας, από το σύνολο δηλαδή του Ευσεβούς λαού.

Εκεί υπάρχει το αλάθητο, όχι σε πρόσωπα. Κανένα πρόσωπο στην Ορθοδοξία δεν είναι αλάθητο. Βεβαίως οι Απόστολοι είχαν αυτό το μεγάλο αξίωμα, το Αποστολικό,  αλλά το αλάθητο δεν το έχει ένα πρόσωπο,  αλλά το έχει, όπως είπαμε, το σύνολο των Πιστών,οι Ορθόδοξοι, το σύνολο του πληρώματος της Εκκλησίας εχει το αλάθητο . Γι' αυτό και η διοίκηση της Εκκλησίας δεν γίνεται από πρόσωπα, αλλά από σύνοδο.  Συνοδικά συνερχόμαστε  και αποφαινόμεθα κλήρος και λαός. Και μια σύνοδος Επισκόπων πάλι δεν είναι αλάθητη εάν δεν επικυρωθεί από τον Ευσεβή λαό, από το πλήρωμα, από το σύνολο της Εκκλησίας. Οπότε εκεί υπάρχει το αλάθητο.  Και έτσι κατανοούμε και αυτό που είπες για τη διαφορά των δύο Αποστόλων και ότι ήλεγξε ο Απόστολος Παύλος τον Απόστολο Πέτρο και βεβαίως όλα μετά τακτοποιήθηκαν.

Οπότε αυτή είναι η αλήθεια.  Το αλάθητο δεν υπάρχει σε πρόσωπα, αλλά στη σύνοδο η οποία αποφαίνεται και επικροτούνται οι αποφάσεις, γίνονται αποδεκτές από το πλήρωμα της Εκκλησίας.  Από όλη την Εκκλησία,τον Ευσεβή λαό δηλαδή.

Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης, απομαγνητοφώνηση Σημεία των καιρών 3.        

 Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Πρόδρομος έγινε λύχνος,

 

Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων:

«Η ζωή του Προδρόμου ήταν κήρυγμα πριν ακόμη ανοίξει το στόμα του να διδάξει.»

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος:

«Ο Πρόδρομος έγινε λύχνος που προηγήθηκε του Ηλίου της Δικαιοσύνης.»

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Απαγγέλω τους Χαιρετισμούς,

Κάθε φορά που με έβλεπε η κόρη μου να Απαγγέλω τους Χαιρετισμούς με κοίταγε περίεργα. Κάποιες φορές την άκουσα να μουρμουρίζει. Πάλι Χαιρετισμούς η μαμά. Και επειδή τα σημερινά παιδιά δεν σηκώνουν συμβουλές και Κηρύγματα, κατέφυγα στο «κόλπο» που εκμυστηρεύτηκε ο Άγιος Πορφύριος στον Πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό, όταν ο τελευταίος του παραπονέθηκε ότι όσο και να νουθετεί την μικρή του κόρη, αυτή δεν τον ακούει. Το διάβασα σε κάποιο βιβλίο.

– Μα ευλογημένε δεν πράττεις σωστά του είπε ο Άγιος με το να της το λες και να της το ξαναλές. 

Γονάτισε, πες στην Παναγία τι θέλεις να πει στην θυγατέρα σου, κι Αυτή θα της το ψιθυρίσει στο αυτάκι και θα Την ακούσει, κάντο και θα δεις!.

Έτσι έκανα κι εγώ. Γονάτισα και Την παρακάλεσα να την Φωτίσει να αρχίσει κάποια στιγμή να διαβάζει τους Χαιρετισμούς Της.. Να την προστατεύει η Παναγία μας, να την βοηθήσει να βρει κάποια δουλειά και μετά να της φανερώσει ένα καλό παλικάρι να κάνουν μία ευτυχισμένη, Χριστιανική οικογένεια Και πόσο γρήγορα απάντησε η Παναγία μας στις Προσευχές μου:   Την Τρίτη που έχει ρεπό ο σύζυγος μου πήραμε το αμάξι και πήγαμε στο πατρικό του. Φύγαμε μεσημέρι και θα γυρίζαμε αργά το βράδυ. Κατά τις τέσσερις και μισή ακούω να κτυπάει το κινητό μου. Ήταν το παιδί. Ανησύχησα. Το σηκώνω και τι μου είπε:

-Έλα μάνα μου και σε ψάχνω.. Πού είσαι;

-Με το μπαμπά είμαι ματάκια μου στο σπίτι του παππού.

-Τι μου λες μάνα μου. Δεν ήσουν τώρα εσύ εδώ στο σπίτι;

-Όχι κορίτσι μου έχουμε φύγει εδώ και δύο ώρες. Μα τι συνέβη;

-Ξάπλωσα να κοιμηθώ.. Πρέπει μόλις να με είχε πάρει ο ύπνος και ακούω να ανοίγει η πόρτα του υπνοδωματίου. Ανοίγω τα μάτια μου και ήσουν εσύ! Τι θέλεις μάνα μου, σε ρώτησα. Αχ κορίτσι μου θέλω να σε παρακαλέσω να μου κάνεις μία χάρη. Τι χάρη μάνα μου, σε ρώτησα. Τότε βγάζεις από την τσέπη σου το βιβλιαράκι αυτό των Χαιρετισμών που διαβάζεις και μου “λες”:       Να ματάκια μου, θέλω να σε παρακαλέσω να ξεκινήσεις να διαβάζεις κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς! Και όχι μόνο μία φορά, αλλά όσες πιο πολλές φορές μπορείς. Και κάνεις μία κίνηση να μου το δώσεις.  Εγώ ανασηκώθηκα και τέντωσα το χέρι μου και το πήρα και εκείνη την στιγμή εσύ μου χαμογέλασες ευχαριστημένη και χάθηκες, εξαφανίστηκες από τα μάτια μου.      Και ενώ είχα το χέρι μου τεντωμένο και τα δάκτυλα μου λυγισμένα όπως την στιγμή που μου το έδωσες και το κράτησα, ούτε το βιβλιαράκι είδα, ούτε εσένα!  Αλλά Δεν κοιμόμουν μάνα μου με ακούς, Δεν κοιμόμουν! Ήμουν ανασηκωμένη στο κρεββάτι με το χέρι μου τεντωμένο, με τα δάκτυλα μου λυγισμένα σαν να κρατάω κάτι. Τινάχτηκα πάνω και σε φώναξα, και σε πήρα μετά τηλέφωνο.  Τι ήταν αυτό που είδα μάνα μου, ολοζώντανο ήταν!  

Δεν της απάντησα. Με είχαν πάρει τα δάκρυα επειδή κατάλαβα ότι η Παναγία μας είχε ακούσει τις Προσευχές μου και της έστειλε τον Φύλακα Άγγελο της να την Νουθετήσει! Και προφανώς για να μην τρομάξει πήρε την δική μου μορφή.  Μα το μεγαλύτερο Θαύμα ήρθε αμέσως μετά, όταν την άκουσα να με ρωτάει πώς να διαβάσει τους Χαιρετισμούς, πώς το κάνουν αυτό και της είπα. Και όταν το βράδυ επιστρέψαμε μου είπε ότι τους είχε διαβάσει ξανά και ξανά και αισθανόταν μία τόσο μεγάλη χαρά που δεν περιγράφεται! 

Και από εκείνη την μέρα, Δεν έχει σταματήσει να τους απαγγέλλει. 

Την ακούω περνώντας έξω από το δωμάτιο της να λέει το “Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε”, και η καρδιά μου πετάει στα ουράνια και Δοξάζω το Θεό μας και την Παναγία μας που έκαναν στο παιδί μου ένα τέτοιο Θαύμα.

Μιχάλης Αντωνιάδης  

read more ►

Μια Ελπίδα. Μία Μέρα τη φορά,

Μην αφήσεις μία πτώση να σου κλέψει όλο τον αγώνα που έκανες.

Μια στιγμή αδυναμίας δεν ακυρώνει μέρες, μήνες προσπάθειας. Μια λάθος επιλογή δεν σβήνει τα βήματα που έκανες μέχρι εδώ. 

Από το πάθος και την αμαρτία σου, μεγαλύτερο λάθος είναι η απελπισία σου. Πιο μεγάλη από την αμαρτία που έκανες είναι η απελπισία. 

Συχνά, μετά από μια πτώση, δεν είναι το πάθος που μας νικά περισσότερο, αλλά η απογοήτευση. Εκείνη η εσωτερική φωνή που ψιθυρίζει ότι όλα χάθηκαν, ότι δεν άξιζε ο κόπος, ότι είμαστε πάλι από την αρχή.

Μα δεν είναι αλήθεια. Είναι ψέμα. Τεράστιο ψέμα. 

Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από το πόσες φορές πέφτει, αλλά από το πόσες φορές σηκώνεται. Κανένας μεγάλος αγώνας δεν κερδήθηκε χωρίς πληγές, χωρίς πισωγυρίσματα, χωρίς στιγμές που νόμιζες ότι έχασες τον δρόμο σου.

Ο Θεός δεν στέκεται απέναντί μας ως Δικαστής που μετρά τα λάθη μας. Στέκεται ως Πατέρας που περιμένει να σηκωθούμε. 

Δεν Του κάνει εντύπωση που έπεσες. Του δίνει χαρά που δεν εγκατέλειψες. 

Μην ξοδεύεις όλη σου την ενέργεια αναλύοντας ατελείωτα το γιατί συνέβη. 

Η κούραση, η μοναξιά, ο φόβος, η συνήθεια, η πίεση, οι πληγές της ψυχής, πολλές φορές θολώνουν το βλέμμα μας. Το πιο σημαντικό δεν είναι γιατί έπεσες. Το πιο σημαντικό είναι τι θα κάνεις τώρα. Άσε τις αναλύσεις και απλά σήκω. 

Σήκω. Με τα λάθη σου. Με τις αδυναμίες σου. Με τις πληγές σου.

Σήκω και συνέχισε.

Γιατί η πτώση δεν είναι το τέλος της διαδρομής. 

Τέλος είναι μόνο να πάψεις να περπατάς.

Και να θυμάσαι κάτι:

Δεν είσαι το πάθος σου.  Δεν είσαι το λάθος σου.  Δεν είσαι η χειρότερη στιγμή της ζωής σου.  Είσαι ένας άνθρωπος που αγωνίζεται.  Ένα παιδί του Θεού που παλεύει.  Και όσο παλεύεις, υπάρχει ελπίδα.  Μία μέρα τη φορά.

Ένα βήμα τη φορά.

Μία Ανάσταση μετά από κάθε μικρό Σταυρό. 

Είσαι Φως μην σκοτεινιάζεις.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Άσκηση τῆς ὑπομονῆς,

 «Ἐὰν ὀ Κύριος φροντίζει γιὰ τὴν διατροφὴ τῶν πουλιῶν καὶ τῶν ἄλλων ζώων, δὲν θὰ φροντίσῃ γιὰ μᾶς; Μία ἀφορμὴ ἀσκήσεως τῆς ὑπομονῆς μᾶς παρουσιάζει καὶ ἐμεῖς βαρυγκομοῦμε τόσο; Ἐὰν ὑπομείνουμε μὲ ὑπομονὴ τὴν σύντομη αὐτὴ δοκιμασία, θὰ κερδίσουμε μεγάλα ὀφέλη. Ὁ χρυσός, μὲ τὴν δοκιμασία μέσα στὴν φωτιά, καθαρίζεται καὶ λάμπει» 

(Ὁσίου Σεργίου τοῦ Ῥάντονεζ).

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!   Μιχάλης Αντωνιάδης

    

read more ►

Επτάφωτη λυχνία,

 

Διαβάζουμε ότι το κτίριο καταστράφηκε το 267 μ.κ.ε. και αργότερα τμήματα του χρησιμοποιήθηκαν ως ταβέρνα, εβραϊκή συναγωγή και ελαιοτριβείο μέχρι την εγκατάλειψη του στους βυζαντινούς χρόνους. Μπορείτε να το δείτε στην φωτογραφία ενώ πιο πίσω φαίνεται ο ναός του Ηφαίστου.

Αρχαιολογική μελέτη πάνω στην οποία βασίστηκε η υπόθεση αυτή, αν και όπως ανακάλυψα πρόσφατα, υπάρχουν πολλά αρχαία εβραϊκά μνημεία στην Ελλάδα τα οποία δεν ήξερα και δεν εντοπίζονται online. 

Η μόνη σίγουρη πληροφορία, που γνωρίζω εγώ, για την υπόθεσης της χρήσης ως συναγωγή ήταν η εύρεση ενός μαρμάρινου κομματιού, (αυτό στην φωτογραφία δεξιά). Το συγκεκριμένο θραύσμα απεικονίζει μια επτάφωτη λυχνία που ονομάζεται μενορά και ένα συγκεκριμένο φυτό, (λουλάβ), τα οποία αποτελούν μέρος της κλασσικής εβραϊκής εικονογραφίας της εποχής και μάλλον ανήκει στον 3ο αιώνα.

Στην σειρά «Βόλτες στην Αθήνα» επίσης, Η συνοικία του Γιουσουρούμ, 

Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου

Σπάνιο ψηφιδωτό με τον Μέγα Αλέξανδρο σε αρχαία συναγωγή του Ισραήλ.

Κυρίαρχη φιγούρα σε απεικόνιση με έναν Εβραίο Αρχιερέα.

Ένα περίπλοκο μωσαϊκό που απεικονίζει τον Μέγα Αλέξανδρο και τη συνάντησή του με έναν Εβραίο αρχιερέα αποκαλύφθηκε σε μια συναγωγή του 5ου αιώνα στον Αρχαιολογικό χώρο του χωριού Huqoq. 

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σπάνιο εύρημα, το οποίο θεωρείται σημαντικό επειδή είναι η πρώτη μη βιβλική σκηνή που έχει ανακαλυφθεί σε συναγωγή. 

Στο πολύχρωμο δάπεδο, σε ένα τμήμα του απεικονίζεται η συνάντηση δυο ανδρών ενώ γύρω τους υπάρχουν πολλές μορφές ανθρώπων και ζώων. 

Οι ελέφαντες που απεικονίζονται σύμφωνα με τον επικεφαλής της ομάδας Αρχαιολόγων της Βόρειας Καρολίνας Jodi Magness, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για Ελληνικό Στρατό, καθώς οι ελέφαντες στις μάχες συνδέθηκαν με τα Στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Έτσι αυτή η απεικόνιση μπορεί να είναι ένας Εβραϊκός μύθος σχετικά με την συνάντηση του Αλεξάνδρου και του Εβραίου αρχιερέα. Στην ίδια πόλη έχουν αποκαλυφθεί και άλλα ψηφιδωτά, ενώ υπάρχουν πολλές εκδοχές της ιστορίας όπως φαίνεται από τα γραπτά του Φλάβιου Ιώσιπου και την λογοτεχνία των ραβίνων.

Ανάμεσα στα ψηφιδωτά έχει βρεθεί και μια εξαιρετική εικόνα του Σαμσών, ενώ οι Αρχαιολόγοι συμφωνούν ότι τα έργα τέχνης είναι μοναδικές ανακαλύψεις, υπογραμμίζοντας ότι οι εικόνες στα ψηφιδωτά δείχνουν το υψηλό επίπεδο καλλιτεχνικής ποιότητας, ενώ τα μοτίβα που έχουν βρεθεί είναι τα πρώτα αυτού του είδους που εμφανίζονται σε Αρχαία συναγωγή.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!     Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Μόνο ο Θεός, Αυτός σου είναι αρκετός!

 

Όταν σου αφαιρούν τα πάντα και μένει μόνο ο Θεός, 

τότε καταλαβαίνεις πως μόνο Αυτός σου είναι αρκετός! 

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!   Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Εὐγνωμονοῦν τόν μεγάλο καί Θαυματουργό 'Άγιο Λουκᾶ,

 

Θαύμα του Αγίου Λουκά του Ιατρού.

(Εορτάζει σήμερα)

Ἡ εὐσεβής Πρεσβυτέρα Ἑλένη εὐλαβεῖτο ἀνέκαθεν τόν 'Άγιο Λουκᾶ καί πολλές φορές βίωσε τήν ἰδιαίτερη προστασία τοῦ Ἁγίου στήν οἰκογένειά της. Ὡς ἀντίδωρο εὐγνωμοσύνης μάλιστα Άγιογράφησε Εἰκόνα τοῦ Άγίου Λουκᾶ, τήν ὁποία δώρισε σέ Ένορία τῆς Ναούσης.

Στίς ἀρχές τοῦ ἔτους ἡ Πρεσβυτέρα διαγνώσθηκε μέ καρκίνο στό στῆθος σέ προχωρημένο στάδιο. Δυστυχῶς δέν εἶχε ἐπισκεφθεῖ ἐγκαίρως τούς ἰατρούς καί ὁ ὄγκος εἶχε μεγαλώσει ἀρκετά καί εἶχε ἐπηρεάσει καί τούς ἰστούς τῆς γύρω περιοχῆς. Οἱ γιατροί κρίνοντας τήν κατάστασή της ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνη τῆς συνέστησαν νά ὑποβληθεῖ ἀμέσως σέ σειρά χημειοθεραπειῶν μέ σκοπό νά περιορισθεῖ ὁ ὄγκος καί στή συνέχεια νά χειρουργηθεῖ. Οἱ ἑπόμενοι μῆνες ἦταν ἰδιαιτέρως ἐπίπονοι καί οἱ χημειοθεραπεῖες κατέβαλαν τόν ὀργανισμό της. Κατά τή διάρκεια τῶν θεραπειῶν ἐπισκέφθηκε τόν Ίερό Ναό τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ στήν Ἱερά Μονή μας γιά νά Προσκυνήσει τόν Ἅγιο καί ζήτησε ἀπό τούς Πατέρες νά τήν μνημονεύουν στίς Παρακλήσεις. Ἡ ἴδια ζητοῦσε στίς Προσευχές της τή βοήθεια τῆς Παναγίας, στόν Ναό τῆς ὁποίας Διακονοῦσε ὁ σύζυγός της, καί τοῦ Άγίου Λουκᾶ καί εἶχε ἐναποθέσει τίς ἐλπίδες της στή βοήθειά του.

Ὅταν ὁλοκληρώθηκαν οἱ χημιοθεραπεῖες ἡ γιατρός πού τήν παρακολουθοῦσε ὅρισε τήν Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2024, προκειμένου νά ἐγχειρισθεῖ γιά νά ἀφαιρεθεῖ ὁ ὄγκος. Τό πρωί τῆς Δευτέρας θά γινόταν ἡ εἰσαγωγή καί οἱ ἀπαραίτητες ἐξετάσεις γιά τό χειρουργεῖο.  Τό προηγούμενο βράδυ ἡ Πρεσβυτέρα βλέπει στόν ὕπνο της ὅτι βρίσκεται στό κρεβάτι τοῦ χειρουργείου ἕτοιμη γιά τήν ἐπέμβαση. Τότε ἔρχεται πρός τό μέρος της ἕνας ἄγνωστος γιατρός, ὁ ὁποῖος εἶχε μάλιστα τά χαρακτηριστικά τοῦ Άγίου Λουκᾶ καί τήν κάλεσε μέ τό ὄνομά της καί τῆς εἶπε ὅτι ἦρθε γιά νά κάνει τήν ἐγχείρηση.                                      Ἡ Πρεσβυτέρα ταράχθηκε, γιατί περίμενε νά δεῖ τή γυναίκα γιατρό πού τήν παρακολουθοῦσε τόσους μῆνες, γι᾽ αὐτό καί εἶπε στόν γιατρό ὅτι θά περιμένει τή δική της γιατρό γιά νά κάνει τήν ἐπέμβαση. Ὁ ξένος γιατρός τῆς ἀπήντησε μέ προσήνεια ὅτι «ἡ γιατρός σου», λέγοντας καί τό ὄνομά της, «δέν θά μπορέσει νά σέ χειρουργήσει. Ἐγώ θά σέ χειρουργήσω!»

Ἀμέσως, ἡ Πρεσβυτέρα ξύπνησε καί εἶπε στά παιδιά της ὅτι τό χειρουργεῖο δέν θά γίνει καί ὅτι ὁ 'Άγιος Λουκᾶς τήν εἰδοποίησε. Καί ἀφηγήθηκε τό ὄνειρο.

Νωρίς τό πρωί χτύπησε τό τηλέφωνο καί τούς ἐνημέρωσαν ὅτι ἡ εἰσαγωγή της καί τό χειρουργεῖο δέν θά γίνουν, διότι ἡ γιατρός της εἶχε ἀσθενήσει.

Δέκα ἡμέρες ἀργότερα τήν κάλεσαν καί πάλι γιά νά κάνει τήν ἐπέμβαση. Ἡ πρεσβυτέρα ἐπισκέφθηκε καί πάλι τόν Ναό τοῦ Άγίου Λουκᾶ, γιά νά ζητήσει τή βοήθειά του. Τήν ὁρισμένη ἡμέρα ἔγινε ἡ εἰσαγωγή καί ξεκίνησαν οἱ σχετικές ἐξετάσεις προκειμένου νά ἐντοπισθεῖ ἡ θέση καί τό μέγεθος τοῦ ὄγκου. Μέ ἔκπληξη ὅμως οἱ γιατροί διαπίστωσαν ὅτι ὁ ὄγκος δέν ὑπῆρχε καί ὡς ἐκ τούτου δέν χρειαζόταν ἐπέμβαση. Ὁ 'Άγιος Λουκᾶς, ὅπως ὁ ἴδιος εἶπε, χειρούργησε τήν Πρεσβυτέρα καί ἡ ἰατρική ἐπιστήμη ἐπιβεβαίωσε τό Θαῦμα. Ἡ ἴδια καί ἡ οἰκογένειά της εὐγνωμονοῦν τόν μεγάλο καί Θαυματουργό 'Άγιο Λουκᾶ γιά τό Θαῦμα του.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ευχαριστώ Χριστέ μου,

 Χριστέ μου, ευχαριστώ για όλα τα καλά και αγαθά που μου έδωσες σήμερα, αλλά κι εκείνα που μου φάνηκαν ως κακά και εγόγγυσα. 

Ευχαριστώ Χριστέ μου που και σήμερα ανέχτηκες τα λάθη μου, τα πάθη μου  και τις αμαρτίες μου.

Και εν τη εσπέρα ταυτη Χριστέ μου, κλίνω γόνυ και αυχένα ικετεύοντας Σε δια το Μέγα Σου έλεος. 

Ευλογημένο ξημέρωμα να έχουμε του Κυρίου μας πρεσβειών της Παναγίας μας και πάντων των Αγίων!!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

ἔτσι πορεύεσαι στὸ γάμο σου,

 Ἄκου τί λέει ἡ Γραφή: 

“Θὰ ἐγκαταλείψει ὁ ἄνδρας τὸν πατέρα του καὶ τὴ μητέρα του, γιὰ νὰ ζήσει μαζὶ μὲ τὴ γυναίκα τού”. 

Ἂς μὴν ἔχουμε, λοιπόν, καμιὰ μικρόψυχη πρόφαση. Δὲν πάν’ νὰ χαθοῦν τὰ χρήματα, οἱ ὑπηρέτες καὶ οἱ τιμές! Ἐγὼ πάνω ἀπ’ ὅλα βάζω τὴν ἀγάπη μου γιὰ σένα». Ἀπὸ πόσα πλούτη, ἀπὸ πόσους Θησαυροὺς δὲν θὰ εἶναι ποθεινότερα τὰ λόγια τοῦτα στὴ γυναίκα! Νὰ τῆς λὲς ὅτι τὴν ἀγαπᾶς, χωρὶς νὰ φοβᾶσαι μήπως κάποτε τὸ πάρει πάνω της καὶ τὸ ἐκμεταλλευθεῖ. Οἱ ἄσεμνες γυναῖκες, ποὺ πηγαίνουν μὲ τὸν ἕνα καὶ μὲ τὸν ἄλλο εἶναι φυσικὸ νὰ τὸ παίρνουν ἐπάνω τους μὲ τέτοια λόγια. 

Μία καλὴ κοπέλα, ὅμως ὄχι μόνο δὲν θὰ ξιπαστεῖ, ἀλλὰ καὶ θὰ Ταπεινωθεῖ. Δεῖξε μάλιστα ὅτι σου ἀρέσει πολὺ νὰ μένεις μαζί της, ὅτι προτιμᾶς νὰ μένεις στὸ σπίτι γιὰ χάρη της, παρὰ νὰ βρίσκεσαι μὲ τοὺς φίλους σου. Νὰ τὴν τιμᾶς περισσότερο ἀπὸ τοὺς φίλους σου, περισσότερο ἀκόμα κι ἀπὸ τὰ παιδιά σας. Καὶ αὐτὰ γιὰ χάρη της νὰ τ’ ἀγαπᾶς. Ἂν κάνει κάτι καλό, νὰ τὴν παινεύεις καὶ νὰ τὴν θαυμάζεις. Ἂν πέσει σὲ κάποιο σφάλμα, νὰ τὴ συμβουλεύεις καὶ νὰ τὴ διορθώνεις μὲ καλὸ τρόπο. 

 ἔτσι πορεύεσαι στὸ γάμο σου καὶ τέτοια διδάσκεις τὴ γυναίκα σου.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►