Έλεγε δε,
ότι υπάρχουν δύο τάγματα δαιμόνων.
Από αυτά, το ένα πολεμά τους ανθρώπους, παρασύροντάς τους σε πάθη τερατώδη και ακατονόμαστα,
ενώ το άλλο, το οποίο ονομάζεται και «αρχικό», δημιουργεί στις ψυχές των ανθρώπων διάφορες κακοδοξίες και πλάνες. Αυτούς, μάλιστα, τους δαίμονες του δεύτερου τάγματος, τους ξεχωρίζει ο Σατανάς και τους αποστέλλει στους μάγους και στους αιρεσιάρχες.
Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Πώς κατάφερε να ξεγελάσει ο Άγιος Αθανάσιος τους διώκτες του χωρίς να πει ψέματα.
Κατά τη διάρκεια των διωγμών του από τον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ο Άγιος βρισκόταν σε ένα πλοίο στον Νείλο προσπαθώντας να διαφύγει. Οι διώκτες του τον πλησίαζαν με ένα άλλο πλοίο.
Αντί να κρυφτεί, ο Άγιος διέταξε τους ναύτες του να γυρίσουν το πλοίο και να πλεύσουν προς το μέρος των διωκτών.
Όταν τα δύο πλοία συναντήθηκαν, οι στρατιώτες (που δεν τον είχαν δει ποτέ από κοντά) τον ρώτησαν:
Ε!! «Είδατε πουθενά τον Αθανάσιο;».
Εκείνος απάντησε με απόλυτη ηρεμία:
«Ναι, είναι πολύ κοντά σας, βιαστείτε!».
Οι στρατιώτες συνέχισαν να τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, κι έτσι ο Άγιος σώθηκε με τρόπο Θαυμαστό και ευφυή..
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Άγιος Προσδόκιος, ο Νεοφανής. Βοήθειά μας να είναι!!
Ἅγιος Προσδόκιος ὁ Νεοφανής , Άσκητὴς στὸ χωριὸ Ἐμπορεῖο τῆς Σαντορίνης .
Ὁ Νεοφανὴς Ὅσιος (προσφυῶς ὀνομασθείς) Προσδόκιος, ὁ Ὅσιος τοῦ Ἐμπορείου τῆς Θήρας, ἦταν Άσκητὴς στὴν ἄνικμη χαράδρα πάνω ἀπὸ τὸ Καστέλλι τοῦ Ἐμπορείου.
Ἐπέτρεψε ὁ καλὸς Θεὸς νὰ εὑρεθοῦν τὰ χαριτόβρυτα Λείψανά του μὲ Θαυμαστὸ τρόπο, στὶς 3 Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 2015.
Σὲ ἔργα ἀνακαινίσεως τοῦ Ἱεροῦ Ἐνοριακοῦ Παρεκκλησίου τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, εὑρέθη ὁ τάφος τοῦ Ὁσίου· ἕνα καλοκτισμένο ἀρκοσόλιο στό ἐσωτερικό τοῦ Ναοῦ καί μάλιστα στό νότιο τμῆμα του. Ἐκεῖ δὲν εἶχε ταφεῖ σὲ ὕπτια θέση μὲ τὰ χέρια Σταυρωμένα στὸ στῆθος, ὅπως συνηθίζουμε νὰ θάβουμε τοὺς Ὀρθόδοξους ἀδελφούς μας. Εὑρέθη ὁ Ὅσιος γυρισμένος στὸ πλάϊ μὲ τὰ δυό του χέρια κάτω ἀπὸ τὸ κεφάλι, ὅπως πολλὲς φορὲς συνηθίζουμε νὰ κοιμόμαστε βάζοντας τὰ χέρια γιὰ προσκέφαλο.
Προφανῶς ὁ Ὅσιος προγνώρισε τὸ τέλος του καὶ μπῆκε μέσα στὸν τάφο μόνος του προσδοκῶντας Άνάσταση νεκρῶν. Δίπλα του βρέθηκαν ἡ πόρπη τοῦ Μοναχικῆς του ζώνης καὶ κοχλιάριο Θείας Κοινωνίας. Κοιμήθηκε τὸν ὕπνο τῶν δικαίων (σέ ἡλικία 65-70 ἐτῶν ὅπως ἡ ἀνθρωπολογική ἐξέταση τῶν Ίερῶν Λειψάνων ἔδειξε) πανέτοιμος Πνευματικὰ καὶ ὁμολογῶντας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, στὸ ὁποῖο φαίνεται ὅτι περιμένουμε μὲ λαχτάρα τὴν κοινὴν Άνάσταση.
Τὸ ρῆμα «προσδοκῶ» δὲν σημαίνει ὅτι περιμένω, ἀλλὰ ὅτι περιμένω μὲ λαχτάρα, μὲ ἀνυπομονησία. Καὶ ἐν προκειμένῳ τί περιμένω μὲ λαχτάρα; Τὸ ὁμολογοῦμε περίτρανα· τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας. «Προσδοκῶ» σημαίνει ὅτι δὲν ἀντέχω νά ζῶ σ᾿ αὐτὸν τὸν μάταιο κόσμο χωρὶς τὸν Θεό, στὸν κόσμο ποὺ κεῖται στὸ πονηρό, ἀλλὰ περιμένω νὰ ἔλθει ὁ Κύριος, γιὰ νὰ ἀποκαταστήσει τὴν τάξη καὶ τὴν δικαιοσύνη στὸν ταραγμένο κόσμο.
'Ἡ πρόνοια καὶ ἡ εὐδοκία τοῦ Θεοῦ θέλησε νὰ κάνει γνωστὴ τὴν Άγιότητα τοῦ ἀγνώστου Ὁσίου, τοῦ προσφυῶς ὀνομασθέντος Προσδοκίου, λόγῳ τῆς εὑρέσεως τῶν Λειψάνων του σὲ στάση προσδοκίας τῆς τῶν νεκρῶν Άναστάσεως, καὶ μὲ τὸ κροκκοβαφὲς χρῶμα τῶν Λειψάνων του καὶ τὴν λεπτὴ εὐωδίας τους.
Μετὰ τὴν εὕρεση τῶν Ίερῶν Λειψάνων αὐτὰ τακτοποιήθηκαν σὲ εὐπρεπὲς κιβώτιο καὶ ἀπὸ τὶς 20 Ὁκτωβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους ἄρχισαν νὰ εὐωδιάζουν, σημεῖο εὐαρεσκείας τοῦ Ὁσίου γιὰ τὶς ἀποδιδόμενες σὲ αὐτὸν τιμές.
Ἀφανὴς γιὰ πολλὰ χρόνια, λοιπόν, ἀλλὰ ἐμφανέστατος ἐνώπιον του Κυρίου μας, ἄγνωστος στὸν κόσμο, ἀλλὰ γνώριμος τοῦ οὐρανοῦ, παρέμενε ὁ 'Όσιος Άσκητὴς τοῦ Ἐμπορείου, ὁ ὁποῖος προσφυῶς, τὸ τονίζουμε, ἐπονομάσθηκε Προσδόκιος. Καὶ ἄλλων πολλῶν Ἁγίων ἀγνοοῦντες τὰ ὀνόματα δώσαμε στὴν Ἐκκλησία μας ὀνόματα σχετικὰ μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες τῆς Χάριτος ποὺ παρουσιάζουν, τὴν βιοτική τους ταυτότητα ἢ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς ἔγιναν γνωστοί. Ἔτσι ἔχουμε τὸν «Εὐγνώμονα Ληστή», τὸν 'Όσιο «Εὐδόκιμο» τὸν Βατοπαιδινό, τὸν γιατρὸ 'Άγιο «Μέδικο».
Ὁ Ἅγιος Θεὸς δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ ὄνομα, τὴν καταγωγὴ ἢ τὴν μορφὴ τοῦ καθενός. Βλέπει ὡς Παντεπόπτης αὐτοὺς ποὺ σηκώνουν τὸν Σταυρό τους καὶ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται ταπεινὰ καὶ στὴν ἀφάνεια πρὸς διατήρηση τῶν ἐντολῶν Του καὶ ἐν καιρῷ τοὺς Τιμᾶ καὶ τοὺς στέλνει τὴν ἄκτιστη Χάρη καὶ εὐωδία Του.
Ἔκτοτε ὁ Ὅσιος Προσδόκιος δείχνει αἰσθητὴ τὴν παρουσία του. Σὲ Πιστὸ πρόσωπο ποὺ ἔψαλε τὸν Παρακλητικό του Κανόνα ἐμφανίσθηκε δείχνοντας καὶ τὰ χαρακτηριστικά του, τὰ ὁποῖα, ὅπως ἐκεῖνος παραδέχθηκε ἦταν ὅμοια μὲ τὴν Άγιογραφία ποὺ εἶχε ἱστορήσει εὐλαβὴς Άγιογράφος ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη. Πολλές εἶναι οἱ Θεραπείες πού ἐνεργοῦνται μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός του καί κυρίως μέ τήν Προσκύνηση τῶν τιμίων Λειψάνων του. Μεταξύ αὐτῶν δύο Θεραπείες καρκινοπαθῶν, νεογέννητου βρέφους μέ πνευμονία, χρονίων παθήσεων πού οἱ Πιστοί ὁμολογοῦν καί καταγράφουν, Θεραπείες ἀκόμα καί πασχόντων ὑπό τοῦ δαίμονος ὅπως Ίερεῖς καταθέτουν. Ἀκόμα καί ἐπί πολλά ἔτη ἄτεκνα ἀνδρόγυνα προσέρχονται στή λάρνακα τῶν Λειψάνων τοῦ Ὁσίου, τόν παρακαλοῦν καί τό Θαῦμα ἐνεργεῖται. Ὅλα αὐτά, ἰατρικά ἐπιβεβαιωμένα, συγκεντρώνονται σέ εἰδικό φάκελο.
Σήμερα τὰ τίμια τοῦ Ὁσίου Προσδοκίου Λείψανα, κατόπιν ἐγκρίσεως καί Εὐλογίας τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θήρας, Ἀμοργοῦ & Νήσων κ.κ. Ἐπιφανίου, Θησαυρίζονται σὲ λάρνακα στὸ ἀριστερὸ κλῖτος τοῦ Ἱεροῦ Ἐνοριακοῦ Ναοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Ἐμπορείου, καὶ Προσκυνοῦνται ἀπὸ πλῆθος πιστῶν, ἡ δέ Μνήμη του τιμᾶται στίς 16 Ἰανουαρίου ἑκάστου ἔτους.
Οἱ ἐμφανίσεις καὶ τὰ Θαύματα τοῦ Ὁσίου εἶναι καθημερινά. Ἡ εὐωδία τῶν Ίερῶν του Λειψάνων οὐράνια. Ἔτσι δοξάζει ὁ Κύριος τοὺς Ἁγίους Του σὲ ἐπιβεβαίωση τοῦ Ψαλμικοῦ «τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος» (Ψαλμ. 15, 3).
Ἡ Μνήμη τοῦ Ὁσίου Προσδοκίου τιμᾶται κι ἐκτός τῶν ὁρίων τῆς Σαντορίνης, σε Ἱερούς Ναούς καί Ἱερές Μονές στήν Ἀθῆνα, στήν Κρήτη, στήν Πάρο, στήν Κύπρο, ἀκόμα καί στούς Ἁγίους Τόπους.
Εἴθε ὁ Ὅσιος Προσδόκιος νὰ εἶναι ἀρωγὸς καὶ σκεπαστὴς καὶ ἰατρὸς καὶ ὁδηγὸς πρὸς Σωτηρία πάντων τῶν ἐπικαλουμένων τὴν Χάρη του.
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Να παρακαλείτε το Θεό να μας απαλλάξει από το δαίμονα, διότι έχει χύσει το αίμα του ο Χριστός μας, επάνω στο Σταυρό κι ο διάβολος από την ώρα που Αναστήθηκε ο Χριστός μας δεν του έμεινε καμία δύναμη. Έχει πανουργία μονάχα και το αόρατο. Δύο πράγματα. Δύο του έμειναν. Η πανουργία, το πονηρόν, είναι πονηρός, παμπόνηρος και το αόρατο, δε ξέρεις πότε σου επιτίθεται. Και για να γλυτώνετε και να φεύγετε από το διάβολο, ότι κι αν σας συμβεί, είτε καλό, είτε κακό, είτε δοκιμασία, είτε ασθένεια, είτε κατατρεγμοί, είτε συκοφαντίες ή οτιδήποτε, πάντοτε να λέτε μια λέξη, την μεγαλυτέρα Προσευχή. Προσέξτε τη και να την επαναλαμβάνετε πάντα “Δόξα σοι ο Θεός”, αυτή τη λέξη θα λέγετε ότι κι αν σας συμβεί, ότι κι αν γίνει, κι αν χαλάσει ο κόσμος πάνω κι έρθει κάτω, εσείς πάντοτε θα λέτε “Δόξα σοι ο Θεός”, “Δόξα σοι ο Θεός”. Που γεννήθηκε ο Χριστός μας οι Άγγελοι του Ουρανού αυτό έλεγαν “Δόξα σοι τω δείξαντι το φως. Δόξα εν υψίστοις Θεώ”. Έχει πλάσμα που δεν έχει πει ποτέ του αυτή τη λέξη. Ε, πως θα μας αγαπήσει ο Θεός..
Π. Σάββας Αχιλλέως.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἐφαρμόσετε αὐτὴν τὴν Έντολή:
Ὅσο μπορεῖτε νὰ καλλιεργήσετε τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ ὅταν θὰ προσφέρετε τ᾿ ὄνομά Του νὰ τρέχουν δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια σας. Ἡ καρδιά σας πρέπει νὰ καίγεται πραγματικά. Τότε Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ δάσκαλός σας. Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ ὁδηγός σας, ὁ ἀδελφός σας, ὁ πατέρας καὶ ὁ Γέροντάς σας.
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Ιεράς Νήσου Πάτμου.
Μιχάλης Αντωνιάδης
«Κάνε ό,τι θέλεις,εγώ ανήκω στον Θεό».
Ο Άγιος Βασίλειος απέναντι στην εξουσία κάθε εποχής.
η Εκκλησία δεν μας καλεί απλώς σε Ευχές ή συμβολισμούς,
Σήμερα, τρίτη ημέρα του νέου χρόνου και η Εκκλησία δεν μας καλεί απλώς σε Ευχές ή συμβολισμούς, αλλά μας θέτει μπροστά σε ένα πρόσωπο και σε μια στάση ζωής που δεν ξεθωριάζει,την υπέρτατη αλήθεια που δεν υποτάσσεται στον φόβο. Ο χρόνος που ανοίγεται μπροστά μας δεν είναι ουδέτερος αλλά χώρος Μαρτυρίας, όπου καλούμαστε να φανερώσουμε ξεκαθαρά σε ποιον ανήκουμε.
Ο Άγιος Βασίλειος δεν τιμάται μόνο για τη σοφία ή το φιλανθρωπικό του έργο, αλλά για την ακέραιη ελευθερία της συνείδησής του. Έζησε σε μια εποχή όπου η εξουσία δεν περιοριζόταν στη διοίκηση, αλλά επιδίωκε να καθορίσει και την Πίστη,ο Αυτοκράτορας Ουάλης, υποστηρικτής της αρειανικής διδασκαλίας, ήθελε οι Επίσκοποι να υποταχθούν στις αυτοκρατορικές επιταγές και να δεχτούν το αρειανικό δόγμα.
Ο Μόδεστος, ύπαρχος και υψηλόβαθμος αξιωματούχος του στην Ανατολή, εκπροσωπούσε την κοσμική εξουσία που ζητούσε την υποταγή και απειλούσε με δήμευση, εξορία, βασανιστήρια ή θάνατο.Μπροστά σε αυτόν τον εκπρόσωπο της εξουσίας, ο Βασίλειος στάθηκε όρθιος και αμετακίνητος, γιατί είχε ήδη παραδώσει τη ζωή του στον Θεό.
Όπως τότε η εξουσία απαιτούσε συμβιβασμό με την αλήθεια, έτσι και σήμερα εμφανίζεται ίσως με πιο «ήπιες» μορφές αλλά εξίσου η ακόμη πιο ύπουλες και επικίνδυνες σιωπή, περιθωριοποίηση, αλλοίωση νοημάτων ή φόβο μήπως θεωρηθούμε «ακραίοι». Η συνάντηση του Βασιλείου με τον Μόδεστο μας αποκαλύπτει ότι η αλήθεια δεν μετριέται με δύναμη ή επιρροή, αλλά με Πίστη που δεν έχει τίποτε να χάσει.Παραθέτω μέρος του συγκλονιστικού διάλογου που εξακολουθεί έως και σήμερα να είναι πιο επίκαιρος από ποτέ:
Μόδεστος: « Πως σκέφτηκες σύ, Βασίλειε – δεν τον ονόμασε Επίσκοπο– και τολμάς να αντιστέκεσαι ενάντια στην εξουσία και να φέρεσαι μόνος συ με τόση αυθάδεια;
Μ. Βασίλειος: Γιατί μου κάνεις τέτοια ερώτηση; Ποια είναι η απείθεια και η υπεροψία μου; Γιατί ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω.
Μόδεστος: Γιατί δεν ακολουθείς την Θρησκεία του αυτοκράτορα, ενώ όλοι πιά οι άλλοι υποτάχτηκαν και νικήθηκαν;
Μ. Βασίλειος: Δεν είναι αρεστά αυτό στο δικό μου Βασιλιά. Ούτε ανέχομαι να Προσκυνώ το Χριστό σαν κάποιο κτίσμα, όπως τον θεωρείτε σεις οι αιρετικοί, αφού εγώ είμαι κτίσμα του Θεού.
Μόδεστος: Και μάς πώς μάς θεωρείς; Δεν είμαστε τίποτε ημείς, που διατάζουμε αυτά; Πώς λοιπόν; Δεν θεωρείς μεγάλο και τιμητικό το να ταχθής με το μέρος μας και να έχης φίλους και συντρόφους;
Μ.Βασίλειος: Αναγνωρίζω και δεν αρνούμαι ότι σείς είσθε ύπαρχοι και επιφανείς, αλλά καθόλου ανώτεροι από το Θεό. Και θεωρώ σπουδαία τη φιλία σας, αλλά και ισάξια με τη φιλία των άλλων ανθρώπων που πιστεύουν. Γιατί δεν είναι επίσημος ο Χριστιανισμός από την αξία των προσώπων που ανήκουν σ΄ αυτόν, αλλά από την Πίστη.
Στο σημείο αυτό ο ύπαρχος ταράχθηκε. Άναψε από το θυμό του. Σηκώθηκε από την έδρα του και με λόγια ορμητικά είπε:
Μόδεστος: Πως λοιπόν δεν φοβάσαι την εξουσία;
Μ. Βασίλειος: Τι θα μου συμβή; Τι πρόκειται να πάθω;
Μόδεστος: Τι θα πάθης; Ένα από τα πολλά που έχω στην εξουσία μου.
Μ. Βασίλειος: Ποια είναι αυτά; Πες μου τα, για να ξέρω.
Μόδεστος: Δήμευση, εξορία, βασανιστήρια, θάνατος.
Μ. Βασίλειος: Απείλησε τίποτε άλλο, αν υπάρχη. Γιατί κανένα απ΄ αυτά που ανέφερες, δεν μπορεί να με θίξη και να με βλάψη.
Μόδεστος: Πως είναι δυνατόν και με ποίο τρόπο θα τα καταφέρης;
Μ. Βασίλειος: Γιατί δήμευση περιουσίας δεν μπορεί να πάθη εκείνος που δεν έχει τίποτα, εκτός αν πάρης τα τρίχινα αυτά φτωχά ρούχα και τα λίγα βιβλία, από τα οποία αποτελείται ολόκληρη η περιουσία μου. Εξορία δεν ξέρω αφού δεν είμαι πουθενά εγκατεστημένος και ούτε αυτή τη πόλη του κατοικώ τώρα, θεωρώ δική μου, αλλά θα έχω πατρίδα μου κάθε τόπο, στον οποίο θα με ρίξουν. Και μάλλον κάθε τόπο του Θεού, όπου εγώ είμαι ξένος και πάροικος. Τα βασανιστήρια πάλι τι μπορούν να κάνουν σε άνθρωπο που δεν έχει σώμα, εκτός αν λές βάσανο την πρώτη πληγή με την οποία θα πέσει το σώμα αυτό. Μόνο της πληγής αυτής είσαι κύριος. Και ο θάνατος θα είναι για μένα ευεργεσία, γιατί θα με στείλει γρηγορότερα στο Θεό, για τον οποίο ζω και πολιτεύομαι και χάρη του οποίου νεκρώθηκα και προς τον οποίο από καιρό τώρα σπεύδω.
Μόδεστος: Κανείς μέχρι σήμερα δε μίλησε με τέτοιο τρόπο και με τόση μεγάλη παρρησία σε μένα τον Ύπαρχο.
Μ. Βασίλειος: Ίσως δε συνάντησες ποτέ Επίσκοπο. Γιατί αν συναντούσες πραγματικό Ιεράρχη, που ν΄ αγωνίζεται για την ορθή Πίστη, με αυτό τον τρόπο θα σου απαντούσε. Ημείς Ύπαρχε, σε όλα τα άλλα ζητήματα είμαστε επιεικείς και ταπεινότεροι από κάθε άλλο άνθρωπο, γιατί τέτοια εντολή έχουμε από τον Κύριο. Και όχι μόνο σε τόση μεγάλη εξουσία, όπως η δική σου, αλλά ούτε στον τυχόντα άνθρωπο σηκώνουμε μάτια. Αλλά όπου πρόκειται για το Θεό και κινδυνεύει η Πίστη, σ΄ Αυτόν μόνο αποβλέπουμε. Φωτιά και ξίφος και θηρία και νύχια που κόβουν τις σάρκες είναι για μας αυτά περισσότερο ευχαρίστηση παρά εκφοβισμός και κατάπληξη. Γι΄ αυτό βρίζε, φοβέριζε, κάνε ό,τι θέλεις, χρησιμοποίησε την εξουσία σου. Ας ακούση την απάντηση αυτή και ο Βασιλιάς. Δεν θα υποτάξης, ούτε θα με πείσης να ταχθώ με το μέρος της αιρετικής ασέβειας, έστω και αν με απειλήσης με ακόμη τρομερότερα.
Μπροστά σε όλα αυτά που βιώνουμε λοιπόν σήμερα η απάντηση του Αγίου Βασιλείου παραμένει σαφής και καίρια.
«Κανένα από αυτά δεν με βλάπτει»
Όχι γιατί υποτιμά τον ανθρώπινο πόνο, αλλά γιατί έχει ήδη απαντήσει στο βαθύτερο ερώτημα σε ποιον ανήκει η ζωή του. Όποιος έχει παραδώσει τον εαυτό του στον Θεό, δεν μπορεί να εκβιαστεί από όσα είναι πρόσκαιρα. Κι όμως, ενώ έχουμε μπροστά μας αυτό το μέτρο ελευθερίας, στην εποχή μας έχουμε συνηθίσει να περιορίζουμε ακόμη και τις Ευχές μας σε ό,τι είναι ακίνδυνο και επιφανειακό. Λέμε μηχανικά «χρόνια πολλά» και «πάνω απ’ όλα υγεία», σαν να είναι ο σκοπός της ζωής η παράταση του βιολογικού χρόνου και όχι η προετοιμασία για την αιωνιότητα. Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ξεχνάμε εκείνο που ο Άγιος Βασίλειος θεώρησε αυτονόητο ότι ο άνθρωπος δεν ζει για να μη χάσει, αλλά για να σωθεί.
Ο Άγιος δεν Ευχήθηκε ασφάλεια ούτε άνεση. Έζησε με ελευθερία, γιατί δεν είχε τίποτε να προστατεύσει περισσότερο από την Πίστη του.
Γι’ αυτό και το παράδειγμά του μας καλεί να επανεξετάσουμε τι πραγματικά ζητούμε από τον Θεό. Η μεγαλύτερη Ευλογία δεν είναι να περάσει ο χρόνος ανώδυνα, αλλά να Μεταμορφωθεί σε χρόνο σωτηρίας,όχι να αποφύγουμε τον Σταυρό, αλλά να τον σηκώσουμε με επίγνωση και ελπίδα Αναστάσεως.
Αν, λοιπόν, θέλουμε να Ευχηθούμε κάτι αληθινά Χριστιανικό στην αρχή αυτού του χρόνου, ας το κάνουμε στο Πνεύμα του Αγίου Βασιλείου
να μας χαρίσει ο Θεός καρδιά Μετανοούσα, νου Φωτισμένο και παρρησία αληθείας να μην τον αρνηθούμε για χάρη της ησυχίας και όταν η Πίστη δοκιμάζεται, να μπορούμε κι εμείς να πούμε με ειρήνη:
«Κάνε ό,τι θέλεις, εγώ ανήκω στον Θεό».
Ο Μέγας Βασίλειος εναποθέτει στην Ιερή Τράπεζα την ακολουθία της Θείας Λειτουργίας που είχε συγγράψει. Η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου τελείται δέκα φορές τον χρόνο και πυρήνα της έχει την Ευχή της Αναφοράς.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Έπιστημονικῶς, ψυχολογικῶς, ἱστορικῶς σᾶς ἀνέπτυξα τί εἶνε τὸ χαρτοπαίγνιο.
Γι᾿ αὐτό, ἀγαπητοί μου, προτρέπω ὅλο τὸν Εὐσεβῆ λαό. Ἂν θέλετε μὲ τὸ νέο ἔτος νὰ ἔχετε τὴν Εὐλογία τοῦ Θεοῦ, χαρτιὰ μὴν πιάσετε! Πηγαῖντε στὰ σπίτια σας, βάλτε φωτιὰ καὶ κάψτε τὰ χαρτιά. Μὴν πιάσετε χαρτιὰ οὔτε σεῖς οὔτε οἱ δικοί σας, κανείς ἀπολύτως. Κηρύξτε πόλεμο ἐναντίον τῆς χαρτοπαιξίας.
Καὶ κανείς μὴν ἐμπαίξῃ τὰ λόγια αὐτά. Ὅπως ἀκούσατε, οἱ καταπατηταὶ τῶν Ίερῶν Κανόνων ὑπόκεινται σὲ ἀφορισμό. Δὲν ἐπιτρέπεται χαρτοπαίκτης νὰ Κοινωνῇ τὰ ἄχραντα μυστήρια! Σᾶς παρακαλῶ ὅλους, ἄντρες-γυναῖκες, νὰ διαφωτίσετε τοὺς γνωστούς σας.
Ἂς μᾶς κυβερνήσῃ τὸ Πνεῦμα τὸ 'Άγιο. Βοηθῆστε κ᾿ ἐσεῖς, ὥστε οἱ γιορτὲς νὰ περάσουν χωρὶς χαρτιά, γιὰ νά ᾿χουμε τὴν Εὐλογία τοῦ Θεοῦ.
Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ μ᾿ ἀκούσετε σᾶς Εὐλογῶ ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς αἰῶνας αἰώνων.
Ἀμήν.
† Έπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης. Μιχάλης Αντωνιάδης
-Η Γέννηση του Χριστού δεν είναι μόνο κοσμοϊστορικό γεγονός, είναι η Αρχή
της Ζωής που δεν τελειώνει ποτέ!
Όποιος προσεγγίζει με Πίστη αυτό το Μυστήριο, βιώνει Θεϊκή Χαρά,Ανέσπερο Φως και Ελευθερία
από την αμαρτία.
+Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
+ Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Λόγια τρυφερά για Το Θείο Βρέφος,
από το Αγιασμένο στόμα της Παναγίας και Μητέρας όλων μας:
-Πώς να Σε ονομάσω,Θαυμαστό μου Βρέφος;
-Τι θνητό όνομα να δώσω στον καρπό Του Αγίου Πνεύματος;
-Να Σου δώσω Θυμίαμα ή γάλα;
-Έχεις ανάγκη από τις μητρικές μου φροντίδες,ή να πέσω στα πόδια Σου να Σε Λατρέψω;
-Ο Ουρανός είναι ο Θρόνος Σου και εγώ Σε τοποθέτησα
στα γόνατά μου.
-Σε βλέπω στη γη κι όμως δεν άφησες τον ουρανό,γιατί εκεί Βρίσκεσαι!!
Μέγας Βασίλειος
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Σύγχρονα Θαύματα της Αγίας Βαρβάρας!!
Αγία Βαρβάρα: Στον συνοικισμό Αγίας Βαρβάρας Αιγάλεω των Αθηνών υπάρχει Ιερός Ναός αφιερωμένος στο όνομα της Αγίας.
Στο σημείο του ναού όπου στεγάζεται το Άγιο Βήμα βρίσκεται ένα παλαιό μικρό Εκκλησάκι. Έχει πλάτος 3 μέτρα, μήκος 3, 80 και ύψος 4. Το στέγασμά του είναι θολωτό και το κοσμούν τοιχογραφίες.
Το Εκκλησάκι αυτό είναι το Λείψανο παλαιάς Μονής που διαλύθηκε. Η ημερομηνία της τοιχογράφησης είναι 26 Ιουνίου 1774.
Κανένας όμως δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να μας βεβαιώσει εάν η τοιχογραφία εκείνη έγινε όταν κτίστηκε το Εκκλησάκι, ή αργότερα σε κάποια επιδιόρθωση, όπως και το πιθανότερο..
Το όνειρο του τσοπάνη.
Το Εκκλησάκι αυτό, προ ετών, κατά το μεγαλύτερο μέρος δεν φαινόταν καθόλου. Ήταν χωμένο στη γη. Το χρησιμοποιούσαν δε οι τσοπάνοι σαν μαντρί και στάνη για τα ζώα τους.
Γύρω στα 1900 κάποιος τσοπάνος, που είχε σαν στάβλο το Εκκλησάκι εκείνο, είδε στον ύπνο του μια ωραία νέα, οποία του είπε, ότι ο τόπος που μάντρωνε τα ζώα του είναι δικός της. Του είπε ακόμα, ότι πρέπει να σταματήσει και αυτός και οποιοσδήποτε άλλος να ασεβούν στον τόπο αυτό.
Ο τσοπάνος ξύπνησε, αλλά δεν έδωσε μεγάλη προσοχή στο όνειρο.
Συνέβηκε όμως το έξης αξιοπερίεργο. Κάθε μέρα ψοφούσε και ένα από τα πρόβατα του βοσκού εκείνου. Και δεν μπορούσε να καταλάβει τι έφταιγε γι’ αυτό. Τότε, του παρουσιάζεται η ωραία Παρθένος στον ύπνο του για δεύτερη φορά και του λέγει:
«Αύριο μόλις δεις δυο άτομα, που θα έρθουν έδώ μαζί, να τα καλέσεις και να σκάψετε στο δεξιό μέρος της εισόδου, στο Εκκλησάκι». Και τότε έδειξε στον ύπνο ακριβώς το σημείο εκείνο.Την άλλη μέρα συναντάει ό βοσκός εκεί κοντά στο Εκκλησάκι, δυο γυναίκες από τον Πειραιά, που μαζεύανε χόρτα. Ήταν η Μαριγώ Κούλα και η Αγγελική Κ. Τσαματζή. Τις πλησίασε και τις ανέφερε την παραγγελία της ωραίας Παρθένου όπως του την έδωσε στον ύπνο του. Οι γυναίκες Σταυροκοπήθηκαν και δέχτηκαν πρόθυμα να βοηθήσουν. Άρχισαν λοιπόν και οι τρεις να σκάβουν. Από το σκάψιμο εκείνο – γεγονός αξιοθαύμαστο, αποκαλύφθηκε μία μικρή Εικόνα, ύψους 37 εκατοστών και πλάτους 26, η λεγόμενη
«Εικών της Βέλλα».
Το γεγονός αυτό μαθεύτηκε στον Πειραιά και στην Αθήνα . Η Πίστη των Χριστιανών ζωογονήθηκε.. Η Εικόνα αυτή βρίσκεται σήμερα επιχρυσωμένη στην αριστερή πλευρά του μεσαίου κλίτους του Ναού της Άγιας Βαρβάρας. Η παράλυτη παίζει πιάνο. Η νεαρή Σοφία Βέλλα έπασχε από μία σοβαρή αρρώστια. Το δεξί της χέρι ήταν παράλυτο. Οι γιατροί στους όποιους την πήγανε οι γονείς της, σήκωσαν ψηλά τα χέρια. Δεν μπορούσαν να την θεραπεύσουν. Στις 14 Φεβρουαρίου του 1899 όμως και ενώ η νύχτα είχε πέσει βαθειά στην Αθήνα, η νεαρή κοπέλα είδε στον ύπνο της μία ωραία παρθένα να μπαίνει στο δωμάτιο της και να λέγει:
-«Αύριο πρωί- πρωί να σηκωθείς και να παίξεις πιάνο!» -«Μα πώς να παίξω; Δεν βλέπεις το χέρι μου, που είναι παράλυτο»; Είπε αυτή στο όνειρό της.
-«Είμαι η Αγία Βαρβάρα!» Είπε τότε η ωραία νέα και εξαφανίστηκε.
Το πρωί της 15ης Φεβρουαρίου, σηκώθηκε η Σοφία χαρούμενη. Το χέρι της δεν ήταν πλέον ξερό και ακίνητο. Είχε μέσα του ρυθμό και ζεστασιά. Έτρεξε τότε αμέσως η νέα και άρχισε να παίζει πιάνο. Άκουσαν οι γονείς της το επιδέξιο παίξιμο του πιάνου και πήγαν στο διπλανό δωμάτιο να δουν. Και ώ του Θαύματος! Είδαν, ότι ή κόρη τους ήταν τελείως καλά. Το Θαύμα έγινε γνωστό παντού. Οι γονείς της από ευγνωμοσύνη προς την Αγία κατασκεύασαν χρυσό χέρι και το τοποθέτησαν κοντά στη Θαυματουργό Εικόνα της. Έτσι το όνομα της οικογένειας Βέλλα, συνδέθηκε με την Θαυματουργή Εικόνα. Το Θαύμα αυτό υπενθυμίζεται στους Πιστούς και με μία σημείωση, που βρίσκεται στο Εικονοστάσι και γράφει: «Σοφία Λ. Βέλλα. Εξ ανιάτου υδράθμου πάσχουσα, κατ’ όναρ δε τη 14η Φεβρουαρίου 1899 ιαθείσα παρά της Αγίας, το Εικονοστάσιο συν τη κανδήλα και περιφράγματι ευσεβώς ανέθηκεν».
Πηγή: Η Αγία Βαρβάρα, Εκδόσεις Ένθεος Βίος.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Να μου φέρεις τον Ευμένιο να Εξομολογηθώ.
Ο γερο-Ευμένιος ήταν ο αγαπημένος του Αγίου Πορφυρίου.
Μια φορά μου λέει, τυχερέ, βρήκες και τον Ιάκωβο, βρήκες και τον Ευμένιο, εγώ έναν άνθρωπο βρε δεν έχω.
Του λέω, Γέροντα είσαι παραπονιάρης. Όλο παράπονα κάνεις.
Είμαι βρε, είμαι παραπονιάρης. Του άρεσε έτσι να μηδενίζεται. Καλά με κατάλαβες, καλά με κατάλαβες, αλλά ξέρεις βρε τι σημαίνει να περνά τόσος κόσμος και να μην έχω και ‘γω έναν, έναν, να Εξομολογηθώ και ‘συ να ‘χεις δυό; Πώς να μην έχω παράπονο;Και τι θέλετε του λέω, πως μπορώ να βοηθήσω;
Να μου φέρεις τον Ευμένιο να Εξομολογηθώ.
Λέω και ‘γω, πως θα το πω τώρα του Ευμένιου; Θα δεχτεί ο Ευμένιος να Εξομολογήσει τον Πορφύριο;
Ο Ευμένιος, βαθιά με απλότητα, χιλιόμετρα μακριά από την δική μου την πολυπλοκότητα.
Μου λέει, πότε θέλει;
Του λέω, καμιά Κυριακή που δεν πάει πολύς κόσμος μετά τη Λειτουργία να πάμε;
Ντάξει, ντάξει, θα πάρω το Πετραχήλι, βρες ένα αυτοκίνητο εσύ και θα πάμε.
Μα τι ήταν η συνάντησή τους !!
Αν έχετε διαβάσει που λέει στην Παλαιά Διαθήκη, κατέβηκε ο Μωησής από το Όρος Σινά και ήταν τόση η λάμψις από την επαφή του με τις ενέργειες του Θεού που ήταν τόσο το Φως, που οι Εβραίοι για να μπορούν να συνομιλούν μαζί του έβαλαν μπροστά του ένα μαντήλι γιατί από την λάμψη δεν μπορούσαν να τον δουν.
Όταν βγήκε ο Γερο-Ευμένιος από τον Άγιο Πορφύριο, από το κελί του μετά τη Εξομολόγηση, έτσι ήταν το πρόσωπό του, τόσο Φως είχε επάνω του.
Σκεφτείτε ότι αυτοί οι δύο γνωρίσθηκαν από την εποχή της Πολυκλινικής, που ήταν στην Πολυκλινική Εφημέριος ο Άγιος Πορφύριος. Ο Π. Ευμένιος τότε ήταν Μοναχός, Πατήρ Σωφρόνιος Σαριδάκης από την Κρήτη, και τον έστελνε ο Άγιος Νικηφόρος κάθε Σάββατο να πάει στην ψαραγορά, που ήταν κάτω εκεί δεν ξέρω αν είναι μέχρι σήμερα, κοντά στην Ομόνοια. Να πας να ψωνίσεις του έλεγε για όλους τους λεπρούς, επειδή είχε υγεία και δύναμη και ευρωστία ο Πατήρ Ευμένιος, τότε Σωφρόνιος.
Οπότε μια ημέρα λέει πηγαίνοντας, είδα κόσμο να μπαίνει σε ένα Παρεκκλήσι. Ήταν του Αγίου Γερασίμου στην Πολυκλινική. Και δεν μπαίνω και ‘γω να Προσκυνήσω; Είχαν Λειτουργία και στην Λειτουργία βλέπω έναν Παπά να Λειτουργά αλλά με Φως, πολύ Φως παιδί μου. Έμεινα πίσω-πίσω. Μα τι Χάρη του έδωσε αυτού ο Θεός! Απ ‘το Χερουβικό και μετά μου λέει, έβλεπα να τον Διακονούν Άγγελοι ! Τέλειωσε η Λειτουργία, μερικοί έμπαιναν μέσα στο Ιερό να χαιρετίσουν τον Παπά, Παπάς ήταν ο Άγιος Πορφύριος. Και μπαίνει ο Γερο-Ευμένιος, απλούστατος, σαν παιδάκι ήταν.
Του λέει, πως σε λένε;
– Πατέρα Πορφύριο.
Ο Πορφύριος είχε ύφος, βασιλικό, αυτοκρατορικό, ο άλλος, ο Ευμένιος ήταν χωριάτης, Κρητικός.
– Πάτερ Πορφύριε, μα τι μεγάλη Χάρη σου έδωσε ο Θεός ! Να έχεις τόσο Φως όταν Λειτουργάς και μετά το Χερουβικό τόσους Αγγέλους ! Πω πω δεν ξανάδα αυτό το πράγμα !
Και του απάντησε ο πανέξυπνος και Αγιότατος Πατήρ Πορφύριος, ναι Πάτερ μου είναι αλήθεια, η Χάρις της Ιερωσύνης είναι μεγάλη, ιδαιτέρως όταν Λειτουργούμε και τι ωραία, εσύ είδες τους Αγγέλους μου που εγώ δεν βλέπω.
Έτσι μου είπε, μου λέει, ότι δεν έβλεπε τους Αγγέλους. Είναι δυνατόν να είναι δίπλα σου και να μην βλέπεις; Η ταπεινότητα του δεν έβλεπε για να τον διδάξει συμ..περιφορά.
Απόσπασμα ομιλίας Μητροπολίτου Μόρφου Νεόφυτου
Μιχάλης Αντωνιάδης
Πῶς Έξομολογοῦσε ὁ Γέροντας Πορφύριος;
“Τὴν ὥρα ποὺ μπαίνει κάποιος νὰ Έξομολογηθεῖ, τὸν.. κοιτάζω. Ὅταν φεύγει, τὸν συνοδεύω μὲ Προσευχή, τοῦ στέλνω τὴν ἀγάπη μου ὣς ἔξω, ὥσπου νὰ ἔλθει ὁ ἄλλος. Εἶναι καλύτερα νὰ στέλνεις σιωπηλὰ τὴν ἀγάπη σου, παρὰ νὰ λὲς λόγια”.
Ὅταν σὲ ἡλικία εἰκοσιενὸς ἐτῶν
ὁ Π. Πορφύριος ἔγινε 'Ιερέας καί, στὴ συνέχεια, στὰ εἴκοσι τρία του, Πνευματικός, ὅσους πήγαιναν κοντά του γιὰ νὰ Έξομολογηθοῦν, δὲν τοὺς κοίταζε κατάματα, ὅπως μοῦ ἔλεγε ὁ ἴδιος, γιὰ νὰ μὴν αἰσθάνονται ἄβολα. Τοὺς ἔριχνε μόνο μιὰ ματιά, τὴν ὥρα ποὺ ἔμπαιναν, καὶ μετὰ ἔσκυβε τὸ κεφάλι του. Καί, πολλὲς φορές, πρὶν ἀκόμη ἀρχίσουν νὰ τοῦ μιλοῦν, τοὺς ἔλεγε ἐκεῖνος: “Κοίταξε, ἀπὸ τὸ χαρτάκι ποὺ ἔγραψες, μόνο τὸ τρία καὶ τὸ πέντε εἶναι ἁμαρτίες. Τὰ ἄλλα δὲν εἶναι ἁμαρτίες. Πές μου, λοιπόν, γιὰ τὸ τρία καὶ τὸ πέντε καί, ἅμα μᾶς μείνει χρόνος, μοῦ λὲς καὶ γιὰ τὰ ἄλλα”.
“Παιδιά μου, νὰ Έξομολογεῖσθε συχνά, νὰ Κοινωνεῖτε καὶ ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀνθρώπους”.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Πάφος χωρίς Ποιμένα, χωρίς Ευλογίες, χωρίς Προσευχές.
Ο Άγιος Τριαδικός Θεός μέσα από την πρόνοια Του, επέτρεψε σε εμάς τους αμαρτωλούς και βουτηγμένους στα πάθη μας Παφίτες, να μας φανερώσει για 2 χρόνια από το 2023-2025, έναν Επίσκοπο και Μητροπολίτη που τέτοιο στο είδος του ξέχασμα ότι μπορεί να υπάρξει. Ασκητικότατο, πράο, φιλάγιο, φιλακόλουθο, παιδαγωγό εν Χριστώ, απλό στην συμπεριφορά, πάντα πρόθυμο να θυσιαστεί για το ποίμνιο του, αφιλάργυρο και εώς τα άκρα φιλάνθρωπο και συμπονετικό (σε σημείο που να ευεργετά καθημερινά αυτούς που ήταν εξόφθαλμοι εχθροί του από ότι έχουν δείξει τα πράγματα όπως συγκεκριμένους Ρασοφόρους, Αρχιμανδρίτες και άλλους συνεργάτες που κληρονόμησε απο τον προηγούμενο Μητροπολίτη, που πλέον είναι ξεκάθαρο πώς ήτανε χαφιέδες και λογοδότες των δύο μεγάλων συκοφαντών του Πανιερώτατου Μητροπολίτη Πάφου κ.κ. Τυχικού (Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο και Δήμαρχο Πάφου Φαίδωνα) ελπίζοντας πως με το φιλότιμο θα τους οδηγούσε στην Μετάνοια. Αλλά όπως λέει και ο μεγάλος Ρώσσος Άγιος Μπριατσάνινωφ, Επίσκοπος Σταυρουπόλεως, το μόνο που μπορούμε να κατηγορήσουμε τους Αγίους ανθρώπους είναι πως σχεδόν πάντα πέφτουν έξω στο πόσο μοχθηροί μπορεί να είναι οι ανθρώποι και πολύ συχνά εμπιστεύονται ακόμη και με την καρδιά τους ανθρώπους που στο τέλος θα τους βλάψουν.
Η Πάφος λοιπόν από τις 22 Μαΐου μέχρι σήμερα είναι σε τραγική Πνευματική και Ηθική κατάντια. Οι αριθμοί των φόνων, αιφνίδιων θανάτων, θανατηφόρων δυστυχημάτων, σεισμών, διοργάνωση οργίων με 200 συμμέτεχοντες από όλο τον πλανήτη, βία στα σχολεία και άλλων τραγικών περιστατικών είναι πρωτοφανής. Όλοι οι Πατέρες και Αγιοί της Εκκλησίας μας αλλά και ξεκάθαρα στην Παλαία και Καινή Διαθήκη βλέπουμε πώς ο Θεός παιδαγωγεί (ο Θεός ποτέ δεν τιμωρεί) τον Λαό του όταν παρασυρθεί προς την ειδωλολατρεία και την σαρκολατρεία και ξεχάνει την Πατροπάραδοτη του ευσέβεια. Έτσι επί της ευκαιρίας θα θέλαμε να “ευχαριστήσουμε” εκ βαθέως καρδίας που ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου μαζί με την Σύνοδο και μαζί με τους χαφιέδες του στην Πάφο από Μοναστήρια της Τάλας μέχρι το Μητροπολιτικό Μέγαρο στο Κτήμα δουλέψαν τόσο μεθοδικά και συστηματικά έτσι ώστε οι Πάφιτες να μείνουν χωρίς τις Ευλογίες και Προσευχές του αγαπημένου τους Μητροπολίτη και να είμαστε ένα βήμα πριν την ολική Πνευματική και Ηθική και σαν νομοτελής συνέπεια, Εθνική καταστροφή.
Το τελικό χτύπημα και η ολική καταστροφή της Αγιοτόκου πόλης μας και πρώτης Χριστιανικής Ευρωπαϊκής πόλης θα είναι με την άφιξη του Μοιχεπιβάτη του Μητροπολικού Θρόνου στην Πάφο. Όποιοι και να είστε οι υποψήφιοι π.χ Καρπασίας, Μεσαορίας και ο Αρχιμανδρίτης Ιώαννης να ξέρετε από τώρα πώς δεν είστε ευπρόσδεκτοι στην πόλη μας, και θα μας βρείτε μπροστά σας. Θα φροντίσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε να σας κάνουμε να καταλάβετε πως μόνο τον Πάφου Τυχικό αναγνωρίζουμε για Μητροπολίτη μας. Πραγματικά ξανασκεφτείτε όσοι θέλετε να είστε υποψήφιοι για τον Θρόνο της Πάφου. Η αποδοκιμασία από τον λαό της Πάφου προς το πρόσωπό σας θα είναι εγγυημένη· και στους υποψήφιους δελφίνους αλλά και στον Μοιχεπίβατη μετά τις εκλογές (Ο Θεός ας μήν επιτρέψει τέτοια τραγωδία στην Αγιοτόκο πόλη μας).
Ἡ "ὑπόθεση Τυχικοῦ" καταδεικνύει ὅτι τὸ ἔκκλητο
αὐτοακυρώνεται ὅταν ἐργαλειοποιεῖται ἀντὶ νὰ ὑπηρετεῖ τὴν Έκκλησιαστικὴ τάξη.
Ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς κατεδικάσθηκε χωρὶς νὰ ἔχει ὑπάρξει οὔτε Ἀνακριτικὴ Ἐπιτροπή, οὔτε Ἀνακριτής, οὔτε ἀνακρίσεις, οὔτε ἔλεγχος τῶν καταγγελιῶν, οὔτε πόρισμα Ἀνακριτοῦ, οὔτε Ἐκκλησιαστικὸς Εἰσαγγελεύς, οὔτε ἀπόφαση γιὰ ἄσκηση
διώξεως, οὔτε κατηγορητήριο οὔτε μάρτυρες κατηγορίας, οὔτε μάρτυρες ὑπερασπίσεως, οὔτε κλήση σέ κατηγορούμενο, οὔτε πρόταση ἐνοχῆς, οὔτε πρόταση ἐπὶ τῆς ποινῆς ἀπὸ τὸν Ἐκκλησιαστικὸ Εἰσαγγελέα! Δὲν τηρήθηκε οὔτε ἕνα ἄρθρο ἀπὸ ὅσα προβλέπει ὁ Καταστατικὸς Χάρτης καί οἱ Ίεροί Κανόνες!
Ἀλλὰ τότε, τί συνέβη;
Αναστάσιος Γκοτσόπουλος,
Πρεσβύτερος.
Μιχάλης Αντωνιάδης
ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΟ ΣΙΝΑ.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Οἱ τρεῖς πειρασμοὶ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης..
Η Αγία Αικατερίνη, ήταν ένα παιδί θαύμα της εποχής της. Δεν της έλειπε τίποτε. Ήταν η πιο έξυπνη κόρη της Αλεξάνδρειας. Ξέρετε τι ήταν η Αλεξάνδρεια τότε; Ότι είναι στις μέρες μας η Νέα Υόρκη. Η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας της εποχής εκείνης. Ότι είναι η Μόσχα. Ότι είναι το Παρίσι. Αυτό ήταν η Αλεξάνδρεια για την εποχή της. Και σ’ αυτή την πρωτεύουσα της τότε αυτοκρατορίας, η Αγία Αικατερίνη ήταν η πιο έξυπνη γυναίκα της εποχής, που τότε να είσαι γυναίκα και να είσαι έξυπνη, ήταν και επικίνδυνο πράγμα.
Δεν είναι όπως σήμερα που η γυναίκα έχει αρκετές δυνατότητες να διαπρέψει όταν έχει κάποια προσόντα. Στην εποχή εκείνη, η γυναίκα το προσόν της ήταν να γίνει μία καλή σύζυγος ενός πλουσίου. Σπάνια οι γυναίκες ξεχώριζαν. Είτε ως έμποροι, είτε ως γραμματισμένοι, είτε ως άνθρωποι που να εκπέμπουν μίαν καλλιτεχνική έκφραση. Και όμως, η Αικατερίνη με την γνώση της, με την σοφία της, με τις ιατρικές της επιστήμες, την αστρονομία, τις γλώσσες τις πολλές που γνώριζε, από τα δεκαοχτώ της χρόνια ήδη, είχε την δυνατότητα να σταθεί απέναντι σε όλους τους επιστήμονες και φιλόσοφους και καλλιτέχνες της εποχής εκείνης, επαναλαμβάνω εν μέσω πρωτευούσης. Όχι οποιασδήποτε μικρής πόλης επαρχιακής. Εν μέσω πρωτευούσης. Και επιπλέον, είχε τον πλούτο των γονέων της και ήταν η ωραιότερη κόρη της Αλεξάνδρειας.
Μου έλεγε μία Αγία γυναίκα (η μακαριστή Γερόντισσα Γαλακτία) που γνωρίζω στην Κρήτη ότι της παρουσίασε η Χάρις του Θεού και είδε πολλές από τις Αγίες που τιμούμε. Όπως κάποτε ο Άγιος Παΐσιος στο Άγιον Όρος, είδε την Αγία Ευφημία. Και του έκαμε εντύπωση, λέει, πόσο αδύνατη ήταν η Αγία Ευφημία. Και είπε, μα είναι δυνατόν μια τόσο αδύνατη κοπέλα να άντεξε τόσα βασανιστήρια; Και είπε η Αγία Ευφημία του Αγίου Παϊσίου, αν ήξερα τι δόξα και τι χαρά και τι Χάρη, υπάρχει στην αιώνια ζωή του Χριστού, θα ήθελα να περάσω διπλάσια. Και της λέει, και πώς άντεξες, μια σταλιά είσαι. Τόση δα είσαι. Και του είπε, με ενδυνάμωναν οι Άγγελοι του Θεού. Δεν είμαστε μόνοι μας.
Ούτε εμείς είμαστε μόνοι μας. Το ότι αντέχομε τις δυσκολίες της ζωής, μας ενδυναμώνουν οι Άγγελοι του Χριστού. Όλους μας. Φτάνει να έχομε καλοσύνη και Μετάνοια. Και ο Άγγελος μας έρχεται κοντά μας. Όταν δεν έχομε καλοσύνη και δεν έχομε Μετάνοια, θέλει ο Άγγελος να έρθει κοντά μας. Και δεν τον αφήνουν οι αμαρτίες μας. Οι εγωισμοί μας. Οι κακίες μας.
Η Αγία Αικατερίνη, ήταν το αντίθετο της Αγίας Ευφημίας. Ενώ η Αγία Ευφημία ήταν και είναι και στον ουρανό κοντούλα, η Αγία Αικατερίνη, μου είπε αυτή η σύγχρονη ενάρετη Γερόντισσα της Κρήτης, είναι η πιο ψηλή Αγία απ’ όλες. Και η πιο όμορφη. Δεν είδα, μου λέει, πιο ψηλή γυναίκα στη ζωή μου και τόσον όμορφη σαν την Αγία Αικατερίνη. Αυτά βεβαίως, προκαλούν σ’ εμάς τους σύγχρονους και περίεργους τάχα μου Ευρωπαίους θαυμασμό. Και έκπληξη.
Αυτά όλα τα καλά, ήταν ο πειρασμός τελικά της Αγίας Αικατερίνης. Δηλαδή, μια ωραία κόρη της εποχής εκείνης, ο πειρασμός της θα ήταν να γίνει μια περιζήτητη νύφη κάποιου πλουσίου. Να γλεντήσει να νιάτα της και μετά να βρει μια άλλη νεώτερη και ωραιότερη. Όπως γίνεται και στις μέρες μας ενίοτε.
Ο άλλος πειρασμός της Αγίας, εκτός από την ομορφιά της, ήταν ο πλούτος της. Πόσοι πλούσιοι διαχρονικά δεν παγιδεύονται μέσα στην αναζήτηση του πλούτου και δεν αντιλαμβάνονται ότι «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον».
Ο άλλος πειρασμός της Αγίας, ήταν η γνώση της. Η εξυπνάδα της. Πόσοι δεν αναζητούν έξυπνοι άνθρωποι με ικανότητα στις επιστήμες, εις τις τέχνες, εις την καλλιτεχνία, μίαν δόξα, μίαν αναγνώριση επιστημονική, φήμη, ένα Nobel, θα λέγαμε στις μέρες μας. Ένα Oscar. Ένα βραβείο. Τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών. Πόσες φορές δεν παγιδευόμαστε και εμείς σ’ αυτά τα πρότυπα που θέτει ο κόσμος. Της ομορφιάς του σώματος, της υγείας του σώματος.
Η Αγία Αικατερίνη, είχε και τον πειρασμό, όπως είπαμε, της ομορφιάς. Και αυτός ο πειρασμός ιδιαιτέρως της ανάτρεψε την ζωή την κοσμική και την οδήγησε στην αγιότητα. Διότι είπε, θα βρω έναν νέο νυμφίο, γαμπρό δηλαδή, που να είναι τουλάχιστον σαν εμένα. Να είναι ωραίος, να είναι έξυπνος, να είναι σοφός, να είναι πλούσιος, να γνωρίζει πράγματα πολλά και επιστήμες και τέχνες. Και τότε πανικοβλήθηκε η μάνα της και την έστειλε σ’ αυτόν το σοφόν Ασκητή. Και ο Ασκητής, της είπε. Εάν έχεις αυτές τις απαιτήσεις, υπάρχει μόνον ένας και αυτός ο ένας, αποδεικνύεται ότι είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Ο ωραίος κάλλη παρά πάντας ανθρώπους. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.
Και από κει και πέρα η Αγία βεβαίως εξάπτεται ως νέα που ήταν και η φαντασία της και ο πόθος της και η επιθυμία της και η εξυπνάδα της και η ομορφιά της και λέει, πώς να ενωθώ με τον Δεσπότη Χριστό. Και τότε την παραλαμβάνει πραγματικά και την αναλαμβάνει η Παναγία. Αυτό είναι το δεύτερο στοιχείο που μου κάμνει εντύπωση. Το έναν είναι ότι τα Χαρίσματα της Αγίας στην αρχή ήταν ο πειρασμός της. Και συγκρατήθηκε η Αγία, έβαλε αυτόν τον ψηλό στόχο και επιδίωξη ως ο στόχος δεν ήταν η περηφάνια αλλά ήτανε πόθος. Πόθος Θεού.
Έστειλε τον Ασκητή και το δεύτερο είναι διά του Ασκητού, πώς μπαίνει στη ζωή της η Παναγία. Η οποία όταν την βλέπει στην πρώτη όραση που είχε η Αγία, και ήταν τότε αβάφτιστη, ενώ την προσεγγίζει η Παναγία, δεν την θέλει να την δει. Διότι είναι άσχημη ο ωραιότερος όλων. Ο ωραίος πάντων. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Και της λέει, όχι μόνον είσαι άσχημη. Λέει στον παλαιό της βίο. Και μυρίζεις άσχημα, της είπε. Γιατί είσαι αμύρωτη. Και επιπλέον, της λέει, έχεις όλα τα δαιμονικά μικρόβια πάνω σου. Γιατί είσαι αβάφτιστη. Και τότε τρέχει και βαφτίζεται η Αγία Αικατερίνη. Και τη δεύτερη φορά, στη δεύτερη όραση που έχει όχι μόνον ο Χριστός χαίρεται που την βλέπει, αλλά η Παναγία όταν η αγία υπόσχεται αιώνια παρθενία ψυχής και σώματος, περνά εν είδη αρραβώνων ένα δαχτυλίδι εις την Αγία Αικατερίνα. Για να φανεί ότι πλέον είναι Νύμφη του Χριστού. Άρα η Παναγία είναι το δεύτερο πρόσωπο, το οποίον καθορίζει τη ζωή της Αγίας Αικατερίνας.
Και το τρίτο και ποτέ δεν είναι τελευταίο. Αν και ο ίδιος πολλές φορές καταδέχεται να είναι τελευταίος εις τες επιλογές μας, ο Χριστός. Και τα χαρίσματα της Αγίας και η παρουσία της Παναγίας πού οδηγούν; Οδηγούν εις τον Χριστό.
Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στον πανηγυρικό Εσπερινό της Εορτής της Αγίας Αικατερίνης.
Μιχάλης Αντωνιάδης
«Έχουμε μάθει: Να ανάβουμε κεριά και να κάνουμε αμβλώσεις.
Να Αγιάζουμε τα σπίτια μας και να καταστρέφουμε τις οικογένειές μας.
Να χτίζουμε Εκκλησίες και να ζούμε σε πορνεία.
Να φτιάχνουμε Εικόνες και να παραμένουμε κουφοί στην ατυχία κάποιου άλλου.
Να πηγαίνουμε στους Ναούς και να τυραννάμε το σπίτι μας.
Πόσο καιρό θα συνεχιστεί αυτό; Υπάρχει διέξοδος; Φυσικά! Είναι καιρός να σταματήσουμε να ζούμε "σύμφωνα με τη συνείδηση", πρέπει
να αρχίσουμε να ζούμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, γιατί αποδείχθηκε ότι η συνείδησή μας είναι τελείως αδύνατη για να βασιστούμε..».
Μακαριστός Γέροντας Ιωνάς της Οδησσού+
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.( 1920-1991)
Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου πρωί της 21ης.
Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Αγρύπνησε το τελευταίο του βράδυ. Λειτούργησε την επομένη για τα Εισόδια της Παναγίας και λίγο μετά το μεσημέρι άφησε σαν πουλάκι την ψυχή του, την εξαγνισμένη απο στο καμίνι της άσκησης και της γεμάτης ταπείνωσης αγάπης.
Την ημέρα της κηδείας του το πρόσωπο του Αγίου είχε μια ιλαρότητα και φωτεινότητα.Έγινε πιο ζωντανός από ζωντανός. Δεν έπαθε ακαμψία, ούτε πάγωσε.Καταλύθηκε ο φυσικός νόμος.
Ο κόσμος που έφτασε στο Μοναστήρι ήταν αμέτρητος.Ο Επίσκοπος ζήτησε να υψώσουν το φέρετρο για να το δει ο κόσμος.Και μόλις φάνηκε το Λείψανο, μια συγκλονιστική κραυγή ακούστηκε: "Άγιος, Άγιος..είσαι Άγιος!!
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ήταν 28 Οκτώβρη του 2010.
Πήγαμε στο σπίτι της Γερόντισσας μετά την παρέλαση στην Πόμπια. Ήταν σκεφτική. Την ρωτήσαμε τί έχει και μας είπε ύστερα από πολλή σκέψη:
«Ο Θεός να γλυτώσει τον κόσμο από τις παγίδες του σατανά.
Κάθε βράδυ έρχεται με παράουρες μούρες και βρώμες να ξεράσεις. Χθες βράδυ ήρθε με κοστούμι και κυριλέδικο τρόπο. Στην αρχή νόμισα πως ήτανε κανείς γνωστός μου και ξαφνιάστηκα. Τον ρώτησα: (ποιός είσαι; Πώς μπήκες μέσα τέτοια ώρα;). Βρωμούσε σαν το σαπισμένο κρέας των δεκαέξι ημερών! Έπρεπε να καταλάβω αμέσως ποιος είναι αλλά καμιά φορά, βγάνουνε και άνθρωποι που τους κυριεύει αυτός, αυτή τη βρώμα.. Έπειτα κατάλαβα ότι ήταν η μούρη του μασκαρεμένη. Απάντησε: Όλος ο κόσμος με γνωρίζει. Εσύ δε με γνωρίζεις;” “Μωρέ εγνώρισά σε εγώ εδά αλλά δε γατέχω ποιο μου παριστάνεις” απάντησε εκείνη. Και το δαιμόνιο αποκαλύφθηκε. Είπε τίνος τη μορφή επήρε: “Είμαι ο τάδε σεξολόγος”.. “Και τί δουλειά κάνεις;” “Διαστρέφω τους ανθρώπους από την τηλεόραση. Ό,τι και να τους βάλω να κάνουνε, άμα δε σκοτώσουνε παιδιά και δεν κάνουνε ανωμαλίες, δεν το μπαταίρνω (δεν ευχαριστιέμαι). Και στση ευλοημένους τση δικούς σας με τα στεφάνια τα κάνω αυτά (στους παντρεμένους με Παπά και στεφάνι). Εκιά μου αρέσει πλια καλά. Γιατί βγάνω τσι κορώνες από την κεφαλή τους (την Ευλογία του γάμου, τα στέφανα) και τοσε βάνω απ’ αυτά που έχω πάνω στη δική μου κεφαλή..”. Άλλαξε μούρη και έγινε σα χοίρος. Χοντρές αδρές τρίχες είχε η κεφαλή του και ήταν γεμάτη κόπρανα! “Να! Σ’ αυτά τση βάνω και ανακατώνουνται. (Στις ακαθαρσίες). Και κάνω δικούς μου κι αυτούς και τα κοπέλια τους”! Θύμωσα πολύ, είπε η Γερόντισσα! Τον έφτυσα:”φτου σου, βρωμιάρη, του είπα. Φτου σου βρωμόλογο και κατρουλόλογο”;. Πέταξα πάνω του Αγιασμό. Πήρε φωτιά και πήγε κι έσκασε έξω στο απέναντι μπεντένι. Όμως, κατάλαβα ότι έχει μεγάλη εξουσία μέσω αυτών των σιχαμάτων πάνω στους ανθρώπους. Όποιος πει τα αντίθετα θα τονε βγάνει τρελό. Αυτά θα φέρουνε καταστροφή μεγάλη..και οι φόνοι των παιδιών. Ένα βράδυ τον είδα και πατούσε σ’ ένα δρόμο με μανία ένα μικρό μικρό παιδάκι. Ήταν μικρούλη, τόσο δα..το ζούλιζε, το βασάνιζε, το τυρράνα. Φώναζε το καημένο, ούρλιαζε, ζητούσε βοήθεια. Πήγα να το σώσω..μου είπε: “Έτσι τση βάζω και σκοτώνουν τα κοπέλια. Το ίδιο νοιώθουνε στην κοιλιά τση μάνας τος όταν τση βάζω και τα σκοτώνουν..”. Και κατέληξε η Γερόντισσα σ’ εμάς: “Μέχρι τώρα, παιδιά μου, πολεμούσαμε μόνο με τα όργανα του καταραμένου. Και με τση λογισμούς που βάνει. Τώρα, μπήκε και ο ίδιος με όλο το στρατό του μέσα στον κόσμο. Μη φοβάστε όμως. Ούτε να παίζετε μαζί του, ούτε να σας πανικοβάλλει. Μεγάλη δύναμη έχει γιατί κουμαντάρει τηλεοράσεις και όλα τα μέσα τση γης. Όλοι του κάνουνε τα χατίρια και πολεμούνε εκειουσάς που δεν τον ακολουθούνε. Εσείς με τον παντοδύναμο Χριστό να ‘στε και μη φοβάστε. Αυτός θα νικήσει. Θα τονε φυσήξει και θα φύγει..”. (Ήταν παρόντες ο Αντώνης Μωραϊτάκης και ο Ηρακλής Σταματάκης. Και φυσικά η Ριρίκα). Κείμενο από ηχογράφηση.
Αγία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης +
Μιχάλης Αντωνιάδης
"Ο Άγιος Νεκτάριος κατέστη ο Άγιος του αιώνα μας και έγινε παγκόσμιος.
Ο Άγιος ήταν όλος αγάπη. Όλος νέκταρ αγάπης. Στοργής. Κατανόησης.Αγάπησε τον άνθρωπο, όσο λίγοι. Πόνεσε τον άνθρωπο, όσο λίγοι. Και βοήθησε τον άνθρωπο, όσο λίγοι. Κι ο λαός το παίρνει χαμπάρι ποιος τον αγαπά.
Κι όπου να σταθείς κι όπου να βρεθείς, είτε σε ταξί είτε σε αυτοκίνητο είτε σε σπίτι είτε σε κατάστημα είτε οπουδήποτε, είναι σπάνιο να μη δεις την εικόνα του Αγίου. Και λες, «Καλά, ρε παιδί μου. Όλοι δικό τους τον έχουνε; Όλοι δικό τους τον νοιώθουνε; Όλους τους έχει βοηθήσει; Όλοι τον αισθάνονται; Όλοι τον αγαπούν;» Ναι, αδελφοί μου!
Αυτό ήταν ο Άγιος. Πόνεσε, όσο λίγοι. Συκοφαντήθηκε και αδικήθηκε, όσο λίγοι. Στενοχωρήθηκε και δυσκολεύτηκε και υπέφερε, όσο λίγοι. Γι’ αυτό, ακριβώς, μπόρεσε και κατάλαβε τα πάθη και τους καημούς του κόσμου και των ανθρώπων, όσο λίγοι."
+Π.Ανανίας Κουστένης.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Εισαγγελέα, το βλέπεις αυτό;
«Εισαγγελέα, το βλέπεις αυτό; μου λέει, δείχνοντάς μου παράλληλα ένα ιδιόμορφο πέτρωμα, όσο ένα μανταρίνι σε μέγεθος, μέσα σ’ ένα μικρό γυάλινο βαζάκι, πάνω στο κομοδίνο..
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου
και ο Γέροντας συνέχισε..
« Άκου, που λες, Εισαγγελέα μου..
Πρίν καιρό πέρασε, από δώ ένας Ελβετός γιατρός, φίλος του Δεσπότη της Λαμίας, του Δαμασκηνού.
Ήρθανε μαζί.
Εγώ εκείνο τον καιρό υπέφερα, από κάτι πόνους στη μέση και ο Δεσπότης το ήξερε.
Λέει του γιατρού το πρόβλημα και εκείνος, αφού με εξέτασε, είπε ότι πρέπει να χειρουργηθώ άμεσα !
Είναι πρόβλημα νεφρού αυτό και η εγχείρηση, θα φρόντιζε αυτός, να γίνει στη Βιέννη, στο καλύτερο νοσοκομείο..!
Έκαμα υπακοή στο Δεσπότη και πήγα, που λές, στην Ελβετία..
Μπήκα στο νοσοκομείο, γίνανε οι εξετάσεις και προγραμματίστηκε η εγχείρηση ..
Όλοι συμφωνούσαν με τη διάγνωση κι έλεγαν ότι είναι σοβαρή εγχείριση!
Μου έλεγαν να μην ανησυχώ και τέτοια..
Εγώ πάλι, μια απορία την είχα, αλλά δεν ανησυχούσα, γιατί είχα ζήσει πολλά Θαύματα.. ό,τι θέλει ο Θεός..!
Την παραμονή της εγχείρισης, απόγευμα, κατέβηκα στον κήπο του νοσοκομείου να Προσευχηθώ και να περπατήσω.. Μεγάλο νοσοκομείο !..
Όπως περπάταγα, βλέπω που λές, Εισαγγελέα μου, κι’ ένα άλλο Παπά, πολύ-πολύ γνωστό, μέτριο ανάστημα, να’ ρχεται προς το μέρος μου, από την αντίθετη μεριά, από άλλη πόρτα του νοσοκομείου. Έφθασε κοντά μου.. χαιρετηθήκαμε..
Τι κάνεις Παπα-Αμβρόσιε, πόσο χαίρομαι που σε βλέπω !!
Πολύ καλά Πάτερ μου, αλλά να, σκέφτομαι τον κόσμο μας, τα λάθη μας τις αμαρτίες μας, πονάω κιόλας, αλλά δόξα τω Θεώ!
Πιάσαμε πολλή κουβέντα, που λές, αλλά ντρεπόμουνα να τον ρωτήσω τ’ όνομά του που δεν μπορούσα να το θυμηθώ με τίποτα.
Μου ήταν όμως πολύ γνωστός..Είπαμε για τον Αρχιεπίσκοπο, τον Σεραφείμ, για Δεσποτάδες, για πολλά.. Τον Θαύμασα ! Αλλά πώς τον ρωτάς «πώς σε λένε, Πάτερ;», μεγάλη ντροπή το ένιωθα κάτι τέτοιο.. Περπατήσαμε ώρα.. Σουρούπωσε και έπρεπε να γυρίσω στο θάλαμο, να περάσουν οι νοσοκόμες, να ετοιμαστώ για την εγχείριση.. Καθώς το σκεφτόμουνα μου λέει: Άντε, πάμε μέχρι το θάλαμο, Αμβρόσιε, και θα φύγω και γώ. Δεν μπορούσα να του φέρω αντίρρηση και παρακαλούσα τη χάρη Της να θυμηθώ το όνομά του.. Μπήκαμε κι’ έκατσε δίπλα μου στο κρεβάτι.. Κουβεντιάσαμε ακόμα λίγο και κάποια στιγμή, βάζει το χέρι του στα πλευρά μου και μου λέει :
Εδώ θα εγχειρισθείς ; Ναι, αδελφέ μου, του λέω..
Αμέσως ένοιωσα ένα πόνο, όπως με ακούμπησε και έντονη επιθυμία να πάω στην τουαλέτα.. Πήγα και «Μέγας εί Κύριε και Θαυμαστά τα έργα σου» !! Με έντονους πόνους, σαν τους πόνους της γέννας λένε είναι τούτοι, έβγαλα αυτή την πέτρα που βλέπεις ! Γύρισα εξαντλημένος στο κρεβάτι και λέω στον Παπά, που ήταν ακόμα εκεί:
Πάτερ μου, μου είσαι τόσο γνωστός, μα τόσο γνωστός, αλλά δεν θυμάμαι το όνομά σου..!
Συγχώρα με..Αλλά πώς σε λένε και πώς βρέθηκες εδώ ;
Σηκώνεται και τι μου λέει :
Μ’ αγαπάς τόσο πολύ κι’ εγώ σ’ αγαπώ και δεν με θυμάσαι, Αμβρόσιε;
Άκου να δείς, εδώ βρέθηκα, γιατί πάω όπου θέλω..!! Συκοφαντήθηκα και κατηγορήθηκα όσο κανένας άλλος.. και η αμοιβή μου είναι να πηγαίνω όπου θέλω και όποτε θέλω για να βοηθάω τους ανθρώπους..!!
Είμαι ο Πενταπόλεως Νεκτάριος!! ..κι’ επειδή σ’ αγαπώ, ήρθα και σε χειρούργησα..!! Αυτό να το δείξεις αύριο στους γιατρούς, γιατί αυτοί δεν πιστεύουν, είναι ασταύρωτοι και αμύρωτοι... Όταν το δούν και σε εξετάσουν πες τους ότι σε χειρούργησα εγώ..!! Θα το καταλάβουν !!..
Σ’ αφήνω τώρα και καλή αντάμωση καλή επιστροφή.. και βγήκε από το θάλαμο..»
Αυτή που λές Εισαγγελέα μου είναι η ιστορία αυτού του μανταρινιού που βλέπεις..
Το’ χω εδώ, για να μην ξεχάσω ποτέ τη συνάντηση αυτή..!!
(Διήγηση Π. Αμβροσίου Λάζαρη).
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
