Οι Βουσμάνοι της Καλαχάρι μιλούν για δύο είδη πείνας.
Η Μικρή Πείνα είναι η πείνα για φαγητό. Η ανάγκη για κάτι στην κοιλιά σου μια φωτιά στο σώμα σου που πρέπει να τραφεί για να μείνει ζωντανός.
Η Μεγάλη Πείνα. Η πείνα για νόημα. Η πείνα που ζει πιο βαθιά από το στομάχι στο στήθος, στα κόκαλα, στη σιωπή πίσω από τα μάτια σου. Είναι ο πόνος να ανήκεις. Να έχεις σημασία. Να μάθεις γιατί είσαι εδώ. Laurens van der Post, ο άνθρωπος που απεικονίζεται εδώ, πέρασε χρόνια ανάμεσα στους Βουσμάνους, ακούγοντας, μαθαίνοντας, προσπαθώντας να καταλάβει, τι έχουμε ξεχάσει στον σύγχρονο κόσμο. Είπε ο Βουσμάνος,
ότι το πιο επικίνδυνο πράγμα στη ζωή δεν είναι η θλίψη. Είναι το κενό, η αργή, πικρή διάβρωση, που έρχεται από μια ζωή χωρίς νόημα. Κυνηγάμε το χρήμα, τις ανέσεις, την οικονομική ασφάλεια. Κυνηγάμε την ευτυχία σαν αυτό να είναι το ζητούμενο. Αλλά η ευτυχία είναι φευγαλέα. Το νόημα διαρκεί. Γιατί όταν κάνεις κάτι που μετράει, κάτι που πραγματικά έχει σημασία για την ψυχή σου, δεν έχει σημασία αν νιώθεις καλά την κάθε στιγμή. Αισθάνεσαι καλά. Αισθάνεσαι συνδεδεμένος. Αισθάνεσαι σαν να ανήκεις σε κάτι μεγαλύτερο από εσένα. Και σε αυτό το "ανήκειν", ακόμα και οι κακουχίες γίνονται ιερές.
Η φωτογραφία δεν είναι απλά μια συνάντηση μεταξύ δύο ανδρών. Είναι μια ήσυχη στιγμή ανάμεσα σε δύο τρόπους ύπαρξης.
Θυμάται κανείς ότι δεν είμαστε μόνο σώματα που ψάχνουν τροφή, αλλά πνεύματα που πρέπει να εκπληρωθούν. Και ίσως αυτή είναι η πραγματική πείνα που προσπαθούμε να ταΐσουμε από την αρχή..
Μιχάλης Αντωνιάδης













