Ο Γέροντας Ιουστίνος έζησε υπό καθεστώς πολιορκίας,

Πολλοί τον συμβούλευαν να φύγει για να σώσει τη ζωή του, εκείνος απαντούσε σταθερά πως δεν επρόκειτο να εγκαταλείψει τον Άγιο Τόπο. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Ήρθα εδώ 17 χρονών. Έγινα ζητιάνος για να χτίσω το Ναό, αλλά από εδώ θα φύγω μόνο για τον ουρανό.             Θα πεθάνω, αλλά δεν θα προδώσω το Προσκύνημα».  

Ο Γέροντας Ιουστίνος έζησε υπό καθεστώς συνεχούς πολιορκίας, έχοντας επιζήσει από περισσότερες από 10-15 σοβαρές απόπειρες κατά της ζωής του. Φανατικές ομάδες της περιοχής εισέβαλλαν συχνά τις νύχτες, πετώντας πέτρες, τσεκούρια, ακόμα και χειροβομβίδες.  Σε πολλές συνεντεύξεις του έδειχνε την εξωτερική πόρτα του Μοναστηριού, η οποία έφερε 56 τρύπες από σφαίρες και θραύσματα χειροβομβίδων. Ο ίδιος αφηγούνταν πως πολλές φορές, ενώ πετούσαν χειροβομβίδες προς το μέρος του ή προς τον ναό, εκείνες είτε δεν εξερράγησαν είτε αναστρέφονταν με Θαυμαστό τρόπο, προστατεύοντας τον χώρο και τον ίδιο.  

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του ήταν η ολοκλήρωση του περικαλλούς Ναού της Αγίας Φωτεινής, ο οποίος στέγασε το Φρέαρ του Ιακώβ. Η ανέγερση έγινε σε μια περιοχή με εξαιρετικά εχθρικό περιβάλλον και χωρίς κρατική ή τοπική υποστήριξη.   Ο Γέροντας ταξίδευε επί χρόνια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, γινόταν «ζητιάνος» για να συγκεντρώσει πόρους και, επιστρέφοντας στη Σαμάρεια, δούλευε ο ίδιος ως χτίστης, εργάτης και Αγιογράφος. 

Όπως έλεγε, η Αγία Φωτεινή τον σκέπαζε και του έδινε σωματική δύναμη να κουβαλάει πέτρες και να χτίζει μέρα-νύχτα, ξεπερνώντας κάθε γραφειοκρατικό και πολεμικό εμπόδιο.

Μιχάλης Αντωνιάδης