"Κράτα γερά"! Τα λόγια σου με στήριξαν τότε και με στηρίζουν,

6 Σεπτέμβρη, ανάμνηση του εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Πριν λίγο έμαθα πως εκοιμήθη εν Κυρίω, ο Αγιότατος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας, ο Γέροντας της Μονής του Αγίου Γερασίμου στην έρημο του Ιορδάνη.

Μόλις είχα γίνει Μοναχή και είχα επισκεφτεί στην Ελλάδα το Μοναστήρι όπου ετέλεσα ως Δόκιμη. Μια μέρα, χρειάστηκε να κατέβω στην πόλη με τη νεότερη Μοναχή της Μονής, για να κάνουμε απαραίτητες δουλειές και ψώνια. Ξέραμε ότι θα επισκεπτόταν τη Μονή ο Γέροντας Χρυσόστομος, αλλά υπακούοντας στη Γερόντισσα, εμείς οι δυο πήγαμε στο Διακόνημα που μας ορίστηκε, κι ας στενοχωρηθήκαμε. Είχαμε μάθει πως η επίσκεψη του Γέροντα θα διαρκούσε λίγο και δεν ελπίζαμε να τον δούμε. Η αδερφή μού μιλούσε στον δρόμο της επιστροφής για όσα είχε πληροφορηθεί για τον Γέροντα.Ότι ήταν αγωνιστής που σκόπευε την Αγιότητα, ότι έλεγαν πως είχε προορατικό κλπ. Και κατέληξε:

- Αχ, τώρα που ανεβαίνουμε εμείς, σίγουρα θα έχει φύγει. Δε θα τον δούμε. Και κάνει πολύ σπάνια τέτοιες επισκέψεις,ίσως δεν ξανασυμβεί.

Τι να έλεγα; Οδηγούσα στον έρημο ορεινό δρόμο με βαριά καρδιά.  Σε λίγες μέρες θα έφευγα πάλι για την Ιεραποστολή στην Αλβανία, εκεί που ανήκα, και η ευκαιρία να συναντήσω έναν τέτοιον Πατέρα, είχε χαθεί πια για μένα.   Η Αδερφή ίσως να ξαναείχε ευκαιρία, όμως για μένα.. Και ξαφνικά, η κραυγή της με έκανε να επανέλθω στην πραγματικότητα. Κοίταξα τι μου έδειχνε μπροστά από την αντίθετη κατεύθυνση ένα αυτοκίνητο που κατέβαινε.

-Αδερφή, κάνε νόημα.. Αυτός είναι, το αυτοκίνητό του. Αχ, και να σταματήσει..

Ναι,ο Γέροντας σταμάτησε στη μια άκρη, εμείς στην απέναντι και κατεβήκαμε να τον συναντήσουμε. Ένας απλός Ταπεινός, λίγο ατημέλητος Μοναχός, μας πλησίασε, πήραμε Ευχή και εγιναν οι συστάσεις. Αυτή ήταν η γνωριμία μου με τον Γέροντα Χρυσόστομο.  Εγώ ένιωσα κάπως διστακτική, περίμενα καμιά ξεχωριστή μορφή και μεγαλοπρέπειες και συνάντησα την τέλεια απλότητα και έναν αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια μικρού παιδιού. Αν δεν τον γνώριζε η Αδερφή, θα περνούσε απαρατήρητος από το δικό μου οπτικό πεδίο.(Ήταν και αυτό ένα καλό μάθημα ζωής για το τι σημαίνει Αγιότητα στην πράξη).  Λίγο συζητήσαμε. Μας είπε πως μόλις επέστρεφε από το Μοναστήρι, μίλησε στην Αδερφή για δικά της θέματα και μετά γύρισε και με κοίταξε κατάματα.Ένα βλέμμα γλυκό, Πατρικό, γεμάτο Φως. Χαμογελούσε. (Ίσως και το ύφος του μπούφου που είχα πάρει να τον διασκέδαζε, ποιος ξέρει).  Όμως, αυτά που μου είπε δεν τα ξέχασα ποτέ. Γιατί το ένα ήταν μια καθαρότατη ακτινογραφία της καρδιάς μου και πάντα με συγκινεί που κάποιος είδε την απόλυτη αλήθεια μέσα μου. Το άλλο.. ήταν μια πρόρρηση. Και επειδή έκανα μια σκέψη συγκεκριμένη, απορημένη με όσα μου είπε, χωρίς να του πω κάτι, μου επεσήμανε έντονα την απάντηση. (Μια απάντηση που μου φάνηκε πολύ απίθανη τότε να συμβεί. Και όμως, συνέβη. Ακριβώς ό,τι μου είχε πει.) Μετά, μας έδωσε τα δώρα του, σε μένα έναν Σταυρό με πετρούλα από τον Πανάγιο Τάφο και μια Εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας και έφυγε.  Αχ, Πάτερ μου Άγιε, τόσο βιαστικά σε γνώρισα. Για λίγα λεπτά συνομιλία σε έναν ορεινό έρημο δρόμο, έτσι, χωρίς καμιά επισημότητα, συζήτηση του ποδαριού θα την χαρακτήριζαν.  Κι εγώ, μαθημένη σε Ιεροπρεπείς συναντήσεις για ό,τι αφορούσε Πνευματικά θέματα και συνηθισμένη να αμφισβητώ περισσότερο,παρά να πιστεύω όσα δεν καταλάβαινα, ένιωθα παράξενα, τότε, για την τόσο ανεπιτήδευτη παρουσία σου και όσα μου είπες. (Πόσο λάθος μας μεγάλωσαν)!  Αλλά, ήμουν και ξαφνιασμένη και για όσα είδες μέσα μου. Και για όσα μου απάντησες σε σκέψεις μου, χωρίς να σε ρωτήσω.   Όμως, ποτέ δεν ξέχασα ούτε μια λέξη. Ώσπου, αργότερα έγιναν και όσα μου είχες αναφέρει με λεπτομέρεια και για τα οποία προσπαθούσες να προετοιμάσεις την ψυχή μου, να μην τσακιστεί από την τρομερή θύελλα που ξέσπασε ξαφνικά και τα συνεπήρε όλα στο διάβα της.Η τελευταία σου φράση πριν φύγεις αυτή ήταν: "Κράτα γερά"!  Τα λόγια σου με στήριξαν τότε και με στηρίζουν πάντα σε ώρες που χάνομαι σε δύσβατα μονοπάτια.  Προσευχόμουν και εγώ αυτόν τον καιρό για την υγεία σου, Πατέρα. Αλλά, δεν ξέρω γιατί, αυτή τη φορά ένιωθα ότι φεύγεις.

Και κοίτα που σε πήρε σήμερα ο Μέγας Αρχάγγελος Μιχαήλ, τη μέρα ενός μεγάλου Του Θαύματος. Τι Ευλογία ξεχωριστή!  Δε λυπάμαι για σένα. Τώρα θα ξεκουραστείς για κάθε σου πόνο και θα απολαύσεις τη χαρά που σου αξίζει κοντά στον Χριστό, την Υπέρλαμπρη Μητέρα Του και τον Άγιο Γεράσιμο.  Λυπάμαι μόνο για όσους στήριζες και σε είχαν Πατέρα. Ελπίζω ο Κύριος της Δοξης να τα οικονομήσει όλα, όπως πάντα, προς όφελος των ψυχών!

Άγιε Γέροντα, καλόν Παράδεισο! Την Ευχούλα σου!

Κι αν με θυμάσαι και μένα, εύχου "να κρατάω γερά"!

Π.Μ.

Μιχάλης Αντωνιάδης