Ο μήνας της Παναγίας.

 

Υπάρχει μια καρέκλα σε κάθε σπίτι που μετά τον θάνατο κάποιου αγαπημένου μοιάζει να μην ανήκει πια σε κανέναν. Κανείς δεν κάθεται εκεί. Ίσως γιατί, βαθιά μέσα μας, περιμένουμε ακόμη να γυρίσει εκείνος που έφυγε. Είναι η καρέκλα της γιαγιάς. Του παππού. Της μάνας. Του πατέρα. Της συζύγου . Του συζύγου. Ενός ανθρώπου που κάποτε γέμιζε το σπίτι μόνο με την παρουσία του. Και έρχεται ο Αύγουστος.. Και κάπου ανάμεσα στις μυρωδιές του βασιλικού,στο Λιβάνι και στις Καμπάνες για την Παναγία, τους θυμόμαστε περισσότερο. Θυμόμαστε την φωνή τους.

Το «έλα να φας».

Το «να προσέχεις».

Το «θα ανάψω ένα Κερί στην Παναγία για σένα».

Κι εκείνη η καρέκλα..

μένει άδεια.

Μα ίσως δεν είναι πραγματικά άδεια. Γιατί πάνω της έχουν μείνει οι αγκαλιές μας.

Οι κουβέντες μας. Τα χρόνια μας. Και μια ολόκληρη ζωή που δεν μπορεί να σβήσει ο θάνατος. Κι όταν φέτος ανάψουμε ένα Κερί στην Παναγία, ας πούμε μέσα μας και τα ονόματά τους.

Για εκείνους που δεν μπορούν πια να ανάψουν το δικό τους.

«Παναγία μου, σκέπαζε κι εκείνους που κάποτε κάθονταν δίπλα μας και τώρα τους θυμόμαστε μόνο με δάκρυα.»

Κι αν απόψε κοιτάξεις εκείνη την άδεια καρέκλα και νιώσεις ένα σφίξιμο στην καρδιά..μην τη φοβηθείς την απουσία.

Είναι η αγάπη που ακόμη ψάχνει πού να καθίσει.

Και ίσως, κάπου εκεί ψηλά,

εκείνοι να χαμογελούν..

γιατί ξέρουν πως δεν τους ξεχάσαμε.

Αύγουστος. 

Ο μήνας της Παναγίας.

Και ο μήνας που θυμόμαστε λίγο περισσότερο εκείνους που αγαπήσαμε!

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού  

Π. Αθανάσιος

Μιχάλης Αντωνιάδης