Η μορφή του Εθνάρχη Ιωάννη Καποδίστρια,

 "..καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν !"✝️

(Ιωάν.1,5)

Εάν κάτι κρατώ από τις παρελάσεις και τις εκδηλώσεις της Εθνικής μας επετείου  δεν είναι οι τυπικότητες ούτε η επανάληψη ενός γνώριμου τελετουργικού. Είναι εκείνες οι σπάνιες, αυθεντικές στιγμές που ξεφεύγουν από το προβλέψιμο και μας υπενθυμίζουν ποιοι είμαστε και κυρίως ποιοι μπορούμε να γίνουμε.

Ένα παιδί. Ένας 11χρονος μαθητής που επέλεξε να ντυθεί Ιωάννης Καποδίστριας. Όχι από υποχρέωση, όχι από καθοδήγηση, αλλά από έμπνευση. Και μόνο αυτό αρκεί για να καταρρίψει κάθε κυνισμό, κάθε εύκολη απαξίωση που θέλει τη νέα γενιά αδιάφορη, αποκομμένη, «χαμένη».

Γιατί η αλήθεια είναι απλή και ταυτόχρονα εκκωφαντική όταν η τέχνη συναντά τα υψηλά ιδανικά ενός Έθνους, τότε γεννιούνται πρότυπα. Και όταν γεννιούνται πρότυπα, γεννιέται ελπίδα.

Δεν θα αργήσουν  βέβαια και οι γνώριμες φωνές που θα μιλήσουν για «καρναβαλισμούς», που θα επιχειρήσουν να μειώσουν την αξία της παράδοσης, της ιστορικής μνήμης, της αναπαράστασης. Όμως η πραγματικότητα τους ξεπερνά και αυτό είναι που τους πονάει πραγματικά.

Η μορφή του Εθνάρχη Ιωάννη Καποδίστρια δεν είναι ένα ξεθωριασμένο πορτρέτο σε κάποιο σχολικό βιβλίο. Είναι σύμβολο ευθύνης, ανιδιοτέλειας, θυσίας. Είναι η υπενθύμιση ότι η ηγεσία δεν είναι προνόμιο, αλλά Σταυρός. Ότι η προσφορά προς την Πατρίδα δεν μετριέται σε λόγια, αλλά σε πράξεις  και πολλές φορές σε κόστος προσωπικό.

Και όμως, μέσα σε μια εποχή θορύβου, σύγχυσης και αποπροσανατολισμού, ένα παιδί επέλεξε να «φορέσει» αυτό ακριβώς το σύμβολο. Να το περπατήσει. Να το δείξει. Να το ζωντανέψει.

Δεν είναι τυχαίο. Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο. Είναι η απόδειξη ότι οι ρίζες αυτού του τόπου είναι ακόμη ζωντανές. Ότι κάτω από τη σκόνη της καθημερινότητας και την πίεση της εποχής, υπάρχει ακόμη δίψα για νόημα, για πρότυπα, για αλήθεια.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη από μορφές σαν τον Ιωάννη Καποδίστρια. Όχι ως αγάλματα προς Θαυμασμό, αλλά ως παραδείγματα προς μίμηση. Σε έναν κόσμο που επιβραβεύει το εύκολο και το επιφανειακό, χρειαζόμαστε ανθρώπους που να επιλέγουν το δύσκολο και το ουσιαστικό. Σε μία κοινωνία που συχνά ξεχνά, έχουμε ανάγκη από εκείνους που θυμίζουν.

Και αν ένα παιδί μπορεί να γίνει φορέας αυτής της μνήμης και αυτής της αξίας, τότε ίσως τίποτα δεν έχει χαθεί. Ίσως, τελικά, η ελπίδα δεν κάνει θόρυβο. Παρελαύνει σιωπηλά, με βλέμμα καθαρό και βήμα σταθερό ντυμένη με την ιστορία μας.

Γιατί όσο υπάρχουν παιδιά που εμπνέονται, η ελπίδα δεν χάνεται. Μεγαλώνει!!

Μιχάλης Αντωνιάδης