Αμομφάρετος: ο Σπαρτιάτης που αρνήθηκε να φύγει, όταν όλοι οι άλλοι μετακινούνταν. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μέσα στην Ιστορία. Και υπάρχουν άνθρωποι που, για μία μόνο στιγμή, γίνονται η ίδια η Ιστορία.
Στις Πλαταιές, ένας Σπαρτιάτης αξιωματικός αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του. Αιώνες μετά, η ιστορία του εξακολουθεί να θέτει ένα βαθιά ανθρώπινο ερώτημα.
Ο Αξιωματικός που αρνήθηκε να μετακινηθεί. Ο Αμομφάρετος ήταν ένας από αυτούς. Δεν έγινε Βασιλιάς. Δεν Κυβέρνησε. Δεν άφησε πίσω του μια Αυτοκρατορία. Δεν έχουμε το πρόσωπό του. Δεν γνωρίζουμε τη φωνή του. Κι όμως, δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα, θυμόμαστε ακόμη τη στιγμή που αρνήθηκε να φύγει.
Ο Αμομφάρετος ήταν Σπαρτιάτης Αξιωματικός, γιος του Πολιάδα, και διοικούσε Λόχο Σπαρτιατών στη μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ. Οι Πλαταιές ήταν μία από τις καθοριστικότερες μάχες των Περσικών Πολέμων. Το όνομά του αποδίδεται περίπου ως «αψεγάδιαστος στην ανδρεία», και είναι δύσκολο να μη σταθεί κανείς σε αυτή την παράξενη σύμπτωση. Ένας άνθρωπος που το ίδιο του το όνομα μιλά για ανδρεία καταγράφεται ακριβώς σε μία στιγμή όπου η ανδρεία γίνεται πράξη.
Οι Ελληνικές δυνάμεις αντιμετώπιζαν σοβαρό πρόβλημα με ανεφοδιασμό και νερό. Ο Παυσανίας διέταξε νυχτερινή μετακίνηση σε νέα θέση. Όλοι ήταν έτοιμοι να υπακούσουν. Όλοι εκτός από έναν. Τον Αμομφάρετο. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι αρνήθηκε να «φύγει από τους βαρβάρους» και να φέρει ντροπή στη Σπάρτη.
Ο Παυσανίας προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι δεν επρόκειτο για δειλία αλλά για Στρατηγική μετακίνηση. Ο Αμομφάρετος όμως δεν δεχόταν. Η πέτρα που έγινε ψήφος απέναντι στη φυγή. Και τότε έκανε κάτι που έμεινε στην Ιστορία. Σήκωσε μια μεγάλη πέτρα. Την πέταξε στα πόδια του Παυσανία και δήλωσε ότι αυτή ήταν η δική του ψήφος. Ψήφος υπέρ της μάχης. Ψήφος κατά της φυγής. Από Στρατιωτική άποψη, πιθανότατα είχε άδικο. Η μετακίνηση ήταν διαταγή και υπήρχε σχέδιο. Δεν χρειάζεται λοιπόν να τον μετατρέψουμε σε αλάνθαστο Ήρωα.
Το μεγαλείο του βρίσκεται ακριβώς εκεί. Ήταν τόσο δεμένος με μία αρχή, ώστε ήταν έτοιμος να πληρώσει το κόστος της.
Η μάχη τελικά εξελίχθηκε σε αποφασιστική Ελληνική νίκη.
Ο Μαρδόνιος σκοτώθηκε και η Περσική γραμμή κατέρρευσε.
Ο Αμομφάρετος δεν βγήκε από τη μάχη για να αφηγηθεί την ιστορία του.
Έπεσε πολεμώντας.
Δεν έχουμε προσωπικά κείμενα. Έχουμε όμως κάτι πολύ πιο δυνατό:
μία πράξη.
Η νίκη στις Πλαταιές και το τίμημα της επιλογής.
Τι ήταν τελικά ο Αμομφάρετος; Πεισματάρης; Απείθαρχος; Γενναίος; Όλα μαζί ίσως.
Η Ιστορία δεν χρειάζεται πλαστικούς Ήρωες. Οι πραγματικοί Ήρωες έχουν λάθη και υπερβολές. Αλλά έχουν κάτι που σήμερα σπανίζει επικίνδυνα.
Έχουν όριο. Έχουν μια γραμμή που λένε «μέχρι εδώ».
Δεν περνάω.
Δεν υποχωρώ.
Δεν πουλάω.
Δεν παραδίδω. Και αυτό ίσως είναι το πραγματικό μήνυμα του Αμομφάρετου σήμερα.
Ζούμε σε μια Ελλάδα όπου τα πάντα φαίνεται να έχουν γίνει διαπραγματεύσιμα.
Η Ιστορία.
Η Γλώσσα.
Η Πατρίδα.
Η Παραγωγή.
Η Δημογραφία.
Η Παιδεία.
Η Οικογένεια.
Οι Αξίες.
Το ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε ανθρώπους που αρνούνται κάθε συμβιβασμό. Μια χώρα δεν κυβερνιέται έτσι. Το ερώτημα είναι αν μας έχουν μείνει άνθρωποι που ξέρουν ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπαίνουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης.
Τι σημαίνει να έχεις κόκκινη γραμμή
Γιατί η πολιτική χωρίς κόκκινες γραμμές γίνεται διαχείριση υποχώρησης. Η κοινωνία χωρίς αρχές γίνεται πλήθος. Και ο άνθρωπος χωρίς αξίες γίνεται εύκολο υλικό για κάθε εξουσία.
Ο Αμομφάρετος δεν ήταν Ήρωας επειδή αγαπούσε τον θάνατο. Ήταν Ήρωας επειδή υπήρχαν πράγματα που θεωρούσε σημαντικότερα από την προσωπική του ασφάλεια.
Σήμερα, αν κάτι έχει κόστος, το αποφεύγουμε. Αν μια θέση έχει συνέπειες, τη μαλακώνουμε.
Αν μια αλήθεια μας στερήσει δημοτικότητα, την κρύβουμε.
Και έτσι αρχίζουμε να χάνουμε έναν από τους βασικούς μηχανισμούς που κρατούν ένα Έθνος ζωντανό: την ικανότητα κάποιου να πει όχι.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλον έναν Σωτήρα. Χρειάζεται κάτι πολύ δυσκολότερο. Χιλιάδες ανθρώπους με χαρακτήρα.
Γιατί οι χώρες δεν καταρρέουν μόνο όταν χάσουν έναν πόλεμο. Καταρρέουν και όταν οι άνθρωποί τους συνηθίσουν να μη νοιάζονται.
Ο Αμομφάρετος μπορεί να έκανε Στρατιωτικό λάθος. Αλλά δεν είπε ποτέ «τι να κάνω εγώ;» Είπε «εγώ μένω».
Και ίσως σήμερα αυτή η φράση να είναι πιο επαναστατική από χίλια πολιτικά προγράμματα.
.png "English"){kind=small}
