Το Μνημόσυνο του Αη-Γιώργη στις Καστανιές! Ένα είδος λαϊκής τέχνης, που έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα, χάρη στην δεξιοτεχνία των γνωστών καλλιτεχνών-γυναικών και εκτίθεται κάθε χρόνο στην Εκκλησία του χωριού, που γιορτάζει..
Δεν είναι κέντημα. Είναι δίσκος με κόλλυβα!!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ από το χωριό Καστανιές Έβρου! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο τάφος του Αγίου Γεωργίου στη Λήδα Ισραήλ γεμάτος Μύρο.
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας..
Και μη φοβάσαι όλους εκείνους που θα σπεύσουν να ‘’στην πέσουνε’’.
Όλους εκείνους που με ειρωνικά μισοχαμόγελα θα σε σχολιάσουν.
Είναι οι ίδιοι, που χρόνια τώρα, προβάλλουν στα παιδιά την κάθε λογής σαβούρα ως πρότυπο.
Είναι οι ίδιοι, που έχουν ρίξει την νέα την γενιά, στο μαύρο το σκοτάδι..
Χίλια εφτακόσια χρόνια τώρα, δυο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουνε..
Εκείνοι που στέκονται από την πλευρά του Άη-Γιώργη μας…
Και εκείνοι, που στέκονται πλάι στον Διοκλητιανό και συνεχίζουν μέχρι τα σήμερα τις σφαγές του..
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη..
23 του Απρίλη!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Άγιος Γεώργιος προστατεύει τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη της Ευβοίας.
Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης, μέσα στὴ φτώχεια καὶ τὴν ταπείνωση, 'Έψαλλε ξυπόλυτος στὸν Ναὸ τοῦ Ἅγίου Γεωργίου, ὑπομένοντας τὴν περιφρόνηση τῶν ἀνθρώπων.
Ἡ θλίψη καὶ ἡ ντροπὴ τὸν ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ σκεφθῇ νὰ παύσῃ τὴ Διακονία του, καὶ μὲ πόνο πολύ κατέφυγε στὴν Προσευχή.
Τότε, μέσα στὴ σιωπὴ τῆς νυκτός, ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἐφανερώθη ὡς ζῶσα παρουσία, γλυκεῖα καὶ παρηγορητική, καὶ τοῦ εἶπε: «ὅπως εἶσαι, παιδί μου, θέλω νὰ Ψάλλεις στὸ σπίτι μου».
Ἡ ἐμφάνισις αὐτὴ ἔλυσε τὴν ταραχὴ τῆς καρδίας του καὶ ἔδιωξε κάθε λογισμό.
Ἔτσι ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ἐνισχύθηκε καὶ συνέχισε μὲ Ταπείνωση, δείχνοντας ὅτι ὁ Θεὸς ἀναπαύεται στὴν καθαρὰ καὶ ἀπλὴ καρδιά.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ένα από τα πιο γνωστά σύγχρονα Θαύματα του Αγίου Γεωργίου συνέβη στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος στο Άγιον Όρος.
Κατά την Εορτή του Αγίου στις 23 Απριλίου, οι Μοναχοί πραγματοποιούσαν την καθιερωμένη Πανηγυρική Αγρυπνία και είχαν εκθέσει για Προσκύνηση το Ιερό Λείψανο του Αγίου, που αποτελείται από τμήμα του χεριού και της τιμίας Κάρας του Αγίου.
Κατά τη διάρκεια του Εσπερινού, οι Πατέρες παρατήρησαν ότι από το Λείψανο ανέβλυζε μια λεπτή, ευώδης μυρωδιά, ενώ εμφανίστηκε και Άγιο Μύρο. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι το Λείψανο έμοιαζε να έχει τη μορφή νωπής πληγής, σαν να ήταν ζωντανό. Οι Μοναχοί, συγκλονισμένοι, διέκοψαν την Ακολουθία και τέλεσαν την Παράκληση του Αγίου, Δοξάζοντας τον Θεό και τον Μεγαλομάρτυρα για το Θαυμαστό αυτό σημείο. Η εμπειρία αυτή παραμένει ζωντανή στις διηγήσεις των Πατέρων, που τη μοιράζονται με τους Προσκυνητές ως απόδειξη της συνεχούς παρουσίας του Αγίου.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μια συγκλονιστική Μαρτυρική σκηνή με τον Άγιο Γεώργιο
μας την περιγράφει
ο Μητρ. Λεμεσού Αθάνασιος:
Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια(που μέσα είχαν καρφιά) και του τα φόρεσαν,
έφεραν άλογα, Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα.
Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα και αυτός έπρεπε ή να τρέξει ή αν έπεφτε κάτω
θα γινόταν χίλια κομμάτια..Και λέγει ο βίος του,
“το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”. Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!
“Ο δε γενναίος Μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” -λέγει το Συναξάρι- “μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:
“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”
Είχε μπροστά του, όχι το πλήθος, όχι τα άλογα,
όχι την κακία των ανθρώπων αλλά τον ποθούμενο Κύριο. Έτρεξε δε τόσο ώστε πέρασε και τα άλογα.
Μας κάνει εντύπωση δεν λέει στον εαυτό του απλά ‘’κάνε υπομονή’’, ‘’άντεξε’’,
που στον καιρό της δοκιμασίας
κι αυτό Μαρτύριο είναι..
Λέει ‘’τρέξε’’!
Πως γίνεται να μη βλέπεις το Μαρτύριο
ως καταδίωξη και να το βλέπεις ως πορεία προς κάποιον που ποθείς; Γίνεται όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων..Όταν ο άνθρωπος σταθεί «επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς.. Ο πόνος δεν εξαφανίζεται Αλλά παύει να είναι το κέντρο. Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά..Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού τελικά να γίνεται εκείνος που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του..Μα ο πόνος θα πει κανείς! Δεν πονούσαν οι Μάρτυρες; Φυσικά και υπέφεραν,δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο. Αυτό που αλλάζει στους Μάρτυρες είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας. Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου δοκιμασία σημαίνει απώλεια, αδικία, κατάρα..Για τον Μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον..
Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθαυτό αλλά στο νόημα που δίνω σε αυτό που μου συμβαίνει. Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση..Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό την ώρα του Μαρτυρίου.Τον είχε ήδη ενώπιόν του.
Εμείς πολλές φορές περιμένουμε να είμαστε σε κατάλληλη φάση για να προσευχηθούμε, να αγωνιστούμε, να κάνουμε μια καλοσύνη..Το Μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά!
Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία ανακάλυψης της αλήθειας μου έτσι κι αλλιώς αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός μπορεί να είναι παρών μέσα της.. Και δεν είναι φυσικά ότι τότε ο πόνος εξαφανίζεται, όχι, αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο..
Οι Μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο μα αγάπησαν τον Χριστό, περισσότερο από τον πόνο. Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά για εκείνους γίνεται πορεία ή καλύτερα συνοδοιπορια..Άραγε για μας ποιά μπορεί να είναι τα «άλογα»; Είτε οι εξωτερικές πιέσεις(υποχρεώσεις, ρυθμοί, απαιτήσεις) με απλά λόγια δηλ. η ζωή που μας τραβάει μπροστά χωρίς να μας ρωτά..Οι εσωτερικές κινήσεις(φόβος, άγχος, θυμός, ανάγκη ελέγχου) που δεν μας τραβούν απ’ έξω αλλά μας σέρνουν από μέσα..
Οι προσκολλήσεις(εικόνα που θέλω να έχω, ασφάλεια, αναγνώριση).
Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος, αυτό το «γιατί σε μένα;», το «δεν είναι δίκαιο» που πολλές φορές πονά περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός..Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά. Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση! Ενώ τον σέρνουν, εκείνος λέει «τρέχε». Τα άλογα υπάρχουν, η ταχύτητα υπάρχει, ο κίνδυνος υπάρχει αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά.
Το ερώτημα για εμάς δεν είναι «Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;»(συχνά δεν σταματούν). Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση; Με σέρνουν; ή μετατρέπω το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης με την αλήθεια μου αλλά και με την Αλήθεια(Χριστό);
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη μέσα στο Μαρτύριο δεν είναι ότι απλά αντέξαμε, αλλά ότι με την Χάρη του Θεού,
δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο για την ζωή και την Όντως Ζωή!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Κάποια μέρα, όλα θα έχουν νόημα..
Προς το παρόν, γελάτε με τη σύγχιση..
Χαμογελάστε με τα δάκρυά σας και
συνεχίστε να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας, ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο..
Paulo Coelho
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!! Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου
«Τη Μεγάλη βδομάδα τον χάναμε. Εκτελούσε στην εντέλεια όλα τα Χριστιανικά του χρέη σαν πειθαρχημένος Καλόγηρος.
Μα την Κυριακή του Πάσχα, κατά το μεσημέρι ο κυρ Στέφανος ερχότανε στο καφενείο και τον έπαιρνε στο σπίτι του να φάνε το Πασχαλινό αρνί.
Κατηφορίζανε κι οι δύο το λόφο, ο ένας με σκυμμένο το κεφάλι κι ο άλλος με την αλύγιστη περπατησιά του, γιατί τα γόνατά του ήτανε ξυλιασμένα από την αρθρίτιδα.
Στο τραπέζι μοσχοβολούσε κι άχνιζε το αρνί μέσα στο ταψί· μοσχοβολούσε το τυρί του Παρνασσού, η μαρουλοσαλάτα με τον άνηθο και το κρεμμυδάκι· μοσκοβολούσανε τα πορτοκάλια και λαμποκοπούσανε μέσα στη σουπιέρα τα κόκκινα τ' αυγά. Πόσοι πειρασμοί: Μα ο Θρήσκος Παπαδιαμάντης πρώτα έκαμνε το Σταυρό του, έλεγε το «φάγονται πένητες και εμπλησθήσονται..», οι άλλοι όρθιοι γύρω Σταυροκοπιόντανε κι αυτοί κι ύστερα..
Αι, ύστερα, άμα καθόντανε στο τραπέζι, ο κυρ Στέφανος, που ήξαιρε τα συνήθεια του φίλου του, του γέμιζε μια κούπα ρετσίνα. Ο κυρ Αλέξανδρος την έπιανε με τις δυο του φούχτες (γιατί τα χέρια του τρέμανε) και την άδειαζε ολάκερη «αμυστί» με μια συγκινητική λαχτάρα.
Τότες το αίμα του ξυπνούσε και κύλαε ζεστό στις φλέβες του, τα μάτια του καθαρίζανε, η ψυχή του άνοιγε τα διπλωμένα φτερά της και τότε μονάχα αρχίζανε το φαγί. «Ητο ωραίον ρετσινάτον» (λέγει σ' ένα του διήγημα) «όλον άρωμα και πτήσις και αφρός»! Τι λυρικός καϋμός, τι αληθινός έρωτας για το κρασί!»
Κώστας Βάρναλης (1884-1974)
Ἐφημ. «Πρωία», 2 Μαΐου 1937.
Π.Γ.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Αυτά τα Καλημέρα, Καλησπέρα, Καληνύχτα, Γεια χαρά νταν,
για σαράντα μέρες κομμένα.
Θα λέτε Μόνο Χριστός Ανέστη!!
Πάτερ Μακάριος
Τακτικούπολη Τροιζηνίας
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Παρακαλώ πολύ! Μην είσαστε κορόιδα και μην ζηλεύετε! Όσοι διαφημίζουν την δήθεν ευτυχία τους σε Μύκονο, Πάρο, Κέρκυρα και όπου αλλού ένα πράγμα σημαίνει..Βγάζουν προς τα έξω ότι δεν έχουν μέσα τους. Η Μαλβίνα Κάραλη το είχε πει ξεκάθαρα.. «Υποπτεύομαι βαθύτατα όσους διαφημίζουν την ευτυχία τους..» Και είχε απόλυτο δίκιο.
Το Ελληνικό Πάσχα δίνει την ευκαιρία, σε όσους θέλουν, να ζήσουν μερικές οικογενειακές και αληθινές στιγμές με ανθρώπους που τους έχουν μέσα στην ψυχή και την καρδιά τους.
Όταν βλέπετε τα γνωστά καραγκιοζιλίκια σε δημοφιλείς προορισμούς(δεν φταίνε φυσικά οι προορισμοί) μπροστά σε σαμπάνιες και αρνιά ένα να θυμόσαστε. Η υπερβολική διαφήμισή της ευτυχίας μπορεί να κρύβει ανασφάλεια, προσποίηση ή την ανάγκη για επιβεβαίωση.
«Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν».
Πάλι από την Αθάνατη Μαλβίνα. Εχει άδικο;
Τι μας κάνει τελικά ευτυχισμένους;
Η απάντηση είναι πιο απλή αλλά και πιο βαθιά, από όσο νομίζαμε: Το να νιώθουμε ότι μας αγαπούν. Ναι όπως το γράφω τόσο απλά.
Όσοι τους βλέπετε να διαφημίζουν την χλιδάτη ζωή,τα τρόπαια σχέσεων (άνδρες κορίτσια) προφανώς δεν αγαπήθηκαν ΠΟΤΕ αληθινά ή δεν αγάπησαν αληθινά. Μην τους ζηλεύετε στην πραγματικότητα είναι για λύπηση.
Αληθινή vs. Διαφημιζόμενη Ευτυχία: Η πραγματική ευτυχία, σύμφωνα με την ψυχολογία, εστιάζει στην ουσία και όχι στην εικόνα. Όσοι είναι πραγματικά ευτυχισμένοι σπάνια αισθάνονται την ανάγκη να το αποδείξουν. Αν ήθελε αποδείξεις στα social η ευτυχία κλάφτα Χαράλαμπε. Συμπερασματικά, η προβολή αυτή συχνά αποτελεί έναν μηχανισμό άμυνας ή μια προσπάθεια δημιουργίας μιας εξιδανικευμένης ταυτότητας ψεύτικης.
Στην ζωή να είναι αληθινός και όχι ψεύτικος. Μην ζηλεύετε αυτούς που φοράνε την «μάσκα τελειότητας». Δείχνουν την λαμπερή πλευρά, για να μην δείξουν το σκοτάδι μέσα στην καρδιά και την ψυχή τους.
Θέλεις να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου; Ανέβα ψυχολογικά. Κάνε τους γύρω σου να νιώθουν όμορφα. Ασε το κινητό και δες το Θαύμα μέσα σου. Επένδυσε σε αληθινούς ανθρώπους και σχέσεις. Αποδέξου τον εαυτό σου,την ηλικία σου και πες ΟΧΙ στην μιζέρια. Δεν υπάρχουν λάφυρα στην ευτυχία. Απλά η ευτυχία είναι μεταδοτική και στην ζωή ότι δίνεις παίρνεις..
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα!!
Ένας ζωγράφος σχεδίασε έναν πίνακα, Τον ονόμασε «Η πόρτα της καρδιάς».
Στην έκθεσή του, ένας προσκεκλημένος παρατήρησε ότι από την πόρτα έλειπε το χερούλι. Όταν το είπε στο ζωγράφο,
εκείνος του απάντησε: η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα!!
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
