Πάτερ, πες μου πώς πρέπει να Προσεύχομαι.. Ένας από τους αδελφούς πήγε σε κάποιον Γέροντα που κατοικούσε στο όρος Σινά και τον παρακάλεσε:
“Πάτερ, πες μου πώς πρέπει να Προσεύχομαι, γιατί πολύ εξόργισα τον Θεό”.
Κι ο Γέροντας του λέει: “Παιδί μου, εγώ όταν Προσεύχομαι, έτσι λέω:
Κύριε, αξίωσέ με να σε υπηρετήσω, όπως υπηρέτησα τον Σατανά, κι αξίωσέ με να σε αγαπήσω, όπως αγάπησα την αμαρτία”.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Τα Χριστούγεννα των ορφανών.
Ὁ Ξανθὸς Έπισκέπτης
Ἡ χρονιὰ τοῦ 1943, ὃπως ὅλες οἱ χρονιὲς τῆς μαύρης Κατοχῆς, ἦταν φρικτή· πεῖνα, ἀρρώστεια καὶ δυστυχία ἐμάστιζαν τὸν τόπο.
Ὅ,τι καλὸ εἶχε ὁ τόπος, τὸ ἔπαιρναν οἱ Γερμανοί· καὶ ὅ,τι ἄφηναν ἐκεῖνοι, τὸ ἄρπαζαν οἱ ῾Ιταλοὶ καὶ οἱ Βούλγαροι.
Μέσα στὴ γενικὴ αὐτὴ δυστυχἴα ὁ Θοδωρἀκης καὶ ἡ Φανὴ ἦσαν ὀρφανὰ ἀπὸ πατέρα, τὸν˙ἐσκότωσαν οἱ Γερμανοὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ 1943, γιατί τὸν ἔπιασαν - ἔλεγαν - σὲ μιὰ σιδηροδρομική γέφυρα μὲ χειροβομβίδες. ῎Ετσι ἔμειναν τὰ δύο παιδιὰ μόνα στὸν κόσμο μὲ τὴ μητέρα των, μόνα καὶ ἀπροστάτευτα.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ κυρα-Ἄννα δὲν ἐλύγισε. Ἔκρυψε στὰ κατάβαθα τῆς καρδιᾶς τὸν πόνο της καί ἄρχισε νὰ ξενοδουλεύῃ, γιὰ νὰ ζήσῃ τὰ παιδάκια της. Καὶ πάλι δὲν ἐπρόφθανε μὲ τὴ μεγάλη ἀκρίβεια, ποὺ ἔδερνε τότε τὴν ῾Ελλάδα.
Καί σὰν νὰ μὴ ἔφθαναν ὅλα αὐτά, ἔπεσε καὶ στὸ κρεβάτι μὲ τὰ μεγάλα κρύα τοῦ Δεκεμβρίου. Ἐπέρασε βέβαια τὸ κακό, ἀλλ’ ἦρθαν τὰ Χριστούγεννα καὶ ἀκόμη ἀδύνατη δὲν ἠμπόρεσε νὰ ἐργασθῇ. Γι῾ αὐτὸ ἡ παραμονὴ τῆς Μεγάλης Έορτῆς τῶν Χριστουγέννων ηὗρε τὸ πτωχικὸ σπιτάκι - ἕνα δωμάτιο ὃλο ὅλο - ἔρημο ἀπὸ πατέρα, ἀπροστάτευτο ἀπὸ μητέρα, ἄδειο ἀπ’ ὅ,τι φέρνει τὴ χαρά. Τὰ δύο παιδιὰ - 10 χρόνων τὸ ἀγόρι, 8 ἡ κορούλα - ἔκαναν τὴν Προσευχούλα των καὶ ἐκοιμήθηκαν νηστικά, γιατί τὸ λίγο ψωμάκι τοῦ δελτίου τὸ εἶχαν φάγει ἀπὸ τὸ ἀπόγευμα. Ποιός ξέρει τί ἀχνιστὰ ψωμιὰ νὰ ἔβλεπαν τὰ καημένα στὸν ὓπνο των!
Ἡ ἄμοιρη μητέρα ἄναψε τὸ Καντήλι, ἐγονάτισε κάτω ἀπὸ τὰ Εἰκονίσματα καί παρεκάλεσε τὴν Παναγία καὶ τὸ Θεῖο Παιδάκι της, τὸν μικρὸ Χριστούλη, νὰ λυπηθοῦν τὰ ὁρφανά.
Πῶς ἦρθαν τὰ ἐφετεινὰ Χριστούγεννα! χωρίς τὸν ἄνδρα της, χωρὶς ψωμάκι, χωρίς ζεστὸ φαγάκι γιὰ τὰ παιδιά της!.. Δάκρυα ἐπλημμύρισαν τὰ μάτια τῆς πονεμένης μητέρας, ποὺ ἐξέσπασαν σὲ θρῆνο. Ἀλλ’ ὁ θρῆνος τῆς ἔφερε κάποιο ἐλάφρωμα καὶ ἔτσι ἀποκοιμήθηκε καὶ ἐκείνη. ῟Ωρες ἐπέρασαν καὶ ἡ κυρα - Ἄννα ἦταν βυθισμένη στὸν ὕπνο· κάποτε, σὰν σὲ ὄνειρο, ἄκουσε νὰ κτυποῦν οἱ Καμπάνες, ποὺ ἐκαλοῦσαν τοὺς Χριστιανοὺς, στὴ Μεγάλη Έορτή· ὁ ἦχός των ἔφθανε στ’ αὐτιά της χαρμόσυνος, ἀλλὰ μισοσβημένος.
Θέλει νὰ σηκωθῇ, νὰ τρέξῃ στὴν Έκκλησία μὲ τὰ ξυπόλυτα παιδάκια της, ἀλλὰ δὲν τὰ καταφέρνει νὰ ξυπνήσῃ, σὰν νὰ ἦταν ναρκωμένη. Ὁ κόπος, ἡ ἀδυναμία καὶ ὁ πόνος τὴν κρατοῦν μὲ ἄλυτα δεσμά.
Σὲ λίγη ὥρα πάλι ἐνόμισε ὅτι ἐκτύπησαν τὴν θύρα˙ ἦταν ὅμως τόσο βαρὺς ὁ ὕπνος της, ποὺ οὔτε τώρα τὴν ἄφηνε νὰ σηκωθῇ. Κάποιος ἐπέρασε μέσα ἐλαφρὰ ἐλαφρά, σὰν νὰ ἐπατοῦσε στὰ νύχια, νὰ μὴν τοὺς ξυπνήσῃ. Ποιός τάχα νὰ ἦταν; Ἄνοιξε τὰ μάτια της νὰ ἰδῇ· τῆς ἐφάνηκε ὃτι τὰ ἄνοιξε. Καὶ εἶδε τότε ὅτι ὁ ξένος ἦταν ἕνας νέος γλυκός, ξανθός, μὲ μάτια γεμᾶτα συμπάθεια, λέτε καὶ ἦταν 'Άγγελος.
῞Εκαμε να φωνάξῃ, να ἐρωτήσῃ ποιός ἦταν αυτὸς μὲ τὴν Οὐράνια εὐμορφιά, ἀλλ’ ὁ βαρὺς ὕπνος δὲν τὴν ἄφηνε. Ὁ ἐπισκέπτης ἐπροχώρησε δύο τρία βήματα καὶ ἔβαλε ἕνα χάρτινο κιβώτιο, ἕνα μεγάλο κιβώτιο, ἐπάνω στὸ τραπέζι τοῦ σπιτιοῦ.
Ἄπλωσε ἔπειτα στὰ δύο παιδάκια τὰ Άγγελικά του χέρια, ποὺ εἶχαν στὶς παλάμες κάποια παλιὰ οὐλή. Τὰ ἐχάϊδεψε καὶ ἕνα φῶς ζωηρό, ἀλλ’ ἁπαλὸ καὶ γλυκὸ ἐχύθηκε γῦρο καὶ ἐφώτισε σὰν γελαστὸς ἀνοιξιάτικος ἥλιος˙ τοὺς ἐχαμογέλασε καὶ ἕνα ἄρωμα ἀπὸ ρόδα ἐπλημμύρισε τὸ δωμάτιο.
- Χριστέ μου! εἶπε, σὲ ἐγνώρισα απὸ τὶς Θεῖες Πληγές Σου!
Καὶ μὲ καρδιὰ πλημμυρισμένη λαχτάρα καὶ πόθο ἐπετάχθηκε νὰ πέσῃ στὰ πόδια του, νὰ τ’ ἀσπασθῇ, νὰ τὰ βρέξῃ μὲ τὰ δάκρυα της.
Ἀλλ’ ὅταν εὑρέθηκε ὀρθή, ὁ γλυκὸς καὶ Ξανθὸς Έπισκέπτης μὲ τὰ Οὐράνια Μάτια εἶχε χαθῆ. Τὸ ὄνειρο εἶχε σβήσει‧ μόνο τὸ Φῶς τοῦ Καντηλιοῦ ἐτρεμόσβηνε στὸ Εἰκονοστάσι..
Ἔκαμε τὸ Σταυρό της καὶ ἔπειτα ἔρριξε μιὰ ματιὰ στὰ παιδιά της˙ ἡ ἀναπνοούλα των ἀκουόταν ἐλαφρά· ἐκοιμῶντο ἥσυχα ἥσυχα, σὰν σὲ Θεῖο Παράδεισο, Εὐλογημένα ἀπὸ τὰ χέρια μὲ τὶς Θεῖες πληγές! Ὅταν ὅμως τὸ βλέμμα της ἔπεσε στὸ τραπέζι, εἶδε ἐκεῖ ἐπάνω ἕνα κιβώτιο χάρτινο, σὰν ἐκεῖνο ποὺ ἄφησε ὁ Θεῖος ἐπισκέπτης. Μὲ ὃλη τὴν ἀδυναμία της ἔτρεξε καὶ τὸ ἐπῆρε στὰ χέρια· τῆς ἐφάνηκε πολὺ βαρύ. Τὸ ἄνοιξε· ὤ! τὸ Θαῦμα, χίλια δυὸ καλά.
- Χριστέ μου! Χριστέ μου! εἶπε πάλι. Καὶ ἄρχισε να φωνάζῃ μὲ χαρὰ τά παιδάκια της:
- Θοδωράκη, Φανή! Ξυπνῆστε! Σηκωθῆτε γρήγορα! Καὶ τὰ ἔπιανε πότε ἀπὸ τὰ πόδια, πότε ἀπὸ τὰ χέρια νὰ ξυπνήσουν.
Τὰ δύο παιδιὰ ἐξύπνησαν τέλος ἀπὸ τόν βαθὺ πρωϊνὸ ὓπνο καὶ καθισμένα στὸ κρεβάτι ἔτριβαν τὰ ματάκια των. Τρομαγμένα ἀπὸ τὸ πρωϊνὸ ἀγουροξύπνημα ἐρώτησαν μὲ ἀπορία;
- Γιατί, μαννούλα, μᾶς ἐξύπνησες τόσο πρωΐ;
- Ἐλᾶτε, ἐλᾶτε γρήγορα νὰ ἰδῆτε· τοὺς ἀπάντησε καί τοὺς ἔδειξε τὸ κιβώτιο.
Τί νὰ ἰδοῦν! Ἐπἀνω ἦταν δύο ζευγαράκια ὑποδήματα ἀκριβῶς στὸ πόδι των· ἕνα κουστούμι γιὰ ἀγόρι,ἕνα φορεματάκι ζεστὸ γιὰ κοριτσάκι, ἕνα φόρεμα μάλλινο σὲ πήχεις γυναικεῖο, δύο τόπια πολύχρωμα, μία κούκλα καὶ ἓνας σιδηρόδρομος, σιδηρόδρομος σωστὸς μὲ μηχανή, σκευοφόρο καί βαγόνια. Τὰ παιδιὰ δὲν ἐχόρταιναν νὰ τὰ βλέπουν καὶ τά δάκτυλα των ἄρχισαν νὰ τὰ ψάχνουν.
Ἀπὸ κάτω ἦταν καὶ δεύτερος θησαυρός. Κουτιά, κουτιὰ χάρτινα καὶ τενεκεδένια. Ἄλλα εἶχαν κρέας, ἄλλα ψάρια, ἄλλα συμπυκνωμένο γάλα, ἄλλα νωπὸ βούτυρο, ἄλλα φυστίκια, γαλετάκια, ζάχαρι, σοκολάτα, τσάϊ, καραμέλλες, ἀφρᾶτα μπισκότα· ὡς καὶ βῶλοι ἦσαν μέσα, νὰ παίζουν παιδιά.
Τὰ ὀρφανὰ τὰ ἔχασαν· ποιός τάχα νὰ ἔστειλε τὰ πολύτιμα πράγματα! Καὶ ἔκπληκτα ἐρώτησαν:
- Ποιός τὰ ἔφερε αὐτά, μητέρα;
- Ὁ καλὸς Χριστός! Τὸν εἷδα μὲ τὰ μάτια μου!
Ὁ Θοδωράκης ἀνυπόμονος ἐπῆρε τὸ κουστούμι καὶ ἄρχισε νὰ τὸ ἐρευνᾷ. Σὲ μία τσέπη ηὗρε ἕνα φάκελο.
- Μαννούλα, κοίταξε ἐδῶ, ἕνα γράμμα· εἶπε καὶ τὸ ἔδωσε στὴ μητέρα του.
Τὸ ἄνοιξαν· εἶχε μέσα ἕνα χαρτονόμισμα τῶν 10 δολλαρίων καὶ ἕνα σημείωμα Έλληνικὰ γραμμένο.
‹‹ Μία οἰκογένεια ἀπὸ τὸν Καναδᾶ στέλνει τὸ μικρὸ αὐτὸ δῶρο σὲ μία ῾Ελληνίδα μητέρα καὶ στὰ παιδάκια της ››.
Τὴν ὥρα ἐκείνη - εἶχε βγῆ πιὰ ὁ ἥλιος - ἄνοιξε ἡ θύρα τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἐμπῆκε μέσα ἡ κυρία Χαρίκλεια, ἀδελφή τοῦ Ἔρυθροῦ Σταυροῦ καὶ γνωστὴ κυρία τοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου τῆς Ένορίας. Ἔγύριζε ἀπὸ τὴ Λειτουργία καὶ ἐπέρασε νὰ εἰπῇ στὴν κυρα - Ἄννα γιὰ τὸ δέμα, ποὺ εἶχε ἀφήσει περνῶντας. Τὸ ἔστελνε ὁ Ἐρυθρὸς Σταυρός, ποὺ στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ φροντίζει γιὰ τοὺς δυστυχισμένους ὅλου τοῦ κόσμου.
Ἀλλὰ δὲν εἶπε τίποτε, γιὰ νὰ μὴν ταράξῃ τὴ Προσευχή των.
Γονατισμένοι, μητέρα καὶ ὀρφανά, ἐμπρὸς στὰ Εἰκονίσματα εὐχαριστοῦσαν τὸ Θεῖο παιδάκι, ποὺ ἐγεννήθηκε τήν ἡμέρα ἐκείνη, γιὰ νὰ φέρῃ στὸν κόσμο τὴν παρηγορία, τὴν ἀγάπη, τὴν καλωσύνη. Τὸν παρακαλοῦσαν ἀκόμη νὰ προστατεύῃ τὴν ἄγνωστη καὶ μακρινὴ ἐκείνη οἰκογένεια μὲ τὴ γενναία Χριστιανικὴ καρδιά.
Θερμὰ δάκρυα, ποὺ ἔλαμπαν σὰν διαμάντια, κατέβαιναν ἀπὸ τὰ μάτια των!
Νικόλαος Α. Κοντόπουλος
Αναγνωστικό Ε' Δημοτικού 1957 Μιχάλης Αντωνιάδης
Τα παλιά χρόνια η ζωή δεν ήταν εύκολη, αλλά ήταν πιο καθαρή. Οι άνθρωποι ξυπνούσαν νωρίς, δούλευαν με τα χέρια τους και γύριζαν το απόγευμα κουρασμένοι, αλλά ήσυχοι μέσα τους. Δεν υπήρχαν πολλά, όμως υπήρχε χρόνος. Χρόνος να καθίσεις, να μιλήσεις, να ακούσεις. Οι αυλές ήταν ανοιχτές, οι πόρτες μισάνοιχτες και οι άνθρωποι γνώριζαν ο ένας τον άλλον. Ένα κάθισμα στη σκιά, ένα ποτήρι νερό, μια κουβέντα απλή, ήταν αρκετά. Οι μεγάλοι κουβαλούσαν βάρος, αλλά και σοφία. Οι νέοι μάθαιναν κοιτάζοντας, όχι μιλώντας πολύ.
Η αγάπη δεν λεγόταν συχνά, φαινόταν όμως σε όλα. Στο νοιάξιμο, στη φροντίδα, στο «έφαγες;», στο «πρόσεχε». Η ζωή χώραγε σε λίγα πράγματα, αλλά ήταν γεμάτη ανθρώπους.
Ας κρατήσουμε λοιπόν κάτι από εκείνα τα χρόνια και ας το πάρουμε μαζί μας στη νέα χρονιά. Λίγη απλότητα, λίγη υπομονή, περισσότερη αγάπη. Να έχουμε χρόνο ο ένας για τον άλλον και
μια καρδιά ανοιχτή, σαν τις παλιές αυλές..
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ Μιχάλης Αντωνιάδης
Το ποδόσφαιρο ήταν αναπόσπαστο τμήμα της Χριστουγεννιάτικης Γιορτής.
Τη θέση της μπάλας είχαν πάρει αλλού ένα τενεκεδάκι, αλλού ένας κάλυκας, αλλού κάλτσες δεμένες στρογγυλά. Γίνεται λόγος και για έναν Βρετανό στρατιώτη, που αξιοποίησε εμπορικά την κατάσταση, όντας επιχειρηματικό πνεύμα. Ως πολίτης ασκούσε το επάγγελμα του κουρέα. Έτσι, βλέποντας γύρω του τόσα ακούρευτα κεφάλια έστησε στην «ουδέτερη ζώνη» ένα μικρό κομμωτήριο εκ των ενόντων. Αδιαφορούσε για την Εθνικότητα του πελάτη του. Απλώς χρέωνε δύο τσιγάρα το κάθε κούρεμα.
Παραφωνία σ’ όλο αυτό το τρελό πανηγύρι αποτέλεσαν ένας Βρετανός Ταγματάρχης και ένας Αυστριακός Δεκανέας.
Ο Βρετανός Ταγματάρχης παρατηρούσε τους στρατιώτες λέγοντας ότι «τον Γερμανό δεν πρέπει να τον κάνεις φίλο, αλλά να τον σκοτώνεις». Διέταζε μάταια τους πάντες να επιστρέψουν στις θέσεις μάχης. Το όνομά του δεν έγινε γνωστό.
Ο Αυστριακός Δεκανέας τόνιζε πως «τέτοιες συνεννοήσεις θα έπρεπε να απαγορεύονται αυστηρά». Μερικά χρόνια αργότερα ο Δεκανέας αυτός θα αποκτούσε τεράστια φήμη. Το όνομά του ήταν Αδόλφος Χίτλερ.
Η ανακωχή των Χριστουγέννων του 1914 απλώθηκε σε όλο το μήκος των 800 χιλιομέτρων του δυτικού μετώπου. Υπολογίζεται ότι αγκάλιασε κάπου ένα εκατομμύριο φαντάρους.
Μιχάλης Αντωνιάδης
«Αγιασμό» κάνουν και οι Ιερείς των Καθολικών Χριστιανών. Όμως το νεράκι, που Αγιάζουν οι Ιερείς τους, δε διαφέρει από το κοινό νερό. Φθείρεται και αλλοιώνεται.
Κατά τον 18ο περίπου αιώνα, συνέβη στη Ρουμανία ένα γεγονός, που τάραξε τους εκεί Χριστιανούς. Οι Καθολικοί έλεγαν στους Ορθοδόξους: «εμείς έχουμε την αλήθεια, εσείς την πλάνη».
Το ίδιο έλεγαν και οι Ορθόδοξοι στους Καθολικούς. Ξέσπασαν μεγάλες έριδες.
Συναντήθηκαν οι δυο αρχηγοί των ‘Εκκλησιών (ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος και ο Καρδινάλιος) και είπαν: «Κάτι πρέπει να κάνουμε για να ηρεμήσουν τα πνεύματα». Αποφάσισαν και οι μεν και οι δε, να κάνουν την ακολουθία του Αγιασμού.
Έκαναν (ο καθένας ξεχωριστά) την ακολουθία. Σφράγισαν τις δυο κολυμβήθρες με τους «Αγιασμούς».
Ο Ορθόδοξος είπε στον Καθολικό: Αν χαλάσει ο δικός μας Αγιασμός και δε χαλάσει ο δικός σας, τότε εμείς είμαστε σε πλάνη και εσείς στην Αλήθεια. Αν όμως χαλάσει ο δικός σας, τότε εσείς είσθε σε πλάνη». Ο Καθολικός το δέχθηκε.
Συμφώνησαν ν’ ανοίξουν τις «κολυμβήθρες» μετά από σαράντα ημέρες.
Δεν πέρασαν δέκα ημέρες και φανερώνεται η Παναγία στον Ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπο, και του λέει: «Τρέξε! Πάρε και τον Καρδινάλιο, πηγαίνετε στην Εκκλησία να ελέγξετε τον Αγιασμό».
Πήγαν. Και τι είδαν; Ο Αγιασμός των Καθολικών μύριζε ανυπόφορα. Των Ορθοδόξων ήταν πεντακάθαρος.
"Μικρός και μεγάλος Αγιασμός: Τo Θαύμα!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει, την Ευλογία και την Πνευματική Ευφροσύνη που απολαμβάνουμε, με την Προσευχή και την Άσκηση της Αρετής. Ούτε στο ελάχιστο δεν μπορεί να κατανοήσει, τι Ευλογία και ποιά μακαριότητα μας περιμένει στον άλλο κόσμο. Δεν γνωρίζει τίποτα υψηλότερο από την επίγεια σαρκική χαρά. Τις μέλλουσες Ευλογίες, τις λογαριάζει φαντασίες. Ο Πνευματικός όμως άνθρωπος, γνωρίζει εμπειρικά την Ευλογία που νοιώθει η ενάρετη ψυχή, γιατί η καρδιά του προγεύεται από τώρα, την μέλλουσα μακαριότητα.
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης
(Η μνήμη του τιμάται 20 Δεκεμβρίου).
Μιχάλης Αντωνιάδης ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ
Νευροβιολογία της Προσευχής: Πώς ο Θεός «Καλωδιώνει» τον εγκέφαλο!!
Η επιστήμη τώρα επιβεβαιώνει πανηγυρικά αυτό που οι Άγιοι γνωρίζουν βιωματικά εδώ και αιώνες: Η Προσευχή δεν αλλάζει απλώς την ψυχή μας, αλλά αλλάζει σωματικά και δομικά τον ίδιο τον εγκέφαλο.
Δεν μιλάμε πλέον για «ψυχολογική ανακούφιση», αλλά για Βιολογική Μεταμόρφωση. Η τακτική, καρδιακή Προσευχή λειτουργεί ως «Θεϊκό νυστέρι» που αφαιρεί το άγχος και χτίζει την εσωτερική δύναμη.
Δείτε πώς η Προσευχή σμιλεύει το μυαλό μας μέσω της Νευροπλαστικότητας:
1. Ενδυνάμωση του «Θρόνου της Νήψεως» (Προμετωπιαίος Φλοιός)
Η Προσευχή ενεργοποιεί έντονα τον Προμετωπιαίο Φλοιό, το κέντρο της εστίασης, της λογικής και του αυτοελέγχου.
Παράδειγμα: Όταν λες την Ευχή («Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον..») και προσπαθείς να κλείσεις τον νου σου στα λόγια αυτά, στην ουσία κάνεις «βάρη» στο Πνευματικό γυμναστήριο.
Κάθε φορά που επαναφέρεις τον νου σου από την περιπλάνηση στην Προσευχή, ο προμετωπιαίος φλοιός δυναμώνει.
Το Αποτέλεσμα, Αποκτάς «ατσαλένια» θέληση. Δεν παρασύρεσαι εύκολα από θυμό ή πειρασμούς, γιατί το «κέντρο διοίκησης» του εγκεφάλου σου έχει γίνει πανίσχυρο.
2. Σμίκρυνση του Κέντρου του Φόβου (Αμυγδαλή)
Η Αμυγδαλή είναι το κέντρο του «Fight or Flight» (μάχη ή φυγή), η πηγή του άγχους και του πανικού. Έρευνες δείχνουν ότι η τακτική Προσευχή συρρικνώνει φυσικά την Αμυγδαλή!
Παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που δεν Προσεύχεται, μπροστά σε μια ξαφνική άσχημη είδηση, καταρρέει από τον πανικό (η Αμυγδαλή υπερλειτουργεί). Ο άνθρωπος της Προσευχής, όμως, αντιδρά με ψυχραιμία. Όχι επειδή είναι αδιάφορος, αλλά επειδή η Προσευχή έχει «χαμηλώσει την ένταση» του συναγερμού στον εγκέφαλό του.
Το Αποτέλεσμα: Η βιολογική κυριαρχία της Ειρήνης πάνω στο Χάος.
3. Η Γέφυρα της Αγάπης (Πρόσθιος Φλοιός του Προσαγωγίου)
Αυτή η περιοχή συνδέεται με την ενσυναίσθηση και την αγάπη. Η Προσευχή, ειδικά όταν Προσευχόμαστε για τους άλλους, αυξάνει τη δραστηριότητα και την πυκνότητα αυτής της περιοχής.
Παράδειγμα: Όταν Προσεύχεσαι για τον εχθρό σου ή για κάποιον που σε πλήγωσε (όπως μας δίδαξε ο Χριστός), κυριολεκτικά «καλωδιώνεις» τον εγκέφαλό σου να είναι πιο συμπονετικός.
Διαλύεις τα νευρωνικά δίκτυα του μίσους και χτίζεις λεωφόρους καλοσύνης. Γίνεσαι βιολογικά ανίκανος να μισήσεις.
4. Νευροπλαστικότητα: Η Βιολογία της Μετάνοιας
«Νευροπλαστικότητα» σημαίνει ότι ο εγκέφαλος αλλάζει σχήμα ανάλογα με το τι κάνουμε.
Η Πνευματική Ερμηνεία: Αυτό είναι η Μετάνοια.
Μέχρι τώρα, οι αμαρτίες και τα πάθη ήταν «πατημένοι χωματόδρομοι» στον εγκέφαλό μας (εύκολες, αυτόματες αντιδράσεις). Η Προσευχή δημιουργεί νέους δρόμους.
Όσο πιο πολύ Προσεύχεσαι, τόσο ο δρόμος της Χάριτος γίνεται «αυτοκινητόδρομος» και ο δρόμος της αμαρτίας χορταριάζει και κλείνει.
Συμπέρασμα
Αυτό που κάποτε θεωρούνταν καθαρά «Πνευματικό» ή «αόρατο», τώρα αποδεικνύεται ότι είναι απόλυτα βιολογικό.
Η Προσευχή δεν είναι απλώς λόγια στον αέρα. Είναι ο τρόπος που μας έδωσε ο Θεός για να γίνουμε οι Γλύπτες του ίδιου μας του μυαλού.
Κάθε «Κύριε Ελέησον» είναι και ένα χτύπημα του σμίλης, που αφαιρεί τον φόβο και αποκαλύπτει την Εικόνα του Θεού μέσα στους νευρώνες μας.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Κάλαντα Φώτων Πάτμου, Στέφανος Πελεκανής,
Τα Κάλαντα είναι κάτι παραπάνω από Υπέροχα!!
Είναι ένα πλήρες μάθημα Θεολογίας.
Ακούστε τα!!
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ, https://youtu.be/FoI-_SF8fwQ?si=rcPJlN5CNASBkdlO
Μιχάλης Αντωνιάδης
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ, https://youtu.be/m7sw4Tvgs54?si=zQA4yZzCWNIpapwZ
Θεοφάνεια: «Ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω»
Ο Χριστός κόντρα στα «ρεύματα» και τη φθορά του θανάτου.
Κόντρα στη «Νεκρά Θάλασσα» των αμαρτιών μας - Η Βάπτιση του Σωτήρα Χριστού σήμανε τη μεταστροφή της ανθρωπότητας προς τη ζωή.
«Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω θεασάμενος τὸ πῦρ τῆς Θεότητος σωματικῶς κατερχόμενον καὶ εἰσερχόμενον ἐπ’ αὐτόν». Αυτή η όμορφη φράση περιέχεται στην Ευχή του Αγιασμού των υδάτων, όπου ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σωφρόνιος, εμπνέεται από τον στίχο του Προφητάνακτος Δαβίδ: «Ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω» (Ψαλμ. ριδ, 3).
Το Θαύμα της αναστροφής των υδάτων του Ιορδάνη ποταμού όπου Βαπτίστηκε ο Χριστός, είναι μια ακόμα Ουράνια υπογραφή για την απαρασάλευτη Αλήθεια του Ευαγγελίου. Τα νερά του πιο τιμημένου ποταμού που χαράκωσε ποτέ την επιφάνεια της γης, πηγαίνουν αντίθετα στη φυσική φορά τους κάθε χρόνο στον Αγιασμό των υδάτων την ημέρα των Θεοφανείων.
Ο Ιορδάνης εστράφη προς τα οπίσω, γιατί – όπως μας πληροφορεί το Φωτισμένο Πνεύμα του Χρυσοστόμου – σταματά να εκβάλλει στη Νεκρά Θάλασσα ως σημείο θεολογικό. Η Νεκρά Θάλασσα είναι το ανθρώπινο γένος που επί χιλιετίες πορευόταν στον Άδη. Αλλά με τον ερχομό του Μεσσία Χριστού, ο ποταμός των γενεών ανεστράφη προς τη ζωή και την Ανάσταση, έπαψε να γεμίζει την απύθμενη δεξαμενή του θανάτου και ξεκίνησε να αρδεύει τη Βασιλεία των Ουρανών με σεσωσμένες ψυχές.
Ο άνθρωπος σαν άλλος Ιορδάνης «στρέφεται εις τα οπίσω» και με το άγιο βάπτισμα, όταν απεκδύεται τη φθορά του προπατορικού αμαρτήματος και πολιτογραφείται στην Άνω Ιερουσαλήμ ως συντεταγμένος Πιστός, προορισμένος να κληρονομήσει τα παραδεισένια μεγαλεία της αιώνιας ζωής.
Ο Ιορδάνης στρέφεται εις τα οπίσω και μας θυμίζει τι εστί πραγματική μετάνοια, αφού μόνο η πλήρης μεταστροφή της πορείας μας μπορεί να μας βγάλει σε απάνεμες θάλασσες. Τα νερά ανακατεύονται, και για λίγο τα αντίθετα ρεύματα συγκρούονται και δημιουργούν αναστάτωση, όπως συγκρούεται και το θέλημά μας με το διαρκές κάλεσμα για Μετάνοια. Χρειάζεται μια εσωτερική αντιπαράθεση κάθε φορά που πρέπει να στραφούμε πίσω στην πηγή της άφεσης. Χρειάζεται να στρέφουμε αποφασιστικά τα νώτα μας στη «Νεκρά Θάλασσα» των παθών μας.
Ο Ιορδάνης εστράφη προς τα οπίσω γιατί και ο Χριστός είναι «σημείον αντιλεγόμενον» που κινείται κόντρα σε όλα τα πανίσχυρα ρεύματα: ενάντια στον κοσμοκράτορα διάβολο, ενάντια στο κοσμικό φρόνημα, ενάντια στον θάνατο, ενάντια στα είδωλα, ενάντια στις αρχές και τις εξουσίες, ενάντια στον πλούτο, ενάντια σε κάθε λογής υλικό συμφέρον και ματαιοδοξία.
Ακόμη, ο Ιορδάνης στρέφεται προς τα πίσω γιατί ολόκληρη η κτίση σαστίζει μπροστά στη θέα του Κτίστου της, τα στοιχεία της φύσης συστέλλονται από Ιερή φρίκη, οι φυσικοί νόμοι κάμπτονται, η πλάση αγάλλεται και εκδηλώνει το γιορτινό της σκίρτημα, τα νερά ευλογούνται και συμμετέχουν στην εξαγιαστική πανήγυρη των Θεοφανείων.
Ο εξαγνισμός στα νερά ποταμών είναι μια πανάρχαια πρακτική που πολλοί λαοί ενέταξαν στις δοξασίες τους και παρατηρείται ως τις μέρες μας. Όμως το Θαύμα των Θεοφανείων πιστοποιεί ότι μόνο ο Ιορδάνης φιλοξένησε εντός του τον Αχώρητο Θεό, και μόνο το Μυστήριο της εν Χριστώ Βαπτίσεως μπορεί να διώξει τους ρύπους της αμαρτίας και να αστραποβολήσει τον παλαιό άνθρωπο.
Ας σταθούμε κι εμείς νοερά στην όχθη του Ευλογημένου Ιορδάνη όπου αντιστρέφεται η φθορά και ξεχειλίζει η αφθαρσία, εκεί που υπερισχύει ο χείμαρρος της Ανάστασης και εκθεμελιώνει όλα τα αρχαία ερείπια του Άδη. Είθε να στραφούμε κι εμείς πίσω στο ύδωρ το ζων, «το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἐφαρμόσετε αὐτὴν τὴν Έντολή:
Ὅσο μπορεῖτε νὰ καλλιεργήσετε τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ ὅταν θὰ προσφέρετε τ᾿ ὄνομά Του νὰ τρέχουν δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια σας. Ἡ καρδιά σας πρέπει νὰ καίγεται πραγματικά. Τότε Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ δάσκαλός σας. Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ ὁδηγός σας, ὁ ἀδελφός σας, ὁ πατέρας καὶ ὁ Γέροντάς σας.
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Ιεράς Νήσου Πάτμου.
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
