ο Βασιλιάς των Καρδιών επέλεξε την απλότητα ενός οδοιπόρου,

 

Η Ταπεινή Είσοδος.

Δεν ήρθε με καλπασμούς, ούτε πάνω σε πολεμικό ίππο στολισμένο με χρυσάφι. Ο Ιησούς προχωρούσε αργά, καθισμένος πάνω σε ένα νεαρό γαϊδουράκι, ένα ζώο υπομονετικό και πράο. Η αντίθεση ήταν συγκλονιστική, 

ο Βασιλιάς των Καρδιών επέλεξε την απλότητα ενός οδοιπόρου για να Θριαμβεύσει. 

Το βλέμμα Του, γεμάτο μια γαλήνια θλίψη, κοίταζε πέρα από τις επευφημίες, σαν να γνώριζε ήδη το μονοπάτι που οδηγούσε από τα «Ωσαννά» στο «Σταύρωσον Αυτόν».

Ο κόσμος, μεθυσμένος από ελπίδα, ξεχύθηκε στους δρόμους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έκοβαν κλαδιά από φοίνικες και βάγια, στρώνοντας το έδαφος με ένα ζωντανό, πράσινο χαλί.

Τα παιδιά έτρεχαν μπροστά, φωνάζοντας με τις ψιλές τους φωνές.

Οι γέροντες δάκρυζαν, βλέποντας την Προφητεία να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια τους.

Οι φτωχοί άπλωναν τα ίδια τους τα ρούχα στις πέτρες για να πατήσει το υποζύγιο, προσφέροντας ό,τι πολυτιμότερο είχαν.

Μέσα στον πανδαιμόνιο των ύμνων και των επευφημιών, εκείνος παρέμενε η ήρεμη δύναμη. Κάθε βήμα του γαϊδουριού πάνω στα βάγια ήταν ένας χτύπος της καρδιάς της ιστορίας που άλλαζε σελίδα. Η Κυριακή των Βαΐων δεν ήταν απλώς μια υποδοχή· ήταν η αρχή μιας θυσίας που ντύθηκε με το ένδυμα της ταπεινότητας.

«Ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεταί σοι, πραΰς..»

Καθώς ο ήλιος ανέβαινε ψηλά, η σκιά του Χριστού και του μικρού ζώου μάκραινε πάνω στο δρόμο, προμηνύοντας τη Μεγάλη Εβδομάδα που μόλις είχε ξεκινήσει κάτω από τον γαλάζιο ουρανό της Ιουδαίας.

ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Κυριακή των Βαΐων.

 

..Ίσως θα έπρεπε να αναλογιστούμε πόσες φορές ακούσαμε εμείς

το «Λάζαρε δεύρο έξω» στη ζωή μας, αλλά αρνηθήκαμε να εγκαταλείψουμε τον εθισμό στην Πνευματική νέκρωσή μας. Πόσες φορές παρουσιάστηκαν άνθρωποι που έστειλε ο Θεός για να μας βοηθήσουν, και να αποκυλήσουν τον λίθο του εγωισμού μας, κι όμως εμείς τους διώξαμε και μείναμε καθηλωμένοι στο καλοχτισμένο μνήμα των παθών μας..

Αναφορικά με την Κατάλυση Ιχθύος την Κυριακή των Βαΐων. Αναφορικά με τη Νηστεία της ημέρας αυτής υπάρχει μια διαφοροποίηση στο ζήτημα του αν καταλύεται ψάρι ή όχι. Η γνώμη του Αγίου Θεόδωρου τού Στουδίτου είναι ότι τήν Κυριακή τών Βαΐων «τρώγεται ψάρι», επειδή θεωρείται Δεσποτική Εορτή.  Για τον Άγιο Νικόδημο τόν Αγιορείτη μόνο μία ημέρα της Μεγάλης Σαρακοστής τρώγεται ψάρι, δηλαδή τήν ημέρα του Ευαγγελισμού.

Ευλογημένοι όσοι δεν φάνε ψάρι..

Ευλογημένοι και αυτοί πού θά φάνε..

Εγώ είμαι με τούς δεύτερους!!

Π.Ευθύμιος.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!       ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Μεγάλη Εβδομάδα και η προθυμία μας, για αυτή,

Γιατί ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα και η προθυμία μας για τις μέρες αυτές.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: 

Ομιλία που εκφωνήθηκε για τη Μεγάλη Εβδομάδα και διδάσκει για ποιό λόγο ονομάζεται έτσι και αναφέρεται επίσης στο «Να υμνής, ψυχή μου, τον Κύριο» και στο δεσμοφύλακα που αναφέρεται στις Πράξεις.

α’. Τελειώσαμε το ταξίδι της Νηστείας και με τη Χάρη τον Θεού φτάσαμε πια στο λιμάνι. Όμως ας μην επαναπαυώμαστε, επειδή φτάσαμε στο λιμάνι, αλλά, τώρα που πλησιάσαμε στο τέλος, ας αγρυπνούμε πιο πολύ. Το ίδιο κάνουν κι οι καπετάνιοι: όταν είναι να οδηγήσουν στην είσοδο λιμανιού κανένα τεράστιο φορτηγό πλοίο, γεμάτο ως επάνω από σιτάρι κι άλλα εμπορεύματα, είναι όλο αγωνία και φόβο, μήπως, ύστερα από ταξίδι σε μακρινές θάλασσες, χτυπήση το καράβι σε βράχο και βουλιάξη μ’ όλο το φορτίο του. Κι εμείς επίσης πρέπει να φοβώμαστε και να είμαστε όλο αγωνία, μήπως ξεστρατίσωμε, τη στιγμή που βρισκόμαστε στο τέλος κι η ανταμοιβή για τους κόπους μας περιμένει. Γι’ αυτό χρειάζεται να δυναμώσωμε το ζήλο μας. Το ίδιο κάνουν κι οι δρομείς· όταν δουν πως έχουν φτάσει κοντά στα βραβεία, τότε τρέχουν πιο γρήγορα. Κι οι αθλητές επίσης, ύστερα από πολλούς αγώνες κι άπειρες νίκες, τη στιγμή που πλησιάζουν κι η νίκη είναι κοντά τους, τότε ξανοίγονται περισσότερο και δυναμώνουν την προσπάθειά τους. Το ίδιο λοιπόν ας κάμωμε κι εμείς τώρα. Ό,τι δηλαδή είναι το λιμάνι για τους καπετάνιους, τα βραβεία για τους δρομείς και τα στεφάνια για τους αθλητές, είναι για μας αυτή η εβδομάδα, που βρίσκεται στην κορυφή όλων των αγαθών, και τα τωρινά αγωνίσματα για τα στεφάνια. Για το λόγο αυτό την ονομάζομε Μεγάλη, όχι φυσικά γιατί έχει μεγαλύτερες μέρες απ’ όλες τις άλλες, υπάρχουν άλλες μεγαλύτερες, ούτε γιατί έχει περισσότερες μέρες, αφού είναι ίσες με τις άλλες, αλλά γιατί αυτή την εβδομάδα ο Κύριός μας πραγματοποίησε μεγάλους άθλους.

Την εβδομάδα αυτή καταλύθηκε η μακρόχρονη τυραννία του διαβόλου, ο θάνατος έσβησε, ο δυνατός δέθηκε, τα όργανά του αφαιρέθηκαν, η αμαρτία καταργήθηκε, η κατάρα εξαλείφτηκε, ο Παράδεισο άνοιξε, ο ουρανός έγινε ευκολοπλησίαστος, οι άνθρωποι αναμείχτηκαν με τους Αγγέλους, ο μεσότοιχος του φράχτη γκρεμίστηκε, το παραπέτασμα τραβήχτηκε, ο Θεός της ειρήνης σκόρπισε την ειρήνη στον ουρανό και τη γη.

Γι αυτό ονομάζεται Μεγάλη εβδομάδα. 

Κι όπως αυτή βρίσκεται στην κορυφή των άλλων εβδομάδων, έτσι και το μεγάλο Σάββατο είναι γι’ αυτήν η κεφαλή κι ακόμη, ό,τι είναι το κεφάλι για το σώμα, είναι για την εβδομάδα το Σάββατο.

Πολλοί λοιπόν καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια κατά τη μεγάλη εβδομάδα. Άλλοι Νηστεύουν περισσότερο, άλλοι πηγαίνουν περισσότερες φορές στις Ιερές Αγρυπνίες, άλλοι σκορπούν πιο πλουσιοπάροχα την Ελεημοσύνη τους, και με την προθυμία τους για τις καλές πράξεις και την πειθαρχημένη Ευλάβεια στη ζωή τους αναγνωρίζουν το μέγεθος της ευεργεσίας που ο Θεός μας έκαμε.

Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ο Κύριος Ανάστησε το Λάζαρο, τρέχανε κοντά του όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων και με τον όγκο τους επιβεβαίωναν, ότι πραγματικά Ανάστησε το νεκρό, γιατί βέβαια η προθυμία όλων αυτών που βγήκαν στους δρόμους ήταν απόδειξη πως το Θαύμα έγινε.

Πραγματικά, και η προθυμία μας αυτές τις μέρες για τη Μεγάλη εβδομάδα είναι σημάδι άσφαλτο κι απόδειξη για το μέγεθος των κατορθωμάτων που έγιναν κατά τη διάρκειά της.

Σήμερα δηλαδή δε βγαίνομε από μια μονάχα πόλη, για να προϋπαντήσωμε το Χριστό, ούτε μόνο απ’ τα Ιεροσόλυμα, αλλά στον κόσμον όλο μύριες Εκκλησίες βγαίνουν από παντού, για να υποδεχθούνε το Χριστό και δεν κρατάνε ούτε ανεμίζουνε στον αέρα βάγια από φοίνικες, αλλά προσφέρουν στον Δεσπότη Χριστό Ελεημοσύνη και φιλανθρωπία κι αρετή, Νηστεία και δάκρυα κι Ευχές κι Αγρυπνίες και κάθε είδους ευλάβεια.

Δεν τιμάμε όμως μόνον εμείς αυτή την εβδομάδα.  

Για τον ίδιο λόγο κλείνουν και τις πόρτες των Δικαστηρίων. Ας σταματήση, λέει, κάθε απαίτηση και κάθε είδος διαμάχης και τιμωρίας, ας ξεκουραστούν για λίγο τα χέρια των δημίων.

Για όλους μας έγιναν τα κατορθώματα τον Κυρίου, ας γίνη λοιπόν και κάτι καλό κι από μας τους δούλους του.

Όμως τίμησαν μ’ αυτή μόνο την προθυμία και το σεβασμό, αλλά και με άλλη πιο μεγαλύτερη.

Ο Κύριός μας λευτέρωσε όσους βρισκόταν κάτω από τα δεσμά του θανάτου, όταν κατέβηκε στον άδη.

Το ίδιο κάνουν και οι δούλοι: προσφέρουν σύμφωνα με τη δύναμή τους και μιμούνται τη φιλανθρωπία τον Κυρίου· έτσι απολυτρώνονται απ’ τα υλικά δεσμά, αφού δεν έχουν δύναμη πάνω στα Πνευματικά.

Από το βιβλίο, Ιωάννου του Χρυσοστόμου έργα, «Πραγματείες», τόμος ένατος, των εκδόσεων ο Λόγος. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Αικ. Τσοτάκου – Καρβέλη και Δημήτριος Καρβέλης. Γενική επιμέλεια Κωνσταντίνος Λουκάκης.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Χριστός "έκλαιγε", λόγω της τυραννίας του θανάτου,

 

Ενώ ο λαός έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, 

ο Χριστός έκλαιγε, όχι λόγω του θανάτου του Λαζάρου

(αφού Αυτός ήρθε για να τον Αναστήσει), αλλά λόγω της τυραννίας του θανάτου, που καταπίεζε όλους τους παρευρισκομένους. 

Πως οι άνθρωποι, πλασμένοι κατ' εικόνα και ομοίωση του ζώντος Θεού, στου Οποίου τη Βασιλεία δεν υπάρχουν νεκροί, πώς έγινε να χάσουν την Πίστη στη ζωή και στη δύναμη του Θεού, πάνω στο θάνατο; 

Πώς και έχουν γίνει τόσοι κακόμοιροι σκλάβοι του θανάτου, θεωρώντας τον θάνατο παντοδύναμο; Βλέποντας τους ανθρώπους τόσο υποταγμένους στην τιμωρία του θανάτου ''εδάκρυσεν ο Ιησούς''..

Όταν ο Κύριος κραύγασε: “Λάζαρε!” (Ιωάννης 11:43), ο νεκρός άνθρωπος ηγέρθη και έζησε. 

Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μοναδικού Εραστή της ανθρωπότητος! 

Η φωνή αυτή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα του Θεού. 

Τότε γιατί δεν μπορεί να μας ξυπνήσει κι από τον αμαρτωλό ύπνο μας;..

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

(Ο Τάφος του Αγίου Λαζάρου στη Βηθανία).

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες Τελούνται,

 

Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες Τελούνται,

Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες=Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

Ή Προσευχή συνεχίζεται..ἡ ἐλπίδα δὲν σβήνει".

Από τις Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες που τελούνται καθημερινά στον Πανάγιο Τάφο και στον Φρικτό Γολγοθά.

Και αυτό, για να γνωρίζει ο κόσμος ότι ο Πανάγιος Τάφος δεν έχει κλείσει.

Η εξωτερική θύρα εισόδου παραμένει κλειστή, λόγω του πολέμου και κατόπιν εντολής των αρχών, αλλά εντός τελούνται κανονικά όλες οι Ιερές Ακολουθίες:

"των Προηγιασμένων Δώρων, του Μεγάλου Αποδείπνου και των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου."

Δεν διεκόπη καμία Προσευχή.Οι πατέρες έχουν εντείνει τις Προσευχές εντός όλων των Ιερών Προσκυνημάτων και Μονών,

στην Ιερουσαλήμ, τη Βηθλεέμ και σε ολόκληρη την Αγία Θεοβάδιστη Γη,

υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου. Ἡ Προσευχή συνεχίζεται..καὶ ἡ ἐλπίδα δὲν σβήνει".

Πατήρ Ιγνάτιος. (Ηγούμενος της Μονής Ποιμένων).

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η Ανάσταση γίνεται τροφή,

Καθώς πλησιάζει το Πάσχα, οι ειδήσεις για ανασφάλεια στα Ιεροσόλυμα και το ενδεχόμενο να μη πραγματοποιηθεί η Τελετή ή να μη μεταφερθεί το Άγιο Φως στην Ελλάδα προκαλούν ανησυχία αλλά και κακόβουλα σχόλια. Όμως το γεγονός αυτό μπορεί να γίνει αφορμή να θυμηθούμε τι ακριβώς Εορτάζουμε. 

Το Χριστιανικό Πάσχα δεν είναι πρωτίστως μια συγκινητική Τελετή ή ένα Θαυμαστό σημείο, αλλά η ίδια η Ανάσταση του Χριστού, το γεγονός που θεμελιώνει την Πίστη και την ύπαρξη της Εκκλησίας. 

Ο Απόστολος Παύλος το θέτει με απόλυτη σαφήνεια: αν δεν Αναστήθηκε ο Χριστός, τότε το Κήρυγμα και η Πίστη μας είναι κενά. πρβλ.Α΄Κορ. 15:14.

Το ερώτημα λοιπόν είναι: Ποιό είναι το κεντρικό στοιχείο του Εορτασμού του Πάσχα; Η αφή και η μεταφορά του Αγίου Φωτός ή η Τέλεση της Θείας Ευχαριστίας;

Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν αφήνει περιθώριο σύγχυσης: 

στο κέντρο του Πάσχα βρίσκεται ο ίδιος ο Αναστημένος Χριστός, και η κατεξοχήν συνάντηση μαζί Του γίνεται στη Θεία Λειτουργία. Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι ένα εθιμικό «καθήκον» των ημερών ούτε μια συγκινησιακή κορύφωση του Εορταστικού κλίματος, Είναι η σύναξη της Εκκλησίας «ἐπὶ τὸ αὐτό», όπου ο Χριστός προσφέρει τον εαυτό Του και μεταδίδεται στους Πιστούς ως Σώμα και Αίμα, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Έτσι, η Ανάσταση δεν τιμάται μόνο με φωταψίες, Ύμνους και Αναστάσιμες Ευχές, αλλά βιώνεται ως κοινωνία με τη Ζωή που νίκησε τον θάνατο και ως ένταξη του ανθρώπου στο Αναστάσιμο ήθος της Εκκλησίας.

Το Άγιο Φως έχει τη δική του θέση ως Θαυμαστό σημείο και ως χαρά για τους Πιστούς. Κανείς δεν πρέπει να το υποτιμήσει. Δεν αποτελεί όμως Μυστήριο της Εκκλησίας, ούτε είναι αναγκαία προϋπόθεση για να τελεστεί το Πάσχα. 

Η Εκκλησία δεν εξαρτά την ύπαρξή της από μια συγκεκριμένη τελετή σε έναν τόπο, όσο Ιερός κι αν είναι. 

Η Ανάσταση «δεν μεταφέρεται» με πτήση είναι ήδη παρούσα όπου τελείται η Θεία Ευχαριστία.

Αξίζει επίσης να γνωρίζουμε και το εξής: η μεταφορά του Αγίου Φωτός με ειδικές πτήσεις και κρατικές τιμές είναι σχετικά πρόσφατη πρακτική και αφορά λίγες Ορθόδοξες Χώρες. Εκατοντάδες Ορθόδοξες Κοινότητες ανά τον κόσμο—στην Αφρική, στην Ασία, στην Ευρώπη της διασποράς, στην Αμερική, στην Ωκεανία—είναι πρακτικά αδύνατον να λαμβάνουν το Φως από τα Ιεροσόλυμα. 

Κι όμως,αυτοί οι Πιστοί δεν κάνουν «μισό Πάσχα». Τελούν κανονικά την Αναστάσιμη Ακολουθία και τη Θεία Λειτουργία, και Ευλογούν το Φως από την ακοίμητη κανδήλα του Ιερού Βήματος, ως σημείο της Αναστάσιμης χαράς. Η ουσία δεν βρίσκεται στην προέλευση του Φωτός, αλλά στο ότι η Εκκλησία Ομολογεί και ζει τον Αναστάντα Χριστό.

Αν, λοιπόν, φέτος υπάρξουν εμπόδια στην τελετή ή τη μεταφορά του Αγίου Φωτός, αυτό δεν θα είναι  Θεολογική καταστροφή. 

Το Πάσχα δεν κινδυνεύει, διότι το Πάσχα είναι ο ίδιος ο Χριστός, και η Εκκλησία Τον συναντά με τον πιο πραγματικό τρόπο στη Θεία Ευχαριστία. 

Εκεί η Ανάσταση γίνεται τροφή, ελπίδα, συγχώρηση, δύναμη για Μετάνοια και ανακαίνιση. Και από εκεί ξεκινά η αληθινή «μετάδοση» του Φωτός: να γίνει η ζωή μας Αναστάσιμη, Φωτισμένη από την Πίστη, με περισσότερη ειρήνη, πραότητα και έλεος, ιδιαίτερα σε εποχές πολέμου και φόβου.

Γι’ αυτό, το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι αν θα φτάσει στην Ελλάδα το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα, αλλά αν θα φτάσει στην καρδιά μας το Φως του Αναστάντος Χριστού μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας: την Μετάνοια, τη Συγχώρηση, τη συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία και, κυρίως, τη Θεία Κοινωνία. Εκεί βρίσκεται η καρδιά του.

Νεκτάριος Τσίλης, Μητροπολίτης  Χόνγκ Κόνγκ

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Αποφθέγματα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου,

 Αποφθέγματα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Προστάτης των Γραμμάτων

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ένας από τους Τρεις Ιεράρχες και θεωρείται ένας εξαίρετος εκκλησιαστικός συγγραφέας. Συνέβαλε μεταξύ άλλων, στη μετάδοση της χριστιανικής διδασκαλίας και των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων. Έτσι, καθιερώθηκε από την Εκκλησία μας να τιμάται ως Προστάτης των γραμμάτων και της μόρφωσης. 

Πίσω του άφησε ένα έργο πλήρες από έκταση και θεολογικό περιεχόμενο, το οποίο αποτελείται από επιστολές, αποφθέγματα και ομιλίες. 

Κάποια από τα σοφά αποφθέγματά του αναφέρονται παρακάτω:

Να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, για να μάθουμε να σεβόμαστε και τον Θεό. Εκείνος που είναι θρασύς στους ανθρώπους, είναι θρασύς και στον Θεό.

Αν έχεις λύπη, σκύψε στην Καινή Διαθήκη, σαν σε αποθήκη φαρμάκων.

 Ο Θεός απαιτεί από τους ενάρετους σαν να είναι πλούσιοι, από τους αμαρτωλούς σαν να είναι φτωχοί.

 Τα πουλιά έχουν φτερά για να αποφεύγουν τις παγίδες και οι άνθρωποι το λογικό για να αποφεύγουν τα αμαρτήματα.

 Τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο από τον άνθρωπο, παρά το γεγονός ότι είναι και παραμένει θνητός.

Ο Κύριος δέχεται αυτόν που έρχεται την τελευταία στιγμή με τον ίδιο τρόπο που αναπαύει τον εργάτη της πρώτης ώρας.

 Ούτε η δικαιοσύνη σου να είναι άκαμπτη, ούτε η φρόνηση σου περίπλοκη. Παντού το μέτρο είναι το άριστο.

Αυτό κυρίως είναι το γνώρισμα του πράου, τις μεν αδικίες που γίνονται σ’ αυτόν να τις παραβλέπει, τους αδικούμενους όμως να τους υπερασπίζεται.

 Δεν πρέπει να μισούμε τους αιρετικούς, αλλά την αίρεση, όχι τον άνθρωπο, αλλά την πονηρή πράξη, την διεφθαρμένη γνώμη.

 Οι ισχυροί θεωρούν αυτονόητο να αδικούν τους πιο αδύνατους, όπως τα ψάρια στη θάλασσα όπου το μεγάλο τρώει το μικρό.

 Το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν εωσφορικόν, το μετανοείν θείον. (Το να κάνει λάθη κανείς είναι ανθρώπινο, το να επιμένει όμως στην αμετανοησία είναι διαβολικό, ενώ το να μετανοεί είναι θεϊκό).

Όταν διαθρέψης τον πένητα, σαυτόν νόμιζε διατρέφειν.

 Πραγματικά πλούσιος είναι εκείνος που δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Δηλαδή ο ολιγαρκής.

 Κάθε επιεικής και πράος εύκολα οδηγείται στη φιλανθρωπία, γιατί τη φτώχεια των άλλων τη θεωρεί σαν δική του δυστυχία.

 Τίποτε δεν μας ανακουφίζει τόσο πολύ, όσο η θλίψη που μας απομακρύνει από όλα τα κοσμικά πράγματα.

 Όπου αποφασίζει ο Θεός, υποχωρεί η φυσική τάξη, γιατί εφόσον αποφάσισε, μπόρεσε και το έκανε.

 Ό,τι γίνεται στον καιρό του, είναι χρήσιμο. Ό,τι γίνεται άκαιρα, όχι μόνο άχρηστο είναι, αλλά και βλαβερό.

 Η λύπη, η αγωνία, ο θυμός και οι πολλές μέριμνες σκοτίζουν το νου και δεν τον αφήνουν να κάνει λογικές σκέψεις.

 Τα αμαρτήματα είναι οι αιτίες όλων των κακών. Στα αμαρτήματα οφείλονται οι λύπες, στα αμαρτήματα οι ταραχές, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες.

Για τούτο, πάνω απ’ όλα πρέπει πιο πολύ να κλαίμε: Για το ότι, επειδή οι κακοί στην εποχή μας έγιναν πολλοί, τα κακά δεν προκαλούν πια ντροπή σ’ εκείνους που τα διαπράττουν.

Πλήθος μάγοι και αγύρτες και πλάνοι πέρασαν, αλλά ξεχάστηκαν όλοι, χωρίς ν’ αφήσουν το παραμικρό ίχνος· μαζί με τη ζωή τους έσβησαν κι οι μαγγανείες τους. Η φήμη όμως και η δόξα και οι πιστοί του Χριστού κάθε μέρα αυξάνουν κι απλώνονται σ’ όλη την Οικουμένη.

Ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο με σώμα και ψυχή, δηλαδή με ένα στοιχείο υλικό και με ένα πνευματικό, είναι και τούτος: όταν κυριεύεται από την αλαζονεία, να ταπεινώνεται από την ευτέλεια του φθαρτού σώματος, και όταν του έρχεται λογισμός εξευτελιστικός για τη θεόπλαστη φύση του, να ενθαρρύνεται από την ευγένεια της αθάνατης ψυχής του.

Δεν θα χρειάζονταν λόγια, αν έλαμπε η ζωή μας. Δεν θα χρειάζονταν δάσκαλοι, αν επιδεικνύαμε έργα. Κανείς δεν θα παρέμενε άπιστος, αν εμείς ήμασταν πραγματικοί Χριστιανοί.

Αναδημοσίευση monastiriaka gr

read more ►

Η Νηστεία σε αντίθεση με μια κουβέντα,

 

Διαπιστώνουμε καθημερινά ότι οι άνθρωποι θεωρούν μεγαλύτερη αμαρτία το ότι έφαγαν ένα σοκολατάκι και χάλασαν τη Νηστεία σε αντίθεση με μια κουβέντα που ίσως ξεστόμισαν και πλήγωσαν μια καρδιά ή κακοποίησαν έναν άνθρωπο. Αυτό αποκαλύπτει το επίπεδο Πνευματικής υγείας του κάθε ανθρώπου.

Όταν θεωρώ το σοκολατάκι μεγαλύτερο πρόβλημα από το να πληγώσω έναν άνθρωπο, τότε δεν διαφέρω σε τίποτα με έναν ειδωλολάτρη. 

Για τους περισσότερους είναι πιο εύκολο να ζητήσουν Συγχώρεση από τον Πνευματικό διότι «χάλασαν» έναν κανόνα Νηστείας, αλλά για να ζητήσουν Συγχώρεση από κάποιον που του «χάλασαν» την καρδιά είναι δύσκολο αν και πολλές φορές για εκείνους δεν αποτελεί καν πρόβλημα.  Δυστυχώς στα Πετραχήλια των Πνευματικών θα βρούμε περισσότερο διατροφικές αμαρτίες παρά Πνευματικές και εκεί υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, Πνευματικής υγείας του Πιστού. 

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!          Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Όταν ήταν Μεγάλη Σαρακοστή Νηστεύαμε αυστηρά.

 

Όταν ήταν Μεγάλη Σαρακοστή Νηστεύαμε αυστηρά. 

Παρ’ όλη την κοπιαστική δουλειά, περιμέναμε πότε θα έρθει του Ευαγγελισμού και των Βαΐων, για να φάμε λίγο τηγανιτό μπακαλιάρο παστό, πού μας φαινότανε νόστιμος σαν παστέλι, ή λίγες φρέσκες σαρδέλες, το μόνο ψάρι πού έφτανε στο χωριό από τη θάλασσα κι αυτό σπάνια. Η μητέρα μου για να με δοκιμάσει αν Νηστεύω με την καρδιά μου, μου έλεγε καμιά φορά κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής:

– Παιδί μου Ιάκωβε, είσαι τόσο αδύνατος! Φάε ένα αυγουλάκι να δυναμώσεις.

– Αν φάω μητέρα αυγό της απαντούσα, δεν θα καταλάβω Ανάσταση. Εγώ θέλω να φάω το Πασχαλινό αυγό για να καταλάβω Πάσχα. Και όταν τελείωνε η Σαρακοστή κι ερχόταν το Πάσχα, μετά την Ανάσταση δεν έτρωγα αμέσως το αυγό, αλλά το έπαιρνα κι έβγαινα από το χωριό, έξω στο ύπαιθρο, στην εξοχή, όπου μέσα στις ερημικές λαγκαδιές Έψαλλα το

 ” Χριστός Ανέστη” 

και τα Αναστάσιμα Τροπάρια μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου, με πόθο και κατάνυξη, ώσπου έφθανε σχεδόν μεσημέρι. Τότε καθόμουν και έτρωγα το Πασχαλινό αυγό και μου φαινόταν ότι μοσχοβολούσε!

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Με σημαία τη διαφορετικότητα,

 

Η διαφορετικότητα στην ομάδα ως η βασική προϋπόθεση επιτυχίας,

Ατομικότητα και Ομάδα (Συμμετοχή & Εξατομίκευση)

Είμαστε κοινωνικά όντα, ειδικά φτιαγμένα για να συνδεόμαστε με τους άλλους ουσιαστικά, διαφορετικά υποφέρουμε. Η αληθινή σύνδεση με τους άλλους μέσα στην ομάδα, μας βγάζει από την ατομικότητά μας και κερδίζουμε αγώνες μέσα από το μοίρασμα, την αλληλεξάρτηση, την αλληλεγγύη, τις συνέργειες. Σε μια αποτελεσματική ομάδα τα μέλη αλληλοϋποστηρίζονται, εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο, συνεργάζονται αρμονικά, αποδέχονται τη διαφορετικότητα τους και την μετατρέπουν σε πλεονέκτημα της ομάδας. Δεν αλλάζουν τον εαυτό τους για να γίνουν αρεστοί, δεν καταπιέζονται για να τους αποδεχτούν οι άλλοι ούτε προσαρμόζονται άνευ όρων καταργώντας την αυθεντικότητά τους.

Η Διαφορετικότητα στην oμάδα

Η αποτελεσματική συνεργασία προϋποθέτει τον διαφορετικό συνεργάτη. Αλίμονο αν εκλαμβάνουμε τον διαφορετικό ως φορέα αρνητικών στοιχείων. Σε αυτή την περίπτωση ο διαφορετικός θα νιώσει την απόρριψη και δε θα είναι αντίστοιχα διατεθειμένος να κατανοήσει. Μόνο δυσπιστία και καχυποψία γεννά η μη αποδοχή της διαφορετικότητας μέσα στην ομάδα. Τα μέλη μετατρέπονται σε ενεργειακά βαμπίρ που τρώνε τις σάρκες τους μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης ανασφάλειας, εμπλουτισμένης με το αίσθημα της αδικίας.

Γιατί όσοι δεν αποδέχονται το διαφορετικό είναι οι περισσότερο ανασφαλείς. Επιθυμούν κυρίως συναναστροφές με σχετικά αντίγραφα των ταλέντων και της εμπειρίας τους. Αναρωτηθείτε πόσο ρεαλιστική και δυναμική είναι αυτή η αναζήτηση όμοιων μελών μέσα σε μια ομάδα; Είμαστε όλοι μας πολύ διαφορετικοί. Σκεφτόμαστε διαφορετικά, κινούμαστε με διαφορετικές ταχύτητες, έχουμε διαφορετικά στυλ μάθησης και λήψης αποφάσεων, αναζητούμε διαφορετικές πληροφορίες, απολαμβάνουμε διαφορετικά ενδιαφέρονται. Είμαστε ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ! Είμαστε το άτομο που δεν είναι κανείς άλλος και αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία μας. Δεν πρέπει όλα τα λουλούδια να είναι ορχιδέες. Οι πανσέδες έχουν την χάρη τους και τα κυκλάμινα το ίδιο. Δεν μπορεί να απαιτεί ο κηπουρός να μυρίζει η μαργαρίτα σαν το γιασεμί ή τη φρέζια. Είναι εξουθενωτικό να περιμένεις από το νυχτολούλουδο να μοιράσει το μεθυστικό του άρωμα την ημέρα αντί για τη νύχτα. Δεν μπορούμε , λοιπόν, να αρέσουμε σε όλους ούτε να ελέγξουμε τις σκέψεις τους για εμάς. Σε μια ομάδα με διαφορετικά μέλη σε επίπεδο ικανοτήτων, δεξιοτήτων, ταλέντων, εμπειρίας, σπουδών, φύλων, ηλικίας, εθνικότητας… αξίζει να είμαστε ο εαυτός μας και παράλληλα να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα κάθε συνεργάτη μας.

Τα Οφέλη της διαφορετικότητας στην oμάδα

Τα μέλη αποκτούν μια ολιστική αίσθηση κάθε κατάστασης , καθώς διαφορετικοί άνθρωποι φέρνουν τις οπτικές τους. Έτσι η ομάδα, μειώνει τις προκαταλήψεις και έχει μια πλήρη θεώρηση της κατάστασης. Όταν το κάθε μέλος της ομάδας ενεργοποιεί τα δικά του δυνατά σημεία εξασφαλίζεται η μέγιστη απόδοση. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, έχοντας πρώτα ο καθένας κατανοήσει την ιδιαίτερη αξία του άλλου. Συνεπώς αντί να τρέχουν όλοι μαζί ταυτόχρονα λειτουργούν σαν μια καλοσυντονισμένη σκυταλοδρομία, όπως λέει η Brene Brown (καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χιούστον). Τα μέλη της ομάδας περνάνε τη σκυτάλη με βάση τα δυνατά σημεία του καθενός και δεν προσπαθούν να καλύψουν όλη τη διαδρομή μόνοι τους. Αντί να προσπαθούν να αποδείξουν την αξία τους, επικεντρώνονται στα χαρίσματά τους και συνθετικά στο τέλος το αποτέλεσμα τους ανταμείβει όλους.

Μέσα από τις διαφορετικές, συμπληρωματικές ικανότητες και τις διαφορετικές προσεγγίσεις στην επίλυση προβλημάτων παράγεται καινοτομία στην ομάδα.

Μέσα από την ενθάρρυνση της συχνής συνύπαρξης, τη δέσμευση χρόνου για παραγωγή νέων σκέψεων, τη διασφάλιση «open space», την ενθάρρυνση ανεπίσημων συζητήσεων και την ανταλλαγή εργασίας (job swaps) βελτιώνουμε τις σχέσεις των διαφορετικών μελών και προάγουμε την εμπιστοσύνη μεταξύ τους.

Το πλεονέκτημα της Ψυχολογικής Ασφάλειας για παραγωγικές και επιτυχημένες ομάδες, To project «Αριστοτέλης» της Google ανέλυσε το πώς χτίζονται οι ομάδες υψηλής παραγωγικότητας και κατέληξε στο συμπέρασμα πως η πιο σημαντική διάσταση που κάνει μια ομάδα να ξεχωρίζει είναι η «ψυχολογική ασφάλεια». Τον όρο αυτό δημιούργησε η Έιμι Έντμονσον, Καθηγήτρια Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Harvard. Ψυχολογική Ασφάλεια στην ομάδα σημαίνει να μη φοβάσαι να εκτεθείς, να ασκείς κριτική ή να κάνεις λάθος χωρίς να σκέφτεσαι πως θα τιμωρηθείς. Να ρωτάς, να ζητάς βοήθεια με αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας, να μιλάς με άνεση και ευαλωτότητα.

Στα πλαίσια της διαφορετικότητας που διαπνέει τις ομάδες, ο πιο θετικός οιωνός για την επιτυχία είναι να νιώθει ο καθένας πως μπορεί να είναι ο εαυτός του. Να νιώθουν όλα τα μέλη σημαντικά, να έχουν την αίσθηση της συν-διαμόρφωσης, να λαμβάνουν αναγνώριση για όσα συνεισφέρουν.

Ουσιαστικά αυτό που χρειάζονται τα μέλη μιας ομάδας για να είναι παραγωγικά και να συνεργαστούν προς την επιτυχία είναι να εκφράζονται ελεύθερα, να ακούγονται, να διερευνούν με περιέργεια, να λένε την «αλήθεια» τους και να διασφαλίζεται η αίσθηση της εμπιστευτικότητας μεταξύ τους.

Η διαφορετικότητα ως υγιές αντίβαρο στην απειλή του «Groupthink»

Πόσες φορές σας έχει συμβεί να επικρατήσει στην ομάδα μια μοναδική άποψη – συνήθως ενός ισχυρού , επιδραστικού χαρακτήρα - ώστε όσοι δεν τη συμμερίζονται να περιθωριοποιούνται; Αυτές είναι οι περιπτώσεις της ενδοομαδικής πίεσης , όπου υπάρχει μια φαινομενική ψευδαίσθηση ομοφωνίας, απόρριψη ή μη ρεαλιστική αξιολόγηση άλλων εναλλακτικών λύσεων, άρνηση συνυπολογισμού σημαντικών πληροφοριών και υποτίμηση κινδύνου.

Τα καλά νέα είναι πως όσο πιο μεγάλη είναι η διαφορετικότητα στα προφίλ των μελών της ομάδας, τόσο θα μεγαλώνει και η πιθανότητα να ακουστούν διαφορετικές απόψεις μέσω της πολυφωνίας. Παράλληλα αυξάνονται οι πιθανότητες να μπούνε «λειτουργικά όρια» σε μέλη που «καπελώνουν» τη συζήτηση, να μπει «μέτρο», να γκρεμιστούν ανυποχώρητοι τοίχοι που κόβουν τη σύνδεση μεταξύ των μελών της ομάδας.

Ποια είναι η κοινή συνισταμένη στη διαφορετικότητα;

Η διαφορετικότητα στη σύνθεση των μελών βοηθά την ομάδα να βλέπει τον κόσμο και τις προκλήσεις μέσα από διαφορετικούς φακούς.

Η διαφορετικότητα καλλιεργεί την ενσυναίσθηση στα μέλη, συνδέει τους ανθρώπους σε έναν ισχυρό πολυμορφικό πυρήνα.

Σκεφτείτε, λοιπόν, σε ποιό βαθμό προσλαμβάνετε ανθρώπους με διαφορετικές οπτικές, διαφορετικά backgrounds, διαφορετική εργαλειοθήκη για την επίλυση προβλημάτων, συμπληρωματικές ικανότητες;

Με σημαία τη διαφορετικότητα, ας έχουμε ως κοινή συνισταμένη στο προφίλ των μελών της ομάδας την κατανόηση και η αποδοχή του οράματος, την ευθυγράμμιση με την κουλτούρα που δεν προϋποθέτει ωστόσο την ταύτιση. Αυτός είναι και ένας θεμελιώδης τρόπος για να προάγουμε την καινοτομία σε βασική αξία της ομάδας επί του πρακτέου. Να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου οι άνθρωποι θα βγαίνουν από την ατομικότητά τους, θα συνδέονται φέρνοντας τα «δώρα» τους στο τραπέζι επειδή θα παρακινούνται από ένα ανώτερο κίνητρο, να συνεισφέρουν στο όραμα και στην ξεκάθαρα επικοινωνημένη αποστολή, την οποία κατανόησαν και αποδέχτηκαν εξ’αρχής.

elena-mitsimpona-1

Έλενα Μητσιμπόνα, PCC ICF

Managing Director Secret Key

e.mitsibona@secretkey.gr

read more ►