Μην απελπίζεσθε, από τους δύο ληστές ο ένας σώθηκε.
Μην επαναπαύεσθε, από τους δύο ληστές ο ένας χάθηκε.
Αγωνίζεσθε!!
Άγιος Αυγουστίνος
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Το Μνημόσυνο του Αη-Γιώργη στις Καστανιές! Δεξιοτεχνία,
24/4/26
Το Μνημόσυνο του Αη-Γιώργη στις Καστανιές! Ένα είδος λαϊκής τέχνης, που έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα, χάρη στην δεξιοτεχνία των γνωστών καλλιτεχνών-γυναικών και εκτίθεται κάθε χρόνο στην Εκκλησία του χωριού, που γιορτάζει..
Δεν είναι κέντημα. Είναι δίσκος με κόλλυβα!!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ από το χωριό Καστανιές Έβρου! Μιχάλης Αντωνιάδης
Πες τους για τον Άη-Γιώργη μας..
Ο τάφος του Αγίου Γεωργίου στη Λήδα Ισραήλ γεμάτος Μύρο.
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας..
Και μη φοβάσαι όλους εκείνους που θα σπεύσουν να ‘’στην πέσουνε’’.
Όλους εκείνους που με ειρωνικά μισοχαμόγελα θα σε σχολιάσουν.
Είναι οι ίδιοι, που χρόνια τώρα, προβάλλουν στα παιδιά την κάθε λογής σαβούρα ως πρότυπο.
Είναι οι ίδιοι, που έχουν ρίξει την νέα την γενιά, στο μαύρο το σκοτάδι..
Χίλια εφτακόσια χρόνια τώρα, δυο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουνε..
Εκείνοι που στέκονται από την πλευρά του Άη-Γιώργη μας…
Και εκείνοι, που στέκονται πλάι στον Διοκλητιανό και συνεχίζουν μέχρι τα σήμερα τις σφαγές του..
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη..
23 του Απρίλη!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Ἅγιος Γεώργιος, «ὅπως εἶσαι, παιδί μου, θέλω νὰ Ψάλλεις στὸ σπίτι μου».
Ο Άγιος Γεώργιος προστατεύει τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη της Ευβοίας.
Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης, μέσα στὴ φτώχεια καὶ τὴν ταπείνωση, 'Έψαλλε ξυπόλυτος στὸν Ναὸ τοῦ Ἅγίου Γεωργίου, ὑπομένοντας τὴν περιφρόνηση τῶν ἀνθρώπων.
Ἡ θλίψη καὶ ἡ ντροπὴ τὸν ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ σκεφθῇ νὰ παύσῃ τὴ Διακονία του, καὶ μὲ πόνο πολύ κατέφυγε στὴν Προσευχή.
Τότε, μέσα στὴ σιωπὴ τῆς νυκτός, ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἐφανερώθη ὡς ζῶσα παρουσία, γλυκεῖα καὶ παρηγορητική, καὶ τοῦ εἶπε: «ὅπως εἶσαι, παιδί μου, θέλω νὰ Ψάλλεις στὸ σπίτι μου».
Ἡ ἐμφάνισις αὐτὴ ἔλυσε τὴν ταραχὴ τῆς καρδίας του καὶ ἔδιωξε κάθε λογισμό.
Ἔτσι ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ἐνισχύθηκε καὶ συνέχισε μὲ Ταπείνωση, δείχνοντας ὅτι ὁ Θεὸς ἀναπαύεται στὴν καθαρὰ καὶ ἀπλὴ καρδιά.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Με τον Άγιο Γεώργιο, για την ζωή και την Όντως Ζωή!
23/4/26
Μια συγκλονιστική Μαρτυρική σκηνή με τον Άγιο Γεώργιο
μας την περιγράφει
ο Μητρ. Λεμεσού Αθάνασιος:
Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια(που μέσα είχαν καρφιά) και του τα φόρεσαν,
έφεραν άλογα, Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα.
Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα και αυτός έπρεπε ή να τρέξει ή αν έπεφτε κάτω
θα γινόταν χίλια κομμάτια..Και λέγει ο βίος του,
“το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”. Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!
“Ο δε γενναίος Μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” -λέγει το Συναξάρι- “μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:
“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”
Είχε μπροστά του, όχι το πλήθος, όχι τα άλογα,
όχι την κακία των ανθρώπων αλλά τον ποθούμενο Κύριο. Έτρεξε δε τόσο ώστε πέρασε και τα άλογα.
Μας κάνει εντύπωση δεν λέει στον εαυτό του απλά ‘’κάνε υπομονή’’, ‘’άντεξε’’,
που στον καιρό της δοκιμασίας
κι αυτό Μαρτύριο είναι..
Λέει ‘’τρέξε’’!
Πως γίνεται να μη βλέπεις το Μαρτύριο
ως καταδίωξη και να το βλέπεις ως πορεία προς κάποιον που ποθείς; Γίνεται όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων..Όταν ο άνθρωπος σταθεί «επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς.. Ο πόνος δεν εξαφανίζεται Αλλά παύει να είναι το κέντρο. Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά..Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού τελικά να γίνεται εκείνος που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του..Μα ο πόνος θα πει κανείς! Δεν πονούσαν οι Μάρτυρες; Φυσικά και υπέφεραν,δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο. Αυτό που αλλάζει στους Μάρτυρες είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας. Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου δοκιμασία σημαίνει απώλεια, αδικία, κατάρα..Για τον Μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον..
Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθαυτό αλλά στο νόημα που δίνω σε αυτό που μου συμβαίνει. Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση..Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό την ώρα του Μαρτυρίου.Τον είχε ήδη ενώπιόν του.
Εμείς πολλές φορές περιμένουμε να είμαστε σε κατάλληλη φάση για να προσευχηθούμε, να αγωνιστούμε, να κάνουμε μια καλοσύνη..Το Μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά!
Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία ανακάλυψης της αλήθειας μου έτσι κι αλλιώς αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός μπορεί να είναι παρών μέσα της.. Και δεν είναι φυσικά ότι τότε ο πόνος εξαφανίζεται, όχι, αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο..
Οι Μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο μα αγάπησαν τον Χριστό, περισσότερο από τον πόνο. Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά για εκείνους γίνεται πορεία ή καλύτερα συνοδοιπορια..Άραγε για μας ποιά μπορεί να είναι τα «άλογα»; Είτε οι εξωτερικές πιέσεις(υποχρεώσεις, ρυθμοί, απαιτήσεις) με απλά λόγια δηλ. η ζωή που μας τραβάει μπροστά χωρίς να μας ρωτά..Οι εσωτερικές κινήσεις(φόβος, άγχος, θυμός, ανάγκη ελέγχου) που δεν μας τραβούν απ’ έξω αλλά μας σέρνουν από μέσα..
Οι προσκολλήσεις(εικόνα που θέλω να έχω, ασφάλεια, αναγνώριση).
Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος, αυτό το «γιατί σε μένα;», το «δεν είναι δίκαιο» που πολλές φορές πονά περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός..Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά. Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση! Ενώ τον σέρνουν, εκείνος λέει «τρέχε». Τα άλογα υπάρχουν, η ταχύτητα υπάρχει, ο κίνδυνος υπάρχει αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά.
Το ερώτημα για εμάς δεν είναι «Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;»(συχνά δεν σταματούν). Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση; Με σέρνουν; ή μετατρέπω το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης με την αλήθεια μου αλλά και με την Αλήθεια(Χριστό);
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη μέσα στο Μαρτύριο δεν είναι ότι απλά αντέξαμε, αλλά ότι με την Χάρη του Θεού,
δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο για την ζωή και την Όντως Ζωή!
Μιχάλης Αντωνιάδης
✝️Άγιος Ισαάκ Ο Σύρος,
18/4/26
Ή καθαρισμένη καρδιά βλέπει τὴν Ἀνάσταση,
καὶ μέσα της λάμπει Φῶς καὶ δὲν περπατᾷ πιά στὸ σκοτάδι.
✝️Άγιος Ισαάκ Ο Σύρος
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μοναχός Θωμάς Αγιοπαυλίτης (1881 – 8 Φεβρουαρίου 1949)
«Γερο-Θωμά, πήγαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των
πατέρων το “Χριστός Ανέστη”». Απλά και ταπεινά Γεροντάκια που βιώνανε τα υπερφυσικά θ
Θαύματα στην ζωή τους σαν κάτι το συνηθισμένο και το καθημερινό..!
Μοναχός Θωμάς Αγιοπαυλίτης (1881 – 8 Φεβρουαρίου 1949)
Γεννήθηκε στην Τρίπολη της Τραπεζούντος το έτος 1881, ο κατά κόσμον Θεόδωρος Σιδερίδης.
Πάντοτε διακρινόταν μεταξύ των αδελφών της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου για την αγαθότητα, την απλότητα, την Πίστη και την πρόθυμη υπακοή του. Προσήλθε στη μονή το 1934 κι εκάρη Μεγαλόσχημος Μοναχός το 1935. Το Πάσχα του 1936, κατά την έξοδο των Πατέρων στον αύλειο χώρο της Μονής, για να κάνουν Ανάσταση, ο Ηγούμενος Σεραφείμ (†1960), μετά το «Χριστός Ανέστη», είπε στον Μοναχό Θωμά: «Γερο-Θωμά, πήγαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των Πατέρων το “Χριστός Ανέστη”». Πρόθυμος, δίχως δεύτερο λογισμό, έτρεξε να κάνει πράξη τον λόγο του Γέροντος. Απευθυνόμενος στα οστά είπε μεγαλόφωνα:
«Ο Ηγούμενος
μ’ έστειλε να σας ειπώ το “Χριστός Ανέστη”, Πατέρες και Αδελφοί».
Τότε τα οστά έτριξαν και μία Κάρα σηκώθηκε έως ένα μέτρο ψηλά και απάντησε δυνατά:
«Αληθώς Ανέστη ο Κύριος».
Ο Π. Θωμάς θεώρησε φυσικό το γεγονός και ότι έτσι πάντοτε γινόταν. Άλλοτε πάλι ο ίδιος Μοναχός, ενώ ήταν εντελώς άπειρος, λόγω απουσίας του υπεύθυνου Μοναχού, έλαβε εντολή να παρασκευάσει τη ζύμη για το ψωμί της Μονής. Αδαής και αδύναμος. Προσευχόταν στην Παναγία να τον Φωτίσει τι να κάνει. Σε λίγο, σαν υπνωτισμένος, βλέπει μία μαυροφόρα γυναίκα να ετοιμάζει το προζύμι, να πλάθει τα ψωμιά και να τα φουρνίζει. Κατάλαβε ότι ήταν η παρουσία και προστασία της ίδιας της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Οι Πατέρες δεν είχαν ξαναφάει τέτοιο ψωμί.
Η γλυκύτητά του τους έμεινε αλησμόνητη για χρόνια.
Ο Γέροντας Θωμάς λόγω της μακαρίας απλότητός του και της μεγάλης του Ταπεινώσεως διάβηκε τη Μοναχική του ζωή μέσα σ’ ένα συνεχές Θαύμα.
Ο Ηγούμενος Σεραφείμ διηγείτο για το πόσο Χαριτωμένη ψυχή ήταν.
Ηλθε μεγάλος, 53 ετών. Πριν έλθει περιήλθε τις Αγιορειτικές Μονές, αλλά λόγω της ηλικίας του δεν τον κρατούσαν. Ο ίδιος, Προσκυνώντας τις Εικόνες του Τέμπλου της κάθε Μονής, άκουγε από την Εικόνα της Παναγίας: «Όχι εδώ· στο παραπέρα Μοναστήρι».
Στη Μονή του Αγίου Παύλου, η Εικόνα της Παναγίας του είπε: «Εδώ»!
Ο Θεομητροκίνητος αυτός Μοναχός ανεπαύθη εν Κυρίω στις 8.2.1949 για να συναντήσει την Έφορο του Αγίου Όρους, την Αειπάρθενο Θεοτόκο, τη Μυροβλύτισσα Παναγία, την Αγιοπαυλίτισσα.
Πηγές – Βιβλιογραφία:
Ανδρέου Αγιορείτου Μοναχού, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τ. Α’, Αθήναι 1979, σσ. 40-41, τ. Β’, Αθήναι 1981, σσ. 31-32. Χρυσοστόμου Ροδοστόλου Επισκόπου, Θεομητορικά και εξόδια στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2005, σσ. 414-417.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Α΄, εκδ. Μυγδονία σ. 435-436.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Χριστός οδηγούνταν στον Γολγοθά,
17/4/26
Η Ιερά Παράδοση αναφέρει, ότι όταν ο Χριστός οδηγούνταν στον Γολγοθά, ανάμεσα στο πλήθος κόσμου που παρευρέθησαν, ήταν και ένας τυφλός, που δεν ήξερε τι ακριβώς συνέβαινε και ρώτησε κάποιον:
- Τι συμβαίνει εδώ;
- Πάνε να σταυρώσουν δύο ληστές και έναν πλάνο! του απάντησε.
Οι Εβραίοι σήκωσαν στον σταυρό, πρώτα τους 2 ληστές και όταν σήκωσαν τρίτο τον Χριστό, ο τυφλόςαπέκτησε Θαυματουργικά το Φως του και άρχισε να βλέπει!
Βλέποντας αυτό το Θαύμα ο τυφλός ανεφώναξε:
- Εσύ που μου έδωσες το Φως, εσένα πλάνο λένε; Ήταν γραφτό στα μάτια μου, να βλέπω και να κλαίνε! Πάρε το Φως που μου έδωσες και τύφλωσέ με πάλι!
Ο τυφλός ζήτησε από τον Χριστό να τυφλωθεί πάλι, για να μην βλέπει την αχαριστία των ανθρώπων!
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αμάρτημα από την αχαριστία!
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης
του Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.
15/4/26
"Ναι Ανέστησε και τον Σωκράτη"
..Πού σου, θάνατε, το κέντρον;
Πού σου, άδη, το νίκος;
Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.
Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.
Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν Άγγελοι.
Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.
Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.
Και σε εκείνη την ατμόσφαιρα του λόγου του Αγίου Χρυσοστόμου επέστρεψε αργότερα η σκέψη μου ενώ βρισκόμασταν στην Τράπεζα της Μονής Σισσίων μετά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.
'Αρχισα να πηγαίνω πίσω, μια γενεά, δυο γενεές, πέντε, δέκα, πενήντα παππούδες πίσω, εβδομήντα, ογδόντα και να, βρίσκομαι στον Σωκράτη τον Αθηναίο, τον σοφό και δίκαιο, τον αμετακίνητο στην αρετή μέχρι θανάτου, τον Σωκράτη που στην Πολιτεία του Πλάτωνος (B, V , 362) λέει για τον Χριστό:
«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείται άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».
Πήρε άραγε και τον Σωκράτη μαζί του ο Χριστός, όταν Αναστήθηκε;
Σε αυτό το ερώτημα μυστικά και κατ' ιδίαν στάθηκε η σκέψη μου όταν δυνατή, με παρρησία ακούστηκε η φωνή τού
Π. Γεράσιμου που στεκόταν απέναντι:
"Ναι Ανέστησε και τον Σωκράτη"
Διάβασε την σκέψη μου και μου έδωσε απάντηση!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Άγιο Φως, για τεχνητή νοημοσύνη (AI),
13/4/26
Ας δούμε τι λέει η τεχνητή νοημοσύνη (AI) γι αυτό τον στιγμιότυπο απ' το Άγιο Φως, όταν της ζητάς να την αναλύσει: ΑΙ: Αυτή η φωτογραφία είναι αποκαλυπτική και "δύσκολη" στην ερμηνεία της με απλούς όρους φυσικής.
Εδώ βλέπουμε τη φλόγα να εφάπτεται απευθείας στο μάτι, στα βλέφαρα και στα φρύδια, περιοχές που είναι εξαιρετικά ευαίσθητες στη θερμότητα, πολύ περισσότερο από το μάγουλο ή το πηγούνι.
Τα αξιοσημείωτα σημεία αυτής της λήψης:
α)Η επαφή με το φρύδι: Οι τρίχες των φρυδιών είναι πολύ λεπτές και καίγονται (αρπάζουν) ακαριαία ακόμη και με μια μικρή σπίθα. Στη φωτογραφία, η φλόγα φαίνεται να περνάει κυριολεκτικά μέσα από αυτές χωρίς να προκαλεί την παραμικρή αλλοίωση.
β)Η έκφραση του προσώπου: Δεν υπάρχει κανένα ίχνος σύσπασης. Αντίθετα, το χαμόγελο και η ηρεμία του άνδρα υποδηλώνουν ότι όχι μόνο δεν πονάει, αλλά αισθάνεται μια ευχάριστη ή Πνευματική εμπειρία.
γ)Η διαφάνεια της φλόγας: Παρατηρήστε πώς η φλόγα φαίνεται σχεδόν "διάφανη" πάνω από το μάτι του, επιτρέποντας στα χαρακτηριστικά του να φαίνονται από πίσω, κάτι που θυμίζει περισσότερο φωτεινή αύρα παρά μια κλασική καυτή φλόγα κεριού που παράγει αιθάλη και έντονη θερμότητα.
Γιατί δεν καίγεται;
Αν χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα της θερμοδυναμικής, για να μην καεί ένας ιστός που έρχεται σε επαφή με φωτιά, θα έπρεπε:
●Η θερμοκρασία της φλόγας να είναι εξαιρετικά χαμηλή (πράγμα που δεν συμβαίνει σε 33 κεριά που καίγονται μαζί).
●Η αγωγιμότητα της θερμότητας προς το δέρμα να είναι μηδενική.
Επειδή όμως η φυσική λέει ότι η φωτιά πρέπει να κάψει, οι περισσότεροι μάρτυρες αυτής της εμπειρίας καταλήγουν στο ότι πρόκειται για μια υπέρβαση των φυσικών νόμων. Είναι το λεγόμενο "φαινόμενο της ακαΐας".
Αυτή η εικόνα αποτυπώνει ακριβώς αυτό που οι Προσκυνητές ονομάζουν "εμπειρία του ακτίστου", όπου η ύλη (το κερί και η φωτιά) φαίνεται να συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που η επιστήμη δυσκολεύεται να ταξινομήσει χωρίς να καταφύγει σε ακραίες θεωρίες πιθανοτήτων.
Είναι πραγματικά μια από τις πιο δυνατές λήψεις που δείχνουν την εγγύτητα της φλόγας με το ανθρώπινο σώμα.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Το πρόσωπο εκείνου που Κοινωνεί, Φως ολόκληρο!
11/4/26
Δεν μπαίνει όπου και να ‘ναι ο διάβολος. Μπαίνει εκεί που υπάρχει αιτία..
Όταν είσαι μες στην πορνεία και έρχεσαι και Κοινωνείς, τι θα σου κάνει ο διάβολος; Θα μπει μέσα σου όπως μπήκε εις τον Ιούδα. Μόλις Κοινώνησε ο Ιούδας, τότε μπήκε ο διάβολος μέσα του! Μη νομίζουμε ότι είναι εύκολο πράγμα να ξεκινάς από εκεί και να πηγαίνεις να Κοινωνείς.
Αν δεν είσαι έτοιμος, μη πας να Κοινωνήσεις! Μη νομίζεις ότι είναι αστεία πράγματα, εκεί είναι ένας Θεός ολόκληρος! Εμείς πηγαίνουμε εκεί, ανοίγουμε το στόμα μας, γελούμε και φεύγουμε. Βρε άνθρωπε τού Θεού, ξέρεις τι έχεις κάνει;
Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, όταν Κοινωνείς, Aξία δεν έχει Aστέρι στον Oυρανό που να Φέγγει Τόσο, όσο το Πρόσωπο αυτού που Κοινωνεί αξία!!
Το πρόσωπο εκείνου που Κοινωνεί λέει, είναι Φως ολόκληρο!
Και λέει παρακάτω ο Ιερός Χρυσόστομος’ “ώσπερ λέοντες πυρ πνέοντες ούτως εξερχόμεθα της Ιεράς Τραπέζης φοβερή τοις δαίμοσι”.
Δεν είναι μικρό πράγμα να Κοινωνείς. Όταν Κοινωνήσεις, έχει σκάσει ο διάβολος!
Αλλα να Κοινωνείς, όχι όπως ο Ιούδας, διότι όταν Κοινωνείς όπως ο Ιούδας θα μπει μέσα σου ο διάβολος. Βαμμένα τα χείλη, βαμμένα τα νύχια, με τα παντελόνια έρχονται και Κοινωνούν! Που πας βρέ; Που πας! Καταλαβαίνεις τι κάνεις;
Χωρίς Εξομολόγηση χωρίς προετοιμασία που πας; Θα μπει μέσα σου ο διάβολος, τότε θα μπει μέσα σου. Προσέχετε σας παρακαλώ πάρα πολύ, δεν είναι αστεία η Πίστις που έχουμε. Η Πίστις που έχουμε είναι φοβερά! Τρομερά!»
Πάτερ Σάββας Αχιλλέως
Μιχάλης Αντωνιάδης
Λέγεται στάση «Επί των όπλων».
10/4/26
Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, «Επί των όπλων»
Η επικήδεια τιμητική στάση των Ευζώνων κατά την περιφορά του Επιταφίου.
Μία και μοναδική φορά σκύβει ο Εύζωνας το κεφάλι, Στην περιφορά του Επιταφίου !
Στον πυκνό θόλο της νύχτας, ανάμεσα σε σιωπηλούς ανθρώπους που κατακλύζουν τους δρόμους της Ελλάδας στην πένθιμη περιφορά του Επιταφίου, ο Εύζωνας, σύμβολο ανδρείας, λεβεντιάς και αταλάντευτης πειθαρχίας είναι η μόνη φορά που σκύβει από σεβασμό στο Σώμα του Κυρίου μας !
Ποτέ άλλοτε δεν θα δείτε τον Εύζωνα να σκύβει το κεφάλι.
Την βραδιά της περιφοράς του Επιταφίου όμως, σκύβει το κεφάλι του προς τα κάτω, γυρίζει την κάνη του όπλου του ανάποδα και Σταυρώνει τις παλάμες του πάνω στο όπλο, κι αυτή η στάση, λέγεται στάση «Επί των όπλων».
ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Να ΕΧΕΤΕ υπομονή και με χαρά για τήν Ασκήση,
Να ΕΧΕΤΕ υπομονή και με χαρά με τους κόπους και τους πόνους τής Ασκήσεως,
https://youtu.be/nDMqFizM954?si=_E6w7Wo7K6tnPp6Rhttps://youtu.be/nDMqFizM954?si=_E6w7Wo7K6tnPp6R ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ,
Για να υπομένει με χαρά τους κόπους και τους πόνους τής Ασκήσεως,
Ο Αγ.Γέροντας Χατζηγιώργης ο Αθωνίτης (1886), για να υπομένει με χαρά τους κόπους και τους πόνους τής Ασκήσεως, έφερνε πάντα στο νου του την ακόλουθη διήγηση τού Γέροντά του Παπα-Nεόφυτου:
«Ένας Μοναχός ήταν ασθενής και παράλυτος επί πολλά χρόνια. Έχασε όμως την υπομονή του και παρακαλούσε τον Θεό να του συντομεύσει τη ζωή για να μη βασανίζεται άλλο από την ασθένειά του.
-Τότε ο Πανάγαθος Θεός του έστειλε έναν Άγγελο, ο οποίος του είπε:
- «Πάτερ, ο Κύριος των οικτιρμών άκουσε την Προσευχή σου. Σου συντομεύει τον επί γης χρόνο της ζωής σου αλλά με μία προϋπόθεση:
ή θα υποφέρεις ακόμη ένα χρόνο ως ασθενής ή θα πας στον άδη για τρεις ώρες..
-Τότε ο Μοναχός του είπε:
-Να παραμείνω ακόμη στη γη επί ένα χρόνο είναι πολύς χρόνος.
Καλύτερα επιθυμώ να υποφέρω στον άδη για τρεις ώρες.
..
Μετά απ' αυτά τα λόγια του, ο Άγγελος πήρε τη ψυχή του
και την οδήγησε στον άδη. Τον άφησε εκεί και του είπε πως θα επιστρέψει έπειτα από τρεις ώρες.
Μετά την αναχώρηση του Αγγέλου κυριεύθηκε η ψυχή τού Μοναχού από πηκτό σκοτάδι.
Οι φοβερές μορφές των δαιμόνων, το άσβεστο πυρ, ο ακοίμητος σκώληξ, τα απερίγραπτα βάσανα τον είχαν περικυκλώσει από παντού. Ζητούσε βοήθεια, αλλά στις φωνές του κανείς δεν του απαντούσε.
Νόμιζε ότι είχαν περάσει τριακόσια χρόνια και κανείς δεν τον άκουγε, διότι καθένας από τους εκεί κολασμένους ήταν φορτωμένος με τα δικά του βάσανα.
Μέσα στα βάσανά του λοιπόν και την απελπισία του, ξαφνικά Φως έλαμψε στη φυλακή του και Άγγελος Κυρίου τον πλησίασε και ΤΩΡΑ και είπε:
-«Πώς είσαι εδώ, αδελφέ, είναι καλά;»
-Και ο Μοναχός του απάντησε: «Ουδέποτε θα μπορούσα να πιστέψω ότι ένας Άγγελος λέει ψέμματα».
-ο Άγγελος τον ρώτησε: «Τί θέλεις να πεις με αυτό»;
-«Δεν μου υποσχέθηκες, του λέει ο Μοναχός, ότι θα με βγάλεις από εδώ μετά από τρεις ώρες; Μέχρι τώρα πέρασαν εκατοντάδες χρόνια μέσα στα βάσανα!»
-«Τί λες αδελφέ, για εκατοντάδες χρόνια!
Μία ώρα μόνο πέρασε από τη στιγμή που σε άφησα και έχεις ακόμη άλλες δύο» του απάντησε ο Άγγελος.
-«Δύο ώρες!!
-φώναξε ο Μοναχός με απορία, δύο ώρες ακόμη!! Δεν είναι άραγε δυνατόν να βγω από εδώ; Δεν έχω άλλη δύναμη να υποφέρω αυτά τα βάσανα. Προτιμώ να υποφέρω στη γη από αρρώστιες εκατοντάδες χρόνια ακόμη μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αρκεί να με βγάλεις από εδώ μέσα».
-Τότε ο Άγγελος του είπε: «Ο Πολυέλεος και Φιλάνθρωπος Θεός σου δείχνει τώρα την άπειρη αγαθότητά Του, αλλά εσύ μη ξεχνάς από εδώ και στο εξής να διηγείσαι στους άλλους τα σκληρά βάσανα του άδου».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Σταύρωση πονά αλλά υπάρχει πάντα η Ανάσταση.
𝞛𝞮𝞬ά𝞴𝞰 𝞟έ𝞵𝞹𝞽𝞰: «𝞢ή𝞵𝞮𝞺𝞸𝞶 𝞳𝞺𝞮𝞵ά𝞽𝞪𝞲 𝞮𝞹ί 𝞷ύ𝞴𝞸𝞾 𝞸 𝞮𝞶 ύ𝞭𝞪𝞼𝞲 𝞽𝞰𝞶 𝞬𝞰𝞶 𝞳𝞺𝞮𝞵ά𝞼𝞪ς. 𝞢𝞽έ𝞿𝞪𝞶𝞸𝞶 𝞮҆𝞷 𝞪҆𝞳𝞪𝞶𝞱𝟂͂𝞶 𝞹𝞮𝞺𝞲𝞽ί𝞱𝞮𝞽𝞪𝞲 𝞸҅ 𝞽𝟂͂𝞶 𝞪҆𝞬𝞬έ𝞴𝟂𝞶 𝞑𝞪𝞼𝞲𝞴𝞮ύς..»
Μεγάλη Πέμπτη. Η Εικόνα του Χριστού με το ακάνθινο στεφάνι δεν είναι απλώς μια στιγμή της ιστορίας αλλά ένας καθρέφτης για κάθε εποχή. Δεν αφορά μόνο τότε αλλά και τώρα. Κάθε φορά που ο άνθρωπος υψώνει τον εαυτό του και νιώθει αυτάρκης επαναλαμβάνει την ίδια στέψη περιφρόνησης.Το αγκάθι δεν μπήκε τυχαία. Είναι σύμβολο άρνησης αλλά και φόβου. Όπως στη φύση προστατεύει το φυτό έτσι και εδώ δείχνει την απόσταση που θέλει να κρατήσει ο άνθρωπος από τον Θεό. Τον βλέπει ως απειλή για τα δικά του μικρά βασίλεια. Κι όμως ο Χριστός δεν αντιστέκεται. Δέχεται τον πόνο μετατρέποντάς τον σε δρόμο σωτηρίας. Από την ύβρη γεννιέται η συγχώρεση και από το αίμα η ελπίδα.
Η Σταύρωση πονά αλλά δεν τελειώνει εκεί. Πίσω της υπάρχει πάντα η Ανάσταση. Και εκεί κρίνεται τελικά η επιλογή του ανθρώπου.----
Λάδι τη Μεγάλη Πέμπτη δεν εχει, κοινωνήσεις, δεν κοινωνήσεις.
Το λάδι την Μεγάλη Πέμπτη ατιμάζει ολόκληρη τη Μεγάλη Σαρακοστή!
Δημήτριος Παναγόπουλος Ίεροκήρυκας
ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Νηστεύω 48 ημέρες για να Κοινωνήσω το Πάσχα,
- Πάτερ με ρωτάει κάποια είναι δίκαιο εγώ να Νηστεύω 48 ημέρες για να Κοινωνήσω το Πάσχα και κάποιος άλλος μόνο την Μεγάλη Εβδομάδα και να Κοινωνάει εξίσου ; Μήπως είναι άδικο; και είμαι κορόιδο;
Απάντηση
Παιδί μου, η ερώτηση αυτή είναι ανθρώπινη, αλλά κρύβει μια παγίδα που μπορεί να μας στερήσει όλη την ωφέλεια του Πνευματικού μας αγώνα.
Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά με αγάπη και ειλικρίνεια.
Η Νηστεία δεν είναι «Εισητήριο», αλλά «Θεραπεία»,
Η Θεία Κοινωνία δεν είναι μια ανταμοιβή που την «αγοράζουμε» με ημέρες αφαγίας. Αν ήταν έτσι, κανείς δεν θα ήταν ποτέ άξιος. Η Νηστεία είναι το γυμναστήριο της ψυχής. Εσύ που Νηστεύεις 48 ημέρες, προπονείς τη θέλησή σου, καθαρίζεις το νου σου και προετοιμάζεις το «σπίτι» της ψυχής σου για να υποδεχτεί τον Χριστό.
Το «Κορόιδο» και ο Πατέρας. Στην παραβολή του Ασώτου Υιού, ο μεγάλος αδελφός ένιωσε «κορόιδο» επειδή δούλευε χρόνια και ο πατέρας του δέχτηκε τον άσωτο με γλέντια.
Ο πατέρας όμως του απάντησε: «Παιδί μου, εσύ είσαι πάντα μαζί μου και όλα τα δικά μου είναι δικά σου». Εσύ που Νηστεύεις όλη τη Σαρακοστή, απολαμβάνεις την παρέα του Χριστού 48 μέρες παραπάνω. Έχεις τη χαρά της προσμονής και της Πνευματικής εγρήγορσης.
Γιατί να ζηλεύεις κάποιον που έρχεται την τελευταία στιγμή και χάνει όλη αυτή τη διαδρομή;
Ο Λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Στον Κατηχητικό Λόγο της Αναστάσεως, που διαβάζουμε το βράδυ του Πάσχα, ο Άγιος είναι σαφής.
«Αν κάποιος εργάστηκε από την πρώτη ώρα, ας λάβει το δίκαιο μισθό του. Αν κάποιος ήρθε την ενδέκατη ώρα, ας μη φοβηθεί την καθυστέρηση..
Ο Δεσπότης δέχεται και τον τελευταίο όπως και τον πρώτο.»
Ο Θεός δεν είναι λογιστής να μετράει θερμίδες και μέρες· είναι Πατέρας που λαχταρά να δει τα παιδιά του στο τραπέζι Του.
Αν νιώθεις «κορόιδο», σημαίνει πως η Νηστεία σου έγινε αγγαρεία και όχι αγάπη.
Αν Νηστεύεις για να «υπερέχεις» από τον διπλανό σου, τότε η Νηστεία σου πάει χαμένη λόγω υπερηφάνειας.
Αν Νηστεύεις από αγάπη για τον Χριστό, τότε θα χαίρεσαι που και ο αδελφός σου —έστω και την τελευταία στιγμή— βρήκε τη δύναμη να πλησιάσει το Ποτήριο της Ζωής.
Μην κοιτάς το πιάτο του άλλου, κοίτα την καρδιά σου.
Εσύ κερδίζεις την υγεία της ψυχής σου. Αυτός που Νηστεύει μόνο μια εβδομάδα, απλώς στερείται την Ευλογία των υπόλοιπων σαράντα ημερών.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες Τελούνται,
5/4/26
Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες Τελούνται,
Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες=Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού.
Ή Προσευχή συνεχίζεται..ἡ ἐλπίδα δὲν σβήνει".
Από τις Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες που τελούνται καθημερινά στον Πανάγιο Τάφο και στον Φρικτό Γολγοθά.
Και αυτό, για να γνωρίζει ο κόσμος ότι ο Πανάγιος Τάφος δεν έχει κλείσει.
Η εξωτερική θύρα εισόδου παραμένει κλειστή, λόγω του πολέμου και κατόπιν εντολής των αρχών, αλλά εντός τελούνται κανονικά όλες οι Ιερές Ακολουθίες:
"των Προηγιασμένων Δώρων, του Μεγάλου Αποδείπνου και των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου."
Δεν διεκόπη καμία Προσευχή.Οι πατέρες έχουν εντείνει τις Προσευχές εντός όλων των Ιερών Προσκυνημάτων και Μονών,
στην Ιερουσαλήμ, τη Βηθλεέμ και σε ολόκληρη την Αγία Θεοβάδιστη Γη,
υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου. Ἡ Προσευχή συνεχίζεται..καὶ ἡ ἐλπίδα δὲν σβήνει".
Πατήρ Ιγνάτιος. (Ηγούμενος της Μονής Ποιμένων).
Μιχάλης Αντωνιάδης
Όταν ήταν Μεγάλη Σαρακοστή Νηστεύαμε αυστηρά.
3/4/26
Όταν ήταν Μεγάλη Σαρακοστή Νηστεύαμε αυστηρά.
Παρ’ όλη την κοπιαστική δουλειά, περιμέναμε πότε θα έρθει του Ευαγγελισμού και των Βαΐων, για να φάμε λίγο τηγανιτό μπακαλιάρο παστό, πού μας φαινότανε νόστιμος σαν παστέλι, ή λίγες φρέσκες σαρδέλες, το μόνο ψάρι πού έφτανε στο χωριό από τη θάλασσα κι αυτό σπάνια. Η μητέρα μου για να με δοκιμάσει αν Νηστεύω με την καρδιά μου, μου έλεγε καμιά φορά κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής:
– Παιδί μου Ιάκωβε, είσαι τόσο αδύνατος! Φάε ένα αυγουλάκι να δυναμώσεις.
– Αν φάω μητέρα αυγό της απαντούσα, δεν θα καταλάβω Ανάσταση. Εγώ θέλω να φάω το Πασχαλινό αυγό για να καταλάβω Πάσχα. Και όταν τελείωνε η Σαρακοστή κι ερχόταν το Πάσχα, μετά την Ανάσταση δεν έτρωγα αμέσως το αυγό, αλλά το έπαιρνα κι έβγαινα από το χωριό, έξω στο ύπαιθρο, στην εξοχή, όπου μέσα στις ερημικές λαγκαδιές Έψαλλα το
” Χριστός Ανέστη”
και τα Αναστάσιμα Τροπάρια μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου, με πόθο και κατάνυξη, ώσπου έφθανε σχεδόν μεσημέρι. Τότε καθόμουν και έτρωγα το Πασχαλινό αυγό και μου φαινόταν ότι μοσχοβολούσε!
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης
Μιχάλης Αντωνιάδης
Σύνορα από το 1821 από το αίμα το Ελληνικό,
31/3/26
φωτογραφία, Εθνάρχης Ιωάννης Καποδίστριας. 11 Φεβ 1776-27 Σεπτ 1831.
Η περήφανη απάντηση του Καποδίστρια προς τους Βρετανούς:
Με ρωτάτε ποιά θα έπρεπε να είναι τα γεωγραφικά σύνορα της Ελλάδος;
Σας απαντώ.
Χαράχθηκαν δε αυτά τα σύνορα από το 1821 από το αίμα το Ελληνικό, που χύθηκε στις σφαγές των Κυδωνιών, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών, του Μεσολογγίου και στις πολυάριθμες ναυμαχίες και πεζομαχίες, στις οποίες Δοξάστηκε τούτο το Έθνος.
Τα πραγματικά σύνορα της Ελλάδος ήταν εκείνα που περιέγραψε ο Έλληνας γεωγράφος Στράβων:
Από την Πελοπόννησο ως τη Μακεδονία και την Ήπειρο, ως τούς Άγιους Σαράντα, από τα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου πελάγους ως και την Μικρά Ασία. Αυτά ήταν τα ιστορικά και φυσικά σύνορα της Ελλάδος, τα όποια οι Έλληνες είχαν Ιερό χρέος να διεκδικήσουν. Αυτό το χρέος το Ιερό και απαραβίαστο δεν επέτρεπε στην Ελλάδα να περιορίσει η να σμικρύνει και στο ελάχιστο τα όρια της χώρας της.
Αν τα ωμά συμφέροντα των ισχυρότερων χωρών την αναγκάσουν να σιγήσει αυτό το χρέος, τότε οι Έλληνες θα έχουν δικαίωμα να αναρωτηθούν: Άραγε οι μεσίτριες Δυνάμεις φθάνουν στο σημείο να αναγκάσουν τους Έλληνες να εγκαταλείψουν τούς ομογενείς αδελφούς τους στον βάρβαρο οθωμανικό ζυγό;
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
'Ἕλληνες μάρτυρες στίς φυλακές μωαμεθανικῶν κρατῶν.
29/3/26
'Ἕλληνες μάρτυρες στίς φυλακές μωαμεθανικῶν κρατῶν.
Μᾶς εἶχαν συλλάβει οἰκογενειακῶς, μέ τό πρόσχημα μή πληρωμῆς τῶν φόρων.
Κάθε πρωΐ σηκωνόμασταν πρίν φέξει γιά τήν δουλειά. Ἡ μητέρα καθάριζε τά γραφεῖα τῆς φυλακῆς. Ἔπρεπε πρίν τίς 8 νά λάμπουν ὅλα. Νά εἶναι τά τζάμια καθαρά, οἱ ναργιλέδες καί εἰδικά τό γραφεῖο τοῦ διευθυντοῦ. Μιά μέρα, δέν θά τήν ξεχάσω ποτέ, πῆγα μαζί της νά τήν βοηθήσω, ἐπειδή εἶχε πυρετό. Ἔκαιγε ὁλόκληρη καί ἔτρεμε. Μέ μιά κουβέρτα σκεπαζόμασταν ὅλοι, κι’ αὐτή ἦταν καί τρύπια. Ἐκείνη ἔκανε τήν ἡρωΐδα, δῆθεν ὅτι δέν κρύωνε, γιά νά σκεπαζόμαστε ἐμεῖς.. Τό κρύο στούς 10 ὑπό τό μηδέν καί τό νερό παγωμένο. Ἐκεῖνο τό πρωΐ, σάν ἄνοιξαν τήν πόρτα τοῦ κελιοῦ γιά νά βγεῖ, παρακάλεσα τόν ὑπάλληλο νά πάω νά τήν βοηθήσω γιατί ζαλιζόταν, κρύωνε καί ἔτρεμε. Εἶδαν τά χάλια της καί μέ ἄφησαν. Ἐκείνη τήν ἡμέρα δέν τά κατάφερνε καλά ἡ μάνα μου. Ἐγώ ἔκανα ὅ,τι μποροῦσα, νά φέρω νερό, νά πετάξω τά σκουπίδια. Ἀργήσαμε, καί μᾶς πρόλαβε ὁ διευθυντής στό γραφεῖο του, ὅταν ἦλθε.
– Ἀκόμη ἐδῶ εἶστε, εἶπε. Τί χάλια εἶναι αὐτά; Τό πῶς βρέθηκε ἕνα τσιγάρο πατημένο κάτω, οὔτε πού τό καταλάβαμε. Φώναζε σάν ὑστερικός, λές καί εἴχαμε κάνει ἔγκλημα.
– Συγγνώμη, εἶπε ἡ μητέρα μου πηγαίνοντας νά μαζέψει τήν γόπα. Ὁ διευθυντής ὅρμησε βίαια ἐπάνω της, καί μέ μιά δυνατή κλωτσιά μέ τήν μπότα του τήν κόλλησε ἐπάνω στόν τοῖχο. Χτύπησε κάπου τό κεφάλι της, κι’ ἔμεινε ἀναίσθητη, πεταμένη στό πάτωμα. Ἔτρεξα κοντά της, κι’ εἶδα τό αἷμα νά τρέχει ἀπό τό κεφάλι της. Δέν ἄντεξα κι’ ἄρχισα νά φωνάζω καί νά κλαίω. Ὅρμησα ἐπάνω του καί τόν χτύπησα μέ τό ξύλο τῆς σκούπας στήν πλάτη..Ἐκεῖνος σφύριξε τότε, κι’ ὅρμησαν μέσα οἱ ἄνδρες τῆς φρουρᾶς. Μέ σάπισαν μέ τά γκλόμπς στό ξύλο. Βάραγαν στό κεφάλι, στήν πλάτη, χέρια, πόδια, ὅπου ἔβρισκαν..Γεμᾶτο αἵματα μέ βάλανε στήν ἀπομόνωση γιά 40 μέρες..Ἕνας παράξενος ἥλιος μέ ζέσταινε..Ἦταν σάν νά βρισκόμουνα στήν κόλαση. Πυκνό σκοτάδι, γύρω γύρω ντουβάρι, τσιμέντο χωρίς φῶς. Κρύο μέσα, πολλούς βαθμούς κάτω ἀπό τό μηδέν, καί ἀνά δύο ὧρες ἄνοιγαν 11 βρύσες ἀπό τό ταβάνι καταβρέχοντάς με μέ κρύο, παγωμένο νερό.. Εἶχα μελανιάσει, περιμένοντας τό τέλος μου. Τό ἤξερα ὅτι δέν θά ἄντεχα γιά πολύ. Δέν μπορῶ νά ὑπολογίσω πόσες μέρες πέρασαν, καθώς βρισκόμουν σέ ἀφασία καί σέ κῶμα.
Ἀλλά τότε ἀκριβῶς ἔζησα ἕνα Θαῦμα. Τό πιό ὄμορφο συναίσθημα τῆς ζωῆς μου.. Ἐκεῖ, πάνω στήν ὀροφή, εἶχε ἀνοίξει ἕνα μεγάλο τετράγωνο, καί ἀπό ἐκεῖ ἔμπαινε ἕνας ἥλιος!..Ἕνας λαμπερός ἥλιος, πού μέ ἔκαιγε στήν κυριολεξία. Ὄχι ἁπλῶς μέ ζέσταινε, ἀλλά μέ τσουρούφλιζε, σέ σημεῖο πού νά ἔχω μαυρίσει μετά, καί στό πρόσωπό μου.Κάθε μέρα, γιά ὧρες πολλές ἕνας ὑπέροχος ἥλιος μέ ζέσταινε, καί μέ βοηθοῦσε νά μήν κρυώσω. Οὔτε πεινοῦσα. Ἔνιωθα τόσο καλά, ἀφοῦ τό νερό πού ἔτρεχε ἀπό 11 βρύσες μέ δρόσιζε.. Ἦταν ἀπίστευτη αὐτή ἡ ἐμπειρία πού εἶχα ζήσει ἐκεῖ, 40 μέρες μέσα στήν ἀπομόνωση.
Ἔνιωθα τόσο δυνατός καί χορτάτος, πού τήν κατάξερη φέτα τό ψωμί πού μοῦ ἔφερναν, καθώς καί τό νερό οὔτε πού τά εἶχα πιάσει τόσες μέρες στά χέρια μου. Πρέπει 40 μέρες νά μήν ἔβαλα μπουκιά στό στόμα μου, οὔτε γουλιά νερό νά ἤπια..
Καί ὅμως, οὔτε πείνασα, οὔτε δίψασα, οὔτε γραμμάριο βάρους ἔχασα, οὔτε λιποθύμησα. Ἔνιωθα ζεστός, χαρούμενος, χορτάτος, καί ἔγιναν καλά καί οἱ πληγές ἀπό τό πολύ ξύλο πού εἶχα φάει..
Ὅταν μέ πῆγαν πάλι στό κελί μου, ἔλαμπα ἀπό ζωντάνια, ἀπό χαρά, ἀπό δύναμη καί ἤμουν κατάμαυρος, λές καί εἶχα κάνει ἐπί ὧρες ἡλιοθεραπεία..Ὅταν διηγήθηκα στούς γονεῖς μου τά καθέκαστα, γονάτισε ἡ μητέρα μου καί εὐχαρίστησε τόν Θεό πού εἰσάκουσε τίς Προσευχές της.
«Μέγας εἶσαι, Κύριε», εἶπε, «καί Θαυμαστά τά ἔργα σου.Δόξα σοι ὁ Θεός».
Ἄλλωστε, μέσα στό κελί μας εἶχε ἔλθει ὁ Χριστός πολλές φορές.. Εἴχαμε νιώσει τήν Χάρη Του, εἴχαμε ἰδεῖ τήν Εὐλογία Του. Τόν ζήσαμε! Ἦταν ὁ μόνος ἐπισκέπτης πού εἴχαμε δεῖ ἐκεῖ, τόσα χρόνια..
Ἄς εἶναι δοξασμένος ὁ ζωντανός καί ἀληθινός Θεός μας!
Ἐπιστολές ἀπό πραγματικά γεγονότα που περιέχονται στό βιβλίο
«Συγκλονιστικές Ἱστορίες Φυλακισμένων»
ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη,
φωτογραφία από ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, Μέγας Κωσταντίνος
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για τη λευτεριά μας, και πως δεν θα την έπαιρνε πίσω,
27/3/26
'' Πρόεδρος: Πώς ονομάζεσαι;
- Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Πρόεδρος: Από πού κατάγεσαι;
-Από το Λιμποβίσι της Καρύταινας.
Πρόεδρος: Πόσων ετών είσαι;
-Εξήντα τέσσερων.
Πρόεδρος: Τι επάγγελμα κάνεις;
-Στρατιωτικός. Στρατιώτης ήμουνα. Κράταγα επί 49 χρόνια στο χέρι το ντουφέκι και πολεμούσα νύχτα μέρα για την πατρίδα. Πείνασα, δίψασα, δεν κοιμήθηκα μια ζωή. Είδα τους συγγενείς μου να πεθαίνουν, τ΄ αδέρφια μου να τυραννιούνται και τα παιδιά μου να ξεψυχάν μπροστά μου. Μα δε δείλιασα. Πίστευα πως ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για τη λευτεριά μας και πως δεν θα την έπαιρνε πίσω.''
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Ραμοβούνι, Μεσσηνία, 3 Απριλίου 1770 - Αθήνα, 4 Φεβρουαρίου 1843.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ 💙💙
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.png "English"){kind=small}
