Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης-Αριζονίτης (1928-2019✞).

14/9/26

Πριν από χρόνια στο Ντιτρόιτ, με κάλεσαν σε ένα σπίτι να Εξομολογήσω έναν ογδοντάχρονο, ο οποίος δεν ήθελε Εξομολόγηση στην ουσία, αλλά ήθελε να του κάνω ερμηνεία ενός ονείρου που είδε. Εγώ άρπαξα όμως την ευκαιρία, και από το όνειρο έβγαλα την Εξομολόγηση. Και είπε αυτός     ο ογδοντάχρονος άνθρωπος, πολλές και φοβερές αμαρτίες, ακατανόμαστες, που δεν μπορούμε ούτε καν να τις ονομάσουμε, στις εξωτερικές μας συζητήσεις. Τόσο φοβερές ήταν αυτές οι αμαρτίες..Προσπάθησα λοιπόν να του βάλω μέσα, 

τη συναίσθηση της βαρύτητος της αμαρτίας, και ότι αύριο μεθαύριο, είτε του αρέσει είτε δεν του αρέσει, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει θα βρεθεί μπροστά στην Κρίση του Αγίου Θεού. 

Και τότε εκείνος ο άνθρωπος, κάτω από τη Χάρη του Αγίου Θεού, ως άλλος ληστής, είπε «Θεέ μου, Συγχώρεσε με τον αμαρτωλό», δεν είπε «Μνήσθητί μου Κύριε όταν έρθεις εν τη βασιλεία Σου», είπε «Θεέ μου Συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό», αυτό είπε, και άρχισε να κλαίει, και να κλαίει, και να κλαίει, και να κλαίει.. Μισή ώρα, μια ώρα, μιάμιση ώρα, δύο ώρες.. και ’γω καθόμουν και έκλαιγα μαζί του. Του διάβασα τη συγχωρητική Ευχή, και έφυγα. Αυτός κάλεσε όλους τους δικούς του, και είπε πόσο ανάλαφρος ένιωθε, γιατί ήταν και πολύ γεμάτος.  Πάμπλουτος εν τω μεταξύ, με εκατομμύρια εκατομμυρίων χρημάτων, και άρχισε να αγκαλιάζει όλους και το υπηρετικό προσωπικό, και να θέλει να χορεύει τους Ελληνικούς χορούς από την χαρά του την πολλή, γιατί ξελάφρωσε, πέταξε όλη τη σαβούρα του, και την πήρε ο Σταυρός του Κυρίου, και χαρά, χαρά, χαρά, «πετάω σαν Άγγελος, νοιώθω νά έχω φτερά, νιώθω νά έχω φτερά», και Έψαλλε ό,τι θυμόταν απ’ την πατρίδα του, μικρό παιδί, γιατί ήταν Ελληνοαμερικανός. 

Και από τα πολλά πηδήματα και την πολλή του τη χαρά, αισθάνθηκε κούραση, λέει, «Ας ξαπλώσω παιδιά μου λίγο τώρα, πέντε λεπτά έτσι, να ξεκουραστώ. Θεέ μου Σ’ ευχαριστώ, που δέχτηκες εμένα τον αμαρτωλό, Σ’ ευχαριστώ, Σ’ ευχαριστώ, Σ’ ευχαριστώ», και πέθανε. Θάνατος Οσιακός, όπως αυτού του ανθρώπου, που ήταν επάνω στο Σταυρό του κακούργου».

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης-Αριζονίτης (1928-2019✞).

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Εμπιστεύσου το Θεό 100%!

13/9/26

 

«Εμπιστεύσου το Θεό 100%! Άνοιξε και βάλε το Θεό στη ζωή σου και όλα τα θέματά σου θα τακτοποιηθούν, χωρίς να το καταλάβεις. Διότι όποιος εμπιστεύεται απόλυτα το Θεό, δεν πρόκειται ποτέ να αποτύχει στην ζωή του!

Η εμπιστοσύνη στο Θεό δίνει ηρεμία και ειρήνη στον άνθρωπο, ό,τι και αν του συμβεί. Γι’ αυτό και αυτός που εμπιστεύεται τον Θεό, είναι πάντα ψύχραιμος και δεν θυμώνει, διότι γνωρίζει ότι, ό,τι και να του συμβεί στη ζωή του, ο Θεός το επιτρέπει, για το καλό του και έτσι παρηγοριέται.  Τα νευρολογικά κέντρα και τα τρελάδικα γέμισαν, διότι οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται τη ζωή τους στον Θεό».

Δημήτριος Παναγόπουλος  Ιεροκήρυκας.+


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Θα έχεις θησαυρό κοντά στο Θεό,

Μοναχός Ηλία (Αμίνσκι) 1852–1932

Ο εκατομμυριούχος που άφησε τα πάντα για τον Χριστό και έδωσε μοναχικούς όρκους στο Άγιο Όρος.

Ο Χριστός του είπε: Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό κοντά στο Θεό· κι έλα να με ακολουθήσεις. (Ματθ.19:21)

Ο Ηλία Αμίνσκι έφτασε στο Άγιο Όρος το 1904. Αφού εξομολογήθηκε στον πνευματικό πατέρα της μονής, Γέροντα Αγαθάδωρα (Μπουντάνοφ) (†1920), στη ρωσική Μονή Αγίου Παντελεήμονα, ζήτησε την ευλογία να μην ζήσει στη μονή αλλά στο δάσος που ανήκε στη μονή. Διάλεξε ένα σημείο κάτω από έναν βράχο και έζησε εκεί για 30 χρόνια. Έτρωγε μόνο χόρτα και φρούτα, χωρίς να μαγειρεύει. Τα φθαρμένα ρούχα του μόλις που κάλυπταν το σώμα του.

Παρά το γεγονός ότι ήταν σχεδόν 80 ετών, δεν ζήτησε ιατρική περίθαλψη. Δεν μιλούσε ποτέ σε κανέναν και απέφευγε να συναντά ανθρώπους. Κάθε φορά που έβλεπε κάποιον, έπεφτε στα γόνατα, έσκυβε το κεφάλι του στο έδαφος και δεν σηκώνονταν μέχρι να μείνει μόνος του.

Καταγόταν από την επαρχία Ποντόλσκ. Ένας άνθρωπος με υψηλή μόρφωση και ευφυΐα, ο πρώην διευθυντής των εργοστασίων Τερεστσένκο, φημισμένος στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ο οποίος είχε συσσωρεύσει μεγάλη περιουσία και είχε αποκτήσει σεβασμό και φήμη στην κοινωνία, αποφάσισε ξαφνικά να εγκαταλείψει τα πάντα και να γίνει μοναχός. Για να καταλάβουμε τι εγκατέλειψε ο Ηλία Αμίνσκι, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στη σύντομη απογραφή του αγροκτήματος Τερεστσένκο, το οποίο διαχειριζόταν:

Στις φυτείες σιταριού και ζάχαρης και τα εργοστάσια του Τερεστσένκο, τα ζώα έλξης αποτελούνται από 1.500 βόδια και 600 άλογα. Το νεκρό ζωικό κεφάλαιο υπερβαίνει τις 2.000 μηχανές και εργαλεία. Σιτάρι αξίας 500.000 ρούβλια πωλείται ετησίως (σε σημερινά χρήματα, αυτό είναι περίπου 5 δισεκατομμύρια δολάρια)

Ένας από τους Αγιορείτες ιερομόναχους θυμήθηκε: Σήμερα ο πατήρ Γρηγόριος συνάντησε τον ερημίτη Ηλία, που ζούσε κάτω από έναν βράχο, χωρίς στέγη. Τον βρήκε να τρώει κάστανα. Υπέφερε πολύ από κάποιους που τον θεωρούσαν αιρετικό. Κάποιος μάλιστα τον έδιωξε με τη βία. Κάποτε, ξυλοκοπήθηκε άγρια, δεν μπορούσε να περπατήσει και έμεινε 14 μέρες στο φαράγγι του Ξηροποτάμου χωρίς φαγητό. Ένας περιπλανώμενος μοναχός τον βρήκε και τον πήγε στον Ξηροπόταμο, όπου ένας γιατρός τον βοήθησε.

Ο διωγμός ήταν σκληρός, αλλά ήταν πάλι κάτω από μια πέτρα. Εξομολογούνταν εβδομαδιαίως στον πνευματικό μας πατέρα, τον πατέρα Άμμωνα, και κοινωνούσε. Ζούσε σε μια φτωχογειτονιά, χωρίς να ενοχλεί κανέναν.  Γιατί ο διωγμός; Ο Θεός ξέρει.  Ο πατήρ Ηλίας εκοιμήθη εν Κυρίω στις 13 Σεπτεμβρίου 1932, σε ηλικία περίπου 80 ετών, προσευχόμενος καθισμένος κάτω από μια πέτρα.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Λουσμένη στο αιώνιο Φως, η ψυχή αναπαύεται,

12/9/26

 

Στις 6 Σεπτεμβρίου 

η Εκκλησία και οι καρδιές μας στέκονται με δέος μπροστά στο μυστήριο της Κοιμήσεως μιας εμβληματικής μορφής της Ορθοδοξίας του Αρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου Ταβουλαρέα!

Δεν υπήρξε απλώς ένας Ιερέας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτου στην έρημο της Ιεριχούς (Ανατολικά της Ιερουσαλήμ) αλλά ήταν ένας άγρυπνος Στρατιώτης Χριστού,, ένας παρηγορητικός, φιλάνθρωπος Πνευματικός Πατέρας, μια στοργική αγκαλιά γεμάτη άδολη προσφορά και ανιδιοτελή αγάπη!

Για δώδεκα χρόνια ζούσε ολομόναχος, δίχως ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο και δρόμο. Με τον ακούραστο και αδιάκοπο αγώνα του, μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες και σε δύσκολους καιρούς, κατάφερε και Ανέστησε από τα ερείπια το εγκαταλελειμμένο Μοναστήρι, στην καρδιά της αφιλόξενης και άγονης ερήμου..

Με φλογερή Πίστη, απαράμιλλη υπομονή, αφοσίωση, αυταπάρνηση και αμέτρητες θυσίες, έδωσε ξανά ζωή σε έναν τόπο που έμοιαζε καταδικασμένος στη σιωπή και την εγκατάλειψη..

Εκεί, ανάμεσα στην άνυδρη γη και τις σκληρές συνθήκες, δημιούργησε μια πραγματική όαση αγάπης, Πίστης, ελπίδας και ανθρωπιάς, έναν Φωτεινό τόπο παρηγοριάς και φιλοξενίας για κάθε άνθρωπο που αναζητούσε στήριγμα και θαλπωρή. Η επίγεια Διακονία του ολοκληρώθηκε, όμως το Φως της Πνευματικής του παρακαταθήκης παραμένει άσβεστο. Δεν προσέφερε απλώς έργο· φύτεψε ελπίδα και αγάπη στις ψυχές. Στις Προσευχές, στις καρδιές και στις ζωές των ανθρώπων που άγγιξε, η παρουσία του θα συνεχίσει γλυκά να καρποφορεί και να οδηγεί.

Ας έχουμε την Ευλογημένη Ευχή του και ας γίνει η μετάβασή του στην αιωνιότητα πηγή ελπίδας και Αναστάσιμης παρηγοριάς για τις ψυχές μας.

Η μνήμη του ας παραμείνει άσβεστη, λουσμένη στο αιώνιο Φως του Αναστάντος Κυρίου, εκεί όπου η ψυχή αναπαύεται και η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ!!


ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

"Κράτα γερά"! Τα λόγια σου με στήριξαν τότε και με στηρίζουν,

6 Σεπτέμβρη, ανάμνηση του εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Πριν λίγο έμαθα πως εκοιμήθη εν Κυρίω, ο Αγιότατος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας, ο Γέροντας της Μονής του Αγίου Γερασίμου στην έρημο του Ιορδάνη.

Μόλις είχα γίνει Μοναχή και είχα επισκεφτεί στην Ελλάδα το Μοναστήρι όπου ετέλεσα ως Δόκιμη. Μια μέρα, χρειάστηκε να κατέβω στην πόλη με τη νεότερη Μοναχή της Μονής, για να κάνουμε απαραίτητες δουλειές και ψώνια. Ξέραμε ότι θα επισκεπτόταν τη Μονή ο Γέροντας Χρυσόστομος, αλλά υπακούοντας στη Γερόντισσα, εμείς οι δυο πήγαμε στο Διακόνημα που μας ορίστηκε, κι ας στενοχωρηθήκαμε. Είχαμε μάθει πως η επίσκεψη του Γέροντα θα διαρκούσε λίγο και δεν ελπίζαμε να τον δούμε. Η αδερφή μού μιλούσε στον δρόμο της επιστροφής για όσα είχε πληροφορηθεί για τον Γέροντα.Ότι ήταν αγωνιστής που σκόπευε την Αγιότητα, ότι έλεγαν πως είχε προορατικό κλπ. Και κατέληξε:

- Αχ, τώρα που ανεβαίνουμε εμείς, σίγουρα θα έχει φύγει. Δε θα τον δούμε. Και κάνει πολύ σπάνια τέτοιες επισκέψεις,ίσως δεν ξανασυμβεί.

Τι να έλεγα; Οδηγούσα στον έρημο ορεινό δρόμο με βαριά καρδιά.  Σε λίγες μέρες θα έφευγα πάλι για την Ιεραποστολή στην Αλβανία, εκεί που ανήκα, και η ευκαιρία να συναντήσω έναν τέτοιον Πατέρα, είχε χαθεί πια για μένα.   Η Αδερφή ίσως να ξαναείχε ευκαιρία, όμως για μένα.. Και ξαφνικά, η κραυγή της με έκανε να επανέλθω στην πραγματικότητα. Κοίταξα τι μου έδειχνε μπροστά από την αντίθετη κατεύθυνση ένα αυτοκίνητο που κατέβαινε.

-Αδερφή, κάνε νόημα.. Αυτός είναι, το αυτοκίνητό του. Αχ, και να σταματήσει..

Ναι,ο Γέροντας σταμάτησε στη μια άκρη, εμείς στην απέναντι και κατεβήκαμε να τον συναντήσουμε. Ένας απλός Ταπεινός, λίγο ατημέλητος Μοναχός, μας πλησίασε, πήραμε Ευχή και εγιναν οι συστάσεις. Αυτή ήταν η γνωριμία μου με τον Γέροντα Χρυσόστομο.  Εγώ ένιωσα κάπως διστακτική, περίμενα καμιά ξεχωριστή μορφή και μεγαλοπρέπειες και συνάντησα την τέλεια απλότητα και έναν αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια μικρού παιδιού. Αν δεν τον γνώριζε η Αδερφή, θα περνούσε απαρατήρητος από το δικό μου οπτικό πεδίο.(Ήταν και αυτό ένα καλό μάθημα ζωής για το τι σημαίνει Αγιότητα στην πράξη).  Λίγο συζητήσαμε. Μας είπε πως μόλις επέστρεφε από το Μοναστήρι, μίλησε στην Αδερφή για δικά της θέματα και μετά γύρισε και με κοίταξε κατάματα.Ένα βλέμμα γλυκό, Πατρικό, γεμάτο Φως. Χαμογελούσε. (Ίσως και το ύφος του μπούφου που είχα πάρει να τον διασκέδαζε, ποιος ξέρει).  Όμως, αυτά που μου είπε δεν τα ξέχασα ποτέ. Γιατί το ένα ήταν μια καθαρότατη ακτινογραφία της καρδιάς μου και πάντα με συγκινεί που κάποιος είδε την απόλυτη αλήθεια μέσα μου. Το άλλο.. ήταν μια πρόρρηση. Και επειδή έκανα μια σκέψη συγκεκριμένη, απορημένη με όσα μου είπε, χωρίς να του πω κάτι, μου επεσήμανε έντονα την απάντηση. (Μια απάντηση που μου φάνηκε πολύ απίθανη τότε να συμβεί. Και όμως, συνέβη. Ακριβώς ό,τι μου είχε πει.) Μετά, μας έδωσε τα δώρα του, σε μένα έναν Σταυρό με πετρούλα από τον Πανάγιο Τάφο και μια Εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας και έφυγε.  Αχ, Πάτερ μου Άγιε, τόσο βιαστικά σε γνώρισα. Για λίγα λεπτά συνομιλία σε έναν ορεινό έρημο δρόμο, έτσι, χωρίς καμιά επισημότητα, συζήτηση του ποδαριού θα την χαρακτήριζαν.  Κι εγώ, μαθημένη σε Ιεροπρεπείς συναντήσεις για ό,τι αφορούσε Πνευματικά θέματα και συνηθισμένη να αμφισβητώ περισσότερο,παρά να πιστεύω όσα δεν καταλάβαινα, ένιωθα παράξενα, τότε, για την τόσο ανεπιτήδευτη παρουσία σου και όσα μου είπες. (Πόσο λάθος μας μεγάλωσαν)!  Αλλά, ήμουν και ξαφνιασμένη και για όσα είδες μέσα μου. Και για όσα μου απάντησες σε σκέψεις μου, χωρίς να σε ρωτήσω.   Όμως, ποτέ δεν ξέχασα ούτε μια λέξη. Ώσπου, αργότερα έγιναν και όσα μου είχες αναφέρει με λεπτομέρεια και για τα οποία προσπαθούσες να προετοιμάσεις την ψυχή μου, να μην τσακιστεί από την τρομερή θύελλα που ξέσπασε ξαφνικά και τα συνεπήρε όλα στο διάβα της.Η τελευταία σου φράση πριν φύγεις αυτή ήταν: "Κράτα γερά"!  Τα λόγια σου με στήριξαν τότε και με στηρίζουν πάντα σε ώρες που χάνομαι σε δύσβατα μονοπάτια.  Προσευχόμουν και εγώ αυτόν τον καιρό για την υγεία σου, Πατέρα. Αλλά, δεν ξέρω γιατί, αυτή τη φορά ένιωθα ότι φεύγεις.

Και κοίτα που σε πήρε σήμερα ο Μέγας Αρχάγγελος Μιχαήλ, τη μέρα ενός μεγάλου Του Θαύματος. Τι Ευλογία ξεχωριστή!  Δε λυπάμαι για σένα. Τώρα θα ξεκουραστείς για κάθε σου πόνο και θα απολαύσεις τη χαρά που σου αξίζει κοντά στον Χριστό, την Υπέρλαμπρη Μητέρα Του και τον Άγιο Γεράσιμο.  Λυπάμαι μόνο για όσους στήριζες και σε είχαν Πατέρα. Ελπίζω ο Κύριος της Δοξης να τα οικονομήσει όλα, όπως πάντα, προς όφελος των ψυχών!

Άγιε Γέροντα, καλόν Παράδεισο! Την Ευχούλα σου!

Κι αν με θυμάσαι και μένα, εύχου "να κρατάω γερά"!

Π.Μ.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Τό κεράκι μέ λίγα λόγια εἶναι μιά κεραία πού μᾶς φέρνει σέ ἐπαφή μέ τόν Θεό,

10/9/26

"Ὅταν ἀνάβεις τό κεράκι, ποῦ τό στέλνεις; Δέν τό στέλνεις κάπου; "

Μέ τό κεράκι ζητοῦμε κάτι ἀπό τόν Θεό.

 Ὅταν τό ἀνάβεις καί λές: “γι' αὐτούς πού πάσχουν σωματικά καί ψυχικά καί γι' αὐτούς πού ἔχουν τήν πιό μεγάλη ἀνάγκη”, μέσα σ' αὐτούς εἶναι καί ζῶντες καί οἱ κεκοιμημένοι.

Ξέρεις πόση ἀνάπαυση νιώθουν οἱ κεκοιμημένοι, ὅταν ἀνάβουμε ἕνα κεράκι γι' αὐτούς; Ἔτσι ἔχει κανείς Πνευματική ἐπικοινωνία μέ τούς ζῶντας καί μέ τούς κεκοιμημένους. 

Τό κεράκι μέ λίγα λόγια εἶναι μιά κεραία πού μᾶς φέρνει σέ ἐπαφή μέ τόν Θεό, μέ τούς ἀρρώστους, μέ τούς κεκοιμημένους.."

 Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Καλό ταξίδι Ήρωα της ερήμου καλό ταξίδι Πατέρα των φτωχών,

9/9/26

 

Γνώρισα πολλούς Ήρωες όλα αυτά τα χρόνια που είμαι Δημοσιογράφος και ταξίδεψα στα περισσότερα μέρη του πλανήτη για να τους συναντήσω . Ίσως όμως ο Γέροντας Χρυσόστομος, ο Ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου στην Έρημο της Ιεριχούς να ήταν μια μοναδική περίπτωση. Αν ήταν λαϊκός θα τον αποκαλούσα μάγκα! 

Καλό ταξίδι Ήρωα της ερήμου καλό ταξίδι Πατέρα των φτωχών, καλό ταξίδι Γέροντα στην αιώνια ζωή!!


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου, Στρατιώτης του Δικαίου .

 

Γνώρισα πολλούς Ήρωες όλα αυτά τα χρόνια που είμαι Δημοσιογράφος και ταξίδεψα στα περισσότερα μέρη του πλανήτη για να τους συναντήσω . Ίσως όμως ο Γέροντας Χρυσόστομος, ο Ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου στην Έρημο της Ιεριχούς να ήταν μια μοναδική περίπτωση .

Έφτασε πριν πολλά χρόνια στο ερειπωμένο Μοναστήρι στην έρημο όταν ακόμη αντί για πόρτες είχε κουρελούδες, όταν δεν είχε νερό, όταν δεν ήθελε κανείς να πάει εκεί, όταν οι Στρατιώτες περνούσαν για τον πόλεμο της Ιορδανίας έξω από το Μοναστήρι του αφού οι μάχες μαίνονταν , όταν τον χτυπούσαν οι ντόπιοι Στρατιώτες γιατί νόμιζαν ότι έκρυβε εξτρεμιστές , όταν κουφάθηκε από το ξύλο όταν έβγαινε ξυπόλυτος στους αμμόλοφους και ζητιάνευε στους τουρίστες για να αναστηλώσει το Μοναστήρι.. 

όταν.. όταν..

Κι έκανε το Μοναστήρι μια όαση μέσα στην έρημο , με την αγάπη του , την επιμονή του και την αυτοθυσία του . Τον θαύμαζα, όπως έχω θαυμάσει και μερικούς ακόμη εκεί στην  Αγία Γη, γιατί δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί, να παλαίψει για τα δικαιώματα των Προσκυνημάτων, για τη γη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Τάισε κόσμο και κοσμάκη , έζησε τα ορφανά της περιοχής γιατί τους έδωσε δουλειά , γηροκόμησε όλους τους ηλικιωμένους και διωγμένους Μοναχούς , τους φρόντισε μέχρι και που βγήκε η ψυχή τους, τους έθαψε εκεί στο Μοναστήρι για να τους ανάβει το Καντήλι τους .

Τα έλεγε έξω από τα δόντια και στον κόσμο και στον ίδιο τον Θεό στην Προσευχή του.

Απαιτούσε και ο Θεός του τα έδινε γιατί ήταν Στρατιώτης του Δικαίου .

Σήμερα έφυγε από τη γη και ταξιδεύει για εκεί που ανήκει κι εύχομαι η Ευχή του να σκεπάζει το Μοναστήρι του που το άφησε πίσω με μια βαριά ιστορία .

Στις φωτογραφίες είμαστε κατά την διάρκεια ντοκιμαντέρ στην έρημο της Ιεριχούς. 

Αν ήταν λαϊκός θα τον αποκαλούσα μάγκα! 

Καλό ταξίδι Ήρωα της ερήμου καλό ταξίδι Πατέρα των φτωχών , καλό ταξίδι Γέροντα στην αιώνια ζωή. Ξέρω πόσο ήθελες να βρεθείς στους κήπους της Άνω Ιερουσαλήμ !

Στο πρώτο σχόλιο ένα παλιό ντοκιμαντέρ που τα λέει όλα.

Και προσθέτω : σε αυτό το ντοκιμαντέρ είχα παρακαλέσει τον καλό μου φίλο, Κώστα Χαρδαβέλλα να διαβάσει το σπηκάζ και το έκανε με μεγάλη χαρά γιατί συνδεόταν με τον Γέροντα, από την εποχή των ρεπόρτερ στην οποία εκπομπή είχε γίνει γνωστό το Μοναστήρι του. Ο Γέροντας είχε χαρεί πολύ αλλά  εκείνη την περίοδο ο Κώστας διαγνώστηκε με καρκίνο. Τότε ο Γέροντας έφερε από την Ιερουσαλήμ το Τίμιο Ξύλο στο γραφείο του στην Αθήνα και τον Σταύρωσε και μάλιστα απαίτησε από το Θεό να του δώσει μερικά χρόνια ζωής ακόμη. Θυμάμαι είχαν κλειστεί σε ένα γραφείο και άκουγα τον Γέροντα φωναχτά να Προσεύχεται με το Τίμιο Ξύλο πάνω στον Κώστα! 

Ο Κώστας τα κατάφερε για αρκετά χρόνια ακόμη ώσπου έφυγε πριν από περίπου ένα χρόνο;;και ο Γέροντας έφυγε σήμερα . Ελπίζω να ανταμώσουν εκεί πάνω!!

Είχαν μια συγκλονιστική σχέση από τα ωραία εκείνα χρόνια που οι εποχές όντως γεννούσαν Ήρωες!!


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Μὴ μαντζιρίζετε (=τρῶτε ἀρτύσιμα) Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ,

4/9/26

 

Ἄχ, νὰ ξέρατε τί ἔπαθε ὁ Κύριος τὴν Τετάρτη καὶ τὴν Παρασκευή, τίποτα δὲ θὰ βάζατε στὸ στόμα σας. Οὔτε ψωμί, ὄχι λάδι. Μὴ μαντζιρίζετε (=τρῶτε ἀρτύσιμα) Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ.

Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα ασκήσασα.

Καλή σας Ημέρα!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Mε απλότητα, συγγενεύεις με τον Θεό και τους Αγίους,

3/9/26

 

«Όσο κανείς κινείται με απλότητα και δεν σκέφτεται το τι θα πουν οι άλλοι γι' αυτόν, τόσο συγγενεύει με τον Θεό και τους Αγίους και τόσο στρογγυλεύει, γιατί φεύγουν τα εξογκώματα των παθών.

Αλλιώς κοιτάζει πως να φτιάξει έναν ψεύτικο άνθρωπο. Γι' αυτό να πετάξουμε τον κοσμικό καρνάβαλο, για να Αγγελοποιηθούμε.»

Άγιος Παϊσιος Αγιορείτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Διακονεῖ τὸν ἀδελφό του, Διακονεῖ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό,

2/9/26

 

"Ὅποιος Διακονεῖ τὸν ἀδελφό του, Διακονεῖ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό."


Αββάς Παχώμιος.


Καλό σας βράδυ!!


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Ἡ ἀπελπισία εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς συνειδήσεως,

 

Ο Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ (1896-1993), κατά κόσμον Σεργκέι Σεμιόνοβιτς Σαχάρωφ, ήταν στα πρώτα χρόνια της ζωής του ζωγράφος στο Παρίσι, με οκταετή θητεία στον υπερβατικό διαλογισμό και μεταφυσικές εμπειρίες μέσω του διαλογισμού.

Ήταν Ρώσος Ορθόδοξος Ιερομόναχος, ο οποίος ξεκίνησε τη Μοναχική του ζωή στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος, Άγιον Όρος. 

Για χρόνια αντιμετώπισε πειρασμούς, όπως «αν υπάρχει Θεός, πώς είναι δυνατόν να μην είμαι εγώ ο Θεός;» και «γιατί ο Ιησούς να είναι ο Υιός του Θεού και όχι εγώ;». 

Εγκατέλειψε το μυστικισμό αυτού του είδους απογοητευμένος και, όταν ανακάλυψε την Ορθοδοξία, ταξίδεψε στο Άγιο Όρος, όπου έγινε Μοναχός.

Οι Θεοπτικές εμπειρίες του (όραση του ακτίστου Φωτός) ήταν κατακλυσμιαίες, πράγμα που τον στήριξε σε περιόδους επίπονων προσπαθειών να πλησιάσει το Θεό και οδυνηρής Μετάνοιας για την προηγούμενη απόρριψή Του. 

Από αυτές κατάλαβε ότι ο Θεός είναι Ταπεινή αγάπη και ότι έρχεται όταν Εκείνος θέλει (όταν κάποιος πρόκειται αληθινά να ωφεληθεί), ενώ ο άνθρωπος είναι αδύνατο να προκαλέσει την εμφάνισή Του με κάποια «μέθοδο»..

- Ὁ καθηγιασμένος γάμος, ὁ πειθαρχημένος, ὁ χωρὶς διαστροφήν, διατηρεῖ τὸν ἄνθρωπον φυσικῶς καὶ ἠθικῶς, ἐνῷ πᾶσα ἄλλη μορφὴ σαρκικῆς ἀπολαύσεως, ἔστω καὶ ὑπὸ ὀνειρώδη μόνον μορφήν, διαφθείρει ὁλόκληρον τὸν ἄνθρωπον, ἤτοι τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα..

- Μὴν ἔχετε ὑπερβολικὴ ἐμπιστοσύνη στὴν ἀνώτερη μόρφωση ποὺ ἀποκτήσατε στὸν κόσμο. Ὁ πολιτισμὸς στὸν ὁποῖο ζοῦμε εἶναι κουλτούρα τῆς πτώσεως.

Ἡ ἀπελπισία εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς συνειδήσεως ὅτι ὁ Θεὸς θέλει νὰ μᾶς δώσει τὴν αἰώνια ζωή. Ὁ κόσμος ζεῖ στὴν ἀπελπισία. 

Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καταδικάσει οἱ ἴδιοι τὸν ἑαυτὸ τοὺς στὸ θάνατο. Πρέπει νὰ παλέψουμε σῶμα πρὸς σῶμα μὲ τὴν ἀκηδία.


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Ευχαριστήριες Προσευχές προς τον Κύριο,

1/9/26

 

Η σημερινή γενιά έχει σταματήσει ν’ απευθύνει ευχαριστήριες Προσευχές προς τον Κύριο, και περιορίζεται να του απευθύνει συνεχώς μόνο αιτήματα σαν τον αχάριστο ζητιάνο.

Όσιος Νεκτάριος ο τελευταίος Στάρετς της Όπτινα, 

1853 - 1928.


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Ο Τελευταίος Μεγάλος Στάρετς της Οπτινα ο Άγιος Νεκτάριος,

 

Ο Τελευταίος Μεγάλος Στάρετς της Οπτινα ο Άγιος Νεκτάριος υπενθύμιζε επανειλημμένως στα Πνευματικά του τέκνα να ευχαριστούν τον Κύριο για όλα τα ελέη του. Σαν παράδειγμα ειλικρινούς ευγνωμοσύνης ανέφερε τον Όσιο Ελεάζαρ της Σκήτης του Ανζέρσκ: Ο Όσιος αυτός βγήκε μια νύχτα στον εξώστη του Κελιού του και ατενίζοντας την ομορφιά και την γαλήνη της φύσεως της Σκήτης του Ανζέρσκ, πού τον περιέβαλλε, αισθάνθηκε συγκίνηση μέχρι του σημείου να δακρύσει. Και μέσα από την καρδιά του πού πλημμύρισε από Θεία αγάπη, βγήκε ένας βαθύς αναστεναγμός: «”Ω Κύριε, τι ομορφιά είναι αυτή πού έχεις δημιουργήσει για μας! Με τι μέσα και τι τρόπους μπορώ εγώ, ένα αξιοκαταφρόνητο σκουλήκι, να σ’ ευχαριστήσω για όλα τα μεγάλα και πλούσια Ελέη πού μου έχεις δώσει;».

Η δύναμη του αναστεναγμού και η Προσευχή του Οσίου άνοιξαν τους ουρανούς και μπροστά στα μάτια της ψυχής του εμφανίστηκαν μυριάδες Άγγελοι Φωτεινοί, πού Έψαλλαν την μεγάλη Αγγελική Δοξολογία “Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία”, ενώ μια αόρατη φωνή είπε στον Όσιο:

-Και συ επίσης, Ελεάζαρ, να ευχαριστείς τον Πλάστη και Δημιουργό σου μ’ αυτά τα λόγια της Δοξολογίας.

Και ο Στάρετς Νεκτάριος υπογράμμισε αναστενάζοντας:

Η σημερινή γενιά έχει σταματήσει ν’ απευθύνει ευχαριστήριες Προσευχές προς τον Κύριο, και περιορίζεται να του απευθύνει συνεχώς μόνο αιτήματα σαν τον αχάριστο ζητιάνο.


Όσιος Νεκτάριος ο τελευταίος Στάρετς της Όπτινα, 

1853 - 1928.

Μιχάλης Αντωνιάδης 

read more ►
0 σχόλια

Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου,

31/8/26

 Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου.

Μοῦ λένε.. Παππούλη μοῦ διαβάζουμε ἀλλὰ εἶναι ἀρχαῖα καὶ δὲν τὰ καταλαβαίνουμε, τοὺς λέω δὲν πειράζει τὰ καταλαβαίνει ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονες τοῦ καὶ παίρνουν δρόμο καὶ τρέχουν,ἀκούσατε Μαρία Τὴν εἶπε τὴν Παναγία μας δὲν τολμᾶ κἂν νὰ Τὴν ἀποκαλέσει μὲ τὸ Ὄνομα Της, Παναγία ἢ Θεοτόκο.. καίγεται ὅταν Τὴν ἀκούει νὰ Τὴν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ Τὴν χαιρετίζουμε μὲ τοὺς Χαιρετισμούς Της.

Γιὰ αὐτό σας λέω ὅτι εἶναι ἐπιθυμία καὶ ἐντολὴ τῆς Δέσποινας μᾶς νὰ διαβάζουμε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμούς.

Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου

Καλή σας ημέρα!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Ο καθένας μας κοντά στην Θεοτόκο γίνεται σαν παιδί,

28/8/26

 

Ο καθένας μας κοντά στην Θεοτόκο γίνεται σαν παιδί, σε αυτή την Μητέρα βρίσκουμε παρηγοριά, αγάπη και προστασία, μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροι, άνδρες και γυναίκες.”

Φώτης Κόντογλου

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Ο Επιτάφιος της Παναγίας..NA EXEI KANONA,

22/8/26

 Ο Επιτάφιος της Παναγίας.

Tην παρακαλούμε να Πρεσβεύει για μας, ώστε να μας σώσει ο Χριστός.

Οι Άγιοι δεν μας παρέδωσαν, παρά μόνο τον Επιτάφιο του Κυρίου και δεν είναι σωστό να εξισώνουμε τα πάντα. Την Παναγία την τιμάμε όπως αξίζει στην μητέρα του Κυρίου μας, αλλά Επιτάφιος στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει παραδοθή μόνο για τον Κύριο· γι’ αυτό πρέπει να εκλείψει το νέο αυτό έθιμο. Απ΄ όσο ξέρουμε δεν υπάρχει Συνοδική Εγκύκλιος που αναιρεί την ανωτέρω, άρα ισχύει! H συνήθεια αυτή είναι αλλοίωση του Ορθοδόξου ήθους και αυτό είναι που μετράει και κάνει την.. «ευλάβεια» αυτή απαράδεκτη.   O Αρχιμ.- Ιεροκήρυκας Δανιήλ Αεράκης    σε παλιότερο δημοσιευμένο άρθρο του με τίτλο- «Συναισθηματισμοί ή Θεολογία; Πένθος ή Χαρά; Μεταξύ των άλλων σημειώνει:  «Πάσχα και Επιτάφιος δεν πάνε μαζί. Ή Πάσχα έχουμε ή επιτάφιο θρήνο και Επιτάφιο κουβούκλιο.   Από τη μια μεριά αποκαλούν πολλοί (και Εκκλησιαστικοί) την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου «Πάσχα του Καλοκαιριού», και από την άλλη Ψάλλουν (αυθαίρετα) Εγκώμια Επιταφίου θρήνου στην Παναγία.

Από την μια μεριά ο Ιερός Υμνογράφος αποκαλεί «ἒνδοξον»την Κοίμηση και βεβαιώνει την Αναστάσιμη χαρά Αγγέλων και ανθρώπων:   «Τῇ ἐνδόξῳ Κοιμήσει σου οὐρανοί ἐπαγάλλονται καί Άγγέλων γέγηθε τά στρατεύματα»(αίνος εορτής). Και από την άλλη (πάλι αυθαίρετα) στήνουν στο κέντρο των Ναών ξύλινους μεγαλοπρεπείς (πανάκριβους) Επιταφίους, και εκεί τοποθετούν μια ξύλινη Παναγία («κοιμωμένη») ή κάποιον πολυτελέστατο βελούδινο Επιτάφιο με τη μορφή της, κατ’ απομίμηση του Επιταφίου της  Μεγ. ΠαρασκευήςΑπό τη μια μεριά μερικοί (αυθαίρετα και πάλι) λένε, ότι, αφού είναι Πάσχα η γιορτή της Κοιμήσεως, καταλύουμε και κρέας (αν πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή), και από την άλλη σε τέτοια Πασχαλινή πανήγυρη ψάλλουν (αυθαίρετα) Ύμνους γεμάτους γλυκανάλατους συναισθηματισμούς και Θρησκευτικούς λυρισμούς! Ώστε με Επιτάφιο (Μεγ. Παρασκευή, δηλαδή) τρώμε.. κρέας! Γενικά το πρόβλημα είναι σοβαρό. Ποιος εισήγαγε την καινοτομία των Εγκωμίων και του Επιταφίου της Παναγίας; Η Εκκλησία στη μακραίωνα παράδοσή της δεν γνωρίζει τέτοιες Τελετές και Υμνωδίες. Τα Εγκώμια της Μεγ. Παρασκευής εμπεριέχονται στα επίσημα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας, εγκεκριμένα συνοδικώς.Στο μηναίο του Αυγούστου, όπου οι Ύμνοι της Κοιμήσεως και τα σχετικά Αγιογραφικά αναγνώσματα, δεν γίνεται καμμία αναφορά σε Επιτάφιο και εγκώμια στη Παναγία. Ποιος εισήγαγε την καινοτομία; Λένε, ότι κάποιο Αγιοταφικό Μοναστήρι κατασκεύασε τα σχετικά Εγκώμια. Και επειδή συναισθηματικά αρέσουν, τα πήραν και τα έφεραν και στην Εκκλησία της Ελλάδος. Σιγά-σιγά πάει να γενικευθεί η αλλοίωση της Γιορτής της Κοιμήσεως.

Ευτυχώς, που αρκετοί Μητροπολίτες αντιστέκονται και κρατούν τη Θεολογική σοβαρότητα της γιορτής.  Ρέπουμε σε Θρησκευτικές φιγούρες και σε «εφέ». Βρήκαν, λοιπόν, την ευκαιρία να καλυφθεί η Ποιμαντική κουφότητα και η Θεολογική απουσία με ανύπαρκτους Επιταφίους και ανόητους Θρήνους.   Καλούν δε και την «μπάντα» να παιανίζει και τους επισήμους να παρίστανται και οργανώνουν.. περιφορά Επιταφίου μέσα στο καλοκαίρι! Η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ύστερα από την φετινή κατάχρηση των Θρησκευτικών αυθαιρεσιών, θα υποδείξει, όπως πιστεύουμε, τα δέοντα.  Κοίμηση έχουμε. Δεν έχουμε θάνατο. Στο θάνατο θρηνούν οι «μή ἒχοντες ἐλπίδα» (Α΄ Θες. δ΄ 13).   Στην Κοίμηση αγάλλονται οι Πιστοί. Όταν μάλιστα η Κοίμησις γίνεται Μετάστασις, όπως γιορτάζει η Εκκλησία για το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου».

Συμπερασματικά σημειώνουμε τα εξής.

1) Η απαγόρευση του Οικ. Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι σαφής.

2) Η συγκεκριμένη τελετή σαφώς έχει τοπική -Ιεροσολυμίτικη- προέλευση, γίνεται στον Τάφο της Παναγίας και ας μείνει εκεί. Εκεί όντως έχει νόημα και αξία. Παραπέρα χάνει..

Ο Επιτάφιος και τα Εγκώμια είναι μια ιδιαιτερότητα του Χριστού μέσα στη Λατρεία μας. Δεν αξίζει ο Χριστός να έχει αυτή την ιδιαιτερότητα; Γιατί  την καταργούμε; Μπορεί βέβαια και τη Μεγάλη Παρασκευή να Ψέλνουμε Εγκώμια στον Χριστό, και να περιφέρουμε τον Επιτάφιο, κτυπώντας πένθιμα τις Καμπάνες, όμως παράλληλα περιμένουμε την εκ νεκρών Ανάστασή Του. Δεν μένουμε δηλαδή  στο θάνατό Του, που θα ήταν απελπισία. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και  με τα Εγκώμια και τον Επιτάφιο της Παναγίας. Η τοποθέτηση του Επιταφίου στη μέση του Ναού, η Περιφορά του (σε μερικές Ενορίες χτυπάνε και τις Καμπάνες πένθιμα!), αφήνουν την αίσθηση ότι η Παναγία πέθανε και έμενε στον Τάφο. Όμως, Μετέστη προς τους ουρανούς, νικώντας και αυτή με τον θάνατο, τον θάνατο. Αυτή η  νίκη κατά του  θανάτου «θάβεται» με τον Επιτάφιο, που κάνουμε προς τιμήν της!  

Κάτι ήξεραν οι προγενέστεροι  Πατέρες-Συνοδικοί Αρχιερείς, που είπαν: «..Η  τοιαύτη ακολουθία είναι ασυνήθης και πάντη ξένη εις την καθ’ όλου Ορθόδοξον Ανατολικήν του Χριστού Εκκλησίαν

3) Το Ιεροσολυμίτικο τυπικό όντως επικράτησε παντού. Σε ορισμένα όμως χρειάζεται διακριτική αυτοσυγκράτηση. Να ξεχωρίζουμε τα τοπικά.

4) Μια πιο συγκρατημένη τελετή στα πλαίσια της Λιτής του Εσπερινού της Παναγίας (όπως προτείνει ο Καθηγητής κ. Αριστ. Πανώτης σε έκδοσή του), χωρίς κουβούκλια και Περιφορές -που θυμίζουν ακριβώς 

Μ. Παρασκευή, θα ήταν ίσως ανεκτή.

Βέβαια, το «Τυπικό» δεν είναι δόγμα, ώστε να μην μπορεί να αλλάξει. Όμως, αυτό δεν μπορεί να γίνει  από έναν Ιερέα, ή από έναν Επίσκοπο, αλλά «Συνοδικώς» (Κανόνας ΛΔ΄Αγίων Αποστόλων), Αλίμονο, αν ο κάθε Ιερέας ή ο κάθε Επίσκοπος «ράβει και ξηλώνει» μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία κατά το δοκούν. Άλλωστε, μια διαφορά ανάμεσα στον Ορθόδοξο Χριστιανό και στον Προτεστάντη, είναι πως ο μεν πρώτος είναι δεσμευμένος από την Παράδοσή του, και δεν μπορεί να κάνει πράγματα «ων ο παρελθών χρόνος ουκ έχει τα υποδείγματα» ( Μ. Βασίλειος, επιστολή 130), ενώ ο δεύτερος, επειδή ακριβώς στερείται Παραδόσεως, κάνει ο,τι του αρέσει. Γι’αυτό και η Αγία Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδος «τους τολμώντας τας Εκκλησιαστικάς παραδόσεις αθετείν και καινοτομίαν τινά επινοείν» θέτε βαρύτατα επιτίμια (Πράξη Η΄). Και αν δεν μας συνετίζουν οι αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, ποιος θα μας συνετίσει;  Τέλος ας έχουμε υπόψη ότι 

η Παναγία είναι Θρόνος του Χριστού, Τον οποίον κρατάει και μας προτείνει προς Προκύνηση και δεν είναι.. αυτόνομη ημίθεος (!!). Τέτοιες Ευλάβειες δεν την τιμούν, την θυμώνουν..

Ας την παρακαλούμε να Πρεσβεύει για μας, ώστε να μας σώσει ο Χριστός.


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Γιὰ τὴν Ταπείνωσή Της ἡ Παναγία κατέχει τα δευτερεία τῆς Ἁγίας Τριάδος.

21/8/26

 

Ό Γέροντας Παΐσιος ἤθελε νὰ «συγγενεύουμε» μὲ τὴν Παναγία. Καὶ συγγενεύουμε μὲ τὴν Παναγία, ἔλεγε, μὲ τὴν Ταπείνωση,γιατί ἡ Παναγία ἦταν Ταπεινή.

Ἂς σκεφθοῦμε: Ὅταν ὁ Άρχάγγελος Γαβριὴλ Τῆς εἶπε ὅτι θὰ γεννήσει τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν Μεσσία, Αὐτὴ ὀνόμασε τὸν Εαύτό Της «δούλη Κυρίου». «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, εἶπε στὸν Άρχάγγελο, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου»! 

Καὶ ἡ Ἴδια πάλι ἐμεγάλυνε τὸν Κύριο λέγοντας, «ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν Ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ».

Γιὰ τὴν Ταπείνωσή Της ἡ Παναγία κατέχει τα δευτερεία τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ὁ 'Άγιος Ἀνδρέας τῆς Κρήτης, λέγει σὲ ἕνα Τροπάριό του σ᾽ Αὐτήν: «Χαίροις μετὰ Θεὸν ἡ Θεός, τὰ δευτερεία τῆς Τριάδος ἡ ἔχουσα»!

Μακαριστός μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλουπόλεως Ἱερεμίας


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Πίστεψε για να Νοήσεις,

9/8/26

 

«Μην προσπαθείς να ΚΑΤΑνοήσεις για να Πιστέψεις. 

Πίστεψε για να Νοήσεις»

Ίερός Αυγουστίνος

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Μεταμόρφωση του Σωτήρος είναι ένας Θεμελιώδης σταθμός στη Χριστιανική ζωή,

6/8/26

 

Και οι δύο Άγιοι υπογράμμιζαν ότι η Μεταμόρφωση του Σωτήρος είναι ένας Θεμελιώδης σταθμός στη Χριστιανική ζωή, μια υπενθύμιση ότι ο Χριστός είναι ο Θεός και ότι η Θεϊκή του φύση αποκαλύπτεται σε αυτούς που είναι καθαροί στην καρδιά. Επίσης, τόνιζαν την ανάγκη για Πνευματική επαγρύπνηση και συνεχή προσπάθεια για την επίτευξη της προσωπικής μας Μεταμόρφωσης και Ένωσης με τον Θεό.

Άγιος Παΐσιος και Άγιος Πορφύριος

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ Κ' ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια