η Πίστη ανάβει σαν Λαμπάδα αστραφτερή,

 Απόψε δεν κοιμάται κανείς!  Απόψε,

τη νύχτα που ο ουρανός αγγίζει τη γη,  

κι οι Καμπάνες χτυπούν μελαγχολικά,  

η Πίστη ανάβει σαν Λαμπάδα αστραφτερή,   και η ψυχή ζητά ελπίδα αιώνια.  

Απόψε,

δεν κοιμάται κανείς,  

τα χείλη ψελλίζουν Προσευχές,  

οι δρόμοι γεμίζουν φως και δρόσο,  και η Παναγία χαμογελάει κρυφά.  

Απόψε, τα μάτια στρέφουμε ψηλά,  στον τρούλο που λαμπροκοπά,  και η καρδιά, σαν περιστέρι,  

πετάει προς τη Χάρη Της Θεοτόκου.  Απόψε,

Το ξημέρωμα είναι γεμάτο με Ευωδίες και Μελωδίες και ο κόσμος ξυπνά με ευλάβεια,  

γιατί απόψε η νύχτα είναι δική Της,  

και η χαρά μας δώρο της καρδιάς Της.

Απόψε δεν κοιμάται κανείς ξημερώνει της Παναγίας.

Απόψε,

η σιωπή αγκαλιάζει τον ουρανό, καθώς τα άστρα τρέμουνε Ευλαβικά,  

η γη γονυπετά σαν Πιστή προσκυνητής,  και η νύχτα γίνεται Ιερή Αγρυπνία.  

Απόψε, δεν κοιμάται κανείς,  

η πόλη, το χωριό, το νησί, είναι ένα κ Καντήλι αναμμένο,

 και οι ψυχές, σαν Λιβάνι,  ανεβαίνουν προς τον Θρόνο Της.  

Απόψε, μέσα στα σπίτια, στα μικρά παραθύρια,  φωτιές ελπίδας καίγονται άσβεστες,  

κι όλοι μαζί, σαν ένα σώμα,  

Ψάλλουμε τον Υμνο προς Την Μάνα μας. Γιατί απόψε η νύχτα είναι δική Της,

και η χαρά μας.. δώρο της καρδιάς Της.

Απόψε, Η Παναγία είναι στο νεκροκράβατο!

Όχι νεκρή, αλλά σαν όνειρο,  που η γη δεν μπορεί να κρατήσει πια.  

Τα μάτια της κλειστά, σαν δύο θάλασσες ησυχάσαν,  

τα χέρια Της Σταυρωτά, λευκά σαν πήλινα πουλιά,  

κι ο Χριστός, σαν πικραμένο παιδί,  στέκει δίπλα Της κι ούτε κλαίει, ούτε μιλά.  

Απόψε,

η Έκκλησία τρέμει σαν κερί που σβήνει,  και ο κόσμος, σαν χαμένο πρόβατο,  

στενάζει βαθιά, χωρίς να καταλαβαίνει.  Μα ξέρετε.. Δεν είναι θάνατος αυτός,  

είναι μόνο ένας ύπνος απαλός,  

γιατί η Παναγία δε χωράει στον τάφο, 

απλώς περνάει, σαν αστέρι, στον Ουρανό.

Απόψε, μην κοιμηθείς!

Ξαγρύπνησε για τη Μάνα που φεύγει! Αλλά μη φοβάσαι! 

Μην απελπίζεσαι! Η Μάνα μας διαβεβαιώνει..

«..ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε·»

Δεν θα σε αφήσω παιδί μου! 

Απόψε δεν κοιμάται κανείς ξημερώνει της Παναγίας

Ⲡⲁⲧⲏⲣ ⲀⲐⲁⲛⲁⲥⲓⲟⲥ

Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς

14-8-2026.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Προσευχή!

 Προσευχή!

Η καλυτέρα Προσευχή είναι ό,τι εσύ επινοείς εκείνην την ώρα. Δεν είναι μόνον, θέλω να διαβάσουμε Μετάληψη να Μεταλάβουμε, τρόπον τινά, αύριο. Α, «από ρυπαρών χειλέων, από βδελυράς καρδίας..»· διαβάζουμε, ούτε καταλαμβάνουμε τι λέμε. Εσύ ο ίδιος να βρεις Προσευχή, εσύ ο ίδιος· οπότε καταλαμβάνεις τι λες εις τον Θεό. Αυτό έχει μεγάλη δύναμη, να πούμε, μεγάλη δύναμη!

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Μοναχή Πελαγία Τρουμουλιάρη,

 

Μοναχή Πελαγία Τρουμουλιάρη, μια ακόμα Οσιακή μορφή της Καλύμνου και η ιδιαίτερη σχέση της με την Παναγία.

Επειδή ήταν σε όλα καθαρό παιδί, ό Γέροντας Κύριλλος της διάβασε Ευχή για να μπαίνει στο Ιερό να ανάβει τα Κανδήλια και να καθαρίζει.

Τόσο πολύ αγάπησε τη Παναγία, ώστε την αισθανόταν και την αποκαλούσε «Μάνα» και έλεγε σχετικά στους δικούς της: «Αγαπώ την μεγάλη μας την Μάνα και θέλω να ’μαι πάντα στην αγκαλιά της».  Δυστυχώς έχασε και την μητέρα της πολύ νωρίς, όταν ήταν - δώδεκα ετών.

Ή μητέρα της πάνω στο κρεβάτι τού πόνου και της αρρώστιας την ανέθεσε στην Παναγία: «Παναγία μου κάνε  να μεγαλώσω την Κατερίνα και ύστερα με παίρνεις». 

Το ίδιο  βράδυ ή ταλαιπωρημένη γυναίκα κοιμήθηκε ελαφρά και ξύπνησε και ένιωσε κάποιον να την κτυπά στοργικά στον ώμο.

Ή Κυρία Αγγέλων λουσμένη στο Φως της είπε με Αγάπη: «Θέλημα του  Υιού μου είναι να αναπαυτείς από τα βάσανα αυτής της πρόσκαιρης  ζωής. Για την Κατερίνα σου μην ανησυχείς την έχω αναλάβει ήδη εγώ. Με είχε Μάνα μέχρι τώρα και από έδώ και στο εξής θα με έχει δυο φορές Μάνα. Θα την φροντίζω σαν εσένα και καλύτερα" «Γεννηθήτω κατά το θέλημά σου, Παναγία μου», είπε ή βασανισμένη μάνα και έκλεισε τά μάτια της στον αιώνιο ύπνο..

Ή Παναγία μας λοιπόν ικανοποιούσε κάθε επιθυμία της Κατερίνας, όπως έκανε ως τότε ή σαρκική της μητέρα. Γλυκά της πήγαινε  στον δίσκο τά Χριστούγεννα και ποδοκέφαλα αρνίσια που της  άρεσαν το Πάσχα. Κάθε επιθυμία τού αγνού παιδιού ήταν εντολή για την Παναγία πού την ανέλαβε ως αληθινή μητέρα!

Επειδή ήταν μικρόσωμη δεν έφθανε τά Καντήλια, χρησιμοποιούσε μια σκάλα. Πάντοτε βοηθό στην Ιερή Διακονία της είχε την ίδια την Παναγία. «Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε» 

(Τέταρτη στάση Χαιρετισμών της  Παναγίας), ψέλλιζε ή Γερόντισσα Πελαγία και τότε εμφανιζόταν η Μεγαλόχαρη με τον δείκτη και το μεσαίο δάκτυλο τού δεξιού χεριού σε σχήμα V να βαστάει την σκάλα. Κάποτε τόλμησε να την ρωτήσει, γιατί κουράζεται γι’ αυτήν, και Εκείνη της αποκάλυψε  χαμογελώντας: «αν δεν σε βοηθούσα, σίγουρα ό κακούργος θα σε είχε τσακίσει!» και εξαφανίσθηκε αφήνοντας πίσω Της Ευωδία. Όλη της την ζωή την πέρασε μέ την γλυκιά προσμονή να γίνει Μοναχή. Ή ψυχή της ήταν για τον Χριστό και την αφιέρωση και όχι τον κόσμο. Μία ζωή Δόκιμη και Υποτακτική τού Νυμφίου της Χριστού. 

Της το είπε και ό Γέροντας της ότι θα γίνει Μοναχή. Ύστερα από λίγο καιρό είδε ολοζώντανη την Παναγία μέσα στον Ναό και την κάλεσε να της δείξει το Σχήμα τών Μεγαλόσχημων. Έκπληκτη εκείνη παρατήρησε ότι το Σχήμα ήταν λουσμένο με Θείο και Ουράνιο Φως και είπε με ενθουσιασμό στην Παναγία: «Δώσ’ το μου, Παναγία μου, τώρα αυτό το δώρο».

«Όχι τώρα, σε έξι μήνες» της απάντησε με έμφαση ή Παναγία. Και πράγματι μετά από έξι μήνες το 1945 την κάλεσε ό Γέροντας Κύριλλος και την έκανε Μεγαλόσχημη.

Ή τελετή έγινε κρυφά από τους δικούς της που ήθελαν να την ξαναπαντρέψουν. Ανάδοχοί της ήταν ή Καλλιόπη Καρπαθίου και μία εξαδέλφη της.

Πήρε το όνομα «Πελαγία» Μοναχή.

Τήν Ευχούλα της!!

Μοναχή Πελαγία Τρουμουλιάρη.

Κοιμήθηκε  14-8-1985.☦️

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Άγιος Τύχων Επίσκοπος Ζαντόνσκ (ο Ρώσος),

Άγιος Τύχων Επίσκοπος Ζαντόνσκ  (ο Ρώσος)

Εποχή: Έζησε από το 1724 έως το 1783 (κατά κόσμον Τιμόθεος Σοκολώφ).

Τόπος: Υπήρξε Επίσκοπος Βορόνεζ στη Ρωσία και έπειτα αποσύρθηκε στη Μονή Ζαντόνσκ.

Δράση: Έγινε γνωστός για τη μεγάλη του Πνευματικότητα, τα συγγραφικά του έργα, την αγάπη του για τους φτωχούς και το Προφητικό του χάρισμα.

Εορτή: 13 Αυγούστου

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Ευαγγελισμός της Μεταστάσεως (Εορτάζεται σήμερα):

 

Ο Ευαγγελισμός της Μεταστάσεως (Εορτάζεται σήμερα): 

Μια σπάνια Άγιογραφία που βρίσκεται στο Όρος των Έλαιών στην ομώνυμη Εκκλησία. Είναι το σημείο όπου ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ανακοίνωσε στην Παναγία τη Μετάστασή της στους ουρανούς. Διακρίνουμε το Χριστό που πλησιάζει και τους Αγγέλους που ειδοποιούν τους Αποστόλους στα πέρατα του κόσμου. Τα ελαιόδεντρα γέρνουν Προσκυνώντας την Παναγία. Δυστυχώς δεν είναι γνωστό Προσκύνημα και πολλοί λίγοι Χριστιανοί το επισκέπτονται.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Χριστός μας, περιμένει τις Προσευχές μας,

Ένα να ξέρετε, πως ο Χριστός μας, περιμένει τις Προσευχές μας (για τους νεκρούς μας) για να τους Ελεήση.

Αυτός μας Φωτίζει να Προσευχώμεθα, για να βρη αιτία με την Θεία Δικαιοσύνη Του, για να τους Ελεήση. Πάρα πολύ ευαρεστείται όταν ενθυμούμεθα τις βασανισμένες ψυχές του Άδου.  Όχι μόνο ωφελούμε, αλλά ωφελούμε και την δική μας ψυχή μ’ αυτού του είδους την αγάπη. 

Και μάλιστα, αυτή η ψυχική Ελεημοσύνη είναι ασυγκρίτως ανωτέρα της Ελεημοσύνης προς τους ζώντας φτωχούς ανθρώπους. Και να ξέρατε πόσο την περιμένουν οι φτωχούλες ψυχές.

Γι’ αυτό σας θερμοπαρακαλούν δι’ εμού, ποτέ να μη τις ξεχάσετε, καθημερινά να τις στέλνετε τροφή Προσευχής με πόνο ψυχής και να ξέρετε το πόσο θα σας ευγνωμονούν και θα εύχονται στο Θεό για σας.

Με ανύστακτες Ευχούλες, στοργή και Πατρική αγάπη.

† Ο Πατέρας σας Εφραίμ, Αριζόνα

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο μήνας της Παναγίας.

 

Υπάρχει μια καρέκλα σε κάθε σπίτι που μετά τον θάνατο κάποιου αγαπημένου μοιάζει να μην ανήκει πια σε κανέναν. Κανείς δεν κάθεται εκεί. Ίσως γιατί, βαθιά μέσα μας, περιμένουμε ακόμη να γυρίσει εκείνος που έφυγε. Είναι η καρέκλα της γιαγιάς. Του παππού. Της μάνας. Του πατέρα. Της συζύγου . Του συζύγου. Ενός ανθρώπου που κάποτε γέμιζε το σπίτι μόνο με την παρουσία του. Και έρχεται ο Αύγουστος.. Και κάπου ανάμεσα στις μυρωδιές του βασιλικού,στο Λιβάνι και στις Καμπάνες για την Παναγία, τους θυμόμαστε περισσότερο. Θυμόμαστε την φωνή τους.

Το «έλα να φας».

Το «να προσέχεις».

Το «θα ανάψω ένα Κερί στην Παναγία για σένα».

Κι εκείνη η καρέκλα..

μένει άδεια.

Μα ίσως δεν είναι πραγματικά άδεια. Γιατί πάνω της έχουν μείνει οι αγκαλιές μας.

Οι κουβέντες μας. Τα χρόνια μας. Και μια ολόκληρη ζωή που δεν μπορεί να σβήσει ο θάνατος. Κι όταν φέτος ανάψουμε ένα Κερί στην Παναγία, ας πούμε μέσα μας και τα ονόματά τους.

Για εκείνους που δεν μπορούν πια να ανάψουν το δικό τους.

«Παναγία μου, σκέπαζε κι εκείνους που κάποτε κάθονταν δίπλα μας και τώρα τους θυμόμαστε μόνο με δάκρυα.»

Κι αν απόψε κοιτάξεις εκείνη την άδεια καρέκλα και νιώσεις ένα σφίξιμο στην καρδιά..μην τη φοβηθείς την απουσία.

Είναι η αγάπη που ακόμη ψάχνει πού να καθίσει.

Και ίσως, κάπου εκεί ψηλά,

εκείνοι να χαμογελούν..

γιατί ξέρουν πως δεν τους ξεχάσαμε.

Αύγουστος. 

Ο μήνας της Παναγίας.

Και ο μήνας που θυμόμαστε λίγο περισσότερο εκείνους που αγαπήσαμε!

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού  

Π. Αθανάσιος

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

"Την Ευχή σας, Παναγία μου",

 

Να βάλετε μια Εικόνα της Παναγίας σε ένα πέρασμα μέσα στο σπίτι, εκεί που περνάτε συχνά. 

Και κάθε φορά που περνάτε από μπροστά Της, να Της λέτε με απλότητα:

 "Την Ευχή σας, Παναγία μου".

 Και να ακούτε μέσα στην καρδιά σας την απάντησή Της: "Την έχεις, παιδί μου!!"

Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

"Την Ευχή σας, Παναγία μου",

 

Να βάλετε μια Εικόνα της Παναγίας σε ένα πέρασμα μέσα στο σπίτι, εκεί που περνάτε συχνά. 

Και κάθε φορά που περνάτε από μπροστά Της, να Της λέτε με απλότητα: "Την Ευχή σας, Παναγία μου". Και να ακούτε μέσα στην καρδιά σας την απάντησή Της: "Την έχεις, παιδί μου!!"

Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Θαῦμα τῆς Παναγίας τῆς Τήνου, τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ καὶ τοῦ Γέροντα Ἰάκωβου,

 Θαῦμα τῆς Παναγίας τῆς Τήνου, τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ καὶ τοῦ Γέροντα Ἰάκωβου,

 «Θεοτόκε, ἡ ἐλπίς πάντων τῶν Χριστιανῶν, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τούς ἐλπίζοντας εἰς σε.»

«Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν.»

«Ἐγὼ ἐπικαλέστηκα τὸν 'Όσιο Δαβίδ, τὸν Γέροντα Ἰάκωβο καὶ τὴν Παναγία τῆς Τήνου».

Βρέθηκα – διηγήθηκε ἡ Γερασιμούλα – κάποτε στὴν Θεσσαλονίκη.

Ἦταν Δεκαπενταύγουστος καὶ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες Νήστευα καὶ ἐνῷ ἤμουν τελείως-τελείως νηστικὴ ἤπια μολυσμένο νερό, χωρὶς νὰ γνωρίζω ὅτι ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες τὸ νερὸ τῆς Θεσσαλονίκης εἶχε σοβαρὸ πρόβλημα. Φυσικὰ μὲ θέρισε καὶ ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ τραῖνο – στὴν ἐπιστροφή μου γιὰ Ἀθήνα – νὰ ἔχω προβλήματα, φτάνοντας στὴν Ἀθήνα λέω σὲ μιὰ φίλη μου ποὺ ἦταν ἐκεῖ κοντά, νὰ καλέση ἕνα ἀσθενοφόρο γιατί δὲν θὰ ἄντεχα νὰ φτάσω μέχρι τὸ σπίτι. Εἶχα γίνει κουρέλι.

Ὅταν ἦρθε τὸ ἀσθενοφόρο ἄρχισα νὰ νοιώθω ἔντονο ρῖγος, κρύωνα καὶ ὁ πυρετὸς ἀνέβαινε. Κινδύνευε πλέον ἡ ζωή μου καὶ μὲ πῆγαν στὸ ἐφημερεῦον Νοσοκομεῖο, στὸ «Σωτηρία». Ὁ γιατρὸς προσπαθοῦσε νὰ μὲ συνεφέρη μὲ χαστούκια καὶ μὲ ὁτιδήποτε ἄλλο, ἐγὼ δὲν καταλάβαινα τίποτα οὔτε τὸν ἄκουγα, οὔτε ἔβλεπα τίποτα γύρω μου καὶ τὴν ὥρα ποὺ «ἔφευγα» τὸ μόνο ποὺ παρακάλεσα εἶναι: «Γέροντα, εἶπες μέχρι τελευταίας στιγμῆς θὰ εἶσαι δίπλα μου, κάνε μὲ καλὰ ἢ πᾶρε μὲ γιὰ νὰ μὴν μοῦ συμβῇ κάτι χειρότερο».

Ἐκείνη τὴν ὥρα ἔρχεται μιὰ νοσοκόμα καὶ τῆς λέει ὁ γιατρὸς νὰ μοῦ κάνη μία ἔνεση, γιατί ὁ πυρετὸς εἶχε ἀνέβη 42ο C καὶ εἶχα ἔντονο ρῖγος καὶ προσπαθῶντας ἡ νοσοκόμα νὰ μοῦ κάνη τὴν ἔνεση ἀπὸ τὴν βία της μοῦ ἔβαλε τὴν ἔνεση μὲ πολλὴ δύναμη καὶ πόνεσα, ἐνῷ πρὶν δὲν καταλάβαινα τίποτα. Τὴν ὥρα ἐκείνη ἦρθαν οἱ αἰσθήσεις μου καὶ εἶπα στὴν νοσοκόμα «πιὸ σιγά, πονάω!».

Ἡ νοσοκόμα φωνάζει τὸν γιατρὸ καὶ τοῦ λέει ὅτι πρὶν μοῦ κάνη τὴν ἔνεση ἄρχισε νὰ τρέχη ἱδρῶτας. Ἔρχεται ὁ γιατρὸς μὲ βλέπει καὶ μοῦ λέει: «Ποιόν Ἅγιο ἔχεις καὶ πρὶν σοῦ κάνουμε τὴν ἔνεση ἄρχισε νὰ πέφτη ὁ πυρετὸς καὶ νὰ τρέχη ἱδρῶτας;».   Μοῦ βάζουν θερμόμετρο, 36,6ο C!

Ὅταν συνῆλθα, καταλαβαίνω ὅτι εἶμαι σὲ ἕνα Λοιμωδῶν Νοσοκομεῖο μὲ ἀρρώστους γύρω μου, ὅλοι μὲ λοιμώξεις καὶ λέω στὸν Γέροντα Ἰάκωβο: «Γέροντα, κάνε μου μιὰ χάρη, στεῖλε μὲ στὴν Παναγία τὸ ἀπόγευμα ποὺ εἶναι ὁ Ἑσπερινός της – ἦταν παραμονὴ 15 Αὐγούστου –, νὰ τὴν χαρῶ, μὴ μείνω ἐδῶ καὶ κολλήσω κανένα μικρόβιο. Σὲ παρακαλῶ, φώτισε τὸν γιατρὸ νὰ μοῦ βάλη ἕνα μικρὸ ὀρὸ καὶ νὰ σηκωθῶ νὰ φύγω». Ὁ γιατρὸς λὲς καὶ μὲ ἄκουσε, λέει στὴν νοσοκόμα «ἕναν μικρὸ ὀρὸ καὶ μὴν μείνη μέσα καὶ πάθει λοίμωξη ποὺ εἶναι ἀδύνατη καὶ νὰ τὴν στείλης τὸ συντομώτερο σπίτι της.

Αὐτὴ ἔχει Ἅγιο».  Μά, ποιόν Ἅγιο ἔχεις;    Ἐγὼ ἐπικαλέστηκα τὸν 'Όσιο Δαβίδ, τὸν Γέροντα Ἰάκωβο καὶ τὴν Παναγία τῆς Τήνου.Ἄ  ! ἐγὼ ἔχω βαφτίσει παιδιὰ στὸν Ὅσιο Δαβὶδ μὲ τὸν Π. Ἰάκωβο. Εἴμαστε γνωστοί. 

Τώρα ὅμως ποὺ θὰ πᾶς στὸ σπίτι σου θὰ σὲ παρακαλοῦσα νὰ φᾶς κάτι, γιατί ἔχεις ἐξαντληθῇ πάρα πολύ. Βέβαια ἐσὺ δὲν ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ ἐμᾶς, ἔχεις τοὺς Ἁγίους καὶ τὴν Παναγία.  

Πηγαίνοντας στὸ σπίτι φυσικὰ δὲν ἔφαγα τίποτα, γιατί θεώρησα ὅτι ἔπρεπε νὰ πάω κατ' εὐθεῖαν στὸν Ἑσπερινὸ νὰ χαρῶ τὴν Παναγία καὶ νὰ ἀκούσω τὸν Ἑσπερινό της. Ἀφοῦ τελείωσε ὁ Ἑσπερινὸς πάω στὸ σπίτι, πίνω ἕνα ποτήρι νερὸ κρύο καὶ πέφτω γιὰ ὕπνο. Ὅμως αὐτὸ ἦταν ἡ αἰτία τὸ βράδυ νὰ ξυπνήσω μὲ 39,5ο C. Κατάλαβα ὅτι ἔφταιγε ποὺ δὲν ἔφαγα, ὅπως μοῦ εἶπε ὁ γιατρός, γιὰ νὰ βοηθήσω λίγο τὸν ἑαυτό μου.

Κάθομαι καὶ λέω: «Ὅσιε Δαβὶδ καὶ Π. Ἰάκωβε, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ ξαναπάω στὸ νοσοκομεῖο, μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ἐφημερεύει ὁ κ. Δημήτρης, ἅμα ξαναπάω θὰ πῇ, ἀφοῦ τὴν ἔκαναν καλὰ ὁ 'Όσιος Δαβὶδ καὶ ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, πάλι ἄρρωστη εἶναι, δὲν ὑπάρχει Πίστη, δὲν μπορῶ νὰ σκανδαλίσωμε τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό, Γέροντα Ἰάκωβε, ἔλα νὰ μὲ κάνης καλὰ ὅπως εἶχε ἔρθη καὶ σὲ σένα ὁ 'Άγιος Χαράλαμπος ὅταν ἤσουν 10 ἐτῶν ἄρρωστος μὲ πνευμονία καὶ ἔνοιωσες τὸ χέρι του νὰ σὲ ἀκουμπάη. Ἔλα νὰ μὲ κάνης καλὰ ἀλλὰ νὰ ἔρθης ἐσύ, νὰ σὲ γνωρίσω, μὴν στείλης τὸν 'Όσιο Δαβὶδ ποὺ δὲν τὸν ξέρω. Ἐγὼ στὸν 'Όσιο Δαβὶδ θὰ κάνω τὴν Παράκληση, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ νὰ ἔρθης ἐσύ».

Φυσικὰ δὲν γίνεται ἄνθρωπος μὲ πυρετὸ 39,5ο C νὰ λέη ἀπ’ ἔξω τὴν Παράκληση κι ὅμως τὴν ἔλεγα λέξη πρὸς λέξη καὶ ὅταν τελείωσα μὲ τὸ Καντηλάκι μου μόνο ἀναμμένο χωρὶς ἄλλο φῶς, ξαφνικὰ ἕνα ὑπέρλαμπρο φῶς ἐμφανίζεται μπροστά μου καὶ μέσα σ’ αὐτό το φῶς ἐμφανίζεται ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, καὶ ἔνοιωσα τὸ χέρι του νὰ μὲ χαϊδεύη στὸ κεφάλι καὶ νὰ μὲ Σταυρώνη γιὰ νὰ μὴν τρομάξω ὅπως καὶ ὁ 'Άγιος Χαράλαμπος Σταύρωνε τὸ κεφάλι τοῦ Γέροντα Ἰακώβου ὅταν ἦταν παιδάκι.

Ἀμέσως ἵδρωσα, κατ' εὐθεῖαν ὁ πυρετὸς πέφτει, στοὺς 36,6ο C, καὶ σηκώθηκα.

Στὸ δωμάτιο ὑπῆρχε μιὰ εὐωδία, κατάλαβα ὅτι ἦταν ἡ παρουσία του, ἔγινα καλὰ καὶ δὲν χρειάστηκε νὰ πάω στὸ νοσοκομεῖο.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ὁ Γέρων Ιάκωβος  ,

(Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►