Γι ̓ αυτό κάνουμε τα Ψυχοσάββατα, είναι για όλους τους Χριστιανούς.

14/2/26

Εγώ από παιδί πηγαίνω στο νεκροταφείο κάθε μέρα και σκέφτομαι τον θάνατο.

Πεθάναν όλοι οι συγγενείς μου. 

Λοιπόν, μία θεία μου την Μνημονεύω. Είδα και την θεία και μου λέει:

– Αχ ανηψιέ μου Ιάκωβε, σ ̓ ευχαριστώ γι’ αυτό που μου στέλνεις. 

Πολλά μου στέλνεις, αλλά ξέρεις έχει κι άλλους ανθρώπους που δυστυχούν και πεινούν και δεν έχουν κανέναν στον κόσμο να τους σκεφθή, να τους νοιαστή. Γι ̓ αυτό κάνουμε τα Ψυχοσάββατα, είναι για όλους τους Χριστιανούς. 

Και της λέγω: – Πού να ξέρω εγώ ποιος έχει ανάγκη;

– Ξέρεις εσύ, μου λέει, τι πείνα έχουν, να τους στέλνης όπως στέλνεις εμένα, να στείλης και σε άλλους που έχουν ανάγκη και ο,τι στερούνται, διότι έχουν ανάγκη της Προσευχής και ανάγκη έχουν της Θείας Λειτουργίας.

Όλα καλά (είναι) και οι Ελεημοσύνες και οι Παρακλήσεις, αλλά ιδιαιτέρως (βοηθά) η Θεία Λειτουργία. 

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.


ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!        Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Σήμερα Ψυχοσάββατο,

 Ψυχοσάββατο: Μια γέφυρα ελέους και αγάπης μεταξύ ζώντων και κεκοιμημένων.


Εκατομμύρια τιμητικά στεφάνια και κοσμικές εκδηλώσεις μνήμης δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε ένα ψίχουλο από αυτό που προσφέρει ένα και μόνο Ψυχοσάββατο.

Δεν είναι μια συμβολική μέρα τιμής ή μνήμης. Δεν είναι μια πράξη δικής μας παρηγοριάς για εκείνους που έχουμε χάσει. Είναι μια ζώσα κοινωνία. Είναι μια Λειτουργική κατάδυση στο απύθμενο έλεος του Θεού, μια Ιερή ημέρα που δεόμαστε μπροστά στον Χριστό για όλες τις ψυχές του επέκεινα. 

Η επίγεια Εκκλησία που λέγεται Στρατευομένη, παρίσταται ενώπιον Θεού αντάμα με την Ουράνια Εκκλησία, τη Θριαμβεύουσα. Δύο πανίσχυρες πτέρυγες που εξυψώνουν το ανθρώπινο γένος και γράφουν ψυχές στη Βίβλο της Ζωής.

Εκατομμύρια κατατεθειμένα στεφάνια και εκδηλώσεις μνήμης και βιβλία και αφιερώματα και άλλες κοσμικές τιμές, δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε ένα ψίχουλο ωφέλειας στους κεκοιμημένους, μπροστά στα Ψυχοσάββατα. Οι ψυχές κυριολεκτικά σκιρτούν από αδημονία για τη στιγμή που θα μνημονευτεί το όνομά τους τότε, αλλά και σε κάθε Αγία πρόθεση.

«Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνείαν πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν». Αυτή είναι όλη η ουσία του Ψυχοσάββατου στην χαριτωμένη αποστολή της. Προσέξτε εδώ ότι η μάνα – Εκκλησία εύχεται για τη μνήμη «τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων», δηλαδή για όλους τους κεκοιμημένους από την αρχή της ανθρωπότητας. Και δέεται συγκεκριμένα για τους κοιμηθέντες «εὐσεβῶς», δηλαδή ανθρώπους που είχαν έστω μια στοιχειώδη Θεοσέβεια.

Οι ταλαίπωρες ψυχές που έφυγαν με αντίθεο φρόνημα και αμετανοησία, μαζί με τα μάτια τους, σφράγισαν και την αμετάκλητη επιλογή τους να απορρίπτουν το έλεος του Θεού. Αυτές οι ψυχές που έμειναν συνειδητά εκτός Εκκλησίας, δεν μπορούν να θριαμβεύσουν στον ουρανό – αφού δεν στρατεύθηκαν ποτέ στη γη, αλλά αντιστρατεύθηκαν. Διότι 

ο Θεός δεν είναι μόνο Αγάπη – είναι εξίσου και Δικαιοσύνη. 

Βέβαια για κάθε ψυχή τον τελικό λόγο τον έχει μόνο ο Κύριος, αλλά ταυτόχρονα και η Εκκλησία οφείλει να εύχεται σύμφωνα με την Πνευματική τάξη της, σεβόμενη το αυτεξούσιο του κάθε ανθρώπου.

Κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους ως αναφορά του περάσματος του Χριστού από τον Άδη, και κάθε Θεία Λειτουργία ενώνει τους Χριστιανούς της γης με εκείνους του ουρανού, αλλά το Ψυχοσάββατο είναι μια ειδική ημέρα Μνημόνευσης που γίνεται οικουμενική αγκαλιά. Για κάθε άνθρωπο που αποβίωσε σε ξένο τόπο, που πνίγηκε, που κάηκε, που εξαφανίστηκε, που τον κατέφαγε αρρώστια, που ξεψύχησε σε πόλεμο ή σε φυσική καταστροφή. Και πάνω απ’ όλα για κάθε άνθρωπο που δεν άφησε πίσω του κανέναν ζωντανό να τον Μνημονεύει και να δέεται για εκείνον, για κάθε φτωχό και άπορο που δεν διαβάστηκε η ψυχούλα του, για κάθε άσημο που δεν έλαβε ανακούφιση από τα Μνημόσυνα και τις Ακολουθίες της Εκκλησίας.

Από τη φοβερή στιγμή του θανάτου κι έπειτα, η ψυχή δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να καλυτερέψει την κατάστασή της. Μένει μόνο με τα έργα που έπραξε εν ζωή ως εφόδια. Οι ψυχές που ταξίδεψαν με λιγοστές αποσκευές Θεάρεστων έργων, περιμένουν από εμάς να τις φιλέψουμε με ευεργετικές Προσευχές. 

Σαν εργατικές Πνευματικές μέλισσες, οι Χριστιανοί ζυμώνουν τα Πρόσφορα, συμπληρώνουν τα ψυχοχάρτια υπέρ Αναπαύσεως, κάνουν Ελεημοσύνες στη μνήμη των οικείων τους, και το πιο σημαντικό απ’ όλα: διάγουν οι ίδιοι βίο Μετανοίας και ωφελούν έτσι ακόμα καλύτερα τον κεκοιμημένο τους.

Σε έναν κόσμο απάνθρωπο που εξορίζει τη μνήμη των εξουθενωμένων, ένα Ψυχοσάββατο έρχεται για να περιθάλψει ζώντες και νεκρούς, να τιμήσει και τον πιο ξεχασμένο θανόντα, να αλείψει με Θείο Έλεος και το πιο παραμελημένο σκήνωμα, να δροσίσει και την τελευταία ψυχή, να επεκτείνει τη φιλανθρωπία μέχρι τα τρίσβαθα του Άδη. Αυτό είναι το μεγαλείο της αχανούς αγάπης της Εκκλησίας μας, που δεν υπάρχει κανένα όμοιο του στο στερέωμα της ζωής και του θανάτου.

Την Ιερότατη σημασία της δεήσεώς μας υπέρ κεκοιμημένων, ως ένα ενωμένο σώμα Ορθόδοξης αλληλοβοήθειας, εξυμνεί υπέροχα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Ας μη κουρασθούμε λοιπόν να βοηθούμε αυτούς που έφυγαν από την παρούσα ζωή και να προσφέρουμε για χάρη τους και να ζητούμε να γίνονται γι’ αυτούς Δεήσεις. Διότι υπάρχει η κοινή εξιλέωση της οικουμένης..][..Δεν έχει να επιδείξει (σ.σ ο νεκρός) δικές του Ελεημοσύνες; Ας είναι συγγενικές. Δεν έχει να παρουσιάσει τις δικές του Ελεημοσύνες; Ας δείξει εκείνες που έγιναν γι’ αυτόν. Όσο περισσότερων αμαρτημάτων είναι υπεύθυνος, τόσο μεγαλύτερη ανάγκη από Ελεημοσύνη έχει. Όχι μόνο αυτό, αλλά διότι τώρα η Ελεημοσύνη δεν έχει την ίδια δύναμι, αλλά πολύ μικρότερη. Διότι δεν είναι το ίδιο πράγμα να κάνει κάποιος Ελεημοσύνη αυτός ο ίδιος και να την κάνει άλλος γι’ αυτόν..]

[..Γι’ αυτό με θάρρος τότε ας Προσευχόμαστε για την οικουμένη και ας καλούμε και αυτούς (σ.σ. τους κεκοιμημένους) μαζί με τους Μάρτυρες, τους Ομολογητές, τους Ιερείς. Διότι είμαστε ένα σώμα, έστω και αν υπάρχουν μέλη που είναι λαμπρότερα από άλλα μέλη. Και μπορούμε από παντού να κερδίσουμε γι’ αυτούς συγγνώμη, από τις Δεήσεις, από τα δώρα που προσφέρονται γι’ αυτούς, από εκείνους που καλούμε μαζί με αυτά».


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Τὰ σύνορά μας ὅμως συνεχίζουν νὰ εἶναι μέσα στὴν ψυχή μας.

13/2/26

 Στόχος τῶν Δυτικῶν -καὶ τῶν Παπικῶν συμπεριλαμβανομένων- συνεχίζεται νὰ εἶναι ἡ ἀποσύνδεση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμό· 

αὐτὸ σημαίνει χωρισμὸς Έκκλησιας – Πολιτείας. 

Ὁ χωρισμὸς γιὰ τὸν ὁποῖον γίνεται κατὰ καιροὺς λόγος, δὲν σημαίνει διοικητικὸ χωρισμό, διότι αὐτὸς ὑπάρχει καὶ καθορίζεται νομικά. Θέλουν τὴν ἀποσύνδεση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ ὅλες τὶς δομές, ἀπὸ ὅλους τοὺς θεσμούς, ἀπὸ ὅλες τὶς περιπτώσεις τοῦ Έθνικοῦ μας βίου.

 Σήμερα λοιπὸν ὑπάρχει ἀπειλὴ ἁλώσεως τῆς ψυχῆς, διότι τὰ σύνορά μας πλέον δὲν εἶναι γεωγραφικά. Αὐτοπαραδοθήκαμε στὴν εὐρύτερη αὐτὴ ἕνωση ποὺ λέγεται Ἑνωμένη Εὐρώπη καὶ στὴ Νέα Ἐποχὴ καὶ στὴ Nέα Τάξη Πραγμάτων. Τὰ σύνορά μας ὅμως συνεχίζουν νὰ εἶναι μέσα στὴν ψυχή μας. Ἐκεῖ ζεῖ καὶ ἐπιβιώνει ὁ Ἑλληνισμός, ὁ Ἑλληνορθόδοξος ἄνθρωπος κι ἐκεῖ χάνεται. Ἡ νεολαία μας, ἡ νεολαία τῆς Κύπρου καὶ οἱ συνειδητοποιημένοι Xριστιανοὶ ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν χάθηκαν ὅλα, καὶ δὲν χάθηκαν ὅλα γιατὶ δὲν χάθηκε ἡ οἰκογένεια. Ἐμεῖς, ὡς Ἕλληνες καὶ ὡς Ὀρθόδοξοι, σῴζουμε ἀκόμα τὴν οἰκογένεια. Συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε «ἐν Χριστῷ». Ὁ Θεὸς εἴθε νὰ μᾶς δίνει δύναμη, νὰ κραταιώνει τοὺς Ποιμενάρχες μας, νὰ κραταιώνει τὸν Κλῆρο, τοὺς ἐκπαιδευτικούς, τοὺς γονεῖς, ὥστε νὰ κρατήσουμε ὀρθὸ αὐτὸν τὸν τόπο, τὴν Ἑλλάδα τῶν Άγίων καὶ τῶν Ήρῴων.

Π. Γεώργιος Μεταλληνός.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!             Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Οι ἀνάγκες πού ἐπιβάλλουν,

 Πολλαπλασιάζονται χρόνο μέ τόν χρόνο οἱ ἐπίσημες καρναβαλικές ἐκδηλώσεις καί ἐπεκτείνονται σέ κάθε πόλη καί χωριό τῆς πατρίδας μας. Μέ ρυθμό καί μέ ἔνταση ἀντιστρόφως ἀνάλογα πρός τίς ἀνάγκες πού ἐπιβάλλουν πραγματικά τἀ ἄκρως ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν Καιρῶν. Καί ἐπειδή βεβαίως ταυτόχρονα συνεχίζονται καί οἱ γνωστές δηλώσεις περί τοῦ πόσο σημαντική εἶναι ἡ «ἐπιτυχία» ὅλης αὐτῆς τῆς κατάντιας γιά τό.. καλό τοῦ τόπου, ἀποδεικνύεται δυστυχῶς γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι κάποιοι ἐπιμένουν στήν πεισματική ἄρνησή τους νά ἀντικρίσουν τή σκληρή πραγματικότητα. 

Εἴτε εἶναι δήμαρχοι καί λοιποί αὐτοδιοικητικοί παρατρεχάμενοι,

εἴτε σωματεῖα αὐτοφερόμενα ὡς πολιτιστικά, εἴτε μαγαζάτορες πού ἐπείγονται νά πουλήσουν μερικούς καφέδες καί σουβλάκια παραπάνω, 

εἴτε πολῖτες πού συνεχίζουν νά παρεπιδημοῦν ἀμέριμνοι καί τραγικά ἀμετανόητοι στόν θλιβερό ἀνάποδο κόσμο τους. Ἀρνοῦνται ὅλοι αὐτοί οἱ δύστυχοι νά ἀντιληφθοῦν σέ ποιόν ἀποτρόπαιο Πνευματικό βοῦρκο βουλιάζουμε, ποιά τρομακτική λαίλαπα ἔρχεται κατά πάνω μας καί ποιός εἶναι ὁ μόνος δρόμος πού μπορεῖ νά μᾶς βγάλει ἀπό τό σκοτάδι. Καί φυσικά ἀρνοῦνται πεισματικά νά ἀντιληφθοῦν ὅτι τό «καλό τοῦ τόπου» δέν εἶναι οἱ ἐξαχρειωμένες νεοπαγανιστικές κραιπάλες καί τά κάθε λογῆς σιχαμένα νεοεποχίτικα ξεσαλώματα, πού τό μοναδικό τους ἐπίτευγμα εἶναι νά φορτώνουν τόν βόρβορο καί μέ νέες πηγές δυσωδίας. 

Μέχρι πότε ἄραγε θά συνεχίσουμε τραγικά ἀνίδεοι καί ἀνυποψίαστοι νά κουτρουβαλᾶμε στόν κατήφορο, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά θρηνοῦμε νυχθημερόν γιά τά ἀπερίγραπτα χάλια μας, μήπως καί ἐπισύρουμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ; Ἐμεῖς δυστυχῶς πράττουμε τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Μέ ἀδιανόητα αὐτοκαταστροφική καί ἀπονενοημένη λύσσα..


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Τώρα ξέρεις με ΘΕΟ,

12/2/26

 Όποιος ομολογά ψέματα δείχνει φανερά,ότι φοβάται περισσότερο τους ανθρώπους και καταφρονεί τον Θεό.

Γεροντικόν.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Ποτέ η ζήλια ένα υγιές συναίσθημα;

 SatireElonMusk   @ESatire55,  Λογαριασμός παρωδίας

Be real: Is jealousy ever a healthy emotion?


A) Yes


B) No

Μεταφράστηκε από τη γλώσσα: Αγγλικά από

Να είσαι ειλικρινής: Είναι ποτέ η ζήλια ένα υγιές συναίσθημα;


Α) Ναι

B) Όχι


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ AL, ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ, 

Επισκόπηση AI

Ναι, η ζήλια μπορεί να θεωρηθεί ένα υγιές και φυσιολογικό συναίσθημα υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Αν και συνήθως συνδέεται με αρνητικές συμπεριφορές, η ψυχολογία την αναγνωρίζει ως ένα "συναίσθημα-σήμα" που υποδηλώνει ότι ένα άτομο νοιάζεται βαθιά για μια σχέση και φοβάται την απώλειά της. 

Πότε η ζήλια θεωρείται υγιής:

Ως "Alarm System": Λειτουργεί σαν προειδοποιητικό σύστημα ότι ένας σημαντικός δεσμός απειλείται, κινητοποιώντας μας να προστατεύσουμε τη σχέση μας.

Βάσιμος φόβος: Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε ζήλια όταν υπάρχει πραγματική, βάσιμη απειλή για τη σχέση, και όχι φανταστική ανασφάλεια.

Εποικοδομητική επικοινωνία: Όταν η ζήλια εκφράζεται με ειλικρίνεια και ψυχραιμία, μπορεί να οδηγήσει σε πιο ανοιχτή επικοινωνία, βαθύτερη κατανόηση και ενίσχυση του δεσμού μεταξύ των συντρόφων.

Αυτογνωσία: Μας βοηθά να αναγνωρίσουμε τις δικές μας ανάγκες, ανασφάλειες ή τα όριά μας. 

Πότε η ζήλια γίνεται ανθυγιεινή (Τοξική):

Η ζήλια ξεπερνά τα υγιή όρια και γίνεται καταστροφική όταν: 

Είναι εμμονική και βασίζεται σε αβάσιμες υποψίες.

Οδηγεί σε ελεγκτικές συμπεριφορές (έλεγχος τηλεφώνου, παρακολούθηση).

Προκαλεί επιθετικότητα ή συναισθηματική χειραγώγηση.

Επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητα και την ψυχική υγεία.

Συμπέρασμα:  Η "μικρή" ή "ήπια" ζήλια είναι φυσιολογική, καθώς δείχνει την αξία που δίνουμε στον σύντροφό μας. Αν όμως η ζήλια δεν διαχειρίζεται σωστά, μετατρέπεται σε τοξική και μπορεί να καταστρέψει τη σχέση. 


I FULLY AGREE, AI Review

Yes, jealousy can be considered a healthy and normal emotion under certain conditions. Although it is usually associated with negative behaviors, psychology recognizes it as a "signal emotion" that indicates that a person cares deeply about a relationship and fears losing it.

When is jealousy considered healthy:

As an "Alarm System": It acts as a warning system that an important bond is threatened, motivating us to protect our relationship.

Valid Fear: It is normal to feel jealousy when there is a real, valid threat to the relationship, and not imaginary insecurity.

Constructive Communication: When jealousy is expressed honestly and calmly, it can lead to more open communication, deeper understanding, and a stronger bond between partners.

Self-awareness: Helps us recognize our own needs, insecurities, or limits.

When does jealousy become unhealthy (Toxic):

Jealousy goes beyond healthy boundaries and becomes destructive when:

It is obsessive and based on unfounded suspicions.

It leads to controlling behaviors (phone checking, surveillance).

It causes aggression or emotional manipulation.

It negatively affects daily life and mental health.

Conclusion: "Small" or "mild" jealousy is normal, as it shows the value we give to our partner. However, if jealousy is not managed properly, it turns into toxic and can destroy the relationship.


read more ►
0 σχόλια

Στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.

11/2/26

 

Ὅλα τὰ ζητήματά σου νὰ τ᾿ ἀφήσεις στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι θέλεις νὰ τὸ ζητὰς σὰν τὸ παιδὶ ἀπὸ τὸν πατέρα του.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Ιεράς Νήσου Πάτμου


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!         Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Υποσχέθηκε να Βαπτιστεί,

 

Υποσχέθηκε να Βαπτιστεί, ζητώντας Δύναμη από τον Θεό ενώ Κολυμπούσε 4 ώρες για να σώσει την Οικογένειά του.

Το Αγόρι που κολύμπησε με τον Θεό: Austin Appelbee.


Ήρωας που θα έπρεπε να είναι πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια και σε όλες τις εφημερίδες και σε όλα τα sites ώστε να βρει μιμητές..

Άραγε πόσοι από εμάς ακούσαμε κάτι;

"Δεν νομίζω ότι ήμουν εγώ που κολυμπούσα. Ήταν ο Θεός όλη την ώρα. ” 

Σε ηλικία μόλις 13 ετών, ο Austin Appelbee έδωσε μια υπόσχεση στον Θεό - θα βαπτιζόταν αν μπορούσε να σώσει την οικογένειά του. 

Με Πίστη και θάρρος, κολύμπησε σχεδόν 4 χιλιόμετρα μέσα από ανοιχτά νερά για τέσσερις ώρες, μετά έτρεξε άλλα 2 χιλιόμετρα για να βρει βοήθεια. 

Η δύναμή του δεν προήλθε μόνο από το σώμα του - προήλθε από την Πίστη του.

Η αληθινή δύναμη ζει στην ψυχή.

Χωρίς βάρκα. Χωρίς δίχτυ ασφαλείας.  

Μόνο ένα παιδί 13 χρονών, ο Austin Appelbee, να ψιθυρίζει μέσα του:  

«Πρέπει να συνεχίσω.. πρέπει να φτάσω κάπου..»

Η οικογένειά του είχε παρασυρθεί από το ρεύμα για ώρες.  

Η μητέρα του και τα δύο μικρότερα αδέλφια του πάλευαν να κρατηθούν ζωντανοί.  

Και ο Austin πήρε μια απόφαση που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να πάρει:  

να κολυμπήσει μόνος του, για τέσσερις ολόκληρες ώρες, μέχρι να βρει βοήθεια.

Αργότερα είπε πως δεν ήταν μόνος του εκεί έξω.  

«Ήταν ο Θεός όλη την ώρα», εξομολογήθηκε.

Κάποιοι ίσως πουν πως δεν ήταν ο Θεός, αλλά η Πίστη του που τον κράτησε.  

Όμως η Πίστη δεν είναι μια ιδέα που απλώς σε εμψυχώνει.  

Δεν είναι μια ψυχολογική τεχνική. Αυτά καταρρέουν στις κρίσιμες στιγμές.

Για τον Austin, η Πίστη ήταν σχέση.  

Ήταν η βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν είναι θεωρία, 

αλλά πρόσωπο ζωντανό,  

που Τον ένιωθε κοντά του μέσα στα κύματα.  

Η δύναμη που ένιωσε μέσα του, εκείνος την αναγνώρισε ως παρουσία.  

Και για εκείνον, αυτό αρκούσε.

Και τελικά, η οικογένειά του σώθηκε.  Επειδή ένα παιδί δεν τα παράτησε.  

Επειδή η αγάπη του ήταν πιο δυνατή από τον φόβο.  

Επειδή η αίσθηση της παρουσίας Του Θεού δίπλα του κράτησε το κεφάλι του πάνω από τα κύματα.

Μερικές φορές η Πίστη δεν μοιάζει με βεβαιότητα.  Μοιάζει με ένα τρεμάμενο παιδί στον ωκεανό,  

που τόλμησε από αγάπη να πέσει χωρίς σωσίβιο ανάμεσα στα κύματα, 

και δεν σταμάτησε να ελπίζει για τέσσερις ολόκληρες ώρες,

γιατί ένιωσε δίπλα του τον Θεό να τον ενισχύει,

ακόμα κι όταν η ακτή έμοιαζε αδύνατο να φανεί.

Και ίσως αυτή η ιστορία να μας θυμίζει κάτι βαθύτερο:  

Ο Θεός μας συναντά ακριβώς στο σημείο που τελειώνει η δύναμή μας.  

Και μερικές φορές, το γεγονός ότι επιβιώσαμε — αυτό και μόνο —  

είναι ήδη μια Μαρτυρία.


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

ὅταν διαβάζῃς τό βιβλίο ἑνός Ἁγίου, εἶναι παρών ὁ Ἅγιος,

10/2/26

 «Μωρέ, μή διαβάζετε αὐτά τά βιβλία πού κυκλοφοροῦν. Νά διαβάζετε τά βιβλία τῶν Ἁγίων, τήν Ἁγία Γραφή καί τά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας. 

Νά ξέρῃς ὅτι, ὅταν διαβάζῃς τό βιβλίο ἑνός Ἁγίου, τό πιό σημαντικό εἶναι, ὄχι ὅτι ἁπλῶς τό ἔχει γράψει μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὅτι 

εἶναι παρών ὁ Ἅγιος καί σέ Χαριτώνει. 

Ἐνῶ, ἄν διαβάσῃς τό βιβλίο ἑνός ἄλλου πού δέν εἶναι 'Άγιος, σέ μπερδεύει. Μπερδεμένος ἄνθρωπος, μπερδεύει καί σένα»

Άγιος Πορφύριος.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Μαθήμα «Αθεΐα»,

 (20) Άριστα στο μάθημα της..αθεΐας!!


Αρχές της δεκαετίας του ’80. Κρατικό Πανεπιστήμιο Τιφλίδας.

Νεαρός Γεωργιανός φοιτητής, τελείωνε μια Θεωρητική Σχολή. Για να πάρει το πτυχίο του έπρεπε να περάσει την κρατική εξέταση του μαθήματος «Αθεΐα». Το επέβαλλε το καθεστώς. Ο νεαρός είχε τότε το δικαίωμα να διαλέξει τον Καθηγητή, (η εξέταση ήταν πάντα προφορική). 

Διάλεξε λοιπόν έναν που του φάνηκε κάπως συμπαθής. Όταν πήγε να εξεταστεί του δήλωσε ορθά –κοφτά ότι δεν πιστεύει σε αυτές τις αθεϊστικές θεωρίες και δεν πρόκειται να απαντήσει σε καμία σχετική ερώτηση.

-Μπορείτε να με κόψετε, είπε στον καθηγητή.

-Βέβαια και θα σε κόψω, αλλά πρώτα πες μου, τι θα κάνεις. Σπούδασες πέντε χρόνια και αποφασίζεις να μην πάρεις το πτυχίο σου; Κρίμα δεν είναι;

-Δεν πειράζει, απάντησε ο νεαρός ψύχραιμα. Υπάρχει ποίηση, φιλία.. όλα αυτά θα με βοηθήσουν να το ξεπεράσω. Σε καμία περίπτωση όμως δε θα μπορούσα να σας πω αυτό που δεν πιστεύω.

-Δικό σου το πρόβλημα.

-Τώρα μεταξύ μας (ο νεαρός χαμήλωσε τη φωνή του) εσείς στ’ αλήθεια πιστεύετε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο; Δηλαδή, οι πρόγονοί μας που έχυσαν τόσο αίμα για να υπερασπιστούν την Πίστη ήταν ανόητοι;

Ο Καθηγητής χαμογέλασε.

-Πολύ θαρραλέος είσαι και αυτό το 2 που θα σου βάλω τώρα (δηλαδή σε κόβω) είναι μόνο για το θάρρος σου. Στο καλό να πας.

Ο καθηγητής έγραψε το βαθμό στο φοιτητικό βιβλιάριο του νεαρού, όπως συνήθιζαν τότε και συνέχισε την εξέταση άλλων φοιτητών. Ο νεαρός έφυγε. Κάθισε σε ένα καφενείο πικραμένος. Άνοιξε το φοιτητικό του βιβλιάριο. Αυτό που είδε ήταν απίστευτο. Ο Καθηγητής, του είχε βάλει 20..άριστα..!!

Γ.Π.

Σημείωση: Το περιστατικό το διηγήθηκε Γεωργιανή φοιτήτρια, που έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Ο αντίπαλος και ο αντίθεος όχι μόνο βαθμολογεί με άριστα το θάρρος της ομολογίας αλλά και το θαυμάζει και τον πείθει.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια