Οι νεκροί μας ζουν.
Αυτό εβεβαίωσε σήμερα ο Κύριος όταν είπε στον Ιάρειο: Δεν πέθανε αλλά κοιμάτε.
Εκείνος που Πιστεύει στον Χριστό κι όταν πεθάνει θα ζήσει.
Ο θάνατος είναι ύπνος από τον οποίο θα ξυπνήσεις στην άλλη ζωή.
Γι' αυτό ο Χριστιανός δεν πενθεί απαρηγόρητα αλλά κλαίει ανθρώπινα. Πιστεύει και προσδοκά την Ανάσταση.
Τότε θα συναντηθούμε με τους νεκρούς μας.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Kάποτε εἶχα ρωτήσει τόν μακαριστό Γέροντα Εφραίμ τον Αριζονίτη ἐάν οἱ ψυχές στόν οὐρανό ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους.
Μοῦ εἶχε πεῖ ὄτι τά μέλη τῆς οἰκογένειας βρίσκονται μαζί. Μιλοῦν μεταξύ τους, τόν ρώτησα; .
-Ναί, μοῦ εἶπε, Ύμνοῦν καί Δοξολογοῦν τόν Θεό. Οι συγγενείς ή οι φίλοι θα γνωρίζονται στη Βασιλεία του Θεού;
Διηγήθηκε ένας ευσεβής γεωπόνος, σχετικά με τον θάνατο του πατέρα του:
«Δόξα τω Θεώ, Εξομολογήθηκε και Κοινώνησε πριν φύγει.
Όταν έγινε δε και το Άγιο Ευχέλαιο, σήκωσε τα μάτια του ψηλά, χαμογέλασε και είπε χαρούμενος:
Έρχομαι!.. έρχομαι!.. Σε δύο ώρες έρχομαι!..Πράγματι, σε δυο ώρες ακριβώς έφυγε. Κοίταξα το ρολόι. Τις προηγούμενες μέρες έλεγε στη μητέρα μου:
– Σ’ αυτό το παιδάκι που τριγυρίζει μέσα στο δωμάτιο, δώσε ένα γλυκό, φίλεψέ το.
Η μητέρα μου καταλάβαινε ότι κάτι υπερφυσικό έβλεπε, αν και του έλεγε ότι ήταν το εγγονάκι του, ο Άνθιμος. Εκείνος όμως απαντούσε ήρεμα και με πλήρη Πνευματική διαύγεια:
– Όχι, όχι! Δεν είναι ο Άνθιμος. Είναι ο Μύρων, ο αδελφός μου! Ο Μύρων ήταν ένα μικρό αδελφάκι του, που είχε φύγει απ’ αυτόν τον κόσμο μικρούλι. Μόλις τεσσερισήμισι χρονών! Τώρα, χαριτωμένο Αγγελάκι του Θεού, εστάλη από την αγάπη Του για να Χαροποιήσει τον μεγάλο αδελφό του και να τον συντροφεύσει στοργικά στο μεγάλο ταξίδι προς την αιωνιότητα..».
Πολλοί θέτουν το ερώτημα:
Οι συγγενείς ή οι φίλοι θα γνωριζονται στη Βασιλεία του Θεού;
Οι Πατέρες της Εκκλησίας απαντούν πως ναι, θα γνωρίζονται. Η συγγενική αγάπη καθώς και όλα τα αγαθά αισθήματα των ανθρώπων, θα εξαγιαστούν και θα μετατραπούν σε Πνευματική εν Χριστώ Ιησού αγάπη,την τελεία Αγάπη .
Έχουμε πολλές περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο Θεός σε μια ψυχή που πρόκειται να ταξιδέψει κοντά Του στέλνει σεσωσμένα συγγενικά της πρόσωπα, τα οποία αγαπά, για να συμπαρασταθούν και να Χαροποιήσουν την ψυχή κατά την έξοδό της.
Πολλοί βλέπουν τους κεκοιμημένους γονείς τους,αδελφούς κ.λπ. -και το λέγουν-
λίγο πριν φύγουν για την αιωνιότητα. Η ουσιαστική όμως βοήθεια, συμπαράσταση και συνόδευση της ψυχής, καθώς και η προστασία της γίνεται από τους Αγίους Αγγέλους που αποστέλλει ο Ουράνιος Πατέρας.
Μερικές φορές αποστέλλονται και Άγιοι για συμπαράσταση.
Μεγάλη σημασία σ’ αυτή την περίπτωση έχει κατά πόσο έχει ευαρεστήσει τον Θεό ο άνθρωπος με την ζωή του, αλλά ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει το Έλεος του μεγάλου Θεού.
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης Αριζονίτης +
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εύλογα γεννάται σε πολλούς το ερώτημα: γιατί οι εκπρόσωποι άλλων δογμάτων και θρησκειών (όπως Αρμένιοι,Παπιστές, Κόπτες ή Εβραίοι), παρόλο που παρίστανται στο Θαύμα του Αγίου Φωτός στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως, δεν ασπάζονται την Ορθόδοξη Πίστη;
Περιληπτική απάντηση:
Το οποιοδήποτε Θαύμα ενεργεί στον κάθε άνθρωπο ανάλογα με τη δεκτικότητά του.
Για τον Πιστό είναι βεβαίωση, για τον αναζητητή είναι αφετηρία, αλλά για εκείνον που είναι ριζωμένος σε άλλο σύστημα πεποιθήσεων, μπορεί να παραμείνει απλώς ένα "εντυπωσιακό γεγονός"που δεν αγγίζει τα βάθη της ύπαρξής του!
Η δική σας απάντηση;
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ας δούμε τι λέει η τεχνητή νοημοσύνη (AI) γι αυτό τον στιγμιότυπο απ' το Άγιο Φως, όταν της ζητάς να την αναλύσει: ΑΙ: Αυτή η φωτογραφία είναι αποκαλυπτική και "δύσκολη" στην ερμηνεία της με απλούς όρους φυσικής.
Εδώ βλέπουμε τη φλόγα να εφάπτεται απευθείας στο μάτι, στα βλέφαρα και στα φρύδια, περιοχές που είναι εξαιρετικά ευαίσθητες στη θερμότητα, πολύ περισσότερο από το μάγουλο ή το πηγούνι.
Τα αξιοσημείωτα σημεία αυτής της λήψης:
α)Η επαφή με το φρύδι: Οι τρίχες των φρυδιών είναι πολύ λεπτές και καίγονται (αρπάζουν) ακαριαία ακόμη και με μια μικρή σπίθα. Στη φωτογραφία, η φλόγα φαίνεται να περνάει κυριολεκτικά μέσα από αυτές χωρίς να προκαλεί την παραμικρή αλλοίωση.
β)Η έκφραση του προσώπου: Δεν υπάρχει κανένα ίχνος σύσπασης. Αντίθετα, το χαμόγελο και η ηρεμία του άνδρα υποδηλώνουν ότι όχι μόνο δεν πονάει, αλλά αισθάνεται μια ευχάριστη ή Πνευματική εμπειρία.
γ)Η διαφάνεια της φλόγας: Παρατηρήστε πώς η φλόγα φαίνεται σχεδόν "διάφανη" πάνω από το μάτι του, επιτρέποντας στα χαρακτηριστικά του να φαίνονται από πίσω, κάτι που θυμίζει περισσότερο φωτεινή αύρα παρά μια κλασική καυτή φλόγα κεριού που παράγει αιθάλη και έντονη θερμότητα.
Γιατί δεν καίγεται;
Αν χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα της θερμοδυναμικής, για να μην καεί ένας ιστός που έρχεται σε επαφή με φωτιά, θα έπρεπε:
●Η θερμοκρασία της φλόγας να είναι εξαιρετικά χαμηλή (πράγμα που δεν συμβαίνει σε 33 κεριά που καίγονται μαζί).
●Η αγωγιμότητα της θερμότητας προς το δέρμα να είναι μηδενική.
Επειδή όμως η φυσική λέει ότι η φωτιά πρέπει να κάψει, οι περισσότεροι μάρτυρες αυτής της εμπειρίας καταλήγουν στο ότι πρόκειται για μια υπέρβαση των φυσικών νόμων. Είναι το λεγόμενο "φαινόμενο της ακαΐας".
Αυτή η εικόνα αποτυπώνει ακριβώς αυτό που οι Προσκυνητές ονομάζουν "εμπειρία του ακτίστου", όπου η ύλη (το κερί και η φωτιά) φαίνεται να συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που η επιστήμη δυσκολεύεται να ταξινομήσει χωρίς να καταφύγει σε ακραίες θεωρίες πιθανοτήτων.
Είναι πραγματικά μια από τις πιο δυνατές λήψεις που δείχνουν την εγγύτητα της φλόγας με το ανθρώπινο σώμα.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Ἀδάμ ὁ πρωτοδημιούργητος καί πρωτόπλαστος καί πρωτόθνητος πού βρισκόταν δεμένος γερά καί βαθύτερα ἀπό ὅλους, ἄκουσε τά βήματα τοῦ Κυρίου, πού ἐρχόταν στούς φυλακισμένους καί ἀμέσως ἀνεγνώρισε τήν φωνή Του, καθώς ἐπερπατοῦσε μέσα στή φυλακή. Στράφηκε τότε πρός ὅλους τούς ἐπί αἰῶνες συγκρατουμένους του καί τούς φώναξε:
Ὦ φίλοι μου! Ἀκούω νά πλησιάζη σ᾿ ἐμᾶς ὁ ἦχος τῶν βημάτων Κάποιου. Ἐάν πραγματικά μᾶς ἀξίωσε νά ἔρθη ἕως ἐδῶ, τότε εἴμαστε ἐλεύθεροι! Ἐάν τόν ἰδοῦμε ἀνάμεσά μας, σωθήκαμε ἀπό τόν Ἅδη!
Kαί τήν ὥρα πού ὁ Ἀδάμ ἔλεγε αὐτά πρός τούς συγκαταδίκους του, εἰσέρχεται ὁ Κύριος, κρατῶντας τό νικηφόρο ὅπλο τοῦ Σταυροῦ. Μόλις τόν ἀντίκρυσε ὁ Ἀδάμ, χτύπησε τό στῆθος ἀπό τήν χαρούμενη ἔκπληξι καί φώναξε πρός ὅλους τούς ἐπί αίῶνες κεκοιμημένους: «ὁ Κύριός μου ἄς εἶναι μαζί μέ ὅλους»! Καί ὁ Χριστός ἀπάντησε στόν Ἀδάμ: «Καί μετά τοῦ Πνεύματός σου». Ὕστερα τόν πιάνει ἀπό τό χέρι, τόν σηκώνει ἐπάνω καί τοῦ λέει: «Σήκω σύ πού κοιμᾶσαι καί ἀνάστα ἀπό τούς νεκρούς, γιατί σέ καταφωτίζει ὁ Χριστός! (Ἐφεσ. 5, 14). Ἐγώ ὁ Θεός, πού γιά χάρι σου ἔγινα υἱός σου, ἔχοντας δικούς μου πλέον καί σένα καί τούς ἀπογόνους σου, μέ τήν Θεϊκή ἐξουσία μου δίνω ἐλευθερία καί λέω στούς φυλακισμένους: ἐξέλθετε. Σ᾿ αὐτούς πού κείτονται στό σκοτάδι: ξεσκεπασθῆτε. Καί σ᾿ ἐκείνους πού εἶναι πεσμένοι κάτω: σηκωθῆτε!
Απόσπασμα από τον Λόγο του Αγίου Επιφανίου Σαλαμίνος στην Θεόσωμη Ταφή του Κυρίου και την κάθοδο στον Άδη.
Αὐτὴ ἡ ἡμέρα, ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ.
Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτω θάνατον πατήσας, καὶ ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.
Εύχομαι ολόψυχα και με αγάπη πάρα πολύ,
ο Αναστάς εκ των νεκρών Χριστός μας να Ευλογεί όλον τον κόσμο πάντοτε και με τας δύο χείρας Του!!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μπογιόπουλος Νίκος,
«Ο Ιησούς πεθαίνει λίγο - λίγο, η ζωή τον εγκαταλείπει, όταν ξαφνικά ανοίγει ο ουρανός πάνω από το κεφάλι του, απ' άκρη σε άκρη, κι εμφανίζεται ο Θεός, με το ντύσιμο που είχε στο καΐκι, και η φωνή του αντηχεί σε όλη τη γη καθώς λέει,
Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, σε σένα έδωσα όλη μου την εύνοια.
Τότε ο Ιησούς κατάλαβε πως σύρθηκε στην πλάνη, όπως σέρνεται ο αμνός στη σφαγή, ότι η ζωή του χαράχτηκε για να πεθάνει έτσι από την αρχή της αρχής, και, όπως θυμήθηκε τον ποταμό αίματος και τον πόνο που θα γεννηθεί απ' αυτόν και θα πλημμυρίσει τη γη, κραύγασε προς τον ανοιχτό ουρανό, όπου ο Θεός χαμογελούσε, Άνθρωποι, συγχωρήστε τον, γιατί δεν ξέρει τι κάνει»...
(Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον»,
εκδόσεις «Καστανιώτη»)
***
Παρ’ όλα αυτά, αν χρειάζεται μια μέρα για να δοθεί μια ευκαιρία στην ελπίδα, αν χρειάζεται ένα σύμβολο της προσμονής για ένα καλύτερο αύριο, τέτοιο που να ξεπερνά την ουτοπία και το ανέφικτο, ας είναι αυτή η μέρα η ημέρα της Λαμπρής.
Έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτο:
Η ώρα της Ανάστασης, εφόσον σημάνει,
θα επιτευχθεί με όρους που ξεπερνούν αυτές τις ουράνιες «συμβάσεις».
Θα γίνει πιο γήινα.
Θα είναι μια Ανάσταση που οι φορείς της, κύριοι της μοίρας τους, απαλλαγμένοι από τα μεταφυσικά δεσμά, θα βάλουν τέλος στο πανηγύρι που έχει στηθεί από τους «εμποράκους». Από τους κάπηλους. Από τους «σταυρωτές» του Ναού.
Ας γιορτάσουμε, λοιπόν, την πανταχού παρούσα δυνατότητα της Ανάστασης.
Όσο για τους ευσεβείς φαρισαίους, αυτούς τους θεομπαίχτες που ωρύονται για την ασέβειά μας, υπάρχει μια παλιά ιστορία:
Ο Ναπολέοντας φέρεται να ρώτησε κάποτε το μεγάλο μαθηματικό και αστρονόμο Λαπλάς: «Γιατί στην "Ουράνια Μηχανική" σας δεν αναφέρετε ούτε μια φορά το θεό»;
Και ο Λαπλάς, με τη σοφία και το θάρρος της επιστήμης που έχει πια κατακτήσει τα δικά της εργαλεία για να εξηγεί τον κόσμο, πολύ διαφορετικά από τη θεωρία του «κρίνου», του απάντησε:
«Μεγαλειότατε, δεν είχα ανάγκη από αυτή την υπόθεση»!
***
Χρόνια πολλά!
Καλή Ανάσταση!
https://www.facebook.com/groups/249190295721306/?multi_permalinks=1848028892504097¬if_id=1775977802988411¬if_t=group_activity&ref=notif
Το Μεγάλο Σάββατο είναι μία ημέρα βαθιάς σιωπής αλλά και κοσμοσωτήριας νίκης.
Είναι η ημέρα κατά την οποία ο Χριστός βρίσκεται μεν σωματικά στον τάφο, αλλά η ψυχή Του κατέρχεται στον Άδη.
Εκεί συντελείται η λεγόμενη «εις Άδου κάθοδος», όπου ο Χριστός συντρίβει την εξουσία του θανάτου και ελευθερώνει τις ψυχές των δικαίων.
Δεν είναι απλώς ημέρα πένθους· είναι ήδη η αρχή της νίκης επί του θανάτου.
Η κάθοδος στον Άδη δείχνει ότι κανένας τόπος δεν είναι πλέον χωρίς την παρουσία Του Θεού.
Το Μεγάλο Σάββατο αποτελεί γέφυρα από τον Σταυρό προς την Ανάσταση
Ο θάνατος χάνει την απόλυτη δύναμή του.
Η ελπίδα της Ανάστασης δεν είναι θεωρία, αλλά υπαρκτή πραγματικότητα.
Ο άνθρωπος καλείται να ζήσει με Πίστη ότι ακόμη και «ο προσωπικός του Άδης» μπορεί να νικηθεί.
Το Μεγάλο Σάββατο δεν είναι το τέλος, αλλά η σιωπηλή νίκη πριν την έκρηξη της Ανάστασης.
ΚΑΛΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ!! ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Δεν μπαίνει όπου και να ‘ναι ο διάβολος. Μπαίνει εκεί που υπάρχει αιτία..
Όταν είσαι μες στην πορνεία και έρχεσαι και Κοινωνείς, τι θα σου κάνει ο διάβολος; Θα μπει μέσα σου όπως μπήκε εις τον Ιούδα. Μόλις Κοινώνησε ο Ιούδας, τότε μπήκε ο διάβολος μέσα του! Μη νομίζουμε ότι είναι εύκολο πράγμα να ξεκινάς από εκεί και να πηγαίνεις να Κοινωνείς.
Αν δεν είσαι έτοιμος, μη πας να Κοινωνήσεις! Μη νομίζεις ότι είναι αστεία πράγματα, εκεί είναι ένας Θεός ολόκληρος! Εμείς πηγαίνουμε εκεί, ανοίγουμε το στόμα μας, γελούμε και φεύγουμε. Βρε άνθρωπε τού Θεού, ξέρεις τι έχεις κάνει;
Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, όταν Κοινωνείς, Aξία δεν έχει Aστέρι στον Oυρανό που να Φέγγει Τόσο, όσο το Πρόσωπο αυτού που Κοινωνεί αξία!!
Το πρόσωπο εκείνου που Κοινωνεί λέει, είναι Φως ολόκληρο!
Και λέει παρακάτω ο Ιερός Χρυσόστομος’ “ώσπερ λέοντες πυρ πνέοντες ούτως εξερχόμεθα της Ιεράς Τραπέζης φοβερή τοις δαίμοσι”.
Δεν είναι μικρό πράγμα να Κοινωνείς. Όταν Κοινωνήσεις, έχει σκάσει ο διάβολος!
Αλλα να Κοινωνείς, όχι όπως ο Ιούδας, διότι όταν Κοινωνείς όπως ο Ιούδας θα μπει μέσα σου ο διάβολος. Βαμμένα τα χείλη, βαμμένα τα νύχια, με τα παντελόνια έρχονται και Κοινωνούν! Που πας βρέ; Που πας! Καταλαβαίνεις τι κάνεις;
Χωρίς Εξομολόγηση χωρίς προετοιμασία που πας; Θα μπει μέσα σου ο διάβολος, τότε θα μπει μέσα σου. Προσέχετε σας παρακαλώ πάρα πολύ, δεν είναι αστεία η Πίστις που έχουμε. Η Πίστις που έχουμε είναι φοβερά! Τρομερά!»
Πάτερ Σάββας Αχιλλέως
Μιχάλης Αντωνιάδης
Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, «Επί των όπλων»
Η επικήδεια τιμητική στάση των Ευζώνων κατά την περιφορά του Επιταφίου.
Μία και μοναδική φορά σκύβει ο Εύζωνας το κεφάλι, Στην περιφορά του Επιταφίου !
Στον πυκνό θόλο της νύχτας, ανάμεσα σε σιωπηλούς ανθρώπους που κατακλύζουν τους δρόμους της Ελλάδας στην πένθιμη περιφορά του Επιταφίου, ο Εύζωνας, σύμβολο ανδρείας, λεβεντιάς και αταλάντευτης πειθαρχίας είναι η μόνη φορά που σκύβει από σεβασμό στο Σώμα του Κυρίου μας !
Ποτέ άλλοτε δεν θα δείτε τον Εύζωνα να σκύβει το κεφάλι.
Την βραδιά της περιφοράς του Επιταφίου όμως, σκύβει το κεφάλι του προς τα κάτω, γυρίζει την κάνη του όπλου του ανάποδα και Σταυρώνει τις παλάμες του πάνω στο όπλο, κι αυτή η στάση, λέγεται στάση «Επί των όπλων».
ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Να ΕΧΕΤΕ υπομονή και με χαρά με τους κόπους και τους πόνους τής Ασκήσεως,
https://youtu.be/nDMqFizM954?si=_E6w7Wo7K6tnPp6Rhttps://youtu.be/nDMqFizM954?si=_E6w7Wo7K6tnPp6R ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ,
Για να υπομένει με χαρά τους κόπους και τους πόνους τής Ασκήσεως,
«Ένας Μοναχός ήταν ασθενής και παράλυτος επί πολλά χρόνια. Έχασε όμως την υπομονή του και παρακαλούσε τον Θεό να του συντομεύσει τη ζωή για να μη βασανίζεται άλλο από την ασθένειά του.
-Τότε ο Πανάγαθος Θεός του έστειλε έναν Άγγελο, ο οποίος του είπε:
- «Πάτερ, ο Κύριος των οικτιρμών άκουσε την Προσευχή σου. Σου συντομεύει τον επί γης χρόνο της ζωής σου αλλά με μία προϋπόθεση:
ή θα υποφέρεις ακόμη ένα χρόνο ως ασθενής ή θα πας στον άδη για τρεις ώρες..
-Τότε ο Μοναχός του είπε:
-Να παραμείνω ακόμη στη γη επί ένα χρόνο είναι πολύς χρόνος.
Καλύτερα επιθυμώ να υποφέρω στον άδη για τρεις ώρες.
..
Μετά απ' αυτά τα λόγια του, ο Άγγελος πήρε τη ψυχή του
και την οδήγησε στον άδη. Τον άφησε εκεί και του είπε πως θα επιστρέψει έπειτα από τρεις ώρες.
Μετά την αναχώρηση του Αγγέλου κυριεύθηκε η ψυχή τού Μοναχού από πηκτό σκοτάδι.
Οι φοβερές μορφές των δαιμόνων, το άσβεστο πυρ, ο ακοίμητος σκώληξ, τα απερίγραπτα βάσανα τον είχαν περικυκλώσει από παντού. Ζητούσε βοήθεια, αλλά στις φωνές του κανείς δεν του απαντούσε.
Νόμιζε ότι είχαν περάσει τριακόσια χρόνια και κανείς δεν τον άκουγε, διότι καθένας από τους εκεί κολασμένους ήταν φορτωμένος με τα δικά του βάσανα.
Μέσα στα βάσανά του λοιπόν και την απελπισία του, ξαφνικά Φως έλαμψε στη φυλακή του και Άγγελος Κυρίου τον πλησίασε και ΤΩΡΑ και είπε:
-«Πώς είσαι εδώ, αδελφέ, είναι καλά;»
-Και ο Μοναχός του απάντησε: «Ουδέποτε θα μπορούσα να πιστέψω ότι ένας Άγγελος λέει ψέμματα».
-ο Άγγελος τον ρώτησε: «Τί θέλεις να πεις με αυτό»;
-«Δεν μου υποσχέθηκες, του λέει ο Μοναχός, ότι θα με βγάλεις από εδώ μετά από τρεις ώρες; Μέχρι τώρα πέρασαν εκατοντάδες χρόνια μέσα στα βάσανα!»
-«Τί λες αδελφέ, για εκατοντάδες χρόνια!
Μία ώρα μόνο πέρασε από τη στιγμή που σε άφησα και έχεις ακόμη άλλες δύο» του απάντησε ο Άγγελος.
-«Δύο ώρες!!
-φώναξε ο Μοναχός με απορία, δύο ώρες ακόμη!! Δεν είναι άραγε δυνατόν να βγω από εδώ; Δεν έχω άλλη δύναμη να υποφέρω αυτά τα βάσανα. Προτιμώ να υποφέρω στη γη από αρρώστιες εκατοντάδες χρόνια ακόμη μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αρκεί να με βγάλεις από εδώ μέσα».
-Τότε ο Άγγελος του είπε: «Ο Πολυέλεος και Φιλάνθρωπος Θεός σου δείχνει τώρα την άπειρη αγαθότητά Του, αλλά εσύ μη ξεχνάς από εδώ και στο εξής να διηγείσαι στους άλλους τα σκληρά βάσανα του άδου».
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
