Η επιλογή άτομα της κοινωνίας, άνθρωποι της ανθρωπότητας,

 

Αξίες vs Αρχές: Η Διάκριση που Καθορίζει την Ύπαρξη,

Τι μας καθοδηγεί στη ζωή; Οι κοινωνικές προσδοκίες ή η εσωτερική μας αλήθεια; Η διάκριση ανάμεσα στις αρχές και τις αξίες αποκαλύπτει αν ζούμε με αυθεντικότητα ή συμμορφωνόμαστε μηχανικά στους κανόνες του περιβάλλοντός μας. Οι αρχές μάς προσφέρουν ασφάλεια και αποδοχή, όμως συχνά μας περιορίζουν. Οι αξίες, αντίθετα, αποτελούν καθολικά σημεία αναφοράς που δίνουν νόημα στις πράξεις μας, ακόμα κι όταν αυτές μάς φέρνουν σε ρήξη με το σύνολο. Οι επιλογές μας δεν είναι απλώς φιλοσοφικές: καθορίζουν τον τρόπο που αισθανόμαστε, σχετιζόμαστε και υπάρχουμε. Όσο περισσότερο ζούμε σύμφωνα με τις αξίες μας, τόσο περισσότερο καλλιεργούμε την εσωτερική μας δύναμη, την ανθεκτικότητα και τη δημιουργικότητά μας. Αν θέλουμε να υπάρχουμε απλώς, μπορούμε να υπακούμε. Αν όμως θέλουμε να ζήσουμε με πληρότητα, χρειάζεται να αφουγκραστούμε εκείνη τη σιωπηλή φωνή μέσα μας που γνωρίζει το σωστό. Η επιλογή είναι δική μας. Τι επιλέγουμε; Να είμαστε άτομα της κοινωνίας ή άνθρωποι της ανθρωπότητας;

Στην καρδιά κάθε ανθρώπινης απόφασης βρίσκεται μια θεμελιώδης ερώτηση: Τι με καθοδηγεί; Οι κοινωνικές προσδοκίες και οι αποδεκτές συμπεριφορές, ή κάτι πιο βαθύ που υπερβαίνει τα όρια του χώρου και του χρόνου;

Αν σταματήσετε για μια στιγμή και σκεφτείτε τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής σας, θα ανακαλύψετε κάτι εκπληκτικό: όλες οι επιλογές σας ακολουθούν δύο διαφορετικά είδη οδηγών. Κάποιες φορές ενεργείτε σύμφωνα με αυτό που 'πρέπει να κάνετε', αυτό που αναμένει η κοινωνία, η οικογένεια, το επαγγελματικό σας περιβάλλον. Άλλες φορές ενεργείτε από κάτι βαθύτερο, κάτι που νιώθετε ότι είναι απόλυτα σωστό, ανεξάρτητα από το τι θα πει ο κόσμος.

Αυτή η διάκριση δεν είναι απλώς φιλοσοφική πολυτέλεια, είναι η πυξίδα που καθορίζει αν θα ζήσουμε αυθεντικά ως άνθρωποι ή θα περιοριστούμε στο ρόλο του 'συμβατού ατόμου'.

Πίνακας Περιεχομένων

Το Μυστήριο της Διάκρισης: Τι Είναι Αρχές και Τι Είναι Αξίες;

Αρχές: Οι Κώδικες της Κοινωνικής Συμβίωσης

Αξίες: Οι Παγκόσμιοι Φάροι της Ανθρωπότητας

Το Κλασσικό Παράδειγμα: Αντιγόνη εναντίον Κρέοντα

Η Ψυχολογία της Επιλογής: Άνθρωπος ή Άτομο;

Η Παθολογία του Συμβιβασμού

Νευροεπιστημονικές Διαστάσεις της Ηθικής Απόφασης

Το Εκπαιδευτικό Σύστημα ως Μηχανισμός Αναπαραγωγής

Η Κρίση των Αρχών, όχι των Αξιών

Πρακτικές Συνέπειες: Η Επιλογή της Ζωής

Συμπέρασμα: Η Μεγάλη Επιλογή

Αναδημοσίευση από braining gr

read more ►

Οι Ηθικές Πράξεις μεταφράζονται σε μια ζωή με νόημα,

 

«Βάλτε πρώτα τις δικές σας ανάγκες», ή «να βεβαιωθείτε ότι έχετε ό,τι χρειάζεστε, και στη συνέχεια, ανησυχείστε για τους άλλους». Ωστόσο, η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι αυτός δεν μπορεί να είναι ο καλύτερος τρόπος αν θέλετε να πετύχετε μία ζωή με νόημα.

Δεν εννοείται βέβαια η αυτο-ταπεινωτική παραμέληση ή να στερήσετε από τον εαυτό σας σχέδια και αγαθά που απειλούν την ευημερία σας. Αντίθετα, όταν ένας άνθρωπος ενεργεί συνεχώς με άξονα τα δικά του εγωιστικά κίνητρα, πάνω στα οποία ιεραρχεί τις ανάγκες του πριν από τους άλλους, δεν είναι η καλύτερη επιλογή για μια ουσιαστική ζωή με νόημα.

Οι καθημερινές Ηθικές Πράξεις μεταφράζονται σε μια ζωή γεμάτη νόημα

Μια ευρεία ποικιλία ερευνών προτείνει τα ακόλουθα: η τοποθέτηση των ανάγκων των άλλων πριν από τις προσωπικές, παρέχει στους ανθρώπους μια αίσθηση νοήματος και σκοπού.

banner-desk

Κατ΄αρχάς, ερευνητές, όπως ο Στέγκερ και οι συνεργάτες του, έχουν βρει ερευνητικές αποδείξεις σε μια μελέτη που ονομάζεται «Κάνε το Καλό- Νιώσε Καλά». Όταν οι άνθρωποι βοηθούν τους άλλους, αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι. Επίσης, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι τείνουν να είναι πιο εξυπηρετικοί (Steger, Kashdan, & Oishi, 2008). Έτσι, υπάρχει ένας κύκλος μεταξύ της Αλληλεγγύης και της Ευτυχίας. Ωστόσο, η ευτυχία είναι διαφορετική από το νόημα της ζωής, αλλά μια τέτοια έρευνα δεν παύει να είναι Ελπιδοφόρα.

Δεύτερον, μια μελέτη μεγάλης κλίμακας, υπό τον Χόφμαν, μελέτησε περισσότερους από χίλιους ενήλικες και διαπίστωσε ότι όταν οι άνθρωποι ενεργούν ηθικά, όχι μόνο αισθάνονται στιγμιαία περισσότερο ικανοποιημένοι, αλλά στην πραγματικότητα αναφέρουν ότι αισθάνονται μια μεγαλύτερη αίσθηση νοήματος στη ζωή τους (Hoffman, Wisneski, Brandt, και Skitka, 2014). 

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να σκεφείτε τα ηθικά υποδείγματα ανθρώπων των οποίων η ζωή είναι αξιοσημείωτη και θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική λόγω της ανιδιοτελούς εισφοράς τους στον κόσμο.

Τέλος, μία άλλη έρευνα, όπως αυτή που ηγείται η Πατρίτσια Φράζιερ, έχει βρει ότι σε χρονικές περιόδους όπου το νόημα της ζωής είναι αβέβαιο ή απειλείται, όπως οι φυσικές καταστροφές, οι άνθρωποι ασχολούνται με χρήσιμες ή βοηθητικές δραστηριότητες υπέρ της κοινωνίας, οι οποίες μπορεί να τους βοηθήσουν να ανακτήσουν νόημα στη ζωή τους (Frazieretal., 2012 ). Δηλαδή, όταν οι άνθρωποι βιώνουν ψυχολογικές αναταραχές στη ζωή τους, θα μπορούσαν να στραφούν προς την ικανοποίησητων αναγκών των άλλων, ως ένας τρόπος για να ανακτήσουν την ψυχολογική τους ηρεμία.

Σε έναν εγωιστικό πολιτισμό και «εγώ-επικέντρωσης, βλέπουμε επίσης μια λαχτάρα για νόημα, σκοπό και σημασία. Αν και βέβαια η ηθική δεν είναι πανάκεια που θα χορηγήσει ξαφνικά διαρκές νόημα σε όλους όσους την ασκούν, η ψυχολογική επιστήμη δείχνει ότι βάζοντας τις ανάγκες των άλλων πριν από τις δικές μας, μπορεί να μας βοηθήσει κάνοντας τη δική μας ζωή λίγο πιο ουσιαστική.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία:

Frazier, P., Greer, C., Gabrielsen, S., Tennen, H., Park, C., & Tomich, P. (2012). The relation between trauma and prosocial behavior. Psychological Trauma: Theory, Research, Practice, and Policy, 5, 286–294.

Hofmann, W., Wisneski, D. C., Brandt, M. J., & Skitka, L. J. (2014) Morality in everyday life. Science, 345, 1340-1343.

Steger, M. F., Kashdan, T. B., & Oishi, S. (2008). Being good by doing good: Eudaimonic activity and daily well-being correlates, mediators, and temporal relations. Journal of Research in Personality, 42, 22-42.

Αναδημοσίευση από Πηγή: psychologytoday.com 

read more ►

Αξίζεις. Ζήτα από το Θεό και την ζωή,

 

Με ρώτησες γιατί τόσα χρόνια δεν έβλεπες. 

Που ήταν όλες αυτές οι αλήθειες που πλέον ξεκάθαρα κοιτάς; 

Γιατί τόσα χρόνια ζούσες στο ψέμα, την παγωνιά και την θλίψη, την μοναξιά και τον φόβο;  

Γιατί επέτρεπες να πληγώνεσαι και να χρησιμοποιείσαι; 

Γιατί επέτρεπες να στήνουν πάνω στο κορμί των ονείρων σου εφιάλτες; Δίκες στημένες του αθώου Χριστού της ψυχής σου; 

-Αντέχεις να ακούσεις την αλήθεια; Θες να μείνεις γυμνή από τα ψέματα σου; 

-Ναι, πλέον ναι. Γυμνή από κάθε ψέμα για μια νέα γέννα. 

-Τότε μάθε, ότι ποτέ δεν ήταν αλλιώς η πραγματικότητα σου. Γιατί όλα αυτά που πλέον βλέπεις και συνειδητοποιείς ήταν πάντα αρνητικά παρόν στην ζωή σου. Εσύ έλειπες. Εσύ δεν ήσουν ο εαυτός σου. Χαμένη από το κέντρο και την αλήθεια σου. Ασύνδετη από την Εικόνα του Θεού μέσα σου ζητούσες το λίγο και μίζερο αντί το μεγάλο και θαυμαστό. Κοιτούσες αλλά δεν έβλεπες, ζούσες αλλά δεν υπήρχες. Η ζωή κυλούσε αλλά εσύ δεν έρεες. Είχες μείνει στην ασφάλεια του λιμανιού, αλλά είχες χάσεις το ταξίδι. Σάπιζες σε νερά που είχαν αρχίσει να μυρίζουν από την ακινησία. 

Φόβοι και ενοχές, πρέπει και μη, συμβάσεις και ψέματα νεκρώνουν την ζωή που κουβαλάμε μέσα μας, ακυρώνουν τις δυνάμεις και δυνατότητες μας, μικραίνουν τα χαρίσματα και ικανότητες μας. 

Δεν είμαστε ανίκανοι, φοβισμένοι είμαστε. 

Δεν είμαστε μικροί, το μεγαλείο μας φοβόμαστε. 

Ποτέ όμως δεν είναι αργά για μετάνοια. Για αλλαγές. Αρκεί να τις πιστέψεις. Αρκεί να τις θελήσεις. Ο Θεός μας λέει, «ζήτησε μου αυτό που θέλεις και θα στο δώσω….»

Αλλά να ξέρεις τι είναι αυτό που στα αλήθεια χρειάζεσαι. Ξεκάθαρα, δυνατά, ικανά. Πείτε μου θέλω να αλλάξω, θέλω να ζήσω, θέλω να χαρώ και ευτυχήσω. Θα είμαι εδώ μαζί σας. 

Μην ζητάς λίγα και μίζερα, ζήτα από τον Θεό, από τον εαυτό σου και τους τους άλλους αυτό που αξίζεις. Κι αυτό που αξίζεις μην ξεχνάς ότι εσύ το ορίζεις. 

Μην δέχεσαι τίποτε λιγότερο από εκείνο που ο Θεός θέλησε για σενα. Ο Θεός σου έδωσε τεράστια αξία μην πουλιέσαι εσύ για ένα ξεροκόμματο. Μια θεσούλα, μια σχεσούλα, μια προσευχούλα, μια βολτούλα, μια παρεούλα. Ότι κάνεις να είναι όμορφο, δυνατό και χαρούμενο. Να δίνεις και να λαμβάνεις. Να χαίρεσαι αυτό που κάνεις και σε αυτό που είσαι, είτε είναι δουλειά ή σχέση, επαφή με τον Θεό, τους άλλους τον εαυτό σου. Να είσαι ερωτευμένη με την ζωή και τα δώρα της. Με τις στιγμές και τα λεπτά της ύπαρξης σου, με τις χαρές και τις χάρες του Θεού. 

Δεν είναι ανάγκη να είναι όλα τέλεια για να είναι πανέμορφα. Δεν είναι ανάγκη να είναι τέλεια για να είναι χαρούμενα κι ευλογημένα. Δεν ζητάμε την τελειότητα, αλλά την χαρά και την ευλογία. Την δοξολογία και ευχαριστία του Θεού για όλα τα δώρα Του ακόμη κι εκείνα που απ φόβο ακόμη δεν ανοίξαμε. 

Αξίζεις. Ζήτα από το Θεό και την ζωή αυτό που έχει ετοιμάσει για σένα. Αξίζεις πολλά περισσότερα από εκείνα που σου έδωσαν, ζήτα από το Θεό αυτά που σου στέρησαν, και ζήσε με ευγνωμοσύνη εκείνα που θα σου δώσει.

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος  

read more ►

Προσευχή για Θεόδωρο Χρήστο, Σας ευχαριστώ, Αναστάσιος

 

Προσευχή για Θεόδωρο Χρήστο, 

Σας ευχαριστώ, Αναστάσιος 

Καλημέρα, Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

«Χριστέ μου, κράτα τον κόσμο Σου. Κράτα κι εμάς ανθρώπους».

 

«Χριστέ μου, κράτα τον κόσμο Σου. Κράτα κι εμάς ανθρώπους».

Ο κόσμος φλέγεται. Το αίμα κυλά. Ο φόβος απλώνεται. 

Αρχίζει να μυρίζει καμένη σάρκα, η ελπίδα τρεμοσβήνει. 

Κι εμείς δεν αντέχουμε άλλο να παρακολουθούμε.

Είμαστε ήδη μέσα στη Σαρακοστή και πριν γράψουμε ένα οργισμένο σχόλιο, πριν γίνουμε αναλυτές και κριτές, ας σταθούμε στην σιωπή και Προσευχή. 

Για έναν Χριστιανό η Προσευχή δε μπορεί να είναι η τελευταία λύση αλλά η Πρώτη Κίνηση. 

Η Προσευχή είναι ο μόνος τρόπος να σταθούμε μέσα σε αυτό τον κόσμο χωρίς να διαλυθούμε.  

Ας κάνουμε χώρο στην καρδιά μας για τον πόνο του κόσμου.

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μου,

Εσύ που είδες τον φόβο των ανθρώπων και δεν έστρεψες το πρόσωπό Σου,

σκέπασε τους Λαούς που πολεμούν.

Παρηγόρησε τις μάνες που κλαίνε. Φύλαξε τα παιδιά που τρομάζουν μέσα στη νύχτα.

Προστάτευσε τους νέους που φεύγουν για τα μέτωπα. 

Ενδυνάμωσε τα γηρατειά. 

Τα ζώα που φοβούνται προστάτευσε τα. 

Ειρήνευση και Φώτισε τις καρδιές των ισχυρών.

Σβήσε το μίσος πριν γίνει αίμα.

Και κράτα κι εμένα άνθρωπο.

Να μην συνηθίσω τον πόνο.

Να μην παγώσει η ψυχή μου.

Ελέησον τον κόσμο Σου. Ελέησέ μας».

Λίγα λόγια, αλλά να είναι αληθινά μέσα από την καρδιά μας, με πόνο και όχι αδιαφορία. 

Γιατί η Προσευχή δεν αλλάζει μόνο τον κόσμο. Αλλάζει πρώτα εμάς!!

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης              

read more ►

Με Αγάπη,

 

..Μοναξιά νιώθει αυτός που δεν αγαπά, και η μοναξιά γίνεται μεγαλύτερη, όταν θέλω να με αγαπούν. 

Οποιοσδήποτε άνθρωπος, είτε Βασιλιάς, είτε ζητιάνος είναι, μόλις θελήσει να τον αγαπούν, θα δείτε ότι αμέσως θα νιώσει μοναξιά. 

Μόλις αρχίσει να αγαπά, όχι με αγάπη ανθρώπινη αλλά εν τη Εκκλησία, αρχίζει να φεύγει η μοναξιά και ανακαλύπτει πως όλη η Εκκλησία, οι πάντες, είναι μαζί του.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!         Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ἡ Πνευματικὴ Σιωπὴ εἶναι ἀρετὴ,

 

Ἡσυχία καὶ Σιωπή,

Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος φοβᾶται τὴν μοναξιά, δὲν μπορεῖ νὰ μείνει μόνος. Φοβᾶται καὶ στὶς πολυάνθρωπες πόλεις καὶ στὰ χωριὰ καὶ στὴν ἐξοχή..

Ἕνα περίεργο γεγονός: ἀφοῦ πᾶς, ἀδελφέ μου, στὸ δάσος, γιατί δὲν παρατᾶς τὸ κινητό, τὸ ραδιόφωνο ἢ τὴν τηλεόραση; Πήγαινε νὰ ἀφουγκραστεῖς τὴν μοναξιά! Ν’ ἀκούσεις τὸ θρόισμα τῶν φύλλων, τὸ τραγούδι τῶν πουλιῶν, τὸ ρυάκι τὸ κελαρυστό, ν’ ἀκούσεις πῶς περνᾶ ὁ ἀέρας ἀπ’ τὰ δένδρα καὶ τὰ καθαρίζει καὶ τὰ ἀνανεώνει καὶ τὰ κάνει νὰ τραγουδοῦν στὸ πέρασμά του, ὅταν δὲν εἶναι ἄγριος καὶ τυφωνικός, ἀλλὰ εἶναι αὔρα ἁπαλὴ ποὺ εἰκονίζει τὸν Θεό.

Φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος νὰ μείνει μόνος, διότι δὲν ὑπάρχει ὁ Χριστός. Ὁ πιὸ μεγάλος Έρημίτης δὲν εἶναι μόνος. Ρωτοῦν πολλοί, πῶς περνᾶς χωρὶς τηλεόραση; Κι ἐσεῖς, πῶς περνᾶτε χωρὶς μοναξιά; Χωρὶς ἡσυχία;

Νὰ δοῦμε λίγο τὴν μόνωση, τὴν ἡσυχία, τὴν ἠρεμία, τὴν σιωπὴ ποὺ εἶναι ἕνα μεγάλο μάθημα γιὰ νὰ τὸ μάθουμε..

Στὸν κόσμο δὲν μποροῦμε νὰ ἡσυχάσουμε, χωρὶς νὰ ἀρχίσει ἕνας ποταμὸς λόγων. Ἀκόμη καὶ σὲ χώρους σιωπῆς, ὅπως εἶναι οἱ Ἐκκλησίες, δὲν ἡσυχάζουμε.. ἀκούει κανεὶς ἕνα μουρμουρητὸ σὰν νὰ πρόκειται περὶ πληθούσης ἀγορᾶς, ποὺ ἔλεγαν οἱ παλιοὶ (πρὶν ν’ ἀρχίσει ἡ Λειτουργία, δὲν λέω ὅταν ἀρχίσει!).

Ἡ σιωπὴ εἶναι τὸ ἀντίθετο τοῦ λόγου. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι λογικὸ ὄν. Ὁ ἐσωτερικὸς λόγος γίνεται καὶ ἔναρθρος λόγος, ὁμιλία. Κάποτε, ὅμως, ἡ ὁμιλία καταντᾶ λόγος ἀσταμάτητος, φλυαρία ποὺ κουράζει. Εἶναι λόγος κενός, ὄχι ἐποικοδομητικός, χωρὶς περιεχόμενο, ὄχι λόγος πλούσιος.

Ὁ λόγος εἶναι χάρισμα. Ἐνίοτε ὅμως γίνεται βάσανο, ὥστε νὰ λένε, μὰ δὲν σταματᾶ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος;

Νὰ βροῦμε τρόπους νὰ μάθουμε στὴν σιωπή, τέτοια ποὺ θέλει ὁ Κύριος.

Δὲν ἐννοοῦμε, ὅμως, τὶς περιπτώσεις ποὺ σωπαίνουν μερικοὶ, ὅταν εἶναι παρεξηγημένοι, ὅταν μαλώνουν, ὅταν θυμώνουν, ὅταν ζηλεύουν καὶ εἶναι πικραμένοι, ὅταν πονοῦν πολύ, ὅταν φοβοῦνται, ὅταν ἀντιπαθοῦν, ὅταν ἑτοιμάζουν δόλιους σκοποὺς κρυφὰ καὶ δὲν μιλοῦν. Αὐτὲς οἱ περιπτώσεις σιωπῆς δὲν ἀποτελοῦν ἀρετή.

Ἀρετὴ ἀποτελεῖ ἡ Σιωπὴ ἐν Λόγῳ, ὅπως λένε οἱ Πατέρες. Ἡ σιωπὴ εἶναι Πνευματική, αὐτὴ ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ ἔσω πρὸς τὰ ἔξω. Ἂν δὲν εἶναι σιωπηλὸ τὸ ἔσω, ὁ ἐσωτερικὸς ἄνθρωπος, ὁ ἐσωτερικὸς κόσμος, ἂν ὑπάρχει ἡ ζάλη τῶν παθῶν, ἡ φιλαυτία, ἡ φιλαργυρία, ὁ φθόνος, ἡ πλεονεξία, δὲν μπορεῖς νὰ ἡσυχάσεις. 

Θὰ σὲ τρώει τὸ ἐσωτερικό σου..

Ὅταν ὑπάρχει ἐκδικητικότητα, ὅταν νομίζεις ὅτι σὲ παρεξήγησαν, ὅτι σὲ συκοφάντησαν οἱ ἄλλοι, τότε θὰ μιλᾶς συνέχεια, ἀνακατεύεσαι, πᾶς νὰ φωνάξεις.

Ἡ Πνευματικὴ Σιωπὴ εἶναι ἀρετὴ ποὺ μᾶς βοηθᾶ σὲ μία ἰσόρροπη χρήση τοῦ λόγου τοῦ ἐνάρθρου καὶ τοῦ μὴ λόγου τῆς ἡσυχίας.

Ἡ σιωπὴ εἶναι εὐκαιρία νὰ μιλήσει κανεὶς μὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία αὐτή, ἀδελφοί μου, καὶ δὲν βρίσκουμε εὐκαιρία νὰ δοῦμε, ποιοί εἴμαστε.

Αὐτὸς εἶμαι, αὐτὴ εἶμαι, παρουσιάζω αὐτὰ καὶ αὐτά, νὰ τὸ δῶ ὅμως μὲ ἡσυχία, ὄχι βιαστικά. Δὲν ἔχουμε καιρὸ νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸν ἑαυτό μας, 

γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Έξομολόγηση, ποὺ πᾶμε νὰ καταθέσουμε τὸν ἑαυτό μας στὸν Κύριο μὲ μάρτυρα τὸν Πνευματικό, εἶναι πολὺ πτωχή, δὲν δίνει καρπούς, διότι δὲν ἔχουμε μάθει τὴν ἐσωτερικὴ σιωπή.

Ἡ σιωπὴ προϋποθέτει ἄσκηση. Ἡ ἄσκηση προϋποθέτει μόνωση. Ποῦ θὰ βροῦμε ὅμως μόνωση; Ὅταν στὶς πόλεις ποὺ ζοῦμε δὲν παύει ὁ θόρυβος; Κι ὅμως, ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε σιωπὴ διάρκειας, ὅπως ἕνας Έρημίτης, μποροῦμε νὰ ἔχουμε ζῶνες σιωπῆς. Νὰ βάλουμε στὸ πρόγραμμά μας ἕνα τέταρτο, εἴκοσι λεπτά, καὶ νὰ ποῦμε τώρα δὲν μιλᾶμε. Ὅταν λείπουν τὰ παιδιά, νὰ ἡσυχάσουμε, νὰ κλείσουμε τηλεοράσεις, ποὺ εἶναι εἰσβολεῖς στὰ σπίτια μας, ποὺ δείχνουν ἔλλειψη σεβασμοῦ στὸν ἄνθρωπο.

Νὰ βροῦμε λοιπὸν ζῶνες σιωπῆς, ὅσο μποροῦμε, στὸν στοιχειώδη βαθμό.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Όσο εμείς τιμούμε τη Σταυροπροσκύνηση, κάποιοι άλλοι μεθοδεύουν τη «Σταυροκατάργηση»!

Ελληνική σημαία: Όσο εμείς τιμούμε τη Σταυροπροσκύνηση, κάποιοι άλλοι μεθοδεύουν τη «Σταυροκατάργηση»! 

 Με όχημα την προσφυγή της Ένωσης Αθέων εναντίον των Εικόνων στα Δικαστήρια, κάποιοι θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ουδετερόθρησκο μίασμα. 

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος το φώναζε από το έτος 2000, 26 χρόνια πριν: «Θα αφαιρεθεί από τους κοντούς των σημαιών ο Τίμιος Σταυρός. Ίσως θα αλλάξει και η σημαία μας επειδή έχει τον Σταυρό επάνω. Βλέπουνε τον Σταυρό και δαιμονίζονται, λες και ο Σταυρός έβλαψε αυτόν τον τόπο». Και να που η διορατική κραυγή του αείμνηστου Ιεράρχη, έρχεται η στιγμή που επιβεβαιώνεται μέχρι κεραίας και γίνεται τίτλος ειδήσεων.

 Όσοι λέγαμε εδώ και χρόνια ότι το εθνομηδενιστικό σινάφι της εξουσίας απεργάζεται την απαλοιφή όλων των Χριστιανικών συμβόλων από τον δημόσιο βίο, αντιμετωπιζόμασταν ως «συνομωσιολόγοι». Μέχρι που η προσφυγή της Ένωσης Αθέων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την κατάργηση των Ιερών Εικόνων από τα Ελληνικά Δικαστήρια, αντιμετωπίζεται ως ιδανική ευκαιρία από πρόθυμα «εξαπτέρυγα» της κυβέρνησης ώστε να μετατρέψουν το Ελληνικό Κράτος σε έναν ουδετερόθρησκο πολτό. 

 Την ώρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία γιόρτασε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνή-σεως, κάποιοι σκοτεινοί κύκλοι φαίνεται ότι αδημονούν για τη μέρα της.. Σταυροκα-ταργήσεως. Όπως αποκαλύπτεται σε άρθρο της εφημερίδας «Εστία» στις 16  Μαρτίου,του γνωστού δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη, «η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων ανακάλυψε ότι για κάποιον περίεργο λόγο το υπουργείο Παιδείας δεν ενημερώθηκε για τις προπαρασκευαστικές ενέργειες που γίνονται στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για τη διαμόρφωση των θέσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας στη δίκη που θα διεξαχθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με αντικείμενο το θέμα των Εικόνων από τα Δικαστήρια και κατ’ επέκταση από όλα τα δημόσια κτίρια». 

Άραγε έρχεται η μέρα που μετά την ψήφιση του επαίσχυντου «γάμου» μεταξύ ατόμων ίδιου φύλου, ετοιμάζεται μια δεύτερη μεγάλη προδοσία κατά της Ορθοδοξίας; Πρώτα κατέστρεψαν τον θεσμό της οικογένειας και τώρα θα αποχριστιανοποιήσουν όλους τους άλλους θεσμούς; 

Το Ελληνικό κράτος θα συμπορευτεί με τους φαιδρούς Θεομάχους της Ένωσης Αθέων, των οποίων η μεγαλύτερη πολιτιστική «συνεισφορά» είναι να κάνουν κρεατοφαγικά τσιμπούσια τη Μεγάλη Παρασκευή; 

 Αυτή την υποκουλτούρα συμπλεγματικής αθεΐας, θα την ανταλλάξουμε με το ιστορικό βάρος δύο χιλιετιών; Κι όμως αυτές ακριβώς είναι οι προθέσεις κάποιων στην κυβέρνηση. Όπως αναφέρει ο έγκριτος Δημοσιογράφος, γίνονται έντονες διεργασίες στο παρασκήνιο «ώστε η χώρα μας να υιοθετήσει το Γαλλικό μοντέλο της ουδετεροθρησκείας και να οδηγηθεί στην κατάργηση των Θρησκευτικών Συμβόλων από τον δημόσιο χώρο». Μάλιστα η ξαφνική πρόθεση του Θάνου Πλεύρη να καταργήσει τις μπούρκες, περιγράφεται ως σκόπιμο επικοινωνιακό «άλλοθι» ώστε να φανεί ότι η ουδετεροποίηση του Κράτους θα είναι οριζόντια και δεν θα ευνοεί καμία Θρησκεία. Ασφαλώς αντιλαμβάνεται κανείς ότι στη μια πλευρά της ζυγαριάς θα έχουμε την κατάργηση ενός ασήμαντου ενδύματος που ούτως ή άλλως δεν έχει κάποια θέση στον πολιτισμό μας, και στην άλλη θα έχουμε μια καθολική απογύμνωση του Κράτους από κάθε συνταγματικά κατοχυρωμένο και Ιστορικό δεσμό με την Ελληνορθοδοξία. 

Η πλάστιγγα γέρνει «εκατό – μηδέν» εις βάρος του Χριστιανικού στοιχείου και ουσιαστικά θα αποτελέσει το πρώτο καθοριστικό βήμα για τον διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας. Στην ίδια μηδενιστική λογική κινείται και το σχέδιο για κατάργηση του Θρησκευτικού Όρκου του Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Αν «πέσουν» οι Εικόνες, πέφτει και ο Σταυρός Σε δωδεκασέλιδο έγγραφο που η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων απέστειλε στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, αναπτύσσονται με λεπτομέρεια όλα τα επιχειρήματα που αποδομούν τις Εικονομαχικές υστερίες της Ένωσης Αθέων. 

Και ως επίκεντρο του κειμένου, τονίζεται ένας ευνόητος κίνδυνος:

 «αν γίνει δεκτό ότι η Εικόνα του Χριστού από μόνη την ύπαρξή της συνιστά παραβίαση της Θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών, αναπόφευκτα θα τεθούν και άλλα ζητήματα, όπως, π.χ., η ύπαρξη του Σταυρού στην Ελληνική Σημαία». Ουσιαστικά εδώ η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων περιγράφει έναν νομικό ασκό του Αιόλου, αφού αν απομακρυνθούν οι Εικόνες από τα Δικαστήρια, ανοίγει διάπλατος δρόμος για τον διωγμό κάθε Χριστιανικού Συμβόλου πχ. στα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα στρατόπεδα, όπως και για την κατάργηση του Εθνόσημου και ακόμα – ακόμα του Σταυρού που φέρει η Ελληνική Σημαία. 

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο, η Ελλάδα σε περίπτωση που αποποιηθεί την Ελληνορθόδοξη κληρονομιά της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, μια Δικαστική νίκη της δράκας των Αθέων δύναται να προκαλέσει ντόμινο αποχριστιανοποίησης σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Και αυτό διότι παρακολουθούν στενά την υπόθεση και άλλες χώρες όπου υπάρχουν άφθονοι «καλοθελητές» να χρησιμοποιήσουν το νομικό παράθυρο. Ήμασταν η πρώτη Ορθόδοξη χώρα που «στεφάνωσε» νομικά τον αφύσικο γάμο και τώρα πλέον κινδυνεύουμε να γίνουμε και οι πρωτεργάτες πανευρωπαϊκής Εικονομαχίας!

Για άλλη μια φορά η «τυραννία της μειοψηφίας» πλησιάζει στο να καταφέρει τελεσμένα ανοσιουργήματα, εις βάρος ενός λαού που κατά 90% δηλώνει Ορθόδοξος. Και φυσικά – αν αυτή η βαλίτσα πάει πολύ μακριά – ίσως να γίνουμε και η πρώτη επίσημη Μπανανία που θα υποστείλει την ίδια τη Σημαία της, αντικαθιστώντας την με ένα νεοταξικό βδέλυγμα που θα εξυμνεί το απόλυτο τίποτα.

Ο Μακαριστός Χριστόδουλος είχε απόλυτο δίκιο. Κάποιοι δαιμονίζονται στη θέα του Σταυρού και δεν υπολογίζουν τίποτα από τον ποταμό αίματος που χύθηκε για να κυματίζει αυτή η Σημαία ελεύθερη. Μηδενιστικά ανθρωπάρια που θέλουν να κάνουν «επανεκκίνηση» στην ιστορία μας, σαν να είναι το Ελληνικό Γένος ένα πρόγραμμα που θα εκκαθαριστεί στα data centers τους. Μόνο Πνευματική εξήγηση μπορεί να έχει αυτή η δαιμονική λύσσα ενάντια στον Σταυρό, το απόλυτο Σύμβολο της Αγάπης, της Θυσίας και της Συγχώρεσης. Και αν το περιμένεις από τους ακτιβιστές άθεους, δέκα φορές πιο κατακριτέοι είναι εκείνοι που με το ένα χέρι κάνουν μεγάλους Σταυρούς προς άγραν ψήφων, και με το άλλο υπογράφουν την καταδίκη της Ορθόδοξης Πίστης.

 Όλοι γνωρίζουμε σε ποια «μαύρα» και «κόκκινα» καθεστώτα των τελευταίων αιώνων, κηρύχθηκαν εκτός νόμου οι Ιερές Εικόνες και ο Σταυρός. Η ιστορία των αντίθεων συστημάτων επαναλαμβάνεται με μανδύα «συμπεριληπτικότητας», σε μια σύγχρονη μορφή διωγμού όπου δεν προωθείται κάποια «ανώτερη» εξουσιαστική ιδέα, αλλά θανατώνεται η ίδια η ιδέα ότι υπάρχει κάτι ανώτερο..

 Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ύμνους καί τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, Χαροποιούν καί μάς Χαροποιεί Εκείνη.

 Το Ωρολόγιο, το Ψαλτήριο, τα Μηναία, το Τριώδιο, το Πεντηκοστάριο, ή Παρακλητική   δεν είναι βιβλία μόνο για τ’ αναλόγια των Εκκλησιών αλλά καί για το ταμείο των οικείων μας. 

Είναι εργαλεία τα βιβλία αυτά. 

Είναι ωραίο κανείς ν’ αγαπήσει την καθημερινή συντροφιά τους, έστω κι ένα μικρό ‘Ορθρο να κάνει, μερικούς Ύμνους του Εσπερινού να πει ή το Απόδειπνο καί τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, πού πολύ την Χαροποιούν καί περισσότερο μάς Χαροποιεί Εκείνη.

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!         Μιχάλης Αντωνιάδης

  

read more ►

Η αμυγδαλιά είχε ένα μυστικό!

 Μοσχοβολάνε λιβάνι και Άνοιξη οι Παρασκευές μας..

Ένας μύθος λέει, ότι..

..Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, ζούσε μια γριά αμυγδαλιά στην άκρη του προαυλίου μιας παλιάς Εκκλησίας..

Ήταν πολύ γέρικη, τα κλαδιά της ήταν ροζιασμένα και κάθε χειμώνα έμοιαζε σαν να μην έχει πια ζωή μέσα της..

Όμως, η αμυγδαλιά είχε ένα μυστικό! 

Κάθε χρόνο, μόλις τελείωνε ο βαρύς χειμώνας, περίμενε ένα σύνθημα..

Ήξερε πως πλησίαζε η ώρα, όταν οι μέρες άρχιζαν να μεγαλώνουν και το κρύο δεν "δάγκωνε" πια τόσο πολύ..

Μια Παρασκευή απόγευμα, η αμυγδαλιά ένιωσε το σύνθημα..Άκουσε την καμπάνα της Εκκλησίας να χτυπάει γλυκά, όχι βαριά, αλλά σαν να καλεί σε γιορτή..

Είδε τις γυναίκες του χωριού να μπαίνουν στην Εκκλησία κρατώντας αγκαλιές από φρέσκα λουλούδια (ζουμπούλια και μαργαρίτες) για να στολίσουν την Εικόνα της Παναγιάς! Μύρισε το πρώτο λιβάνι που βγήκε από τα ανοιχτά παράθυρα! 

Τότε, η αμυγδαλιά κατάλαβε..

"Είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας!" είπε μέσα της..

Και τότε, έγινε το δικό της "Θαύμα" .

Ενώ το πρωί ήταν ακόμα γυμνή και καφέ, μέσα σε λίγες ώρες, καθώς οι Ψαλμωδίες άρχισαν να βγαίνουν από την Εκκλησιά, τα κλαδιά της άρχισαν να τρέμουν από χαρά..Μικρά, ροζ και λευκά μπουμπούκια πέταξαν παντού..Μέχρι να τελειώσει η Ακολουθία και να βγει ο κόσμος κρατώντας τα αναμμένα κεριά, η γριά αμυγδαλιά είχε ντυθεί νύφη!

Ήταν η πρώτη που άνθισε σε όλο το χωριό..

Λένε..πως η αμυγδαλιά ανθίζει πάντα εκείνες τις μέρες, γιατί θέλει κι αυτή να πει το δικό της "Χαίρε" στην Παναγία, προσφέροντας τα πιο όμορφα λουλούδια της.

Απόψε λοιπόν, που θα πάμε στην Εκκλησία,(Δ' Χαιρετισμοί)

ας κοιτάξουμε γύρω μας..

Μπορεί να δούμε κι εμείς κάποιο δέντρο που μόλις άνθισε για να γιορτάσει μαζί μας! 

Στο μέσο του Πνευματικού αγώνα, εκεί που η κόπωση της Νηστείας συναντά την προσμονή της Ανάστασης, η Εκκλησία μας προσφέρει ξανά το "Χαίρε" 

Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος'

Χαίρε, της βασιλείας το απόρθητο τείχος.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►