♰ Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος
Υπάρχει ένα Φως που δεν σβήνει ποτέ, ακόμη κι αν όλα γύρω σκοτεινιάσουν. Είναι το Φως της καθαρής, Ταπεινής ψυχής που ξέρει να υπομένει και να αγαπά δίχως όρους.
Ας ξεκινήσουμε την ημέρα μας με τη δική του γαλήνη. Με την Πίστη πως κανένας στάβλος της ζωής δεν είναι αρκετά σκοτεινός για να κρύψει την ελπίδα, και καμία δοκιμασία δεν είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας!
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μαρτυρία Ιερομονάχου Ιακώβου:
Μία φορά που κατέβαινε στην Αθήνα για να πάη στον γιατρό, ήμουν μαζί του· μόλις φτάσαμε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο, μου λέει:
– Βάλε και το Ρασάκι σου, Ιλαρίωνά [τον προηγούμενο όνομά του Ιερομονάχου Ιακώβου], γιατί πάμε προς τον θείο Ιωάννη. Είδες στον στρατό, όταν παρουσιάζεται στον Λοχαγό ο λοχίας, φορά άπασαν την στολήν έτσι είναι και με τον Άγιο. Να έχωμε σεβασμό, αγάπη και Ευλάβεια. Ως Ηγούμενος που ήταν, έπρεπε να ρίξη αυτός τα λεφτά για να πάρωμε κερί· όμως βγάζει και μου δίνει και εμένα χρήματα ν’ ανάψω κερί.
Λέω:
– Γέροντα, εσείς που είστε Ηγούμενος.
– Εγώ θ’ ανάψω· άναψε και συ Ιλαρίωνά μου στον Άγιο για τους γονείς σου και όποιον άλλον θέλεις.
Βλέπομε την λεπτότητα και την διάκριση του Γέροντα, που δεν ήθελε να ξεχωρίζη από κανέναν.
Μόλις φτάσαμε προς την Λάρνακα, ο Γέροντας μού λέει:
– Πάτερ, ζαλίστηκα, έχω κάποια αναγούλα· μάλλον με πείραξε το ταξί. Πες στον κυρ-Κώστα να περιμένωμε μισή ώρα για να συνέλθω και μετά φεύγομε.
– Να ’ναι ευλογημένο.
Μετά από μισή ώρα φύγαμε· ο Γέροντας ήταν χαρούμενος και γεμάτος δέος και συγκίνηση.
Αφού πέρασε ένας μήνας,
επειδή πολλές φορές πήγαινα το απόγευμα τον καφέ του Γέροντα στο Κελλάκι του, μου λέει:
– Ιλαρίωνά μου, θέλω να σου πω κάτι, αλλά δεν θα το πης πουθενά, μόνο μετά τον θάνατό μου. Κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη και να σου φιλήσω το χέρι για ένα ψέμα που σου είπα. Είναι, Πάτερ μου, Πνευματικό το θέμα· θέλει πολλή Προσευχή και Διάκριση. Να ξέρης ότι ο θείος Ιωάννης ο Ρώσσος είναι ζωντανός και ό,τι του ζητήσουνε με Πίστη και αγάπη -και το κυριώτερο με Ταπείνωση-, το δίνει.
Τότε που πηγαίναμε στην Αθήνα, μόλις έφτασα μπρος στην Λάρνακα, βλέπω, Πάτερ μου, να ανοίγη η Λάρνακα και ο Άγιος Ιωάννης να βγαίνη. Κάνω υπόκλιση του Αγίου και μου λέει: «Πάτερ Ιάκωβε, επιστρέφω σε λίγο, γιατί πρέπει να πάω σε κάποιον ασθενή..».Εγώ γεμάτος εσωτερική χαρά και Πνευματική κατάσταση, πλήρης Χάριτος Αγίου Πνεύματος και του Άγιου, έκανα τον Σταυρό μου, κάθησα δίπλα σ’ ένα σκαμνάκι, για να συνέλθω δήθεν από την ζαλάδα και τον ίλιγγο, όπως σου είχα πη, και Προσευχόμουν. Περνούσαν άνθρωποι, Προσκυνούσαν τον Άγιο, ενώ ο Άγιος έλειπε από την Λάρνακα, αλλά για να το δης έπρεπε νάχης Πνευματικά μάτια.
Μετά μισή ώρα έρχεται ο Άγιος, ανοίγει η Λάρνακα, μπαίνει ο Άγιος μέσα, βάζω Μετάνοια να Προσκυνήσω και ακούω να μου λέη ο Άγιος: «Πες, Πάτερ Ιάκωβε, τι έχεις να μου πης».
Εγώ είπα τι είχα να πω στον Άγιο και μετά έφυγα για την Αθήνα μαζί σου με το ταξί.
Να ξέρης, ο Άγιος είναι ζωντανός και η Θρησκεία μας ζωντανή!
Και άλλες πολλές φορές ο Γέροντας εξιστορούσε για τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και για να μην τον καταλάβουν, έλεγε ότι κάποιος Ιερομόναχος είδε τον Άγιο και του είπε αυτό ή εκείνο, ενώ ήταν ο ίδιος.
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Ο Γέρων Ιάκωβος, (Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες)», των εκδόσεων Ενωμένη Ρωμηοσύνη.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Για έναν λόγο παραπάνω σήμερα που βλέπεις σε τι κατάσταση ζούμε, είναι ανάγκη οι Πνευματικοί άνθρωποι να συνεννοούνται.
Θα έρθουν δύσκολα χρόνια. Πρέπει να παίρνη στροφές το μυαλό. Αν δεν παίρνη στροφές το μυαλό του ανθρώπου και δεν υπάρχη και Θείος Φωτισμός, τότε σε κάθε περίπτωση πρέπει να παίρνη εντολή πώς να κινηθή.
Μην περιμένετε να σας τα πούν όλα. Μερικά πράγματα, χωρίς να σας τα πουν, μόνες σας πρέπει να τα καταλαβαίνετε.
Θυμάμαι, μια φορά στην Κόνιτσα, πριν πάω Στρατιώτης, είχαμε μάθει ότι έρχονταν οι αντάρτες. Ήμασταν τέσσερις – οι τρεις ήταν Μουσουλμάνοι – και κρυφτήκαμε σε ένα Τούρκικο σπίτι που ήταν στην άκρη της πόλης. Ένα Τουρκάκι πέντε χρονών κατάλαβε και μας λέει: «Πάτε μαγειρειό, βγω έτσω ̓γω». Μπήκαμε λοιπόν στο μαγειρειό, βγήκαμε πίσω από το σπίτι και έτσι προλάβαμε να κρυφτούμε σε κάτι αποθήκες πιο κάτω. Αυτό βγήκε έξω και είπε στους αντάρτες ότι δεν είναι κανείς μέσα και έφυγαν. Παιδάκι πέντε χρονών, τόσο δα, να μην ξέρη να μιλήση, και είδατε πόσο συνετά φέρθηκε! Πα, πα, σπίρτο ήταν! Βλέπεις, παρατηρούσε, αγαπούσε, ενώ ένας μεγάλος μπορεί από απερισκεψία να έκανε κακό.
Εμείς Βαπτισμένοι, Μυρωμένοι,
με Κατηχήσεις, με μελέτες, να μη μένουμε σε υπανάπτυκτη, νηπιώδη κατάσταση.
Να είστε ξεφτέρια. Ξέρετε ποια είναι ξεφτέρια;
Τα Εξαπτέρυγα, Έχουν έξι φτερά και τα χτυπούν Ψάλλοντας το «Άγιος, Άγιος, Άγιος».
Να πετάτε, να έχετε Έξι Φτερά!
Από το βιβλίο του Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, «Πνευματική Αφύπνιση, Λόγοι β’», έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Κάποτε συνόδευσα στὸν Ἅγιο Γέροντα μία Γερμανίδα γιατρό, ἡ ὁποία κατόπιν τῶν δικῶν μου ἀφηγήσεων περὶ τῆς Άγιότητος τοῦ Παππούλη μας, εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ.
Ἡ Γερμανίδα δὲν γνώριζε τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ὅμως σὲ λίγα λεπτὰ ἀρχίζει ἕνας διάλογος μεταξύ τους, τὸν ὁποῖον κατ’αρχήν θεώρησα φυσικό.. Καθὼς περνοῦσε ὅμως ἡ ὥρα, παρατήρησα, ὅτι ὁ ἕνας καταλάβαινε πολὺ καλὰ τὸν ἄλλον χωρὶς νὰ χρειάζονται διερμηνέα. Μάλιστα συζητοῦσαν καὶ περὶ Ίατρικῶν θεμάτων. Ἡ Γερμανίδα Γιατρός,χαρούμενη, ἀποχώρισε, ἀπὸ τὸ Κελλάκι του – τότε ἔκπληκτη ἐγὼ τὸν ἐρωτῶ:
- Γέροντα γνωρίζετε Γερμανικά;
- Ἄντε μωρέ, μοῦ λέει χαμογελῶντας, ποὺ ξέρω Γερμανικά. Δὲν ἄκουγες, ἐγώ της μιλοῦσα Έλληνικὰ καὶ ἐκείνη μοῦ μιλοῦσε Γερμανικά.
Καὶ οἱ δύο ὅμως καταλαβαίναμε στὴν γλῶσσα μας! Μὴ ρωτᾶς. Αὐτὰ τὰ κάνει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα!
Άγιος Πορφύριος: Ο άγιος της Ομόνοιας,
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι Εικόνες που δεν καταστρέφονταν.
Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη ξεκίνησαν να καταστρέφουν τις Εκκλησίες και τα Μοναστήρια. Στην Αγία Σοφιά είχε καταφύγει πολύ λαός, κυρίως γυναικόπαιδα, για να αποφύγουν τον θάνατο. Όμως η παρουσία τους εκεί δεν τους έσωσε, καθώς φανατισμένοι από τους δερβίσηδες μωαμεθανοί μπήκαν στην Εκκλησία και άρχισαν να σφάζουν αδιακρίτως όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Ο σωρός των πτωμάτων έφτασε τα δέκα μέτρα. Όταν μάλιστα ο Σουλτάνος Μωάμεθ προσπάθησε να μπει στο Ναό το άλογο του σκόνταψε πάνω στα πτώματα.
Με την οπλή του το άλογο άφησε ένα σημάδι στην κορυφή ενός στύλου, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα.
Τις πιο πολλές Εικόνες και Τοιχογραφίες της Αγία Σοφιάς τις κατέστρεψαν οι Τούρκοι. Όταν, όμως, οι άπιστοι εισβολείς έφτασαν στον εξώστη - γυναικωνίτη και ένας τσαούσης (Τούρκος αξιωματικός) προσπάθησε με έναν πέλεκυ να καταστρέψει μια τοιχογραφία της Παναγίας που κρατά στα χέρια της τον Ιησού μωρό, έγινε το Θαύμα !
Τη στιγμή που ο Τούρκος προσπάθησε να καταφέρει το πρώτο χτύπημα στην Τοιχογραφία κεραυνοβολήθηκε κι έπεσε νεκρός. Τη θέση του πήρε ένας άλλος Τούρκος, αλλά την ίδια στιγμή κι εκείνος είχε την ίδια τύχη.
Οι υπόλοιποι βάρβαροι πανικοβλήθηκαν απ’ το πρωτόγνωρο γι’ αυτούς Θαύμα και γεμάτοι τρόμο, αλλά και σεβασμό εγκατέλειψαν την ανόσια προσπάθεια τους.
Η συγκεκριμένη Τοιχογραφία σώζεται μέχρι σήμερα στον δεξιό εξώστη της Αγία Σοφιάς!!
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας
αναπαύεται στο βυθό της θάλασσας, πάνω στην άμμο και στα κοχύλια.
Από τη λεία και λαμπρή επιφάνεια του νερού ανεβαίνουν γλυκές Ευωδιές και αντίλαλος από Αγγελικές Ψαλμωδίες.
Η θάλασσα, πολύ βαθιά σ' αυτό το μέρος, φυλάει την Αγία Τράπεζα και τα Λείψανα των Αγίων από κάθε βέβηλο μάτι.
Όταν όμως θα ξαναπάρουμε την Πόλη, η Αγία Τράπεζα, που μένει στην άμμο του βυθού,
θ' ανέβει στην επιφάνεια όπως ανεβαίνει ο δύτης.
Θ' αρμενίσει μόνη της κατά το Βυζάντιο
και θα την πάρουμε από κει που θ' αράξει.
Θα την ξαναφέρουμε στην Αγία Σοφία και με χαρούμενους Ύμνους, θα την αφιερώσουμε πάλι στη Σοφία του Θεού.
Τότε, μέσα στη Βασιλική που έχτισε ο μεγάλος Ιουστινιανός, θα λάμψουν πάλι τα μωσαϊκά, οι Εικόνες των Αγίων, τα λόγια του Ευαγγελίου, και ο Σταυρός θα ξαναφανεί πάνω από το μαρμάρινο τραπέζι που ξέπλυναν τα κύματα.
Η Αγία Τράπεζα κατασκευασμένη από χρυσό. και από πάνω της κρέμονταν 30 στέμματα των Αυτοκρατόρων, ανάμεσα τους και αυτό του
Μ. Κωνσταντίνου. Και λέγεται ότι αυτό γινόταν για να θυμίζουν στους Χριστιανούς την προδοσία του Ιούδα.
Τα τριάκοντα αργύρια.
Σύμφωνα με την παράδοση πριν ο Μωάμεθ ο Β΄ καταλάβει την Κωνσταντινούπολη,
ο Αυτοκράτορας Κων/νος διέταξε να μεταφέρουν την Αγία Τράπεζα και όλα τα Κειμήλια της Αγίας Σοφίας μακριά από την Πόλη για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.
Τρία καράβια Ενετικά λοιπόν ξεκίνησαν από την Πόλη με όλα αυτά τα Κειμήλια, όπως λέει και ο Θρύλος, αλλά το τρίτο από αυτά που μετέφερε την Αγία Τράπεζα βυθίστηκε στα νερά του Βοσπόρου στην περιοχή του Μαρμαρά.
Πραγματικά, ακόμα κι όταν η πιο άγρια τρικυμία, φουσκώνει ολόγυρα τα κύματα και κάνει τη θάλασσα να μουγκρίζει, εκεί είναι γαλήνη και ησυχία.
Πολλοί άξιοι δύτες που μαζεύουν κοράλλια ή ψαρεύουν σφουγγάρια, προσπάθησαν να κατέβουν και να δουν το ναυαγισμένο καράβι.
Κανείς δεν τα κατάφερε..
Μιχάλης Αντωνιάδης
Το καμπαναριό της Αγιά Σοφιάς,
"Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό Καμπάνες",
Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια, σημαίνει και η Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι, με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό Καμπάνες, κάθε Καμπάνα και Παπάς, κάθε Παπάς και Διάκος. Ψάλλει ζερβά ο Βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης κι απ' την πολλή την Ψαλμουδιά, εσειόνταν οι κολώνες.
Να μπούνε στο Χερουβικό και να 'βγη ο Βασιλέας, φωνή τους ήρθε εξ' ουρανού κι απ' Αρχαγγέλου στόμα. Πάψετε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ' Άγια, Παπάδες πάρτε τα Ιερά και 'σεις Κεριά σβηστείτε, γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψη. Μον' στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να 'ρθουνε τρία καράβια
το 'να να πάρει το Σταυρό
και τ' άλλο το Βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο την ΄Αγια Τράπεζά μας, μη μας την πάρουν τα σκυλιά, μη μας την μαγαρίσουν.
Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι Εικόνες
«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι».
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Έπειτα από πολυήμερη Νηστεία και Προσευχή μου αποκαλύφθηκε ότι
«ο Δικέφαλος Αετός θα σηκωθεί από το βορρά! Πω-πω τι ωραίες ημέρες έρχονται για την Αγία Ορθοδοξία μας. Θα πλημμυρίσει ολάκερη η γη από το Φως του Χριστού»!
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ..ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟΥ ΤΟΥ, Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ..ΕΞΕΤΑΖΕΤΕ ΤΙΣ ΓΡΑΦΕΣ_ΕΝΓΡΑΦΕΣ..
Π. Ανανίας Κουστένης: Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας.
Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας – εδώ κάνουμε αργία και απεργία για το τίποτε – και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας. Γιατί βαράνε όλες οι Καμπάνες από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και μέχρι τα Γιάννενα και μέχρι τη Ζάκυνθο και δεν ξέρω πού αλλού; Γιατί βαράνε πένθιμα;
Από τις αμαρτίες μας έπεσε η Βασιλεύουσα;
Τις αμαρτίες των Αρχόντων της; Και του λαού της; Είχε συμβεί η μέσα άλωση πρώτα. Της ψυχής η άλωση; Όταν εγκαθιδρύθηκε στις ψυχές των Βυζαντινών προγόνων μας;
το κράτος της φιλαυτίας, από κει και πέρα ήταν εύκολο να πέσει η Βασιλεύουσα εξωτερικά;
Ναι αδελφοί μου. Κλείστηκαν μέσα στη Θεοφρούρητη Πόλη, όσοι είχαν απομείνει. Μερικές χιλιάδες. Οι υπερασπιστές της δεν έφταναν τις πέντε χιλιάδες. Δέκα χιλιάδες ήσαν καλογεροπαίδια στα Μοναστήρια, παρακαλώ! Τα λέει κι ο Άγιος Νεκτάριος.
Πήγαν εκεί για να γλυτώσουν, να μην πολεμήσουν, να μην υπερασπιστούν την Πίστη και την Πατρίδα. Και στο τέλος κατεσφάγησαν από τους βάρβαρους, μέσα στα ίδια τους τα Μοναστήρια.Κι ο λαός είχε φύγει τελείως πιά, αφού και οι Άρχοντες; με τις ίντριγκες, τις φατρίες, τις αιρέσεις, τις διαιρέσεις, τα εγκλήματα και τα τόσα, είχε απελπιστεί τελείως. Όπως και σήμερα. Ποιόν να πιστέψεις; Ποιόν να ακούσεις; Πού ν’ ακουμπήσεις; Πού να σταθείς;
Και οι γυναίκες, και οι νέες περισσότερο, ησχολούντο, λέει ο ιστορικός, περί τον καλλωπισμόν κτλ. Καλό είν’ αυτό. Αλλά να ‘χουμε κι άλλον καλλωπισμό. Να πηγαίνουμε και βαθύτερα. «Ίσθι φιλόκαλος αλλά μή καλλωπιστής», που θα ‘λεγαν κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Κι όταν το ξημέρωμα της αποφράδος εκείνης ημέρας, της Τρίτης της ασβολερής, όπως τη λέει και το λαϊκό άσμα, έμπαιναν οι Τούρκοι, πολλές Βυζαντινές φτιαγμένες και στολισμένες πήγαιναν στο Ναό της Αγίας Θεοδοσίας, για το πανηγύρι. Ήσαν κι αυτοί για τα πανηγύρια, λίγο. Και τις πρόλαβαν οι Τούρκοι και τις εφρόντισαν. Ακόμη, είχαμε μαύρη αγορά στα τρόφιμα. Άλλοι πέθαιναν απ’ την πείνα και πολεμούσαν νηστικοί και διψασμένοι, κι άλλοι έκρυβαν τα τρόφιμα, για να ‘κονομίσουν περισσότερα. Μαύρη αγορά!
Είχε φύγει, λοιπόν, η Χάρη του Θεού. Στο «Χρονικό» του Ρώσου Νέστορος, του Μοναχού, αναφέρεται το εξής φοβερό, ότι λίγο πριν την Άλωση έγινε κρότος φοβερός στην Κωνσταντινούπολη, και θόρυβος μεγάλος, και μάλιστα στο Ναό της του Θεού Σοφίας. Κι είδαν να βγαίνει απ’ τον τρούλο της Εκκλησίας μιά λάμψη μεγάλη και ν’ ανεβαίνει στον ουρανό, εγκαταλείποντας την Εκκλησιά, τη Μεγάλη Εκκλησιά, στο σκοτάδι. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού! Για τις αμαρτίες του Κλήρου και του λαού και των Αρχόντων θα παρέδινε ο Θεός τη Βασιλεύουσα στους μωαμεθανούς. Γιατί «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να Τουρκέψει». Η μέσα Άλωση έφερε την έξω Άλωση, η οποία, όμως για τους περισσότερους των Ελλήνων, στάθηκε ευεργετική. Γιατί όπως λέει ο μεγάλος Μακρυγιάννης «στα χρόνια της Τουρκοκρατίας πολλοί Άγιασαν».
Ο λαός πιά άφησε τα μίση, τις έχθρες, τις ματαιότητες, τις μικροψυχίες κι αγκάλιασε τον Εσταυρωμένο Χριστό. Και αισθάνθηκε τη θλιμμένη Παναγιά. Ταπεινώθηκε θεληματικά και επήρε τη Χάρη του Θεού. Αφού λέει η Θεία Γραφή «Ο Θεός ταπεινοίς δίδωσι χάριν». Και βγήκαν αναρίθμητοι Νεομάρτυρες και Άγιοι, που εστόλισαν την Εκκλησία του Χριστού. Αγίασαν με τα αίματά των το σκλαβωμένο και Μαρτυρικό τούτο τόπο. Κι εκείνα τα αίματα έγιναν θεμέλιο κι εστήριξαν το Γένος.
Γιατί οι πρώτοι αντιστασιακοί εναντίον των μωαμεθανών κατακτητών ήσαν οι Νεομάρτυρες.. ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΞΕΡΑΝ; ΜΑΣ ΔΙΩΞΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ ΜΑΣ; Δυστυχώς αυτό δεν τονίζεται επαρκώς και δεόντως. Οι Νεομάρτυρες! Που ΔΕΝ εσήκωσαν συμβατικά όπλα κατά του τυράννου, όπως οι κλεφταρματωλοί, αλλά εσήκωσαν τα όπλα τα Πνευματικά. Τα όπλα της ψυχής τους. Τα όπλα της καρδιάς τους. Τα όπλα της Πίστεως. Της αγάπης. Της ελπίδος.
Του μεγαλείου της Θρησκείας μας. Κι αυτούς φοβήθηκαν περισσότερο οι Μουσουλμάνοι. Και μάλιστα πιό πολύ απ’ όλους, φοβήθηκαν τον Άγιο των σκλάβων, τον μεγάλο διδάχο, τον Ισαπόστολο και Ιερομάρτυρα και Εθνομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό. Ο οποίος, εάν δεν υπήρχε, δεν ξέρω σήμερα αν η Ελλάς θα υπήρχε, θα ήτο Ορθόδοξος.
Πηγή: “Λόγοι για τη Άλωση της Πόλης”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Ακτή, τόμ. Α΄, σελ. 32-34.
Μιχάλης Αντωνιάδης
ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΜΑΡΙΑ ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ,
Στις 27 Μαϊου στις τελευταίες αναπνοές της άνοιξης του 1453, η άλλοτε ποτέ ένδοξη Βασιλεύουσα του Κόσμου η Κωνσταντινούπολη έμοιαζε με Ιερό που περίμενε την μεγάλη του Θυσία.Τα τείχη της, πληγωμένα από τα αδιάκοπα πυρά, στέκονταν ακόμη όρθια, όχι από πέτρα, αλλά από μνήμη.
Από την μνήμη έντεκα αιώνων Αυτοκρατορίας, Δόξας, Πίστεως και Ελληνικής ψυχής.
Έξω από τα τείχη, ο Μωάμεθ Β΄ είχε ήδη αποφασίσει πως είχε φθάσει η ώρα της τελικής κρίσεως. Συγκάλεσε το αχανές στράτευμά του και μίλησε για νίκη, για λάφυρα, για δόξα και κατάκτηση. Υποσχέθηκε τρεις ημέρες ελεύθερης λεηλασίας, σαν να παρέδιδε μία από τις Ιερότερες πόλεις της ανθρωπότητας στην μανία της βαρβαρότητας των Οθωμανών. Μέσα στο στρατόπεδο των πολιορκητών, υψώθηκαν κραυγές πολέμου.
Μα μέσα στην Βασιλεύουσα δεν ακούγονταν κραυγές.
Ακούγονταν Καμπάνες.
Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Ελληνικού Γένους, περπάτησε επάνω στα τείχη σαν άνθρωπος που γνώριζε ήδη την μοίρα του αλλά δεν λύγισε μπροστά της.
Δεν μίλησε σαν Βασιλιάς που ζητούσε να σωθεί ο Θρόνος του, μίλησε σαν ο τελευταίος φρουρός ενός ολόκληρου πολιτισμού.
Κάλεσε τους υπερασπιστές να σταθούν όρθιοι για την Πίστη, για την Πατρίδα, για την Βασιλεύουσα, για την τιμή των προγόνων και για τις γενιές που ακόμη δεν είχαν γεννηθεί.
Και τότε συνέβη το αδιανόητο.
Όσα χώριζαν ανθρώπους επί δεκαετίες, έσβησαν μέσα σε μία νύχτα.
Ενωτικοί και ανθενωτικοί.
Έλληνες και Λατίνοι.
Άρχοντες και Στρατιώτες.
Μοναχοί και λαός.
Όλοι βάδισαν μαζί προς την Αγία Σοφία.
Στον μέγα θόλο που υψωμένος ουρανός της Ορθοδοξίας στους αιώνες, ανάβουν δάκρυα αντί για κεριά. Οι Ψαλμωδίες ενώνονται με λυγμούς. Οι άνθρωποι αγκαλιάζονται αδέλφια λίγο πριν από την μάχη.
Το «Κύριε Ελέησον» αντηχεί σαν κραυγή ενός ολόκληρου γένους.
Εκεί Κοινωνούν. Εκεί Συγχωρούν.
Εκεί ο Αυτοκράτορας, γνωρίζοντας πως η αυγή ίσως να μην τον έβρισκε ζωντανό, γονάτισε όχι ως Άρχοντας, αλλά ως άνθρωπος.
Έπειτα βγήκαν όλοι σιωπηλοί.
Άλλοι πήγαν στις πύλες. Άλλοι στα τείχη. Άλλοι στις πολεμίστρες. Κανείς δεν έφυγε.
Η νύχτα της 28ης Μαΐου δεν ήταν ίσως απλώς η τελευταία νύχτα μιας Αυτοκρατορίας.
Η αναπνοή μιας Αυτοκρατορίας που κράτησε ζωντανό τον Ελληνισμό, την Πίστη και τον πολιτισμό όταν ο κόσμος της, ίσως βυθιζόταν στο σκοτάδι.
Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος έπεσε με το σπαθί στο χέρι μαχόμενος στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού ανάμεσα στους Στρατιώτες του, χωρίς να εγκαταλείψει την πόλη, χωρίς να παραδώσει το Στέμμα, χωρίς να προδώσει το χρέος του.
Και έτσι πέρασε από τον Θρόνο στην Αιωνιότητα.
Η Πόλη έπεσε. Μα δεν γονάτισε ποτέ.
Γιατί από τις φλόγες της Άλωσης γεννήθηκε ένας Θρύλος που ούτε τα σπαθιά, ούτε οι Αυτοκρατορίες, ούτε οι αιώνες κατάφεραν να σβήσουν. Η Κωνσταντινούπολη δεν έμεινε μόνο μία χαμένη Πρωτεύουσα.
Είναι μνήμη.
Είναι Προσευχή.
Είναι πληγή και ταυτόχρονα φλόγα.
Και κάθε Μάϊο, όταν πλησιάζουν εκείνες οι ημέρες, η ιστορία μοιάζει να ψιθυρίζει ακόμη πάνω από τα τείχη..
«Η Πόλις εάλω… αλλά το Γένος είναι ΕΔΩ.»
✍ Στυλ. Καβάζης
Μιχάλης Αντωνιάδης, Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου
.png "English"){kind=small}
 |
