Στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού,

 

Για τη διαφορά των χαρακτήρων ανάμεσα στους συζύγους.

Μου λένε μερικοί άνδρες: «Δεν συμφωνώ με την γυναίκα μου -είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες. Άλλος χαρακτήρας εκείνη, άλλος εγώ! Πώς κάνει τέτοια παράξενα πράγματα ο Θεός; 

Δεν θα μπορούσε να οικονομήσει μερικές καταστάσεις έτσι, ώστε να ταιριάζουν τα ανδρόγυνα, για να μπορούν να ζουν Πνευματικά;». «Δεν καταλαβαίνετε, τους λέω, ότι μέσα στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού; Οι διαφορετικοί χαρακτήρες δημιουργούν αρμονία. Αλίμονο, αν ήσασταν ίδιοι χαρακτήρες! Σκεφθείτε τι θα γινόταν, αν λ.χ. και οι δύο θυμώνατε εύκολα· θα γκρεμίζατε το σπίτι. Η, αν και οι δύο ήσασταν ήπιοι χαρακτήρες, θα κοιμόσασταν όρθιοι!..»..

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Στήν ἐρημία τῶν πόλεων,

 

Ἡ πιό σκληρή μοναξιά εἶναι νά εἶσαι πλάι στή σύζυγό σου καί νά μή μπορεῖς νά τῆς μεταδώσεις τά αἰσθήματά σου, τήν ἴδια στιγμή πού ἕνα μήνυμα μεταδίδεται ἀπό τή μιά ἤπειρο στήν ἄλλη, νά ὑπάρχουν πολυετῆ μυστικά μεταξύ τῶν συζύγων, νά εἶναι ἄγνωστος κι ἀνύπαρκτος ὁ διάλογος τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς, τούς δασκάλους, τούς Κληρικούς. 

Δέν ὑπάρχει πιό ἄγρια μοναξιά ἀπό μιά οἰκογένεια νά κάθεται ὧρες ἀμίλητη μπροστά στήν τηλεόραση. Βρισκόμαστε σέ δύσκολα ἔτη. 

Ή μοναξιά σέ ἔξαρση. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει χαθεῖ. Ό Θεός δέν μιλᾶ.

Μέσα σέ αὐτή τήν ἐρημία τῶν πόλεων, τή φαινομενική σιωπή καί ἀπουσία τοῦ Θεοῦ καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νά συνάξει τούς λογισμούς του, νἄλθει στά συγκαλά του, ὅπως λέει ὁ λαός, ν’ ἀφήσει τήν τόση κοσμική δραστηριότητα καί ν’ ἀπέλθει στό Προσκυνητάρι του ἄλαλος, γυμνός, νήπιο, γιά νά μπορέσει ὁ Θεός νά τοῦ μιλήσει, νά τόν ντύσει, νά τόν ἀνδρώσει. Ή μοναξιά του τότε θά γίνει ἀπελευθερωτική καί θά αἰσθάνεται πλήρης. Μόνο μιά τέτοια ριζική μοναξιά ὁδηγεῖ σέ μιά ριζική σύλληψη τοῦ Θεοῦ, πού καταργεῖ κάθε δισταγμό, ἀμφιβολία καί ταλαιπωρία..

Μωυσέως Αγιορείτου

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η μεγαλύτερη αλλαγή στον κόσμο αρχίζει από τη δική μας καρδιά.

Κάποτε ένας νέος πήγε στον Άγιο Παΐσιο πολύ απογοητευμένος.

— «Γέροντα», του είπε, «ο κόσμος έχει γεμίσει κακία. Παντού βλέπω αδικία, ψέμα και σκοτάδι. Τι μπορώ να κάνω εγώ μόνος μου;»

Ο Άγιος δεν του απάντησε αμέσως.

Το βράδυ τον πήρε μαζί του σε ένα μικρό δωμάτιο. Έκλεισε την πόρτα και έσβησε το φως. Το δωμάτιο βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι.

— «Διώξε το σκοτάδι», του είπε.

Ο νέος άρχισε να κουνά τα χέρια του, να φυσά, να ψάχνει τρόπο να το διώξει. 

Όσο κι αν προσπαθούσε, το σκοτάδι παρέμενε.

Τότε ο Άγιος άναψε ένα μικρό κεράκι. Αμέσως όλο το δωμάτιο Φωτίστηκε.

Ο Γέροντας τον κοίταξε με αγάπη και του είπε:  

— «Είδες; Δεν πολεμάς το σκοτάδι. Ανάβεις το Φως. Έτσι είναι και στη ζωή. Μην ασχολείσαι συνέχεια με το κακό.  Φρόντισε να γίνεις Εσύ Φως: με την Προσευχή, την καλοσύνη, την Ταπείνωση και την αγάπη. Ένα μικρό Φως αρκεί για να νικήσει πολύ σκοτάδι.

Ο νέος έφυγε από το Κελί με δάκρυα στα μάτια, έχοντας καταλάβει ότι Η μεγαλύτερη αλλαγή στον κόσμο αρχίζει από τη δική μας καρδιά.

Μην αφήνεις το κακό να σε απογοητεύει.

Γίνε εσύ παράδειγμα αγάπης και καλοσύνης.

Το Φως του Χριστού, όσο μικρό κι αν φαίνεται, είναι πιο δυνατό από κάθε σκοτάδι.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!   Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Το αντίδοτο που λέγεται Συγχώρεση.

Ένας άντρας πήγε στον πατέρα του και του είπε:

" Πατέρα, δεν αντέχω άλλο τη γυναίκα μου, θέλω να τη σκοτώσω, αλλά φοβάμαι ότι θα με καταλάβουν.

Μπορείς να με βοηθήσεις?"

Ο πατέρας απάντησε: " Ναι, μπορώ, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα.. 

Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα υποψιαστεί ότι ήσουν εσύ αυτός που την σκότωσε.

Θα πρέπει να την προσέχεις, να είσαι ευγενικός, ευγνώμων, υπομονετικός, να αγαπάς, λιγότερο εγωιστής, να ακούς περισσότερα..

Βλέπεις αυτό το δηλητήριο εδώ;

Κάθε μέρα θα βάζεις λίγο στο φαγητό. Έτσι θα πεθάνει σιγά-σιγά."

Μετά από λίγες μέρες, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του και λέει: " Δεν θέλω να πεθάνει πια η γυναίκα μου!

Συνειδητοποίησα ότι την αγαπώ. Και τώρα; Πώς μπορώ να σταματήσω αυτό που την δηλητηριάζει όλες αυτές τις μέρες?"

Του απαντάει ο πατέρας: " Μην ανησυχείς! Αυτό που σου έδωσα ήταν σκόνη ρυζιού. 

Δεν θα πεθάνει,γιατί το δηλητήριο ήταν μέσα σου!"

Όταν ταΐζεις κακίες πεθαίνεις αργά. Ας μάθουμε πρώτα να κάνουμε ειρήνη με τον εαυτό μας και μόνο τότε θα είμαστε σε θέση να το κάνουμε και με τους άλλους. Να αντιμετωπίζουμε τους άλλους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται.

Εμείς παίρνουμε την πρωτοβουλία να αγαπάμε, να δίνουμε, να βοηθήσουμε.. και να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι μας σερβίρουν, να εκμεταλλευτούμε και να αξιοποιήσουμε τους άλλους.

Είθε η αγάπη του Θεού να μας αγγίζει κάθε μέρα γιατί δεν ξέρουμε αν έχουμε χρόνο να καθαρίσουμε τους εαυτούς μας με αυτό το αντίδοτο που λέγεται Συγχώρεση.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

ΣΗΜΕΡΑ Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

 

Η Παναγία θέλει να κάνουμε σωστά τον Σταυρό μας! Πρέπει να κάνεις σωστά το Σταυρό σου. Όταν δεν τον κάνεις σωστά, τα πονηρά πνεύματα όχι μόνο δεν φεύγουν αλλά γελάνε. Και η Παναγία θυμώνει. Όταν κάνεις το σημείο του Σταυρού, πρέπει να βάλεις το δεξί χέρι πρώτα στο μέτωπο, μετά στον αφαλό, ύστερα στον δεξιό ώμο και έπειτα στον αριστερό.

Εκείνος που βάζει το χέρι του όχι πάνω στον αφαλό αλλά στην καρδιά, βγάζει ανάποδο Σταυρό. Ούτε στον αέρα κάνει να Σταυρώνεσαι. Το χέρι πρέπει οπωσδήποτε να αγγίζει το σώμα. Κι όταν Σταυρώνεσαι, πρέπει να Προσεύχεσαι.

Ρώτησα κάποτε τον Γέροντα:  Όταν χασμουριόμαστε, τι συμβαίνει; Τι μεταδίδεται;

–Όταν χασμουριέσαι, είναι καλό. Όμως πρέπει να Σταυρώσεις το στόμα σου. Το τι ακριβώς συμβαίνει και τι μεταδίδεται δεν έχω δικαίωμα να σου αποκαλύψω. Δεν κάνει.  Είναι μυστήριο.

Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός +.

ΣΗΜΕΡΑ Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ  Κ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης-Αριζονίτης (1928-2019✞).

Πριν από χρόνια στο Ντιτρόιτ, με κάλεσαν σε ένα σπίτι να Εξομολογήσω έναν ογδοντάχρονο, ο οποίος δεν ήθελε Εξομολόγηση στην ουσία, αλλά ήθελε να του κάνω ερμηνεία ενός ονείρου που είδε. Εγώ άρπαξα όμως την ευκαιρία, και από το όνειρο έβγαλα την Εξομολόγηση. Και είπε αυτός     ο ογδοντάχρονος άνθρωπος, πολλές και φοβερές αμαρτίες, ακατανόμαστες, που δεν μπορούμε ούτε καν να τις ονομάσουμε, στις εξωτερικές μας συζητήσεις. Τόσο φοβερές ήταν αυτές οι αμαρτίες..Προσπάθησα λοιπόν να του βάλω μέσα, 

τη συναίσθηση της βαρύτητος της αμαρτίας, και ότι αύριο μεθαύριο, είτε του αρέσει είτε δεν του αρέσει, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει θα βρεθεί μπροστά στην Κρίση του Αγίου Θεού. 

Και τότε εκείνος ο άνθρωπος, κάτω από τη Χάρη του Αγίου Θεού, ως άλλος ληστής, είπε «Θεέ μου, Συγχώρεσε με τον αμαρτωλό», δεν είπε «Μνήσθητί μου Κύριε όταν έρθεις εν τη βασιλεία Σου», είπε «Θεέ μου Συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό», αυτό είπε, και άρχισε να κλαίει, και να κλαίει, και να κλαίει, και να κλαίει.. Μισή ώρα, μια ώρα, μιάμιση ώρα, δύο ώρες.. και ’γω καθόμουν και έκλαιγα μαζί του. Του διάβασα τη συγχωρητική Ευχή, και έφυγα. Αυτός κάλεσε όλους τους δικούς του, και είπε πόσο ανάλαφρος ένιωθε, γιατί ήταν και πολύ γεμάτος.  Πάμπλουτος εν τω μεταξύ, με εκατομμύρια εκατομμυρίων χρημάτων, και άρχισε να αγκαλιάζει όλους και το υπηρετικό προσωπικό, και να θέλει να χορεύει τους Ελληνικούς χορούς από την χαρά του την πολλή, γιατί ξελάφρωσε, πέταξε όλη τη σαβούρα του, και την πήρε ο Σταυρός του Κυρίου, και χαρά, χαρά, χαρά, «πετάω σαν Άγγελος, νοιώθω νά έχω φτερά, νιώθω νά έχω φτερά», και Έψαλλε ό,τι θυμόταν απ’ την πατρίδα του, μικρό παιδί, γιατί ήταν Ελληνοαμερικανός. 

Και από τα πολλά πηδήματα και την πολλή του τη χαρά, αισθάνθηκε κούραση, λέει, «Ας ξαπλώσω παιδιά μου λίγο τώρα, πέντε λεπτά έτσι, να ξεκουραστώ. Θεέ μου Σ’ ευχαριστώ, που δέχτηκες εμένα τον αμαρτωλό, Σ’ ευχαριστώ, Σ’ ευχαριστώ, Σ’ ευχαριστώ», και πέθανε. Θάνατος Οσιακός, όπως αυτού του ανθρώπου, που ήταν επάνω στο Σταυρό του κακούργου».

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης-Αριζονίτης (1928-2019✞).

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Εμπιστεύσου το Θεό 100%!

 

«Εμπιστεύσου το Θεό 100%! Άνοιξε και βάλε το Θεό στη ζωή σου και όλα τα θέματά σου θα τακτοποιηθούν, χωρίς να το καταλάβεις. Διότι όποιος εμπιστεύεται απόλυτα το Θεό, δεν πρόκειται ποτέ να αποτύχει στην ζωή του!

Η εμπιστοσύνη στο Θεό δίνει ηρεμία και ειρήνη στον άνθρωπο, ό,τι και αν του συμβεί. Γι’ αυτό και αυτός που εμπιστεύεται τον Θεό, είναι πάντα ψύχραιμος και δεν θυμώνει, διότι γνωρίζει ότι, ό,τι και να του συμβεί στη ζωή του, ο Θεός το επιτρέπει, για το καλό του και έτσι παρηγοριέται.  Τα νευρολογικά κέντρα και τα τρελάδικα γέμισαν, διότι οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται τη ζωή τους στον Θεό».

Δημήτριος Παναγόπουλος  Ιεροκήρυκας.+

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Θα έχεις θησαυρό κοντά στο Θεό,

Μοναχός Ηλία (Αμίνσκι) 1852–1932

Ο εκατομμυριούχος που άφησε τα πάντα για τον Χριστό και έδωσε μοναχικούς όρκους στο Άγιο Όρος.

Ο Χριστός του είπε: Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό κοντά στο Θεό· κι έλα να με ακολουθήσεις. (Ματθ.19:21)

Ο Ηλία Αμίνσκι έφτασε στο Άγιο Όρος το 1904. Αφού εξομολογήθηκε στον πνευματικό πατέρα της μονής, Γέροντα Αγαθάδωρα (Μπουντάνοφ) (†1920), στη ρωσική Μονή Αγίου Παντελεήμονα, ζήτησε την ευλογία να μην ζήσει στη μονή αλλά στο δάσος που ανήκε στη μονή. Διάλεξε ένα σημείο κάτω από έναν βράχο και έζησε εκεί για 30 χρόνια. Έτρωγε μόνο χόρτα και φρούτα, χωρίς να μαγειρεύει. Τα φθαρμένα ρούχα του μόλις που κάλυπταν το σώμα του.

Παρά το γεγονός ότι ήταν σχεδόν 80 ετών, δεν ζήτησε ιατρική περίθαλψη. Δεν μιλούσε ποτέ σε κανέναν και απέφευγε να συναντά ανθρώπους. Κάθε φορά που έβλεπε κάποιον, έπεφτε στα γόνατα, έσκυβε το κεφάλι του στο έδαφος και δεν σηκώνονταν μέχρι να μείνει μόνος του.

Καταγόταν από την επαρχία Ποντόλσκ. Ένας άνθρωπος με υψηλή μόρφωση και ευφυΐα, ο πρώην διευθυντής των εργοστασίων Τερεστσένκο, φημισμένος στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ο οποίος είχε συσσωρεύσει μεγάλη περιουσία και είχε αποκτήσει σεβασμό και φήμη στην κοινωνία, αποφάσισε ξαφνικά να εγκαταλείψει τα πάντα και να γίνει μοναχός. Για να καταλάβουμε τι εγκατέλειψε ο Ηλία Αμίνσκι, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στη σύντομη απογραφή του αγροκτήματος Τερεστσένκο, το οποίο διαχειριζόταν:

Στις φυτείες σιταριού και ζάχαρης και τα εργοστάσια του Τερεστσένκο, τα ζώα έλξης αποτελούνται από 1.500 βόδια και 600 άλογα. Το νεκρό ζωικό κεφάλαιο υπερβαίνει τις 2.000 μηχανές και εργαλεία. Σιτάρι αξίας 500.000 ρούβλια πωλείται ετησίως (σε σημερινά χρήματα, αυτό είναι περίπου 5 δισεκατομμύρια δολάρια)

Ένας από τους Αγιορείτες ιερομόναχους θυμήθηκε: Σήμερα ο πατήρ Γρηγόριος συνάντησε τον ερημίτη Ηλία, που ζούσε κάτω από έναν βράχο, χωρίς στέγη. Τον βρήκε να τρώει κάστανα. Υπέφερε πολύ από κάποιους που τον θεωρούσαν αιρετικό. Κάποιος μάλιστα τον έδιωξε με τη βία. Κάποτε, ξυλοκοπήθηκε άγρια, δεν μπορούσε να περπατήσει και έμεινε 14 μέρες στο φαράγγι του Ξηροποτάμου χωρίς φαγητό. Ένας περιπλανώμενος μοναχός τον βρήκε και τον πήγε στον Ξηροπόταμο, όπου ένας γιατρός τον βοήθησε.

Ο διωγμός ήταν σκληρός, αλλά ήταν πάλι κάτω από μια πέτρα. Εξομολογούνταν εβδομαδιαίως στον πνευματικό μας πατέρα, τον πατέρα Άμμωνα, και κοινωνούσε. Ζούσε σε μια φτωχογειτονιά, χωρίς να ενοχλεί κανέναν.  Γιατί ο διωγμός; Ο Θεός ξέρει.  Ο πατήρ Ηλίας εκοιμήθη εν Κυρίω στις 13 Σεπτεμβρίου 1932, σε ηλικία περίπου 80 ετών, προσευχόμενος καθισμένος κάτω από μια πέτρα.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Λουσμένη στο αιώνιο Φως, η ψυχή αναπαύεται,

 

Στις 6 Σεπτεμβρίου 

η Εκκλησία και οι καρδιές μας στέκονται με δέος μπροστά στο μυστήριο της Κοιμήσεως μιας εμβληματικής μορφής της Ορθοδοξίας του Αρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου Ταβουλαρέα!

Δεν υπήρξε απλώς ένας Ιερέας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτου στην έρημο της Ιεριχούς (Ανατολικά της Ιερουσαλήμ) αλλά ήταν ένας άγρυπνος Στρατιώτης Χριστού,, ένας παρηγορητικός, φιλάνθρωπος Πνευματικός Πατέρας, μια στοργική αγκαλιά γεμάτη άδολη προσφορά και ανιδιοτελή αγάπη!

Για δώδεκα χρόνια ζούσε ολομόναχος, δίχως ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο και δρόμο. Με τον ακούραστο και αδιάκοπο αγώνα του, μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες και σε δύσκολους καιρούς, κατάφερε και Ανέστησε από τα ερείπια το εγκαταλελειμμένο Μοναστήρι, στην καρδιά της αφιλόξενης και άγονης ερήμου..

Με φλογερή Πίστη, απαράμιλλη υπομονή, αφοσίωση, αυταπάρνηση και αμέτρητες θυσίες, έδωσε ξανά ζωή σε έναν τόπο που έμοιαζε καταδικασμένος στη σιωπή και την εγκατάλειψη..

Εκεί, ανάμεσα στην άνυδρη γη και τις σκληρές συνθήκες, δημιούργησε μια πραγματική όαση αγάπης, Πίστης, ελπίδας και ανθρωπιάς, έναν Φωτεινό τόπο παρηγοριάς και φιλοξενίας για κάθε άνθρωπο που αναζητούσε στήριγμα και θαλπωρή. Η επίγεια Διακονία του ολοκληρώθηκε, όμως το Φως της Πνευματικής του παρακαταθήκης παραμένει άσβεστο. Δεν προσέφερε απλώς έργο· φύτεψε ελπίδα και αγάπη στις ψυχές. Στις Προσευχές, στις καρδιές και στις ζωές των ανθρώπων που άγγιξε, η παρουσία του θα συνεχίσει γλυκά να καρποφορεί και να οδηγεί.

Ας έχουμε την Ευλογημένη Ευχή του και ας γίνει η μετάβασή του στην αιωνιότητα πηγή ελπίδας και Αναστάσιμης παρηγοριάς για τις ψυχές μας.

Η μνήμη του ας παραμείνει άσβεστη, λουσμένη στο αιώνιο Φως του Αναστάντος Κυρίου, εκεί όπου η ψυχή αναπαύεται και η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ!!

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

"Κράτα γερά"! Τα λόγια σου με στήριξαν τότε και με στηρίζουν,

6 Σεπτέμβρη, ανάμνηση του εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Πριν λίγο έμαθα πως εκοιμήθη εν Κυρίω, ο Αγιότατος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας, ο Γέροντας της Μονής του Αγίου Γερασίμου στην έρημο του Ιορδάνη.

Μόλις είχα γίνει Μοναχή και είχα επισκεφτεί στην Ελλάδα το Μοναστήρι όπου ετέλεσα ως Δόκιμη. Μια μέρα, χρειάστηκε να κατέβω στην πόλη με τη νεότερη Μοναχή της Μονής, για να κάνουμε απαραίτητες δουλειές και ψώνια. Ξέραμε ότι θα επισκεπτόταν τη Μονή ο Γέροντας Χρυσόστομος, αλλά υπακούοντας στη Γερόντισσα, εμείς οι δυο πήγαμε στο Διακόνημα που μας ορίστηκε, κι ας στενοχωρηθήκαμε. Είχαμε μάθει πως η επίσκεψη του Γέροντα θα διαρκούσε λίγο και δεν ελπίζαμε να τον δούμε. Η αδερφή μού μιλούσε στον δρόμο της επιστροφής για όσα είχε πληροφορηθεί για τον Γέροντα.Ότι ήταν αγωνιστής που σκόπευε την Αγιότητα, ότι έλεγαν πως είχε προορατικό κλπ. Και κατέληξε:

- Αχ, τώρα που ανεβαίνουμε εμείς, σίγουρα θα έχει φύγει. Δε θα τον δούμε. Και κάνει πολύ σπάνια τέτοιες επισκέψεις,ίσως δεν ξανασυμβεί.

Τι να έλεγα; Οδηγούσα στον έρημο ορεινό δρόμο με βαριά καρδιά.  Σε λίγες μέρες θα έφευγα πάλι για την Ιεραποστολή στην Αλβανία, εκεί που ανήκα, και η ευκαιρία να συναντήσω έναν τέτοιον Πατέρα, είχε χαθεί πια για μένα.   Η Αδερφή ίσως να ξαναείχε ευκαιρία, όμως για μένα.. Και ξαφνικά, η κραυγή της με έκανε να επανέλθω στην πραγματικότητα. Κοίταξα τι μου έδειχνε μπροστά από την αντίθετη κατεύθυνση ένα αυτοκίνητο που κατέβαινε.

-Αδερφή, κάνε νόημα.. Αυτός είναι, το αυτοκίνητό του. Αχ, και να σταματήσει..

Ναι,ο Γέροντας σταμάτησε στη μια άκρη, εμείς στην απέναντι και κατεβήκαμε να τον συναντήσουμε. Ένας απλός Ταπεινός, λίγο ατημέλητος Μοναχός, μας πλησίασε, πήραμε Ευχή και εγιναν οι συστάσεις. Αυτή ήταν η γνωριμία μου με τον Γέροντα Χρυσόστομο.  Εγώ ένιωσα κάπως διστακτική, περίμενα καμιά ξεχωριστή μορφή και μεγαλοπρέπειες και συνάντησα την τέλεια απλότητα και έναν αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια μικρού παιδιού. Αν δεν τον γνώριζε η Αδερφή, θα περνούσε απαρατήρητος από το δικό μου οπτικό πεδίο.(Ήταν και αυτό ένα καλό μάθημα ζωής για το τι σημαίνει Αγιότητα στην πράξη).  Λίγο συζητήσαμε. Μας είπε πως μόλις επέστρεφε από το Μοναστήρι, μίλησε στην Αδερφή για δικά της θέματα και μετά γύρισε και με κοίταξε κατάματα.Ένα βλέμμα γλυκό, Πατρικό, γεμάτο Φως. Χαμογελούσε. (Ίσως και το ύφος του μπούφου που είχα πάρει να τον διασκέδαζε, ποιος ξέρει).  Όμως, αυτά που μου είπε δεν τα ξέχασα ποτέ. Γιατί το ένα ήταν μια καθαρότατη ακτινογραφία της καρδιάς μου και πάντα με συγκινεί που κάποιος είδε την απόλυτη αλήθεια μέσα μου. Το άλλο.. ήταν μια πρόρρηση. Και επειδή έκανα μια σκέψη συγκεκριμένη, απορημένη με όσα μου είπε, χωρίς να του πω κάτι, μου επεσήμανε έντονα την απάντηση. (Μια απάντηση που μου φάνηκε πολύ απίθανη τότε να συμβεί. Και όμως, συνέβη. Ακριβώς ό,τι μου είχε πει.) Μετά, μας έδωσε τα δώρα του, σε μένα έναν Σταυρό με πετρούλα από τον Πανάγιο Τάφο και μια Εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας και έφυγε.  Αχ, Πάτερ μου Άγιε, τόσο βιαστικά σε γνώρισα. Για λίγα λεπτά συνομιλία σε έναν ορεινό έρημο δρόμο, έτσι, χωρίς καμιά επισημότητα, συζήτηση του ποδαριού θα την χαρακτήριζαν.  Κι εγώ, μαθημένη σε Ιεροπρεπείς συναντήσεις για ό,τι αφορούσε Πνευματικά θέματα και συνηθισμένη να αμφισβητώ περισσότερο,παρά να πιστεύω όσα δεν καταλάβαινα, ένιωθα παράξενα, τότε, για την τόσο ανεπιτήδευτη παρουσία σου και όσα μου είπες. (Πόσο λάθος μας μεγάλωσαν)!  Αλλά, ήμουν και ξαφνιασμένη και για όσα είδες μέσα μου. Και για όσα μου απάντησες σε σκέψεις μου, χωρίς να σε ρωτήσω.   Όμως, ποτέ δεν ξέχασα ούτε μια λέξη. Ώσπου, αργότερα έγιναν και όσα μου είχες αναφέρει με λεπτομέρεια και για τα οποία προσπαθούσες να προετοιμάσεις την ψυχή μου, να μην τσακιστεί από την τρομερή θύελλα που ξέσπασε ξαφνικά και τα συνεπήρε όλα στο διάβα της.Η τελευταία σου φράση πριν φύγεις αυτή ήταν: "Κράτα γερά"!  Τα λόγια σου με στήριξαν τότε και με στηρίζουν πάντα σε ώρες που χάνομαι σε δύσβατα μονοπάτια.  Προσευχόμουν και εγώ αυτόν τον καιρό για την υγεία σου, Πατέρα. Αλλά, δεν ξέρω γιατί, αυτή τη φορά ένιωθα ότι φεύγεις.

Και κοίτα που σε πήρε σήμερα ο Μέγας Αρχάγγελος Μιχαήλ, τη μέρα ενός μεγάλου Του Θαύματος. Τι Ευλογία ξεχωριστή!  Δε λυπάμαι για σένα. Τώρα θα ξεκουραστείς για κάθε σου πόνο και θα απολαύσεις τη χαρά που σου αξίζει κοντά στον Χριστό, την Υπέρλαμπρη Μητέρα Του και τον Άγιο Γεράσιμο.  Λυπάμαι μόνο για όσους στήριζες και σε είχαν Πατέρα. Ελπίζω ο Κύριος της Δοξης να τα οικονομήσει όλα, όπως πάντα, προς όφελος των ψυχών!

Άγιε Γέροντα, καλόν Παράδεισο! Την Ευχούλα σου!

Κι αν με θυμάσαι και μένα, εύχου "να κρατάω γερά"!

Π.Μ.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►