Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, (Γιορτάζει σήμερα) για την απώλεια του παιδιού της:
«Ο θάνατος κάποιου αγαπημένου σου προσώπου ανοίγει διάπλατα τις πύλες της αιωνιότητας, ενώ ολόκληρη η φυσική ύπαρξη χάνει την σταθερότητα και την συνοχή της. Οι νόμοι του χθες έχουν καταργηθεί, οι επιθυμίες έχουν σβήσει, η απουσία νοήματος αντικατέστησε το νόημα..πριν τον μαύρο λάκκο του τάφου, τα πάντα πρέπει να επανεξεταστούν, να συγκριθούν με το ψεύδος και την διαφθορά».
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο μικρός Δημήτρης με το διορατικό Χάρισμα..
Τόν Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον Ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να Κοινωνήση
Ήταν 13 ετών. Ενάμιση περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον ώδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου. Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα. Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να Βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υϊού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν Κατηχήσεως βέβαια. Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όράση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και Θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο. Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχη κάτι διαφορετικό σ΄ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπο του έλαμπε. Ήθελε να Κοινωνάη συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, ελα γρήγορα. Φτάνει ο Παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσης». Και έτσι γινόταν. Ο Ιερέας ερχόταν και εύρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεββάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον Σταυρό του. Ενώ δεν εγνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του Ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό Χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες πού εχώριζαν το δωμάτιο του από τον διάδρομο πού ερχόταν ο Ιερέας. Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικώς εφρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πώ», της είπε μία ημέρα. «Όταν έρχεται ο Παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες πού ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή πού γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».
Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός: «Τί κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;». Του απάντησε: «Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πώ από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μην στενοχωριέστε πού έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος». Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος. Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός πού είχε συμβή την προηγούμενη ήμερα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα. «Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν. Την τελευταία φορά πού Κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθή καθιστός στο κρεββάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.
Ο Ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διάβαση στον Δημητράκη το Τρισάγιο, είπε:
«Τέτοιο Λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπο του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού». Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να Βαπτιστούν.
Από το βιβλίο: "Ασκητές μέσα στον κόσμο".
Μιχάλης Αντωνιάδης
Μάρω (Μαριάνθη), Κοντού, "περαστική", Αυτό συνήθιζε να γράφει στα αυτόγραφά της η σπουδαία ηθοποιός, όταν στο βιολογικό κοντέρ πέρασε τον μισό αιώνα ζωής.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μάρω Κοντού: Γλυκό αντίο στο σινεμά του ήθους.
- Εκεί που η τέχνη της αλήθειας είναι ακόμα ιερή.
Αποχαιρετώντας τη μεγάλη ηθοποιό που μας έμαθε να ονειρευόμαστε μέσα από την απλότητα της αληθινής Ελλάδας.
Μια μεγάλη μορφή του αθάνατου Ελληνικού κινηματογράφου έφυγε στα 92 της χρόνια. Και οι πάντες υποκλίθηκαν στην ποιότητα αυτής της γενιάς που σχεδόν έχει αποχωρήσει σύσσωμη για την άλλη ζωή, παίρνοντας μαζί εκείνο το γλυκό άρωμα της παλιάς Ελλάδας.
«Μάρω Κοντού, περαστική». Αυτό συνήθιζε να γράφει στα αυτόγραφά της
η σπουδαία ηθοποιός, όταν στο βιολογικό κοντέρ πέρασε τον μισό αιώνα ζωής. Μια γενιά που ήξερε να φιλοσοφεί την αδυσώπητη ροή του χρόνου, χωρίς να μεθά με την ψευδαίσθηση της αθανασίας. Καλλιτέχνες που έμαθαν πρώτα να σκέπτονται και ύστερα να υποκρίνονται στο σανίδι τις δημιουργικές σκέψεις των άλλων.
Φτωχοί σε τίτλους πτυχίων, αλλά πλούσιοι σε λαϊκή σοφία και «ψημένοι» από στερήσεις και πολέμους. Αυθεντικές περσόνες χωρίς ανάγκη να γίνουν αντίτυπα ενός εργοστασίου φήμης. Συναντώντας κάθε ηθοποιό εκείνης της εποχής, ήξερες ότι έχουν να δώσουν πολλά περισσότερα από ένα καλαίσθητο γκρο πλαν. Μεγαλωμένοι με την ωριμότητα της ολιγάρκειας, χαλυβδωμένοι με την παράδοση, σφυρηλατημένοι με τα Ελληνικά γράμματα, πλαισιωμένοι από μεγάλα πνεύματα της τέχνης και του λόγου, μαθημένοι να αναγνωρίζουν το πρόσκαιρο και όχι να επενδύουν στο πρόστυχο. Με ομορφιά που η μετριοφροσύνη φρέναρε την οίηση της. Και με λάμψη που εξέπεμπε η λιτή χάρη και όχι η ορμή της επιβολής.
«Η ζωή είναι πολύ ωραία σε όλες τις ηλικίες, αλλά η πιο ωραία ηλικία είναι όταν νιώθεις ελεύθερη από τα λίγα, τα φθηνά, τα κακά, τα μικρά. Έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι περαστική και για αυτό έχω αποβάλει πολλά πράγματα όπως φιλοδοξίες. Πέφτουν. Τι άλλο; Τα μεγάλα όνειρα και σχέδια. Όχι, το σήμερα άντε και ένα ποδαράκι στο αύριο». Πόση σοφία ζυγίζουν αυτά τα απλά λόγια της Μάρως, ένα χρόνο πριν μας αφήσει; Πόσοι σημερινοί «αστέρες» απεκδύονται με τέτοια ευκολία τις μωροφιλοδοξίες τους και πόσοι ακούνε πραγματικά τα διδάγματα της ηλικίας τους; Ποιος ζει με ένα ποδαράκι στο σήμερα και ένα στο αύριο, όταν τους βλέπεις να τρέμουν σύγκορμοι για να κατακτήσουν «αιώνια» κοσμική ζωή, και να φρίττουν στην ιδέα της φθοράς και του θανάτου; Ποιος από αυτούς εξιλεώνεται στην ιδέα ότι είναι «περαστικός»;
Ελληνικός κινηματογράφος - Η σαγήνη της εντιμότητας
Και γιατί άραγε τρέφουμε τόση μεγάλη αγάπη για τις παλιές Ελληνικές ταινίες, παρά τη φτώχεια της παραγωγής τους και παρά το ότι τις ξαναβλέπουμε χρόνια και χρόνια;
Είναι γιατί μας αναπαύουν την ψυχή με την απροσποίητη αλήθεια τους. Μας γοητεύουν με την απλοϊκή φινέτσα τους. Μας θυμίζουν το χαμένο ήθος τούτης της ράτσας. Μας δροσίζει μια αύρα αρμονίας, βλέποντας μια εποχή που ο άντρας σήμαινε άντρας, η γυναίκα σήμαινε γυναίκα και η οικογένεια σήμαινε οικογένεια.
Η σεμνότητα δεν ήταν μουσειακό είδος χλεύης, αλλά η ακαταμάχητη γοητεία του απόρθητου.
Οι ατάκες και τα αστεία δεν εκβιάζουν το γέλιο σου με φθηνές βωμολοχίες, αλλά σε κερδίζουν με την ευστροφία και σου ξυπνούν τη νοσταλγική γλύκα της αφέλειας. Σε κάθε παλιά Ελληνική ταινία παρελαύνουν όλες οι θησαυροί των αρετών: η τιμή, το φιλότιμο, η ηθική αποκατάσταση, η μετάνοια, η αυτοθυσία, ο αυτοσαρκασμός, η αγνότητα και η εγκράτεια, η υπομονή, η πίστη, η αφοσίωση, η συμφιλίωση, η δικαιοσύνη. Βλέπεις την τιμή στην οικογένεια, το happy end στα σκαλιά της Εκκλησίας, τον Ιερό ρόλο των γονιών, την Ευχή της μάνας, την εξύψωση της μητρότητας και τον σεβασμό στην αγέννητη ζωή, την ανταμοιβή της εργατικότητας, ακόμα και τον τρύγο της χαράς μέσα από τη φτώχεια.
Από την άλλη, οι ταινίες μας παραθέτουν και όλες τις μορφές κακίας, με θεατρική αλλά διδακτικότατη πρόζα: τη ματαιοδοξία (ποιος ξεχνά το «Μια ζωή την έχουμε» με τον Δημήτρη Χορν;), τη ζήλεια, την απιστία, την απάτη, την προδοσία, τον τυχοδιωκτισμό, τη ματαιοδοξία, την υπερβολική αυστηρότητα, τα πάθη του τζόγου, της χαρτοπαιξίας και της μέθης, την πολιτική διαφθορά, τη γαστριμαργία (εμβληματικό το «σου είπα θα τσιμπήσω σήμερα, δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη», του αείμνηστου Παπαγιαννόπουλου), το ψέμα, το εύκολο κέρδος, την αθέτηση του λόγου («Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά»), την έλλειψη αυτοπεποίθησης («Ο άνθρωπος της καρπαζιάς») και τόσα πολλά άλλα. Και όλα αυτά με μια κινηματογραφική «μουσικότητα» που μοιάζει με καλοκουρδισμένη χορωδία. Οι σκηνές σκεπάζουν τη ροή της ταινίας σαν χειροποίητο υφαντό, που δεν σε ελκύει για την ψυχρή αρτιότητα του – αλλά για την αυθεντικότητα του κεντήματος. Οι ακατέργαστες βελονιές εμπνέουν αλήθεια και μεράκι.
Ψυχαγωγία με όλη τη σημασία της λέξης, Βλέπεις μια παλιά Ελληνική ταινία και νιώθεις ότι πραγματικά σε ξεκουράζει, γιατί είναι εντελώς απαλλαγμένη από ορθοπολιτικές θηλιές, ατζέντες και σκηνοθετικές εμμονές. Η άδολη καζούρα μοιάζει με αλατοπίπερο της ζωής. Όλοι οι τύποι ανθρώπων έχουν μερίδιο δοκιμασίας στη σάτιρα. Η εξωτερίκευση του πειράγματος υπερτερεί του καθωσπρεπισμού. Η σκέψη που γίνεται λόγος, υπερτερεί του λογοκριμένου λόγου που μένει φυλακισμένος στη σκέψη. Ο ψηλομυτισμός ανήκει στο φάσμα της καρικατούρας. Η ευθύτητα και η κοινωνικότητα ανταμείβονται με λύσεις παρεξηγήσεων.
Άνετα θα μπορούσαμε να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο με τα ψυχοκοινωνικά και ιστορικά οφέλη αυτών των ταινιών. Πόσες και πόσες γενιές παιδιών που μεγαλώνουν με μαύρα μεσάνυχτα για το αξιακό παρελθόν μας, το μαθαίνουν μόνο μέσα από αυτές τις ταινίες;
Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή πλευρά της Ελλάδας τους σαγηνεύει όλους, ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες τους. Συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό το Ελληνικό ήθος ελκύει τους πάντες.
Η έλλειψη λογοκρισίας τους δείχνει μια πραγματικότητα πολύ πιο ελεύθερη από τη σημερινή υποτιθέμενη ελευθερία που είναι σκλαβιά σε τεχνητές νόρμες. Βλέπουν μια μορφή τέχνης που ενώνει αντί να χωρίζει, αναπτύσσει δεσμούς αντί να τους γκρεμίζει. Για διάφορους λόγους όμως, θαυμάζουμε μόνο μακρόθεν αυτήν την Ελλάδα, την κρατάμε ως έκθεμα του παρελθόντος που λατρεύουμε να επισκεπτόμαστε αλλά αδυνατούμε να μιμηθούμε.
Ακόμα κι έτσι όμως, είναι μια απόδειξη ότι η Ελληνική ψυχή μιλάει στις καρδιές όλων και δεν σταμάτησε ποτέ να θέλγει το θυμικό μας. Μια υπενθύμιση ότι οι ελευθερίες που χάνουμε είναι από εξάρτηση στα λίγα, τα φθηνά, τα κακά, τα μικρά, που έλεγε και η αείμνηστη Μάρω. Αυτή η σεμνή παρακαταθήκη του κινηματογράφου μένει πίσω και περιμένει σεμνά και αθέατα να καρπίσει, παρόλο που βρίσκεται πάντα σε κοινή θέα. Και μόνο γι’ αυτό λαμβάνουν μισθούς στον ουρανό οι καλοί μας ηθοποιοί σαν τη Μάρω Κοντού. Αιωνία της η μνήμη!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας και ο μοναδικός του γιος, ο Τσαρέβιτς Αλεξέι Νικολάεβιτς, ποζάρουν για μια φωτογραφία το 1907.
Μόλις έντεκα χρόνια αργότερα, μια μέρα σαν αυτή που ξημερώνει στις 17 Ιουλίου 1918, ολόκληρη η Βασιλική οικογένεια θα σφαγιάζονταν δίχως έλεος από τους Μπολσεβίκους κομμουνιστές του Λένιν στην Εκατερίνμπουργκ,πόλη της Αγίας Αικατερίνης κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. 17 Ιουλίου 1918 — Η νύχτα που έσβησε ένας θρόνος και άναψε ένα Μαρτύριο
Ο Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β΄ Ρομανώφ, η Αγία Οικογένειά του και το τέλος μιας Αυτοκρατορίας. Στα υπόγεια της Οικίας Ιπάτιεφ στην Εκατερίνμπουργκ, εκεί όπου η νύχτα είχε απλωθεί βαριά πάνω από τη Ρωσία, δεν έπεφτε μόνο ένας Βασιλιάς αλλά έκλεινε τραγικά ένα κεφάλαιο τριών αιώνων.
Εκεί, τέτοιες ώρες,τις τελευταίες της 16ης προς τη 17η Ιουλίου 1918, ο τελευταίος Αυτοκράτορας της Ρωσίας, Νικόλαος Β΄ Ρομανώφ, στάθηκε μπροστά στο τέλος όχι μόνο ως κάτοχος ενός Θρόνου, αλλά ως σύζυγος, πατέρας και άνθρωπος που παρέδιδε την ψυχή του στον Θεό. Δίπλα του ήταν η σύζυγός του, η Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φιοντόροβνα τα παιδιά τους, οι Μεγάλες Δούκισσες Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία,ο διάδοχος του Θρόνου, ο νεαρός Τσαρέβιτς Αλέξιος και οι Πιστοί άνθρωποι που αρνήθηκαν να τους εγκαταλείψουν ακόμη και στην ώρα της θυσίας.
Ήταν η τραγική συνάντηση της ανθρώπινης εξουσίας με την ανθρώπινη σκληρότητα. Η επανάσταση που υποσχέθηκε έναν νέο κόσμο θέλησε να κόψει βίαια κάθε δεσμό με το παρελθόν. Για τους Μπολσεβίκους, η ύπαρξη της οικογένειας των Ρομανώφ αποτελούσε έναν ζωντανό συμβολισμό μιας άλλης Ρωσίας μιας Ρωσίας Αυτοκρατορικής, Ορθόδοξης και ιστορικά συνδεδεμένης με αιώνες παράδοσης. Έτσι, μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου και της επαναστατικής βίας, αποφασίστηκε η εξόντωση όχι μόνο ενός πρώην ηγεμόνα, αλλά ολόκληρης της οικογένειάς του.
Η σφαγή στην Εκατερίνμπουργκ έγινε το σκοτεινό σύμβολο μιας εποχής όπου η πολιτική ιδεολογία, όταν απορρίπτει την αξία του ανθρώπου, μπορεί να μετατραπεί σε αδυσώπητο μηχανισμό καταστροφής και το σκοτάδι που ακολούθησε ήταν βαθύ. Η Ρωσία γνώρισε χρόνια εμφυλίου πολέμου, διώξεων και φόβου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία υπέστη σκληρή καταστολή ναοί λεηλατήθηκαν ή έκλεισαν, Κληρικοί και Πιστοί διώχθηκαν, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις συνέπειες ενός συστήματος που επιδίωκε να υποτάξει όχι μόνο την κοινωνία αλλά και τη συνείδηση. Η νύχτα της Εκατερίνμπουργκ ήταν η προειδοποιητική σκιά ενός αιώνα γεμάτου αίμα και δάκρυα.Και όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή σελίδα της ιστορίας, η Ορθόδοξη Εκκλησία διέκρινε το Φως του Μαρτυρίου.
Ο Νικόλαος Β΄, ο οποίος τιμάται ως Άγιος Νεομάρτυρας και Ομολογητής μαζί με την οικογένειά του, δεν έμεινε στη μνήμη των Πιστών ως ένας ηττημένος Αυτοκράτορας.. Έμεινε ως ένας άνθρωπος που σήκωσε τον Σταυρό του. Ο άνθρωπος που γνώρισε τη δόξα και την απώλεια. Ο πατέρας που είδε τα παιδιά του να οδηγούνται μαζί του στον θάνατο. Ο σύζυγος που έμεινε δίπλα στη γυναίκα του μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο Χριστιανός που πέρασε από το παλάτι στο Κελί και από το Κελί στην αιωνιότητα. Η παράδοση της Εκκλησίας διατηρεί τη φωνή του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης, ο οποίος χρόνια πριν είχε μιλήσει Προφητικά για έναν βαρύ Σταυρό δοκιμασιών που θα ερχόταν στον ευλαβή Τσάρο:
«Ο Θεός έστειλε σε αυτόν έναν βαρύ Σταυρό δοκιμασιών, γιατί είναι το εκλεκτό και αγαπημένο παιδί Του..». Και ο Σταυρός αυτός ήρθε. Όχι με τη μορφή μιας μάχης. Αλλά με τη μορφή της υπομονής. Η ιστορία μπορεί να συζητά τις πολιτικές ευθύνες, τις αδυναμίες και τις κρίσεις της ύστερης Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Όμως καμία ιστορική διαφωνία δεν μπορεί να αφαιρέσει το ανθρώπινο δράμα εκείνης της νύχτας. Γιατί εκεί δεν βρέθηκε μόνο ένας Τσάρος. Βρέθηκε μια οικογένεια.
Άνθρωποι με φόβο, Προσευχή, αγωνία και ελπίδα. Η δύναμη της βίας νόμισε πως με λίγες σφαίρες θα εξαφάνιζε ένα όνομα. Όμως έκανε το αντίθετο. Έδωσε σε εκείνο το όνομα μια θέση στη μνήμη. Οι εκτελεστές πίστεψαν ότι έθαβαν μια δυναστεία.Δεν γνώριζαν ότι μέσα στο σκοτάδι της Εκατερίνμπουργκ γεννιόταν μια Μαρτυρία. Ένας Θρόνος μπορεί να χαθεί. Μια Αυτοκρατορία μπορεί να πέσει. Ένα καθεστώς μπορεί να εξαφανιστεί. Αλλά η Πίστη, η θυσία και η αγάπη που σφραγίζονται με αίμα δεν χάνονται. Η 17η Ιουλίου δεν είναι μόνο η ημέρα του τέλους των Ρομανώφ. Είναι η ημέρα που η ιστορία συνάντησε το Μαρτύριο. Η ημέρα που ένας Τσάρος έγινε Μάρτυρας, μια οικογένεια έγινε σύμβολο και μια σκοτεινή νύχτα πέρασε στην αιωνιότητα..
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Γιαννάκης, ένα παιδάκι με ειδικές ανάγκες, από τις Σέρρες ετοιμάζεται μαζί με τη μητέρα του για το Προσκύνημα στην Αγία Μαρίνα στην Άνδρο στις 19 Ιουνίου 2008. Το Προσκύνημα αυτό πραγματοποιείται κάθε χρόνο από την κ. Ζαχαρούλα Σισάνη. Ο Γιαννάκης με την μητέρα του συμμετείχε κι άλλες φορές σ’ αυτό το Προσκύνημα. Φέτος παρ’ όλη την προετοιμασία και επιθυμία να πάνε στην Αγία Μαρίνα, δυστυχώς συμπίπτει το Προσκύνημα να έχει την ίδια ημερομηνία με την γιορτή του σχολείου που φοιτά το παιδί, Παρασκευή 20 Ιουνίου. Ο Γιαννάκης και η μητέρα του ήταν στενοχωρημένοι γι’ αυτό που συνέβη και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Η παρουσία του Γιαννάκη ήταν απαραίτητη στο σχολείο, γιατί συμμετείχε στις εκδηλώσεις του σχολείου.
Ένα βράδυ, λίγες μέρες πριν την αναχώρηση, ο Γιαννάκης βλέπει στο δωμάτιό του την Αγία Μαρίνα που τον ρωτάει:
–«Γιαννάκη θα έρθεις στο σπίτι μου στην Άνδρο με τη Ζαχαρούλα; »
–«Θέλω να έρθω Αγία Μαρίνα, αλλά έχω τη γιορτή στο σχολείο», απαντάει ο Γιαννάκης.
Η Αγία Μαρίνα τότε του λέει: «Μη στεναχωριέσαι Γιαννάκη εγώ θα τους πω να κάνουν τη γιορτή Τετάρτη, για να μπορείς να έρθεις στο σπίτι μου».
Μετά τη συνομιλία του παιδιού με την Αγία η μητέρα ακούει τις φωνές του παιδιού και τρέχει στο δωμάτιο του όπου το παιδί της διηγείται την παρουσία της Αγίας Μαρίνας και τι του είπε.
Η μητέρα του χαίρεται, βέβαια, αλλά του εξηγεί ότι η ημερομηνία είναι αδύνατο ν’ αλλάξει, γιατί είναι απόφαση του σχολικού συμβουλίου. Την άλλη μέρα το μεσημέρι που το παιδί επιστρέφει από το σχολείο στο σπίτι δίνει ένα χαρτί στη μητέρα του στο οποίο ανακοινώνεται η αλλαγή της ημερομηνίας της γιορτής από Παρασκευή 20 Ιουνίου, την Τετάρτη 18 Ιουνίου. Η έκπληξη και η χαρά της μητέρας του ήταν μεγάλη. Αυτά που της διηγήθηκε ο Γιαννάκης βγήκαν αληθινά. Η Αγία Μαρίνα πραγματοποίησε αυτό που είπε στο παιδί.
Η ημερομηνία της γιορτής του σχολείου άλλαξε από 20 Ιουνίου σε 18 Ιουνίου.
Έτσι το παιδί και η μητέρα πραγματοποίησαν το Προσκύνημα στην Αγία Μαρίνα.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Μακαριστός καθηγητής Πανεπιστημίου Θεολόγος Παναγιώτης Τρεμπέλας , είχε κληθεί να μιλήσει σε Ναό την ημέρα της εορτής της Άγίας Μαρίνας.
Την παραμονή το βράδυ προβληματίστηκε με το νεαρό της ηλικίας της όταν εκλήθη στο Μαρτύριο. Θα πώ : 21 και όχι 15 ετών, το 15 θα είναι υπερβολές του Συναξαριστή. Ακούει λοιπόν κτυπήματα στην μπαλκονόπορτα του δωματίου όπου εφιλοξενείτο. Βγαίνει στο μπαλκόνι και βλέπει ένα κοριτσάκι κρεμασμένο στα κάγκελα του μπαλκονιού να του λέει τρεις φορές μετ’επιτάσεως : 15, όχι 21.
Και ο Μακαριστός Ιεροκήρυκας κ. Δημήτριος Παναγόπουλος επίσης έλεγε:
Έβγαζα το περιοδικό ''Αγία Μαρίνα" και μια χρονιά που πλησίαζε η εορτή της Αγίας Μαρίνας, θέλησα να γράψω κάτι γι' αυτήν και το βίο της.
Διάβαζα λοιπόν τους Συναξαριστές και άλλα βιβλία, τα οποία περιέγραφαν το Βίο και τα Μαρτύρια της Αγίας. Όλα καλά τα έβρισκα και κρατούσα σημειώσεις. Ένα όμως σημείο δεν μου άρεσε και δεν το έβρισκα καθόλου σωστό και ήταν η ηλικία της Αγίας.
Δεν μπορούσε να δεχτώ, ότι η Αγία Μαρίνα μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών!
Δεν είναι δυνατόν - έλεγα - να υποστεί ένα τόσο μεγάλο Μαρτύριο, ένα παιδί 15 ετών και μάλιστα κοπελίτσα. Και κατέληγα, πως οι βιογράφοι της, έκαναν λάθος ή ήταν τυπογραφικό λάθος, ότι δηλ. ήθελαν να γράψουν 25 ή 35 ετών και από απροσεξία έγραψαν 15. Έτσι σκέφτηκα να γράψω, χωρίς να αναφέρω την ηλικία της Αγίας. Αλλά και πάλι δεν με ανέπαυε αυτή η λύση, μου φαινόταν μεγάλη παράλειψη. Και έτσι περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσα να αποφασίσω τι θα κάνω τελικά. Ένα απόγευμα όμως με επισκέφτηκε μια γνωστή μου ηλικιωμένη κυρία, η κυρά Δέσποινα και μου είπε τα εξής:
- Κύριε Δημήτρη μου, θέλω να σου πω κάτι που μου συνέβη σήμερα.
Στο ημιυπόγειο δωματιάκι μου, το πρωΐ που σκούπιζα βλέποντας προς το μικρό παραθυράκι που είναι ίσα με το δρόμο, βλέπω ένα κοριτσάκι με σχολική ποδιά και με κοτσίδες πολύ όμορφο και μου λέει:
- Γειά σου γιαγιά, τι κάνεις;
- Καλά παιδί μου, ποιά είσαι;
- Είμαι η Μαρίνα γιαγιά, με γνωρίζεις, έχεις έρθει πολλές φορές στο σπίτι μου στο Θησείο! (Στο Θησείο βρίσκεται Ναός της Αγίας Μαρίνας).
- Δεν γνωρίζω κόρη μου καμμία Μαρίνα στο Θησείο!
- Πως! Με γνωρίζεις γιαγιά, είμαι η Μαρίνα και είμαι 15 ετών και μένω στο Θησείο!
Και μόλις τα είπα αυτά, την έχασα από τα μάτια μου!
- Τι είναι αυτό κυρ Δημήτρη μου; Δεν καταλαβαίνω τίποτε!
Τότε κατάλαβα, ότι αναγκάστηκε η Αγία να μου απαντήσει για το θέμα της ηλικίας της που με απασχολούσε, μέσω της κ. Δέσποινας. Δαγκώθηκα, δάκρυσα και συγκλονισμένος της είπα:
- Μην ασχολείσαι κυρά Δέσποινα με αυτά, δεν είναι για όλους.
Αυτά είναι για κάποιους άλλους ανόητους.. και εννοούσα τον εαυτό μου που δυσπίστησα, ότι η Αγία Μαρτύρησε στην ηλικία των 15 ετών.
Έκτοτε όχι μόνο δεν τολμούσα να αμφισβητήσω τα γραφόμενα των βιβλίων, αλλά έλεγα ότι στα θέματα αυτά, δεν έχουν καμμία θέση, ούτε η λογική μας, ούτε τα νομίζω τα δικά μας, ούτε το εγώ το δικό μας..
Μιχάλης Αντωνιάδης
«Τέσσερις είναι οι κύριες προσβολές των δαιμόνων, εναντίον μας: ο πόλεμος που μας κάνουν εναντίον της Πίστης μας, η απόγνωση, η κενοδοξία και οι μεταμορφώσεις των δαιμόνων, σε Αγγέλους Φωτός».
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ♰
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Οργή και Απογοήτευση από τον Γέροντα Δοσίθεο για τις Χριστιανικές Κατασκηνώσεις: «Η ζημιά ξεκινά από τους Δεσποτάδες»
Με λόγια σκληρά, γεμάτα πόνο και Πνευματική αγανάκτηση, ο Γέροντας Δοσίθεος τοποθετήθηκε για το ζήτημα της λειτουργίας των Χριστιανικών κατασκηνώσεων, στρέφοντας ευθέως τα βέλη του κατά της Εκκλησιαστικής ηγεσίας.Ο Γέροντας δεν δίστασε να μιλήσει για «κατάργηση της Νηστείας» εντός των κατασκηνώσεων, επιρρίπτοντας την κύρια ευθύνη στους οικείους Μητροπολίτες.
Όλα ξεκίνησαν όταν Πιστοί μετέφεραν στον Γέροντα Δοσίθεο παράπονα.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες, κατά τη διάρκεια της Παρασκευής —ημέρα αυστηρής Νηστείας για την Ορθόδοξη Εκκλησία— στο μενού της Εκκλησιαστικής πανύγηρις σε Εκκλησάκι του Αγίου Παισΐου περιλαμβάνονταν σουβλάκια και άλλα μη Νηστίσιμα εδέσματα, παρουσία μάλιστα του τοπικού Μητροπολίτη.
«Εσύ βάλθηκες να με κάνεις να σπάσω μερικά τραπέζια», ανέφερε αρχικά χαριτολογώντας ο Γέροντας στον συνομιλητή του, για να περάσει αμέσως μετά σε έναν χειμαρρώδη λόγο Πνευματικής κριτικής.
«Τι καλό μπορεί να έχουν όταν καταργούν τη Νηστεία;»
Ο Γέροντας εξήγησε πως, μετά από ερώτηση που του τέθηκε σε παλαιότερη ομιλία του, είχε εκφράσει τις επιφυλάξεις του για το αν πρέπει τα παιδιά να πηγαίνουν σε κατασκηνώσεις που δεν τηρούν τους Πνευματικούς κανόνες. Η θέση του αυτή προκάλεσε την αντίδραση του αρμόδιους Μητροπολίτη, ο οποίος επικοινώνησε τηλεφωνικά μαζί του για να διαμαρτυρηθεί, υποστηρίζοντας πως οι άνθρωποι αυτοί «κάνουν καλό έργο».
Η απάντηση του Γέροντα Δοσίθεου ήταν αφοπλιστική και γεμάτη ένταση:
Για την ευθύνη των Επισκόπων. «Η ζημιά ξεκινά από τους Δεσποτάδες. Αυτοί έχουν την ευθύνη. Εδώ γίνεται ζημιά στην Εκκλησία!»
Για την κατάργηση των παραδόσεων: «Μα, Δεσπότη μου, τι καλό μπορεί να έχουν τη στιγμή που καταργούν τη Νηστεία; Τι καλό είναι αυτό;» Για τον χαρακτήρα των κατασκηνώσεων: «Αν είναι να κάνουν έτσι, καλύτερα να μην τις κάνουν καθόλου! Και τις ονομάζουν και Χριστιανικές; Αλίμονό μας αν είμαστε έτσι..»
Η παρέμβαση αυτή του Γέροντα Δοσίθεου φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για τον βαθμό εκκοσμίκευσης των Χριστιανικών δραστηριοτήτων για τους νέους. Ενώ πολλοί υποστηρίζουν πως οι κατασκηνώσεις πρέπει να είναι πιο "ελεύθερες" για να προσελκύουν τη νεολαία..
Μιχάλης Αντωνιάδης
Καθαρίζουν το σώμα και το περιποιούνται, αυτό που θα πάει στο χώμα.
Και δεν φροντίζουν την ψυχήν.
Πως θα πάει η ψυχή στον ουρανό;
Δεν Μετανοούν.
Δεν ξέρουν που πάνε.
Δεν ξέρουν που βαδίζουν!
Οσία Σοφία της Κλεισούρας.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
