Ο Ταπεινός μοιάζει μ' εκείνον που ενώ εισήλθε στα Μυστήρια όλων των Πνευματικών φυσεων και ξεπέρασε όλους στη σοφια,εντούτοις θεωρεί τον εαυτό του μηδέν.
Οσ.Ισαακ ο Σύρος
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η πραγματική ίαση, η Πνευματική ελευθερία,
Κάθε χρόνο, την Κυριακή του Παραλύτου, η Εκκλησία μας υπενθυμίζει τη Θεραπεία ενός ανθρώπου που περίμενε τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια δίπλα στην Προβατική Κολυμβήθρα. Σήμερα, στην καρδιά του Αγίου Όρους, στη μεγαλοπρεπή Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, ένας άλλος «παράλυτος», ο Μοναχός Ιώβ, μας διδάσκει ότι η πραγματική ίαση δεν είναι πάντα η σωματική, αλλά η Πνευματική ελευθερία.
Όποιος έχει επισκεφθεί το Σεράι, γνωρίζει μια εικόνα που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη:
Πριν καν ακουστεί το πρώτο Σήμαντρο για τον Όρθρο, ο Π. Ιώβ βρίσκεται ήδη στη θέση του μπροστά - μπροστά μέσα στο Καθολικό. Παρά τους περιορισμούς του αναπηρικού αμαξιδίου, η συνέπειά του στις ακολουθίες είναι παροιμιώδης. Δεν είναι απλώς ένας Μοναχός που υπομένει την κατάστασή του· είναι ένας αγωνιστής που αρνείται να επιτρέψει στο σώμα να καθορίσει τους ρυθμούς της ψυχής του. Η παρουσία του εκεί, στην πρώτη γραμμή της Προσευχής, αποτελεί έναν αμίλητο έλεγχο για όλους εμάς τους «υγιείς» που συχνά μετρούμε την κούραση και αναζητούμε δικαιολογίες για την Πνευματική μας νωθρότητα.
Αν κάτι χαρακτηρίζει τον Π. Ιώβ, δεν είναι η αναπηρία του, αλλά το πλατύ, ειλικρινές χαμόγελό του. Σε μια εποχή όπου η μελαγχολία και η απελπισία τείνουν να γίνουν κοινωνικά φαινόμενα, το πρόσωπο αυτού του Μοναχού εκπέμπει μια παράδοξη χαρά. Πρόκειται για τη «χαρμολύπη» των Πατέρων,την χαρά που πηγάζει από τη βαθιά Πίστη ότι τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς το θέλημα του Θεού. Το χαμόγελό του λέει περισσότερα από χιλιάδες Κηρύγματα: λέει ότι ο Χριστός είναι παρών στις δυσκολίες μας, ότι η ζωή έχει νόημα ακόμα και μέσα στον πόνο, και ότι ο Παράδεισος κερδίζεται με την ευχαριστιακή υπομονή. Το Μάθημα της Κυριακής του Παραλύτου.
Στο Ευαγγέλιο, ο Χριστός ρωτά τον παράλυτο: θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;
Ο Μοναχός Ιώβ φαίνεται να έχει απαντήσει σε αυτή την ερώτηση με έναν τρόπο βαθύτερο. Η υγεία του είναι η ακεραιότητα της Πίστεώς του. Το αμαξίδιό του δεν είναι δεσμά, αλλά το όχημα με το οποίο πορεύεται προς την Βασιλεία των Ουρανών. Η στάση του μας θυμίζει τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: ὅταν γὰρ ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι. Η δύναμη του Θεού τελειούται μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία, και ο Π. Ιώβ είναι η ζωντανή απόδειξη αυτής της αλήθειας. Η σκέψη μας σήμερα στρέφεται στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα. Προσευχόμαστε ο Κύριος να δίνει δύναμη στον Μοναχό Ιώβ, για να συνεχίσει να είναι αυτός ο φωτεινός φάρος υπομονής. Η δική του παρουσία, μας καλεί σε μια προσωπική αναθεώρηση. Αν εκείνος, με τόσες δυσκολίες, μπορεί να είναι ο πρώτος στη Θεία Λατρεία και ο πρώτος στο χαμόγελο, ποια είναι η δική μας δικαιολογία;
Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι άνθρωποι μισούν τήν αλήθεια,
4/5/26
Αν ο Χριστός ερχόταν σήμερα σ’ αυτόν τόν κόσμο, ξέρετε τί θά Τού συνέβαινε; Θά Τόν έκλειναν σέ ψυχιατρείο καί θά Τόν υπέβαλαν σέ ψυχοθεραπεία, καί τό ίδιο θά έκαναν στούς Αγίους Του. Ο κόσμος θά Τόν Σταύρωνε σήμερα ακριβώς όπως τό έπραξε πρίν από δύο χιλιάδες χρόνια, διότι ο κόσμος δέν έχει μάθει τίποτα πέρα από τό νά κατεργάζεται ακόμη δολιότερες μορφές υποκρισίας.
..Λέμε ότι ζούμε σέ Χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δέν ισχύει. Ζούμε σέ μία κοινωνία πιό ειδωλολατρική καί πιό εχθρική πρός τόν Χριστό, από εκείνη στήν οποία ο Ίδιος γεννήθηκε..
Οι άνθρωποι μισούν τήν αλήθεια καί γι’ αυτό ευχαρίστως θα ξανασταύρωναν τόν Χριστό αν ερχόταν ανάμεσα τους.
+ Π. Σεραφείμ Ρόουζ.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Ευχή της μάνας είναι σαν φύλακας Άγγελος.
3/5/26
Η παρουσία της μητέρας στη ζωή του παιδιού είναι σαν Ευλογία Θεού.
Όπου υπάρχει μητέρα που αγωνίζεται με Πίστη και Αγάπη, εκεί φυλάγεται το παιδί από πολλές κακοτοπιές.
Η Ευχή της μάνας είναι σαν φύλακας Άγγελος.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ὁ Αρχάγγελος Μιχαήλ, Παρών στα σύνορα,
2/5/26
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ,
https://vr.taxiarhismantamadou.gr/panorama.html?s=pano1583
Ὁ Αρχάγγελος Μιχαήλ
κυκλοφορεῖ σάν Άξιωματικός τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στόν Ἔβρο; Τι συμβαίνει; Εμείς οφείλουμε να το διηγηθούμε τέτοιες ώρες και ο καιρός θα δείξει και ο Άγιος Θεός θα αποδείξει.
Εβρίτης Ιερέας πηγαινοέρχεται αυτές τις δύσκολες μέρες κατά μήκος της συνοριογραμμής μας στο ποτάμι για να βοηθήσει και να Ευλογήσει. Εκεί λοιπόν συναντούσε πολλές φορές πάνω – κάτω ένα τζιπ του Ελληνικού Στρατού να το οδηγεί μόνος του ένας άγνωστος του Αξιωματικός με χαρακτηριστικά έντονα που τα συγκράτησε ο Ιερέας. Στην προσπάθειά του να τον σταματήσει και να τον χαιρετήσει από κοντά , αυτός περνούσε σαν σίφουνας , απλώς τον χαιρετούσε και τον χαμογελούσε ιλαρά. Σκέφτηκε να τον φωτογραφίσει αν και απαγορεύεται, αλλά κάθε φορά στο κινητό του αποτυπωνόταν μόνο η σκόνη που άφηνε πίσω του το στρατιωτικό όχημα. Ήταν τόσο αποφασισμένος ο Ιερέας να μάθει ποιος ήταν, που αποφάσισε προχθές να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να σταματήσει το τζιπ με τον άγνωστο αυτό Αξιωματικό.
Το βράδυ που σκεφτόταν αυτά, του παρουσιάστηκε ο άγνωστος του αυτός Αξιωματικός,
κατ' όναρ όπως μας είπε και του λέει αυστηρά:
– Εμένα δεν μπορεί να με σταματήσει κανένας μόνο ο Κύριός μου.
– Αν ρωτάς ποιος είμαι δες αύριο το τέμπλο στο Ναό που Λειτουργείς και θα καταλάβεις.
– Αυτές τις ώρες είμαι κοντά στα παιδία μου και καμαρώνω Αξιωματικούς και Στρατιώτες που τρέχουν και αυτοί μαζί μου.
– Να πεις ότι όσο Προσευχή γίνεται στους Ιερούς Ναούς της πατρίδας σου από πολλούς Πιστούς, τόσο εγώ « Ο Μιχαήλ» θα είμαι Παρών στα σύνορα για μην περάσει ούτε πουλί πετάμενο .
– Και εσύ καλά κάνεις που πας και Ευλογείς τα παιδιά μου.
Αυτά μας είπε ο Κληρικός κλαίγοντας γιατί ο κόπος και το συγκινησιακό φορτίο στους Ηρωικούς Εβρίτες κορυφώνεται. Κατασυγκινημένοι και εμείς προσπαθήσαμε να σας τα μεταφέρουμε όσο μπορούσαμε απλά και όπως τα ακούσαμε.
Αδελφοί:– Θεία Λειτουργία- Δέηση- Παρακλήσεις για τα μαχόμενα παιδιά μας , Στρατεύσιμους , Αξιωματικούς , Σώματα Ασφαλείας , Πολιτικό δυναμικό και σε κάθε ψυχή που μοχθεί εκεί πάνω.
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Χώρα μου, δάκρυά σου, γλυκιά γη της ελευθερίας.
1/5/26
Λυπήσου το Έθνος του οποίου ο λαός είναι πρόβατα, και του οποίου οι ποιμένες τον παραπλανούν.Λυπήσου το Έθνος του οποίου οι ηγέτες είναι ψεύτες, του οποίου οι σοφοί φιμώνονται, και του οποίου οι φανατικοί στοιχειώνουν τα ραδιοφωνικά κύματα. Λυπήσου το Έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του, παρά μόνο για να επαινέσει τους κατακτητές και να ανακηρύξει τον νταή ως ήρωα και στοχεύει να κυβερνήσει τον κόσμο με βία και βασανιστήρια. Λυπήσου το Έθνος που δεν γνωρίζει τη γλώσσα του και ιδιαίτερα με τον πολιτισμό. Λυπησου το Έθνος που δεν γνωρίζει τη δική του γλώσσα και περιφρονεί τον δικό του πολιτισμό. Λυπήσου το Έθνος που εχει διδαχθεί να μισεί τον εαυτό του. Λυπήσου το Έθνος του οποίου η ανάσα είναι το χρήμα και κοιμάται τον ύπνο των πολύ χορτάτων. Λυπήσου το Έθνος ω! λυπήσου τους ανθρώπους που επιτρέπουν στα δικαιώματά τους να σβηστούν και στις ελευθερίες τους να ξεπλυθούν.
Χώρα μου, δάκρυά σου, γλυκιά γη της ελευθερίας.
Lawrence Ferlinghetti, "Λυπήσου το Έθνος".
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ξέρω ένα πιτσιρίκι με λαγού περπατησιά,
Αχ αυτό το πιτσιρίκι!! Έχει όνομα και επώνυμο.
Ανδρέας Λυκουρίνος, ετών 14.
Όταν τον πήγαν στην Καισαριανή για εκτέλεση, στα 14 του χρόνια, το Σεπτέμβρη του 1944, έστησε όρθιο το μικρό κορμί του κι επειδή αντιλήφθηκε ότι τα πολυβόλα της εκτέλεσης ήταν ρυθμισμένα στο ύψος ενός ενήλικα, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών του, για να μην αστοχήσουν οι ναζί δήμιοι.
Ο 14χρονος Ανδρέας ήταν γνωστός στους ναζί κατακτητές και τους ταγματασφαλίτες συνεργάτες τους, ως «ο επικίνδυνος μικρός», ένα από τα πιο νέα μέλη της ΕΠΟΝ!
Ήταν επιδέξιος σαλταδόρος. Μαζί με συνομηλίκους του, ανέβαινε κρυφά στα Γερμανικά καμιόνια και άρπαζε ψωμί και τρόφιμα για να αντέξει ο λαός τη μάχη της πείνας. Μέσα σε μπάλες, μετέφερε πυρομαχικά στον ΕΛΑΣ και είχε, πάλι μαζί με συνομήλικούς του, καταφέρει να αφοπλίσει πολλούς ταγμαλήτες!
Αχ αυτό το πιτσιρίκι έχει βάλει σε μπελάδες,
έχει βάλει σε σκοτούρα όλη τη κομμαντατούρα. Μέρα νύχτα το γυρεύουν να το πιάσουν για να μιλήσει είκοσ’ πέντε με τα κράνη, μάτι πια δεν έχουν κλείσει.
Ξέρω ένα πιτσιρίκι με λαγού περπατησιά,
εξυπνάδα Μωραΐτη, Μακεδόνα λεβεντιά.
Ξέρω ένα πιτσιρίκι που `χει αντρική καρδιά, πονηριά Κεφαλλονίτη, Κρητικού παλικαριά. Το τελευταίο μήνυμα που άφησε στους δικούς του, μέσα στη μικρή τσέπη, έγραφε,
Πατέρα, με πηγαίνουν για εκτέλεση, μαζί με άλλους 7 κρατούμενους.
Πεθαίνω για τη Λευτεριά και την Πατρίδα. Πώς γερνάμε τόσο μοιραίοι και υποταγμένοι;
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΑΚΟΥΣΤΕ https://youtu.be/MNd_U71nqZw?si=ljrazRN2h7WXe_3v
Μιχάλης Αντωνιάδης
Το δάσος του Μπούτοβο,
30/4/26
Εκεί που εκτελέστηκαν πάνω από 900 Κληρικοί.
(Το δάσος του Μπούτοβο).
Ήταν χειμώνας του 1937 μια ομάδα Ίερέων, ανάμεσά τους και ένας Γέροντας Επίσκοπος, μεταφέρθηκαν με το «μαύρο κοράκι» (τα κλειστά φορτηγά των Κομμουνιστών μυστική αστυνομία του Στάλιν) στον τόπο των εκτελέσεων. Το έδαφος ήταν παγωμένο, σκληρό σαν πέτρα, και οι λάκκοι είχαν ανοιχτεί από μέρες με μπουλντόζες.
Οι φύλακες, με τα πρόσωπα καλυμμένα, τους διέταξαν να βγουν έξω. Η διαδικασία ήταν τυπική, ψυχρή και γρήγορη. Όμως, συνέβη κάτι που οι δήμιοι δεν περίμεναν. Καθώς τους έστηναν στην άκρη του ορύγματος, ο Επίσκοπος, με τρεμάμενη αλλά καθαρή φωνή, άρχισε να ψάλλει το
«Χριστός Ανέστη». Οι υπόλοιποι Ιερείς, αντί να κλάψουν ή να ζητήσουν έλεος, ενώθηκαν μαζί του. Η Ψαλμωδία τους αντηχούσε στο δάσος, σπάζοντας την απόλυτη σιωπή του θανάτου
Ένας Αξιωματικός ούρλιαξε να σταματήσουν, σημαδεύοντας τον Επίσκοπο στο πρόσωπο. Εκείνος τον κοίταξε στα μάτια με μια γαλήνη που φαινόταν απόκοσμη. «Σας συγχωρούμε, τέκνα μου», ψιθύρισε, «γιατί δεν ξέρετε τι κάνετε». Οι πυροβολισμοί άρχισαν να πέφτουν διαδοχικά. Κάθε φορά που ένας Ιερέας έπεφτε στο κενό, ο επόμενος συνέχιζε τον Ύμνο από εκεί που είχε σταματήσει ο προηγούμενος.
Όταν ο τελευταίος Ιερέας έμεινε όρθιος, οι δήμιοι είχαν παγώσει. Δεν ήταν ο φόβος του θανάτου που τους συγκλόνισε, αλλά η έλλειψη φόβου από την πλευρά των θυμάτων τους.
Ο τελευταίος Ιερέας έκανε το σημείο του Σταυρού, Ευλόγησε τους εκτελεστές του και έπεσε στον λάκκο πριν καν ακουστεί η τελευταία σφαίρα. Λέγεται ότι για χρόνια μετά, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών απέφευγαν να πλησιάσουν το δάσος του Μπούτοβο.
Έλεγαν πως τις νύχτες, όταν ο άνεμος φυσούσε από τα βόρεια, μπορούσες ακόμα να ακούσεις τις ουράνιες Ψαλμωδίες να βγαίνουν μέσα από τη γη. Σήμερα, στο σημείο εκείνο υψώνεται ένας μεγαλοπρεπής Ναός.Στα θεμέλιά του φυλάσσονται χιλιάδες αντικείμενα που βρέθηκαν στις ανασκαφές: μικροί Σταυροί, φθαρμένα Κομποσκοίνια και υπολείμματα από Άμφια,Μάρτυρες μιας Πίστης που δεν νικήθηκε από τις σφαίρες!!
Απ' το βιβλίο : Μαρτυρολόγια του Μπούτοβο
«ο Γολγοθάς των Ρώσων Νεομαρτύρων».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Μενέλαος, ανήκει στην κατηχητική μας οικογένεια,
Παρακαλώ θερμά για τις Προσευχές σας για έναν δικό μας άνθρωπο, που ανήκει στην ευρύτερη κατηχητικη μας οικογένεια, τον Μενέλαο (30 ετών). Σε πρόσφατο τυχαίο έλεγχο, διαγνώστηκε με διάσπαρτο καρκίνο σε πέντε σημεία κάτω από την καρδια. Ο Μενέλαος είναι νέος οικογενειάρχης.
Ας ενισχύσουμε όλοι μαζί με την Προσευχή μας τον ίδιο και την οικογένειά του, ζητώντας από τον Κύριο να του χαρίσει δύναμη, ίαση και κουράγιο σε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία. Σας παρακαλούμε, όσοι μπορείτε, να δώσετε το όνομά του (Μενέλαος) για Μνημόνευση σε Θείες Λειτουργίες, σε Μοναστήρια ή όπου αλλού μπορεί ο καθένας.
"Η ισχύς εν τη ενώσει" μπορεί να κάνει το Θαύμα.
Σας ευχαριστώ.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΈΣΤΗ-ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!
Ευλογημένο ξημέρωμα το έχουμε του Αναστάντος Χριστού μας,πρεσβειών της Παναγίας μας και πάντων των Αγίων και Επουρανίων Δυνάμεων!!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!
Ὑπάρχουν μόνο δύο κατηγορίες ἀνθρώπων:
Έκεῖνοι ποῦ λένε
στὸν Θεό:
''γεννηθήτω τὸ θέλημά Σου'' καὶ ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς τοὺς λέει:
''ἂς γίνει τὸ θέλημά σας..''
Ὅλοι ὅσοι εἶναι στὴν κόλαση,
ἐπιλέγουν νὰ ἀνήκουν στὴν δεύτερη κατηγορία.
Ἅγιος Σωφρόνιος
τοῦ Ἔσσεξ.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.png "English"){kind=small}
