Ο Τίμιος Σταυρός, το Ξύλο της Ζωής θα τους δείξει το δρόμο!!

 Ο Τίμιος Σταυρός, το Ξύλο της Ζωής

" Αν ποτιστεί το ξύλο με λάδι, δεν σαπίζει.

Λίγο αν ποτισθούν τα παιδιά με ευλάβεια,

με φόβο Θεού, δεν έχουν ανάγκη μετά "

Έστω και μία φορά να σκύψει το παιδί κάτω από το Πετραχείλι του Πνευματικού,

είναι τόση η Χάρις που πέρνει, που και αν λοξοδρομήσει στην πορεία, ο Κύριος θα το Φωτίσει να ξαναβρεί το δρόμο του..

Ένας Αγιοταφίτης Ιερομόναχος έλεγε,

ότι έστω κι αν ξεφύγουν αργότερα αυτά τα παιδιά, ο σπόρος θα υπάρχει μέσα τους και κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσουν.

Η πινελιά με το λάδι του Θεού δεν θα έχει εξαφανιστεί, αλλά θα δουλέψει κάποια στιγμή, και κυρίως όταν θα έχουν πλέον κουραστεί τόσο πολύ από την αλήθεια που θα γνωρίσουν έξω στη βιοπάλη και στα βάσανα.

Ο Τίμιος Σταυρός, το Ξύλο της Ζωής θα τους δείξει το δρόμο!!

Π. Ιγνάτιος Καζάκος+

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Τον φώναζαν ο παππούς των Χαιρετισμών».

 Οι Χαιρετισμοί σε βάζουν στον Παράδεισο.

Στην έρημο του Αγίου όρους ζούσε ένας Γέροντας που οι άλλοι Μοναχοί τον φώναζαν ο παππούς των Χαιρετισμών». Δεν ήξερε πολλά γράμματα, ούτε είχε διαβάσει βαθιά Πνευματικά βιβλία. Είχε όμως μια καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό του «Χαίρε».

Για πενήντα χρόνια, ο κανόνας του ήταν ένας: κάθε ώρα, και μια Στάση των Χαιρετισμών. Είτε έπλεκε καλάθια, είτε μάζευε λίγα χόρτα ανάμεσα στις πέτρες, το στόμα του έσταζε μέλι Πνευματικό. Χαίρε , Χαίρε , Χαίρε, !!

Όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τον κόσμο, ο Γέροντας ένιωσε μια γλυκιά αδυναμία. Ξάπλωσε στο σκληρό του κρεβάτι, κρατώντας σφιχτά το φθαρμένο βιβλιαράκι των Χαιρετισμών. Καθώς η ανάσα του γινόταν όλο και πιο αραιή, η ψυχή του βρέθηκε μπροστά στις Πύλες του Παραδείσου.

Εκεί, σύμφωνα με τη διήγηση που ψιθυρίζουν οι Άσκητές στις Αγρυπνίες, συνέβη το εξής:

Άγγελος Κυρίου στάθηκε δίπλα του και του ζήτησε τις αποσκευές του. 

Ο Γέροντας τρόμαξε. «Δεν έχω τίποτα, Άγιε Άγγελε. Ούτε ελεημοσύνες έκανα, ούτε μεγάλους Ναούς έχτισα. Μονάχα μια φτωχή σπηλιά είχα.

Τότε, ο Άγγελος του έδωσε ένα ματσάκι από ολόλευκα, φωτεινά τριαντάφυλλα που κρατούσε στα χέρια του. Αυτά είναι τα "Χαίρε" που έλεγες κάθε μέρα. Αυτό είναι το διαβατήριό σου. Δώστα στην Παναγία.

Καθώς οι Πύλες άνοιγαν, δεν είδε έναν κριτή αυστηρό, αλλά μια Μητέρα που τον περίμενε. 

Η Παναγία ήταν εκεί, ακριβώς όπως την είχε φανταστεί τόσες φορές στις Προσευχές του.

Έλα, παιδί Μου, του είπε. Τόσες φορές Μου άνοιξες την πόρτα της καρδιάς σου με τους Χαιρετισμούς, τώρα η δική Μου πόρτα είναι ορθάνοιχτη για σένα.

Όταν οι γύρω Μοναχοί πήγαν να τον κηδέψουν, βρήκαν κάτι που τους άφησε άφωνους. 

Ο Γέροντας είχε φύγει, αλλά το χέρι του ήταν παγωμένο πάνω στη λέξη «Χαίρε» της τελευταίας στάσης.

Λένε πως για τρεις μέρες, η σπηλιά του μύριζε σαν να είχαν ανθίσει μέσα της όλα τα λουλούδια του Άθωνα μαζί. 

Οι Χαιρετισμοί είναι η γέφυρα, που ενώνει τη γη με τον ουρανό!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Τους Χαιρετισμούς, πολύ τους αγαπά η Παναγία.

 

 (Σήμερα είναι οι Γ' Χαιρετισμοί),

Τους Χαιρετισμούς, πολύ τους αγαπά η Παναγία. Εμείς με τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, τους λέγαμε σαν δουλεύαμε απ’ έξω, 2-3 φορές την μέρα..

Η Παναγία μας, φανερώθηκε σε πολλούς Αγίους και τους υποσχέθηκε, ότι όποιος λέει τους Χαιρετισμούς της καθημερινά, θα τον φυλάει σ’ αυτήν τη ζωή, αλλά και μετά θάνατο, θα τον υπερασπίσει ενώπιον του Δικαίου Κριτού. 

Γέροντας Αρσένιος Σπηλαιώτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!   Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Κακό και Καλό ίδια Πηγή, ο Άνθρωπος,

 Να μην σου κάνουν καμία εντύπωση οι πόλεμοι..

Καθένας προκαλεί κακό μέχρι το σημείο που τον παίρνει.

Άλλος χτυπάει τη γυναίκα του.

Άλλος τρομοκρατεί τους υπαλλήλους του.

Άλλος απειλεί συνέχεια τα παιδιά του..

Τί νομίζεις;

Ότι αν δίνανε όπλα σε όλους αυτούς.. Αν τους δίνανε βόμβες και αεροπλάνα, δε θα προκαλούσανε τον ίδιο χαμό με αυτόν που σήμερα συμβαίνει; 

Όλο το κακό ξεχύνεται από την μία και ίδια πηγή.

Και αντίστοιχα και όλο το καλό το ίδιο..

Αυτό που μένει στον άνθρωπο να αποφασίσει, είναι το αν η ζωή του θα μυρίζει μια ζωή μπαρούτι και καμμένη σάρκα ή το άρωμα του Κεριού που καίγεται ανακατεμένο μαζί με το Λιβάνι..

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!            Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η καλοσύνη είναι παγκόσμια. Ξεπερνά σύνορα. Μιλά κάθε γλώσσα.

 

Μετά την κατά λάθος κατάρριψη του F-15E Strike Eagle της σε περιστατικό φιλικών πυρών, μια γυναίκα πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ εκτινάχθηκε με ασφάλεια και κατέβηκε με αλεξίπτωτο στο Κουβέιτ. Χωρίς να γνωρίζει τι την περίμενε στο έδαφος, προσγειώθηκε σε άγνωστο έδαφος.Αυτό που συνέβη στη συνέχεια είναι αυτό που αξίζει να θυμάται ο κόσμος.

Βίντεο που κατέγραψαν παρευρισκόμενοι δείχνει Κουβεϊτιανούς πολίτες να τρέχουν προς το μέρος της όχι με θυμό, όχι με εχθρότητα — αλλά με αγωνία και ενδιαφέρον. Ένας άνδρας ακούγεται να ρωτά επανειλημμένα αν ήταν καλά, αν χρειαζόταν βοήθεια. Η φωνή του είχε ένταση, αλλά και συμπόνια. Και σε μια στιγμή που έκανε τον γύρο των κοινωνικών δικτύων, την ευχαρίστησε που τους βοηθά.Μέσα σε συνθήκες σύγκρουσης, πολιτικής έντασης και διεθνών αντιπαραθέσεων, απλοί άνθρωποι επέλεξαν την καλοσύνη.Σε μια εποχή όπου συχνά ολόκληρες θρησκείες ή πολιτισμοί παρουσιάζονται ισοπεδωτικά μέσα από στερεότυπα, αυτή η στιγμή αποτελεί μια δυνατή υπενθύμιση: το καλό δεν περιορίζεται από εθνικότητα, φυλή ή πίστη. Η συμπόνια δεν κρατά διαβατήριο.Το Κουβέιτ είναι μια χώρα με μουσουλμανική πλειοψηφία. Οι άνδρες που έσπευσαν να βοηθήσουν την Αμερικανίδα πιλότο ήταν μουσουλμάνοι. Και εκείνη τη στιγμή, αυτό που τους όριζε δεν ήταν η θρησκεία ή η γεωπολιτική — ήταν η ανθρωπιά.Είδαν έναν άνθρωπο που είχε ανάγκη και ανταποκρίθηκαν.Η Ιστορία είναι γεμάτη πρωτοσέλιδα για διχασμό, εξτρεμισμό και βία. Όμως πολύ πιο συχνές — και πολύ λιγότερο προβεβλημένες είναι οι καθημερινές πράξεις αξιοπρέπειας. Γείτονες που βοηθούν γείτονες. Άγνωστοι που προστατεύουν αγνώστους. Άνθρωποι που αναγνωρίζουν την κοινή τους ευαλωτότητα.

Η εικόνα της πιλότου να κατεβαίνει από τον ουρανό και να συναντά όχι εχθρότητα αλλά διαβεβαίωση και φροντίδα αφηγείται μια βαθύτερη ιστορία: ότι κάτω από τον θόρυβο των συγκρούσεων, οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν απλώς ειρήνη, ασφάλεια και αξιοπρέπεια για όλους.

Η καλοσύνη είναι παγκόσμια. Ξεπερνά σύνορα. Μιλά κάθε γλώσσα.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Στάσου δίπλα μας, φώτισε τις σκέψεις μας,

 

Χριστέ μου, κι αυτό το βράδυ

έχουμε ανάγκη από την παρουσία Σου

και από την προστασία Σου.

Στάσου δίπλα μας,

φώτισε τις σκέψεις μας,

γαλήνεψε την καρδιά μας

και σκέπασέ μας με την αγάπη Σου.

Καλή και ευλογημένη νύχτα.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

"Δεν βοηθάω τη γυναίκα μου"..δεν χρειάζεται βοήθεια, χρειάζεται συνεργάτη,

 

"Δεν βοηθάω τη γυναίκα μου"

Ένας φίλος ήρθε στο σπίτι μου για καφέ, καθίσαμε και συζητήσαμε. Σε κάποιο σημείο της συζήτησης, είπα, "Πάω να πλύνω τα πιάτα και θα επιστρέψω".

Με κοίταξε σαν να του είπα ότι επρόκειτο να φτιάξω έναν διαστημικό πύραυλο. Τότε μου είπε με θαυμασμό αλλά λίγο αμήχανα: "Χαίρομαι που βοηθάς τη σύζυγό σου, εγώ δεν βοηθάω γιατί όταν το κάνω, η γυναίκα μου δεν με συγχαίρει. Την περασμένη εβδομάδα σφουγγάρισα το πάτωμα και δεν μου είπε ευχαριστώ".

Επέστρεψα να καθίσω μαζί του και εξήγησα ότι δεν "βοήθησα" τη σύζυγό μου. Στην πραγματικότητα, η σύζυγός μου δεν χρειάζεται βοήθεια, χρειάζεται συνεργάτη. Είμαι συνεργάτης στο σπίτι, δεν είμαι μια "βοήθεια" για να κάνουμε τις δουλειές του σπιτιού.

Δεν βοηθάω τη γυναίκα μου να καθαρίσει το σπίτι επειδή ζω κι εγώ εδώ και πρέπει να το καθαρίσω κι εγώ.

Δεν βοηθάω τη γυναίκα μου να μαγειρεύει γιατί θέλω επίσης να φάω και πρέπει να μαγειρέψω κι εγώ.

Δεν βοηθάω τη γυναίκα μου να πλένει τα πιάτα μετά το φαγητό, επειδή χρησιμοποιώ κι εγώ αυτά τα πιάτα.

Δεν βοηθάω τη γυναίκα μου με τα παιδιά, επειδή είναι και παιδιά μου και η δουλειά μου είναι επίσης να είμαι γονιός.

Δεν βοηθάω τη γυναίκα μου να πλένει, να απλώνει ή να διπλώνει τα ρούχα, επειδή τα ρούχα είναι και δικά μου και των παιδιών μου.

Δεν είμαι βοήθεια στο σπίτι, είμαι μέρος του σπιτιού.

Και όσον αφορά τον έπαινο, ρώτησα τον φίλο μου πότε ήταν η τελευταία φορά που ευχαρίστησε τη γυναίκα που καθάρισε το σπίτι, έπλυνε τα ρούχα, άλλαξε τα σεντόνια, έκανε μπάνιο τα παιδιά, μαγείρεψε, κ.λπ.

Και εννοώ μια ευχαριστία του τύπου: Ουαου, αγάπη μου! Είσαι φανταστική!!!(που καθάρισες/έπλυνες/μαγείρεψες/σιδέρωσες/κτλ.)

Αυτό σας φαίνεται παράλογο; Κοιτάζετε περίεργα; Όταν εσείς, μία φορά στη ζωή σας, καθαρίσατε το πάτωμα, περιμένατε τουλάχιστον ένα βραβείο αριστείας με μεγάλη δόξα ... γιατί; Ποτέ δεν το σκεφτήκατε;

Ίσως επειδή για σας, η κουλτούρα του macho έχει δείξει ότι όλα είναι δική της δουλειά.

Ίσως έχετε διδαχθεί ότι όλα αυτά πρέπει γίνουν χωρίς να χρειαστεί να κουνήσετε ένα δάχτυλο; Τότε να την επαινέσετε όπως θα θέλατε να επαινεθείτε, με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια ένταση. Δώστε της ένα χεράκι, φερθείτε σαν ένας πραγματικός σύντροφος, όχι σαν επισκέπτης που έρχεται μόνο για φαγητό, ύπνο, μπάνιο και ικανοποίηση αναγκών ... Νιώστε σαν στο σπίτι. Στο σπίτι σας.

Η πραγματική αλλαγή της κοινωνίας μας αρχίζει στα σπίτια μας - ας διδάξουμε στους γιους και τις κόρες μας το πραγματικό νόημα της συντροφικότητας!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα,

 

Η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα

Πειραιάς, 13 Απριλίου 1892

Στα τέλη του 19ου αιώνα, στον Πειραιά υψώνονταν οι καμινάδες μιας από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της εποχής: 

Το υφαντουργείο των αδελφών Ρετσίνα. Η επιχείρηση είχε ξεκινήσει το 1871 στη Λεύκα του Πειραιά και μέσα σε λίγα χρόνια εξελίχθηκε σε μια τεράστια βιομηχανία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1890 οι αδελφοί Ρετσίνα είχαν ήδη πέντε εργοστάσια και περίπου 2.000 εργάτες και εργάτριες, αποτελώντας τη μεγαλύτερη κλωστοϋφαντουργία της Ελλάδας και μία από τις σημαντικότερες στα Βαλκάνια. 

Μέσα στα εργοστάσια αυτά δούλευαν κυρίως φτωχές γυναίκες και παιδιά. Πολλά κορίτσια ξεκινούσαν δουλειά από οκτώ ή δέκα ετών, δουλεύοντας 10 έως 14 ώρες την ημέρα για μισθούς πείνας. 

Οι γυναίκες πληρώνονταν συχνά το μισό ή και το ένα τρίτο από το μεροκάματο των ανδρών, ενώ ολόκληρες οικογένειες ζούσαν από αυτά τα λίγα χρήματα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, την άνοιξη του 1892 η διεύθυνση του εργοστασίου ανακοίνωσε μια νέα απόφαση:

Ο μισθός των εργατριών θα μειωνόταν.

Για κάθε τόπι υφάσματος που ύφαιναν, θα πληρώνονταν πλέον 65 λεπτά αντί για 80. 

Το πρωί της 13ης Απριλίου 1892, περίπου 50–60 εργάτριες πήραν μια απόφαση που για την εποχή ήταν τολμηρή.

Αρνήθηκαν να μπουν στο εργοστάσιο.

Συγκεντρώθηκαν όλες μαζί κοντά στη Λάκκα Βάβουλα, στην είσοδο του Πειραιά, και αποφάσισαν να κάνουν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει στην Ελλάδα:

Να απεργήσουν. 

Δεν ήταν οργανωμένες σε σωματεία.

Δεν είχαν πίσω τους κάποιο κίνημα.

Ήταν απλώς γυναίκες που δούλευαν ατελείωτες ώρες για να επιβιώσουν.

Κι όμως, εκείνη τη μέρα πήγαν όλες μαζί στη διεύθυνση του εργοστασίου και ζήτησαν να ακυρωθεί η μείωση του μεροκάματου.

Ήταν μια μικρή πράξη αντίστασης αλλά ιστορική.

Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν ότι οι φτωχές εργάτριες «εργάζονται όλη την ημέρα για να κερδίσουν τον επιούσιο άρτο, ενώ οι εργοστασιάρχες πλουτίζουν από τον ιδρώτα τους». 

Έτσι καταγράφηκε η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα.

Ίσως να μην άλλαξε αμέσως τις συνθήκες εργασίας.

Αλλά άφησε κάτι πολύ σημαντικό:

Την απόδειξη ότι ακόμη και οι φαινομενικά πιο αδύναμοι άνθρωποι,

όταν υψώνουν μαζί τη φωνή τους,

μπορούν να γράψουν ιστορία..

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!   Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η 8η Μαρτίου ημέρα της γυναίκας.

 

Η 8η Μαρτίου ημέρα της γυναίκας.

Η 8η Μαρτιου φόρος Τιμής στις 130 εργάτριες που έκαψαν ζωντανές σε εργοστάσιο υφασμάτων της Νέας Υόρκης στις 8 Μαρτίου το 1857 σε αντίποινα για την μεγάλη απεργία και την κατάληψη του εργοστασίου.

Στη μνήμης τους μετά από 53 χρόνια μόλις το 1910 καθιερώθηκε η Διεθνής Ημέρα Γυναίκας.

Γιατί αυτή η μέρα δεν είναι γιορτή ούτε ωδή στα ψηλοτάκουνα.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!        Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Γυναίκα την έδωσε ο Θεός, για να επιστραφεί σε Εκείνον.

 

Γυναίκα την έδωσε ο Θεός, για να επιστραφεί σε Εκείνον. 

«Ο άνδρας πρέπει να θυμάται ότι η γυναίκα του είναι αυτή, την οποία εμπιστεύθηκε ο Θεός στα χέρια του.Η γυναίκα του είναι μία ψυχή που του την έδωσε ο Θεός, για να την επιστρέψει σε Εκείνον. 

Την αγαπάει τη γυναίκα του, όπως αγαπάει ο Χριστός την Εκκλησία. 

Την προστατεύει, την περιποιείται, της παρέχει ασφάλεια, ιδιαίτερα όταν είναι στεναχωρημένη, όταν είναι άρρωστη.

Ξέρουμε, άλλωστε, πόσο ευαίσθητη είναι η γυναικεία ψυχή, γι’ αυτό, όπως λέγει και ο Απόστολος Πέτρος, «ως ασθενεστέρω σκεύει τω γυναικείω απονέμομεν τιμήν».

Πληγώνεται η γυναικεία ψυχή, μικροψυχεί, μεταβάλλεται πολύ εύκολα, απελπίζεται ξαφνικά. Γι’ αυτό, ο άνδρας πρέπει να στέκεται γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα, ώστε να καταφέρει να γίνει ο θησαυρός της».

Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►