Όταν Προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους, η αγάπη μας γίνεται μέσο κοινωνίας μαζί τους και μέσο βοηθείας προς τη Σωτηρία τους.
Άγιος Μάξιμος, Ο Ομολογητής
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Να μαζεύεστε όλοι μαζί και να φτιάχνετε ένα καλό Σχολείο..
18/9/26
«Είναι προτιμότερο να έχει κανείς Σχολείο στον τόπο του, παρά βρύσες και ποτάμια. Γιατί οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, αλλά το Σχολείο ποτίζει την ψυχή».
«Να μαζεύεστε όλοι μαζί και να φτιάχνετε ένα καλό Σχολείο.. Γιατί από το Σχολείο μαθαίνουμε τι είναι ο Θεός, τι είναι η Αγία Τριάδα, τι είναι οι Άγιοι Άγγελοι, τι είναι οι δαίμονες και τι είναι η κόλαση και ο Παράδεισος».
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εκπαιδευτικός με την Τετράχρονη κόρη της σε αντίσκηνο,
Νεοδιόριστη Εκπαιδευτικός με την Τετράχρονη κόρη της σε αντίσκηνο στην Κρήτη! Αυτή είναι ίσως η πιο ακριβής και αντιπροσωπευτική φωτογραφία της Ελλάδας του 2026. Αφήνω στην άκρη για λίγο την παροχολογία-παπαρολογία της ΔΕΘ και κρατώ αυτή την εικόνα που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει περισσότερο από χίλιες κυβερνητικές εξαγγελίες.
Μια νεοδιόριστη Εκπαιδευτικός, μητέρα ενός τετράχρονου κοριτσιού, έφτασε στα Χανιά για να υπηρετήσει στο Σχολείο όπου τοποθετήθηκε και βρέθηκε να ζει σε αντίσκηνο μαζί με το παιδί της, επειδή δεν μπορούσε να βρει κατοικία σε τιμή που να αντέχει ο μισθός της.
Δεν ζήτησε πολυτέλειες ούτε προνόμια. Έφτασε μάλιστα στο σημείο, άκουσον άκουσον να αναζητά ακόμη και μια αυλή ή ένα οικόπεδο όπου θα μπορούσε να στήσει με ασφάλεια τη σκηνή της επειδή ακόμη και τα έξοδα του κάμπινγκ ήταν δυσβάσταχτα για την πενιχρή οικονομική της κατάσταση.
Καπού εδώ αρχίζει η πραγματικά δυσάρεστη συζήτηση. Εάν βλέπαμε ευάλωτους λαθρομετανάστες ή αιτούντες άσυλο να κοιμούνται σε αντίσκηνα, ορισμένοι από τους γνωστούς αριστερούς κύκλους θα είχαν ήδη ανακαλύψει μια ακόμη «ανθρωπιστική κρίση», θα ζητούσαν άμεση Κρατική παρέμβαση και θα μιλούσαν για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όταν όμως το ίδιο αντίσκηνο φιλοξενεί μια Ελληνίδα εργαζόμενη μητέρα και το τετράχρονο παιδί της, η ευαισθησία φαίνεται να γίνεται πολύ πιο επιλεκτική. Προφανώς δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να στερηθεί βοήθεια οποιοσδήποτε άνθρωπος βρίσκεται σε πραγματική ανάγκη. Υποστηρίζω όμως κάτι πολύ απλούστερο. Ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης που εργάζεται, πληρώνει φόρους και εισφορές και μεγαλώνει παιδιά δεν μπορεί να αισθάνεται ότι βρίσκεται τελευταίος στην ουρά της κοινωνικής προστασίας. Αντί να δικαιούται περισσότερα μέτρα στήριξης για την εργασία, τη στέγαση και την οικογένειά του, συχνά καταλήγει να παλεύει μόνος του απέναντι σε ένα κόστος ζωής που τον συνθλίβει.Και ύστερα του ζητάμε να κάνει περισσότερα παιδιά για να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό.
Με ποιο σπίτι; Με ποιο εισόδημα; Με ποια ασφάλεια; Αυτό είναι το παράδοξο της σημερινής Ελλάδας. Μιλάμε ασταμάτητα για Δημογραφικό, ενώ μια εργαζόμενη μητέρα δεν μπορεί να εξασφαλίσει μια στέγη για το παιδί της. Μιλάμε για ανάπτυξη, ενώ σε ορισμένες τουριστικές περιοχές ο εργαζόμενος που τις υπηρετεί αδυνατεί να κατοικήσει εκεί. Μιλάμε για κοινωνικό Κράτος, ενώ η αξιοπρέπεια μιας οικογένειας μπορεί να εξαρτάται από το αν θα βρεθεί κάποιος συμπολίτης να της παραχωρήσει μια αυλή.
Κι ενώ στη ΔΕΘ στρώνονται τραπέζια και εκφωνούνται λόγοι για τη «νέα Ελλάδα», μια μητέρα στρώνει τη ζωή της μέσα σε ένα αντίσκηνο. Αυτή είναι η εικόνα που θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη σελίδα της φετινής ΔΕΘ.
Γιατί η κοινωνική Δικαιοσύνη δεν μετριέται από το πόσα ανακοινώνονται από ένα βήμα αλλά από το αν ένας άνθρωπος που εργάζεται και φορολογείται μπορεί να γυρίσει το βράδυ στο σπίτι του.
Ειδικότερα όταν αυτός ο άνθρωπος είναι μια μητέρα με ένα τετράχρονο παιδί, τότε το ζήτημα παύει να είναι απλώς οικονομικό.
Γίνεται ζήτημα ηθικής και αξιοπρέπειας. Και,τελικά, το ερώτημα είναι απλό..
Σε ποιον ακριβώς θέλουμε να ανήκει αυτή η Χώρα, αν όχι πρώτα στους ανθρώπους που εργάζονται, φορολογούνται και μεγαλώνουν εδώ τα παιδιά τους;
Μιχάλης Αντωνιάδης
Μόνο ο Χριστός το ξέρει,
17/9/26
Είχαμε πάει σε ένα Σχολείο, που είχε πολύ μικρά παιδάκια, από 6 χρονών και κάτι. Τα μοιράσαμε καραμέλες και τα κάναμε μια ερώτηση:
- Είστε όλα καλά παιδάκια;
- Ναίίίίί..!! είπαν όλα με μια φωνή.
- Και ποιό είναι το καλύτερο παιδί;
- Εγώώώώώ..! είπαν όλα με μια φωνή, σηκώνοντας το χέρι τους.
Βλέπω τότε ένα παιδάκι, που δεν σήκωσε το χέρι του και του λέω:
- Εσύ γιατί δεν σήκωσες το χέρι σου;
- Δεν είσαι το καλύτερο παιδί; Δεν απάντησε. Τον παρακάλεσα τότε να μου πει,
-Ποιό είναι το καλύτερο παιδί και ακούστε τι με απάντησε ο Αλέξιος (έτσι έλεγαν το παιδί):
- Μόνο ο Χριστός το ξέρει!.
Συγκλονίστηκα από την απάντηση του παιδιού! Αυτήν την σύνεση που έχει το παιδί αυτό, το όφειλε στην παιδαγωγία των καλών γονεών του. Οι γονείς του παιδιού αυτού, απλούστατοι άνθρωποι, αλλά κατά Θεό Σοφοί!
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα Άγιον Όρος. +
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Oλα τα παιδάκια έγραφαν στο χαρτάκι τους το όνομά της συμμαθήτριά τους,
.jpg)
ένα διαγώνισμα.
Σε ένα Σχολείο μια από τις Δασκάλες Α' δημοτικού ήθελε να ανεβάσει τη διάθεση των μαθητών της, έτσι αποφάσισε να τους βάλει ένα διαγώνισμα.
Όποιος πάρει άριστο βαθμό.. θα του έκανε ένα απλό και συμβολικό δώρο, ένα ζευγάρι παπούτσια.
Τα μικρά παιδιά χάρηκαν σε αυτή την πρόκληση.
Και όλοι άρχισαν να γράφουν επιμελώς..Η έκπληξη της Δασκάλας ήταν μεγάλη, όλα τα παιδάκια είχαν γράψει άριστα!!
Ή Δασκάλα ευχαρίστησε όλα τα παιδιά για την προσπάθεια που έκαναν.. αλλά προβληματισμένη σε ποιό να δώσει το έπαθλο, αφού όλα πήραν άριστα..
Τους ζήτησε λοιπόν βρούν μια κατάλληλη λύση.. ώστε ένας από αυτούς να λάβει το έπαθλο και να είναι ικανοποιητικός για όλους.
Η γνώμη των μαθητών ήταν να γράψει ο καθένας το όνομά του σε ένα διπλωμένο χαρτί και να το βάλουν σε ένα κουτί, και η Δασκάλα να τα ανακατέψει και να τραβήξει ένα χαρτάκι και το όνομα που θα γράφει το χαρτάκι θα είναι ο νικητής.
Η Δασκάλα έβγαλε ένα χαρτάκι το ξετυλίγει μπροστά τους και διάβασε το όνομα του παιδιού:
«.........». Ένα κοριτσάκι είναι η νικήτρια του βραβείου. Το παιδί βγήκε μπροστά με χαρά και δάκρυα στα μάτια εν μέσω χειροκροτημάτων της Δασκάλας και όλων των παιδιών! Ευχαρίστησε τους συμμαθητές της και δέχτηκε απο τη Δασκάλα της το υπέροχο δώρο για εκείνη, γιατί τα παπούτσια της ήταν φθαρμένα και παλιά..οι γονείς της δεν είχαν χρηματική δυνατότητα να της αγοράσουν καινούργια παπούτσια. Η Δασκάλα γύρισε χαρούμενη στο σπίτι της.. Όταν ο άντρας της τη ρώτησε, εκείνη του είπε κλαίγοντας τι έγινε! Ο σύζυγος άκουσε τη γυναίκα του αλλά έμεινε έκπληκτος από το κλάμα της. Όταν τη ρώτησε, γιατί κλαίει του είπε:
-Όταν διάβασα όλα τα χαρτάκια στο γραφείο μου διαπίστωσα ότι όλα τα μικρά μου παιδάκια έγραφαν στο χαρτάκι τους το όνομά της συμμαθήτριά τους.
Όλα τα παιδάκια παρατήρησαν την κατάστασή της συμμαθήτριά τους και ένωσαν τα χέρια μαζί για να φέρουν ευτυχία στην καρδιά της, είμαι περήφανη για τους μαθητές μου!
Θυμηθείτε ότι τα μικρά παιδιά με την αθωότητά τους μπορούν να μας διδάξουν..!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού,
16/9/26
Για τη διαφορά των χαρακτήρων ανάμεσα στους συζύγους.
Μου λένε μερικοί άνδρες: «Δεν συμφωνώ με την γυναίκα μου -είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες. Άλλος χαρακτήρας εκείνη, άλλος εγώ! Πώς κάνει τέτοια παράξενα πράγματα ο Θεός;
Δεν θα μπορούσε να οικονομήσει μερικές καταστάσεις έτσι, ώστε να ταιριάζουν τα ανδρόγυνα, για να μπορούν να ζουν Πνευματικά;». «Δεν καταλαβαίνετε, τους λέω, ότι μέσα στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού; Οι διαφορετικοί χαρακτήρες δημιουργούν αρμονία. Αλίμονο, αν ήσασταν ίδιοι χαρακτήρες! Σκεφθείτε τι θα γινόταν, αν λ.χ. και οι δύο θυμώνατε εύκολα· θα γκρεμίζατε το σπίτι. Η, αν και οι δύο ήσασταν ήπιοι χαρακτήρες, θα κοιμόσασταν όρθιοι!..»..
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Στήν ἐρημία τῶν πόλεων,
Ἡ πιό σκληρή μοναξιά εἶναι νά εἶσαι πλάι στή σύζυγό σου καί νά μή μπορεῖς νά τῆς μεταδώσεις τά αἰσθήματά σου, τήν ἴδια στιγμή πού ἕνα μήνυμα μεταδίδεται ἀπό τή μιά ἤπειρο στήν ἄλλη, νά ὑπάρχουν πολυετῆ μυστικά μεταξύ τῶν συζύγων, νά εἶναι ἄγνωστος κι ἀνύπαρκτος ὁ διάλογος τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς, τούς δασκάλους, τούς Κληρικούς.
Δέν ὑπάρχει πιό ἄγρια μοναξιά ἀπό μιά οἰκογένεια νά κάθεται ὧρες ἀμίλητη μπροστά στήν τηλεόραση. Βρισκόμαστε σέ δύσκολα ἔτη.
Ή μοναξιά σέ ἔξαρση. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει χαθεῖ. Ό Θεός δέν μιλᾶ.
Μέσα σέ αὐτή τήν ἐρημία τῶν πόλεων, τή φαινομενική σιωπή καί ἀπουσία τοῦ Θεοῦ καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νά συνάξει τούς λογισμούς του, νἄλθει στά συγκαλά του, ὅπως λέει ὁ λαός, ν’ ἀφήσει τήν τόση κοσμική δραστηριότητα καί ν’ ἀπέλθει στό Προσκυνητάρι του ἄλαλος, γυμνός, νήπιο, γιά νά μπορέσει ὁ Θεός νά τοῦ μιλήσει, νά τόν ντύσει, νά τόν ἀνδρώσει. Ή μοναξιά του τότε θά γίνει ἀπελευθερωτική καί θά αἰσθάνεται πλήρης. Μόνο μιά τέτοια ριζική μοναξιά ὁδηγεῖ σέ μιά ριζική σύλληψη τοῦ Θεοῦ, πού καταργεῖ κάθε δισταγμό, ἀμφιβολία καί ταλαιπωρία..
Μωυσέως Αγιορείτου
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η μεγαλύτερη αλλαγή στον κόσμο αρχίζει από τη δική μας καρδιά.
15/9/26
Κάποτε ένας νέος πήγε στον Άγιο Παΐσιο πολύ απογοητευμένος.
— «Γέροντα», του είπε, «ο κόσμος έχει γεμίσει κακία. Παντού βλέπω αδικία, ψέμα και σκοτάδι. Τι μπορώ να κάνω εγώ μόνος μου;»
Ο Άγιος δεν του απάντησε αμέσως.
Το βράδυ τον πήρε μαζί του σε ένα μικρό δωμάτιο. Έκλεισε την πόρτα και έσβησε το φως. Το δωμάτιο βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι.
— «Διώξε το σκοτάδι», του είπε.
Ο νέος άρχισε να κουνά τα χέρια του, να φυσά, να ψάχνει τρόπο να το διώξει.
Όσο κι αν προσπαθούσε, το σκοτάδι παρέμενε.
Τότε ο Άγιος άναψε ένα μικρό κεράκι. Αμέσως όλο το δωμάτιο Φωτίστηκε.
Ο Γέροντας τον κοίταξε με αγάπη και του είπε:
— «Είδες; Δεν πολεμάς το σκοτάδι. Ανάβεις το Φως. Έτσι είναι και στη ζωή. Μην ασχολείσαι συνέχεια με το κακό. Φρόντισε να γίνεις Εσύ Φως: με την Προσευχή, την καλοσύνη, την Ταπείνωση και την αγάπη. Ένα μικρό Φως αρκεί για να νικήσει πολύ σκοτάδι.
Ο νέος έφυγε από το Κελί με δάκρυα στα μάτια, έχοντας καταλάβει ότι Η μεγαλύτερη αλλαγή στον κόσμο αρχίζει από τη δική μας καρδιά.
Μην αφήνεις το κακό να σε απογοητεύει.
Γίνε εσύ παράδειγμα αγάπης και καλοσύνης.
Το Φως του Χριστού, όσο μικρό κι αν φαίνεται, είναι πιο δυνατό από κάθε σκοτάδι.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Το αντίδοτο που λέγεται Συγχώρεση.
Ένας άντρας πήγε στον πατέρα του και του είπε:
" Πατέρα, δεν αντέχω άλλο τη γυναίκα μου, θέλω να τη σκοτώσω, αλλά φοβάμαι ότι θα με καταλάβουν.
Μπορείς να με βοηθήσεις?"
Ο πατέρας απάντησε: " Ναι, μπορώ, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα..
Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα υποψιαστεί ότι ήσουν εσύ αυτός που την σκότωσε.
Θα πρέπει να την προσέχεις, να είσαι ευγενικός, ευγνώμων, υπομονετικός, να αγαπάς, λιγότερο εγωιστής, να ακούς περισσότερα..
Βλέπεις αυτό το δηλητήριο εδώ;
Κάθε μέρα θα βάζεις λίγο στο φαγητό. Έτσι θα πεθάνει σιγά-σιγά."
Μετά από λίγες μέρες, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του και λέει: " Δεν θέλω να πεθάνει πια η γυναίκα μου!
Συνειδητοποίησα ότι την αγαπώ. Και τώρα; Πώς μπορώ να σταματήσω αυτό που την δηλητηριάζει όλες αυτές τις μέρες?"
Του απαντάει ο πατέρας: " Μην ανησυχείς! Αυτό που σου έδωσα ήταν σκόνη ρυζιού.
Δεν θα πεθάνει,γιατί το δηλητήριο ήταν μέσα σου!"
Όταν ταΐζεις κακίες πεθαίνεις αργά. Ας μάθουμε πρώτα να κάνουμε ειρήνη με τον εαυτό μας και μόνο τότε θα είμαστε σε θέση να το κάνουμε και με τους άλλους. Να αντιμετωπίζουμε τους άλλους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται.
Εμείς παίρνουμε την πρωτοβουλία να αγαπάμε, να δίνουμε, να βοηθήσουμε.. και να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι μας σερβίρουν, να εκμεταλλευτούμε και να αξιοποιήσουμε τους άλλους.
Είθε η αγάπη του Θεού να μας αγγίζει κάθε μέρα γιατί δεν ξέρουμε αν έχουμε χρόνο να καθαρίσουμε τους εαυτούς μας με αυτό το αντίδοτο που λέγεται Συγχώρεση.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.png "English"){kind=small}
