Εκεί όπου υπήρχε στέρηση, γεννήθηκε δύναμη.

28/10/26

Νήστευαν καί οἱ Στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου. Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γράφει σέ βιβλίο του: 

«Τό σπουδαῖο εἶναι, ὅτι τήν Νηστεία τήν τηροῦσαν καί πολλοί Στρατιῶτες, παρ΄ὅλες τίς δυσκολίες,περισσότερο καί ἀπό Άγιορεῖτες Μοναχούς. Μοῦ ἔλεγε, κατά τήν ὀπισθοχώρησι, ἕνα Πολεμιστής τῆς πρώτης γραμμῆς: 

«Μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας κράτησα ὅλη τή Τεσσαρακοστή. Τρώγοντας μόνο κουραμάνα καί λίγα γραμμάρια σταφίδα πού χωροῦσαν στήν φοῦχτα τοῦ ἑνός χεριοῦ». 

«Τήν Μ. Ἑβδομάδα, πού γινότανε ἡ ὀπισθοχώρηση,οἱ Στρατιῶτες παρ’ὅλη τήν κακουχία, τήν ἄϋπνία, τήν ἐξάντληση, διότι ὑποχωροῦσαν ἀμυνόμενοι, ὅλοι οἱ Στρατιῶτες , νηστέψανε καί περάσανε τίς μέρες αὐτές σάν Άσκητές. Μόνο μέ ψωμί καί νερό. Οἱ ἐφοδιασμοί εἶχαν ἄφθονα τυριά καί κονσέρβες, ἀλλά κανένας δέν γύριζε μάτια σ’αὐτά» 

(Τό Θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα. σελ.126-127).

Είναι κάποιες φορές που η ιστορία δεν μας μιλά απλώς αλλά μας ελέγχει. Στα παγωμένα βουνά της Πίνδου, μέσα στην πείνα, στο κρύο και στην αγωνία του θανάτου, νέοι άνθρωποι κράτησαν τη Νηστεία της Τεσσαρακοστής. Όχι επειδή ήταν εύκολο. Όχι επειδή υπήρχε αφθονία. Αλλά επειδή μέσα τους υπήρχε κάτι ισχυρότερο από την πείνα, η βαθιά τους Πίστη. Και είναι παράδοξο τούτο το μάθημα της ιστορίας.

Εκεί όπου υπήρχε στέρηση, γεννήθηκε δύναμη.

Εκεί όπου υπήρχε κακουχία, άνθισε η Πνευματική αντοχή. Σήμερα ζούμε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ευκολίες. Τα τραπέζια μας είναι γεμάτα, τα σπίτια μας ζεστά, οι ανάγκες μας λιγότερο σκληρές από ποτέ. Κι όμως, η καρδιά του ανθρώπου φαίνεται συχνά πιο κουρασμένη από εκείνη των Στρατιωτών του Σαράντα. Τότε, μέσα στη θύελλα του πολέμου, οι άνθρωποι ύψωναν το βλέμμα στον ουρανό. Σήμερα, μέσα στην άνεση της ειρήνης, συχνά δυσκολευόμαστε ακόμη και να σηκώσουμε την ψυχή μας λίγο ψηλότερα από τις μικρές μας συνήθειες.

Προφανώς γιατί η άνεση δεν γεννά πάντα δύναμη και η αφθονία δεν καλλιεργεί πάντα την ευγνωμοσύνη. Οι Στρατιώτες εκείνοι δεν είχαν πολλά. Είχαν όμως Πίστη, Ταπείνωση και μια σιωπηλή αποφασιστικότητα που έκανε την ψυχή να νικά το σώμα και έτσι, χωρίς να το ξέρουν, άφησαν σε εμάς μια σιωπηλή ερώτηση που διασχίζει τα χρόνια. Εκείνοι μπόρεσαν μέσα στον πόλεμο, και εμείς μπορούμε μέσα στην ειρήνη;


Μιχάλης Αντωνιάδης  


read more ►
0 σχόλια

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

  

 ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!!   ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ, ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΥΣΤΕ, 

https://www.facebook.com/reel/1442754055579856


read more ►
0 σχόλια

Καλή σας Ημέρα!!

 

Καλή σας Ημέρα!!

Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Η Ιταλία, εναντίον της Ελλάδος,

Γράφει στο βιβλίο του, ο Ιταλός Πρέσβης Εμμ.Γκράτσι, απαντώντας με αυτόν τον τρόπο και σε κάποιους  ανιστόρητους νεοέλληνες :

"Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον Φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δώ τον Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον.

Ο Φρουρός άρχισε να κτυπά το κουδούνι του εσωτερικού της οικίας, αλλά δεν ελάμβανε καμίαν απάντηση. Διερωτήθηκα εάν ήτο δυνατόν μια Πρωθυπουργική κατοικία να μην απαντά αμέσως. Γιατί εγώ είχα εντολή να παραδώσω το τελεσίγραφον στις 3 π.μ. ακριβώς, της 28/10/1940, λόγω δε της προσπάθειάς μου να ακουσθεί το κουδούνι και να ανοίξει η πόρτα, η ώρα είχε ήδη φθάσει 3. Επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά, που έκαμε την εμφάνισή του σε μια μικρή πλαϊνή πόρτα και αναγνωρίζοντάς με, με άφησε να περάσω. Ο Μεταξάς φορούσε μια μάλλινη ρόμπα, από τον γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυκτικό. Μου έσφιξε το χέρι και με έβαλε να καθίσω σε ένα μικρό φτωχικό σαλόνι του σπιτιού. Μόλις καθίσαμε, και επειδή η ώρα ήταν λίγα λεπτά μετά τις 3, του είπα αμέσως ότι η Κυβέρνησίς μου, μου είχε αναθέσει να του εγχειρίσω προσωπικά ένα κείμενο, που δεν ήτο τίποτε άλλο, παρά το τελεσίγραφον της Ιταλίας προς την Ελλάδα, με το οποίον η Ιταλική Κυβέρνηση απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των Στρατευμάτων της στον Ελληνικό χώρο, από τις 6 π.μ. της 28/10/1940.

Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο, και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε:

–Μεταξάς: Λοιπόν έχουμε πόλεμο (Alors, c’ est la guerre*).

–Γκράτσι: Όχι απαραίτητα Εξοχότατε. Η Ιταλική Κυβέρνηση ελπίζει ότι θα δεχθείτε την αξίωσίν της και θ’ αφήσετε τα Ιταλικά Στρατεύματα να διέλθουν δια να καταλάβουν τα Στρατηγικά σημεία της χώρας.

–Μεταξάς: Και ποία είναι τα Στρατηγικά αυτά σημεία, περί των οποίων ομιλεί η διακοίνωσις;

–Γκράτσι: Δεν είμαι εις θέσιν να σας είπω, Εξοχότατε. Η Κυβέρνησίς μου δεν με ενημέρωσε. Γνωρίζω μόνον ότι το τελεσίγραφο εκπνέει εις τας 6 το πρωί.

–Μεταξάς: Εν τοιαύτη περιπτώσει η διακοίνωσις αυτή αποτελεί κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος.

–Γκράτσι: Όχι, Εξοχότατε. Είναι τελεσίγραφον.

–Μεταξάς: Ισοδύναμον προς κήρυξιν πολέμου.

–Γκράτσι: Ασφαλώς όχι, διότι πιστεύω ότι θα παράσχετε τας διευκολύνσεις, τας οποίας ζητεί η κυβέρνησίς μου.

–Μεταξάς: ΟΧΙ! Ούτε λόγος δύναται να γίνη περί ελευθέρας διελεύσεως. 

Ακόμη όμως και αν υπετίθετο ότι θα έδιδα μια τοιαύτην διαταγήν -την οποίαν δεν είμαι διατεθειμένος να δώσω-, είναι τώρα τρεις το πρωί. Πρέπει να ετοιμασθώ, να κατέβω εις τας Αθήνας, να ξυπνήσω τον Βασιλέα, να καλέσω τον Υπουργόν των Στρατιωτικών και τον Αρχηγόν του Γενικού Επιτελείου, να θέσω εις κίνησιν όλες τις Στρατιωτικές τηλεγραφικές υπηρεσίες, έτσι που μια τέτοια απόφασις να γίνει γνωστή στα πλέον προκεχωρημένα τμήματα των Συνόρων. Όλα αυτά είναι πρακτικώς αδύνατα. Η Ιταλία, η οποία δε μας παρέχει καν τη δυνατότητα να εκλέξωμε μεταξύ πολέμου και ειρήνης, κηρύσσει ουσιαστικώς τον πόλεμον εναντίον της Ελλάδος. (μετά από μια σύντομη παύση)

–Μεταξάς: Πολύ καλά λοιπόν, έχομεν πόλεμον.Την στιγμήν εκείνην εμίσησα το επάγγελμά μου, το οποίον μοι επέβαλε ένα τόσον θλιβερόν και ταπεινωτικόν καθήκον. Υπεκλίθην με βαθύτατον σεβασμόν πρό του υπερηφάνου γέροντος, ο οποίος δεν εδίστασεν ουδ’ επί στιγμήν να εκλέξη δια την Πατρίδα του την οδόν της θυσίας αντί της ατιμώσεως και απεχώρησα"

Καταγραφή για το βράδυ που ο Εμμανουέλε Γκράτσι, του επέδωσε το Ιταλικό "τελεσιγραφο" είχε κάνει και ο ίδιος ο Ιωάννης Μεταξάς στο προσωπικό του ημερολόγιο..

Η καταγραφή της 28/10/1940 του ημερολογίου Μεταξά αναφέρει:

"28 Οκτωβρίου, Δευτέρα. Νύκτα στις τρείς με ξυπνούν, ο Τραυλός. Έρχεται ο Grazzi. – Πόλεμος! – Ζητώ αμέσως Νικολούδη, Μαυρουδή. -Αναφέρω Bασιλέα. – Καλώ Πάλαιρετ και ζητώ βοήθειαν Αγγλίας. -Κατεβαίνω 5 Υπουργικόν Συμβούλιον. 

Όλοι πιστοί και Μαυρουδής. – Όλοι πλην Κύρου. – Βασιλεύς. Περιφορά μαζί του. Φανατισμός του λαού αφάνταστος. – Μάχαι εις σύνορα Ηπείρου. – Βομβαρδισμοί. Σειρήνες. – Αρχίζουμε και τακτοποιούμεθα. 

Ο Θεός βοηθός!!"

(Σημ: Ο Τραυλός που τον ξυπνάει, ήταν ο Αρχιφύλακας έξω από την οικία του.  

Οι Θεολόγος Νικολούδης και Νικόλαος Μαυρουδής που ζήτησε να συναντήσει ήταν ο Υπουργός Τύπου και Τουρισμού και ο Υφυπουργός Εξωτερικών αντίστοιχα. Ο Πάλαιρετ με τον οποίον επικοινωνεί τηλεφωνικά ζητώντας την Στρατιωτική βοήθεια της Αγγλίας, ήταν ο Πρεσβευτής της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα Mίκαελ Πάλαιρετ.Ο Αλέξης Κύρου, ήταν Τμηματάρχης του Υπουργείου Εξωτερικών).

Το επίσημο Ιταλικό Τελεσίγραφο (απόσπασμα)

".. Η ουδετερότης της Ελλάδος απέβη ολονέν και περισσότερον απλώς και καθαρώς φαινομενική. Η ευθύνη δια την κατάστασιν ταύτην πίπτει πρωτίστως επί της Αγγλίας και επί της προθέσεώς της όπως περιπλέκη πάντοτε άλλας χώρας εις τον πόλεμον. Η Ιταλική Κυβέρνησις θεωρεί έκδηλον ότι η πολιτική της Ελληνικής Κυβερνήσεως έτεινε και τείνει να μεταβάλη το Ελληνικόν έδαφος, ή τουλάχιστον να επιτρέψη όπως το Ελληνικόν έδαφος μεταβληθή εις βάσιν πολεμικής δράσεως εναντίον της Ιταλίας. Τούτο δεν θα ηδύνατο να οδηγήση ή εις μίαν ένοπλον ρήξιν μεταξύ της Ιταλίας και της Ελλάδος, ρήξιν την οποίαν η Ιταλική Κυβέρνησις έχει πάσαν πρόθεσιν να αποφύγη.

Όθεν, η Ιταλική Κυβέρνησις κατέληξεν εις την απόφασιν να ζητήση από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν -ως εγγύησιν δια την ουδετερότητα της Ελλάδος και ως εγγύησιν δια την ασφάλειαν της Ιταλίας- το δικαίωμα να καταλάβη δια των ενόπλων αυτής δυνάμεων, δια την διάρκειαν της σημερινής προς την Αγγλίαν ρήξεως, ωρισμένα Στρατηγικά σημεία του Ελληνικού εδάφους. Η Ιταλική Κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όπως μη εναντιωθή εις την κατάληψιν ταύτην και όπως μη παρεμποδίση την ελευθέραν διέλευσιν των Στρατευμάτων των προοριζομένων να την πραγματοποιήσωσι. Τα Στρατεύματα ταύτα δεν παρουσιάζονται ως εχθροί του Ελληνικού λαού και η Ιταλική Κυβέρνησις δεν προτίθεται ποσώς, δια της προσωρινής κατοχής Στρατηγικών τινών σημείων, επιβαλλομένης υπό της ανάγκης των περιστάσεων και εχούσης καθαρώς αμυντικόν χαρακτήρα, να θίξη οπωσδήποτε την κυριαρχίαν και την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος.

Η Ιταλική Κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν όπως δώση αυθωρεί εις τας Στρατιωτικάς αρχάς τας αναγκαίας διαταγάς ίνα η κατοχή αυτή δυνηθή να πραγματοποιηθή κατά ειρηνικόν τρόπον. Εάν τα Ιταλικά Στρατεύματα ήθελον συναντήση αντίστασιν, η αντίστασις αυτή θα καμφθή δια των όπλων και η Ελληνική Κυβέρνησις θα έφερε τας ευθύνας, 

αι οποίαι ήθελον προκύψη εκ τούτου.

Αθήναι τη 28η Οκτωβρίου 1940/ΧΙΧ"


Από το βιβλίο του Θ. Παπακωνσταντίνου. Η μάχη της Ελλάδος, 1940-1941.


Μιχάλης Αντωνιάδης   Καλή Λευτεριά!!  Χρόνια πολλά!!


read more ►
0 σχόλια

Χαρὰ γίνεται στὸν οὐρανὸ γιὰ ἕναν ἁμαρτωλὸ ποὺ Μετανοεῖ.

27/10/26

 

Ἂν πάτε στὶς κατακόμβες τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὴ Θεσσαλονίκη, θὰ δεῖτε, ὅτι οἱ τότε Χριστιανοὶ εἶχαν τὸ 

Ἅγιο Ποτήριο ἀπὸ πηλό. 

Ὅπως ἔψηναν τὰ σταμνιά,  ἔτσι ἔψηναν  τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Καὶ ἐντούτοις ὑπῆρχαν πολλοὶ Χριστιανοὶ Ἅγιοι. 

Σήμερα ἔχουμε χρυσὰ Ἅγια Ποτήρια καὶ ἔχουμε Χριστιανοὺς πονηροὺς μέσα στὴν Ἐκκλησία, νὰ μὴ πῶ κάτι ἄλλο..Δὲν μποροῦμε λοιπὸν νὰ «κρυβόμαστε» πίσω ἀπὸ τὶς δωρεές μας, ὅτι

 βοηθήσαμε νὰ χτιστεῖ μία Ἐκκλησία, διότι ὁ Θεὸς δὲν ξεκινάει νὰ λαμβάνει ἀπὸ τὰ ὑλικὰ πράγματα ποὺ τοῦ προσφέρουμε καὶ εἶναι δικά του, ἀλλὰ θέλει πρῶτα κάτι δικό μας. Καὶ τὸ δικό του ποὺ ἔχει ὁ ἄνθρωπος νὰ προσφέρει εἶναι μόνο ἁμαρτίες.

 Χαρὰ στὸν οὐρανὸ δὲν γίνεται ὅταν κάνεις δωρεὰ ἕναν πολυέλαιο, ἀλλὰ ὅταν δώσεις τὶς ἁμαρτίες σου. Χαρὰ γίνεται στὸν οὐρανὸ γιὰ ἕναν ἁμαρτωλὸ ποὺ Μετανοεῖ.

Ἂς τὸ ἔχουμε αὐτὸ ὑπόψιν, γιὰ νὰ μὴ βρεθοῦμε μπλεγμένοι ὅταν πάμε πάνω..


Δημήτριος ΠαναγόπουλοςἹεροκήρυκας. †


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Καλή σας Ημέρα!!

  Καλή σας Ημέρα!!  Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Ο Άγιος Δημήτριος, Μυροβλύτης της Ορθοδοξίας,

 Μεγάλη Χάρη και δόξα έχει ο Άγιος Δημήτριος στη Βασιλεία των Ουρανών.


Για τους γονείς του Αγίου Δημητρίου δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, διότι κοιμήθηκαν πάρα πολύ νωρίς, όταν ο Άγιος ήταν ακόμα μικρός. 

Ο Άγιος Δημήτριος ήταν Πνευματική «μεγαλοφυΐα» και στην ηλικία των 15 ετών ήταν τέλειος Καθηγητής της άνω Φιλοσοφίας, της Ουράνιας, όχι της κάτω, της κοσμικής. Ήταν Θεοδίδακτος με την απόλυτη έννοια τόσο πολύ, ώστε είχε πλήθος μαθητών πάσης ηλικίας μικρούς και μεγάλους, λαϊκούς και Κληρικούς! Και τους έφτιαχνε Κατήχηση σε μια σπηλίτσα, στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο Ναός του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη.

 Το Κατηχητικό που τους έφτιαχνε, δεν είχε καμμία σχέση με το Κατηχητικό της σημερινής μορφής. Δεν δίδασκε ο Άγιος Δημήτριος Θρησκευτικά, ούτε Θεολογία. Ήταν έμπειρος Χριστού, γεμάτος από Χριστό, γεμάτος από Άγιο Πνεύμα, είχε εμπειρία Χριστού, είχε Χριστοόραση. 

Γνώριζε και τους δαίμονες και τους Άγγέλους και τους Άγίους και τον Χριστό μας. Τέτοιο Κατηχητικό, μοναδικό και ανεπανάληπτο τους έφτιαχνε! Ήταν ο «Μέγας Καθηγητής». Από εκεί ξεκίνησε το λεγόμενο Κατηχητικό και οι Κατηχητές. Ένας τέτοιος έμπειρος Χριστιανός στα 15 του χρόνια, δίδασκε συνεχώς τον Χριστό σε εκείνη τη σπηλίτσα, μέχρι την ηλικία των 27 ετών.

 Δηλ. Θεωμένος ο Άγιος Δημήτριος, σιγά - σιγά οδηγούσε στην κορυφή της τελειότητας και Άγιότητας και τους μαθητές του. Μάλιστα πολλοί μαθητές έγιναν Άγιοι της Εκκλησίας μας όπως είναι ο Άγιος Νέστωρ (τιμάται 27 Οκτωβρίου), ο Άγιος Λούππος (τιμάται 26 Οκτωβρίου), οι Άγίες Άγάπη, Ειρήνη και Χιονία (τιμώνται 16 Απριλίου) και πολλοί άλλοι μαθητές του.Ο Άγιος Δημήτριος αν και ήταν Στρατιωτικός Διοικητής της Θεσσαλονίκης, ζούσε Ταπεινά με άκρα Άσκητικότητα και έφτασε σε πολύ υψηλά μέτρα πριν από το Μαρτύριο και γι' αυτό Δοξάζεται τόσο από τον Χριστός μας, σε σχέση με άλλους Άγίους, που είχαν μεγαλύτερο Μαρτύριο, αλλά πριν από το Μαρτύριο, δεν είχαν τόσο Αγία ζωή, όσο ο Άγιος Δημήτριος. Ήταν απαθής και τέλειος από πολύ μικρή ηλικία. Δεν έκανε καμμία - καμμία σαρκική αμαρτία και δεν έχυσε ποτέ το σπέρμα του επί της γης! Καταλαβαίνετε πόσο αγαθή και δυνατή προαίρεση είχε και τί αγάπη είχε για το Χριστό! Και να μη Μαρτυρούσε για τον Χριστό, πάλι μέγας Άγιος θα γινότανε! Ο Άγιος Δημήτριος είναι ο μεγαλύτερος Μυροβλύτης της Ορθοδοξίας μας και έχει αποκαλύψει, ότι όταν πάψει να Μυροβλύζει, τότε οι αμαρτίες των Θεσσαλονικέων θα έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.. Μεγάλη Χάρη και Δόξα έχει ο Άγιος Δημήτριος στη Βασιλεία των Ουρανών. Δια τούτο σε όλους τους αιώνες, όσοι τον επικαλέστηκαν με αδίστακτη Πίστη, σπεύδει για να βοηθήσει και ειδικά σε όσα έχουν σχέση με τη Σωτηρία της ψυχής μας και τον Φωτισμό του νοός μας. Να Πρεσβεύει και για εμάς τους αμαρτωλούς και να χαρίζει τη Χάρη του, στην ταλαίπωρη αυτή κοινωνία και σε όλο το κόσμο. Αμήν


Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Ο Άγιος Δημήτριος ονομάζεται Μυροβλήτης,

26/10/26

 

Ο Άγιος Δημήτριος ονομάζεται Μυροβλήτης γιατί ανέβλυζε Μύρο από τον τάφο του,το οποίο ελάμβαναν οι Πιστοί μέσα σε φιαλίδια που ήταν κατασκευασμένα από γυαλί,πηλό ή μολύβι,τα λεγόμενα κουτρούβια.

Το Μύρο του Αγίου είναι το Θαύμα του Θεού και η μεγάλη Ευλογία του Μεγαλομάρτυρος προς τους Χριστιανούς που επικαλούνται τις Πρεσβείες του.

Οι Μαρτυρίες για το Μύρο, είναι πολλές. Μεγάλη όμως είναι η Χάρη που ελάμβαναν και λαμβάνουν μέχρι σήμερα όσοι γίνονται αποδέκτες της Ευλογιάς του Μύρου.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Η Συγκλονιστική Μυροβλυσία του Αγίου Δημητρίου

Η Συγκλονιστική Μυροβλυσία του Αγίου Δημητρίου!!


Στην ανάρτηση αυτή θα αναφερθούμε στο Θαύμα της Μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου, εντός του Ιερού Ναού του στη Θεσσαλονίκη, κατά το έτος 1987, όπως την διηγείται ο τότε Διάκονος του Ναού και σημερινός Εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Σαράντα Εκκλησιών Θεσσαλονίκης, Π. Χρήστος Κότιος.

Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη Γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών. 

Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς Προσκυνητές, που Γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια Λάρνακα με τα Άγια Λείψανα του Μυροβλύτου. Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με σαράντα άνθρωποι στον Ναό. Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά στην Λάρνακα, Έψελνε την Παράκληση του Αγίου. Μοναδικός Κληρικός που παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς Διάκονος του Ιερού Ναού μαζί με την Διακόνισσα-σύζυγό του. Ο τότε προϊστάμενος του Ναού και νυν Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν. Ξαφνικά, οι γυναίκες που Έψελναν την Παράκληση άρχισαν να φωνάζουν! Ο Διάκονος έτρεξε κοντά τους και αυτές, με ανάμικτα συναισθήματα, του έδειξαν την Λάρνακα! Ήταν λουσμένη κυριολεκτικά με ένα ελαιώδους συστάσεως Μύρο (λέω Μύρο γιατί η ευωδία του ήταν ασύγκριτη). Θα έλεγε κανείς με σιγουριά, ότι κάποιος άδειασε επάνω της τουλάχιστον δυο «κουβάδες» αρωματικό υγρό (χρησιμοποιώ την λέξη «κουβάδες» για να γίνει κατανοητό ότι η ποσότητα του Μύρου που γλυστρούσε στα συμπαγή τοιχώματα της αργυρής Λάρνακας με τις ανάγλυφες παραστάσεις, ήταν μεγάλη). Ο Διάκονος για μια στιγμή σάστισε: ο Άγιος Μυροβλύζει! Χωρίς να αμφιβάλει καθόλου για το Θαύμα, και ευρισκόμενος σε μια κατάσταση χαράς, έκπληξης και ενθουσιασμού, έτρεξε να φέρει βαμβάκι από κάποιο έπιπλο του Ιερού Βήματος.  Επέστρεψε τρέχοντας και άρχισε να σκουπίζει με το βαμβάκι το Μύρο από τα εξωτερικά τοιχώματα της Λάρνακας και να δίνει τμήματα από Μυρωμένο αυτό βαμβάκι στους Προσκυνητές. Σκούπιζε και το Μύρο δεν τελείωνε, αλλά συνέχισε να αναβλύζει μυστικά, χωρίς να υπάρχει κάποια ορατή πηγή. Χαρακτηριστικά, του έκανε πολύ εντύπωση ένα γεγονός: με ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι σκούπισε το Μύρο από μια λεία περιοχή της Λάρνακας. Το βαμβάκι σκούπισε καλά όλο το Μύρο, όπως όταν σκουπίζουμε ένα τζάμι με ένα στεγνό πανί πιέζοντάς το καλά και αφαιρούμε την υγρασία που μπορεί να υπάρχει επάνω. Μια γυναίκα έσυρε την παλάμη του χεριού της πάνω στο τμήμα της Λάρνακας που μόλις είχε σπογγιστεί. 

Ο Διάκονος, με Θαυμασμό, είδε το χέρι της βρεγμένο από το ελαιώδες κιτρινοπράσινο Μύρο!!

Εν τω μεταξύ η Ευωδία είχε πλημμυρίσει όλον τον Ναό και ξεχείλιζε από τις ανοιχτές πόρτες προς την οδό Αγίου Δημητρίου, προσελκύοντας τους περαστικούς, που έσπευδαν να δουν τι συμβαίνει και από που προέρχεται η Ευωδία αυτή. Όλοι κατευθύνονταν προς την Λάρνακα με τα Λείψανα του Αγίου Δημητρίου, που ήταν τοποθετημένη όχι στο κιβώριό της (ακόμα δεν είχε κατασκευαστεί) αλλά μπροστά στο Τέμπλο του Ναού.

Οι ευχάριστες όμως εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί! 

Οι Προσκυνητές διαπίστωσαν ότι όλες οι Εικόνες του Ναού, οπουδήποτε κι αν βρίσκονταν, σε Προσκυνητάρια ή στο Τέμπλο, ανέβλυζαν Μύρο. Μάλιστα ο Διάκονος είδε Προσκυνητές να βγάζουν χαρτομάντηλα και να σκουπίζουν τα τζάμια τα προστατευτικά των Εικόνων του Τέμπλου και τα χαρτομάντηλα να κιτρινίζουν από το Μύρο το οποίο «έτρεχε» και από τις δύο πλευρές του τζαμιού, εσωτερική και εξωτερική. Το μέγεθος του Θαύματος ήταν τέτοιο που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση. Δεν καταλαβαίναμε τί ζούσαμε, ήταν κάτι σαν όνειρο μέσα στην ομίχλη, αλλά το ζούσαμε!! Το ψηλάφιζαν τα χέρια μας, το έβλεπαν τα μάτια μας, το μύριζαν τα αισθητήρια της όσφρησής μας!! Σε λίγο χρόνο δημιουργήθηκε μια «ουρά» από ανθρώπους που με δάκρυα στα μάτια Προσκυνούσαν την Λάρνακα του Μυροβλύτη και συνειδητοποιούσαν γιατί του δόθηκε το προσωνύμιο αυτό.

Εν τω μεταξύ έφθασε στον Ναό και ο προϊστάμενος Ιερεύς με άλλους Κληρικούς. Ξεκλείδωσαν τα ανοίγματα της Λάρνακας και αποκαλύφθηκαν τα Άγια Λείψανα του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. Ευωδίαζαν μεν, αλλά ήταν η ευωδία των Ιερών Λειψάνων. Η Ευωδία του Μύρου ήταν διαφορετική και χαρακτηριστική.Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κυρός Παντελεήμων ο Β΄, ο Χρυσοφάκης, απέδωσε το Θαύμα της Μυρόβλυσης του Αγίου Δημητρίου στο εξής γεγονός: 

Εκείνο το βράδυ, στην Εορταστική τελετή του Πανεπιστημίου για τα ελευθέρια της Θεσσαλονίκης, ο κεντρικός ομιλητής αγνόησε στην ομιλία του παντελώς τον Άγιο, και δεν αναφέρθηκε καθόλου σ’ αυτόν. Ο Άγιος Δημήτριος όμως δήλωσε με την Μυρόβλυσή του ότι, όπως ποτέ δεν εγκατέλειψε την πόλη του Θεσσαλονίκη έτσι και τώρα είναι πάντοτε παρών και αυτός είναι που την έσωσε και από την σκλαβιά και από τους σεισμούς, αλλά και διαμαρτύρεται όταν οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύονται αχάριστοι και απομακρύνονται από τον Χριστό και τους Αγίους Του. Πέρασαν 24 χρόνια από τότε. Είμαι ο τότε Διάκονος του Ναού, τώρα Ιερεύς στην Θεσσαλονίκη και σας γράφω τα γεγονότα όπως τα θυμάμαι. Την ώρα εκείνη ήταν σαν να ζούσα ένα μυστήριο. 

Δεν μπορώ να περιγράψω τι αισθανόμουν! Χαρά, έκπληξη, συγκίνηση, ενθουσιασμό.. δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Πάντως είναι από τα γεγονότα που ενισχύουν την Πίστη, που μας γεμίζουν χαρά, ελπίδα και αίσθηση της παρουσίας του Χριστού και των Αγίων. Η Πίστη μας είναι «ζωντανή».


Πηγή: Προσκυνητής, Θησαυρός Γνώσεως και Ευσέβειας.


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Φροντίζει νὰ σώσει ἕναν ἀμελῆ ἀδελφό,

 

Ἐκεῖνος ποῦ φροντίζει νὰ σώσει ἕναν ἀμελῆ ἀδελφό, καὶ νὰ τὸν ἁρπάξει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ διαβόλου, μιμεῖται ὅσο εἶναι ἀνθρωπίνως δυνατόν, τὸν Θεό..

Τί θὰ μποροῦσε νὰ ἐξισωθεῖ μ’ αὐτὸ τὸ ἔργο; Ἄπο ὅλα τὰ κατορθώματα εἶναι τὸ μεγαλύτερο, ὅλης τῆς ἀρετῆς τὸ ἀποκορύφωμα..

☦️ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.


Καλή σας Ημέρα!! Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια