Ὁ Θεὸς μᾶς δίνει πολλὲς εὐκαιρίες γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸν Παράδεισο, ἀλλὰ ἐμεῖς αὐτὲς τὶς εὐκαιρίες δὲν τὶς δεχόμαστε, τὶς διώχνουμε.
Έὰν ὅσα ὀφείλει ὁ ἄνθρωπος τὰ ξεπληρώσει σ΄αυτή τὴ ζωή, σώζεται.
Γι΄αυτό νὰ δεχόμαστε ὅλες τὶς δοκιμασίες μὲ ὑπομονὴ καὶ Ταπείνωση, εὐχαριστώντας καὶ δοξάζοντας τὸ Θεό.
Νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε πάντοτε κοντὰ στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴν ἀπομακρυνόμαστε απ΄Αυτόν, γιατὶ μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό,Σωτηρία δὲν ὑπάρχει.
Ἅγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
"Μου γράφεις ότι έχεις πολλά βάσανα. Και εγώ σου λέγω τόσο το καλύτερο για την ψυχή σου..
Πριν μερικά χρόνια μία κυρία έστειλε ένα γράμμα στον μακαριστό Όσιο γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη και του έγραφε ότι έχει πολλά βάσανα, μεγάλο Σταυρό και δεν μπορεί να σηκώσει τον Σταυρό της.
Και ο Γέροντας Εφραίμ της απάντησε:
"Μου γράφεις ότι έχεις πολλά βάσανα. Και εγώ σου λέγω τόσο το καλύτερο για την ψυχή σου!
Ο Θεός που σου δίδει αυτά τα βάσανα γνωρίζει ότι τόσα βαστάζεις, σε τόσα αντέχει η ψυχή σου, αν σου δώσει περισσότερα θα πέσεις, εάν σου δώσει ολιγότερα βάσανα σε αδικεί, από αιώνιο μισθό, από αιώνια χαρά.
Εις τα μέρη των Αθηνών ήταν ένας παπουτσής πολύ σκληρός άνθρωπος, είχε ένα κοριτσάκι μικρό, το όποιο πολύ το παίδευε. Το καημένο έκανε υπομονή έως ότου χτίκιασε, δηλ. έπαθε φυματίωση, και έπεσε στο κρεβάτι. Δεν γόγγυζε, δεν αντιμιλούσε του θετού πατέρα της, αλλά ήταν όλο υπομονή. Στο τέλος πέθανε, αφού προηγουμένως μία Γερόντισσα το έκανε Καλογριούλα και το ονόμασε Ανυσία μοναχή. Όταν της έκαναν ανακομιδή τα Λείψανά της ευωδίασαν. Αυτό είναι σημάδι Αγιότητας. Βλέπετε πως πληρώνει ο Θεός την υπομονή;
Εάν γνωρίζαμε τα αιώνια αγαθά, που θα μας χαρίσει ο Πανάγαθος Θεός θα τον παρακαλούσαμε να έχουμε εδώ πάντοτε θλίψεις, βάσανα και πίκρες, για να χαιρόμαστε εκεί αιωνίως. Η Εκκλησία μας λέγει ότι, εάν ο άνθρωπος γνώριζε τα αιώνια αγαθά θα υπέμεινε ευχαρίστως όλες τις θλίψεις και τα βάσανα από κτίσεως κόσμου μέχρι της συντέλειας του αιώνος, για αυτά τα ανέκφραστα αγαθά, αλλά επειδή δεν γνωρίζει για αυτό εύκολα απογοητεύεται και εύκολα απελπίζεται.
Στην Κρήτη μία γυναίκα πολύ υπέφερε από τον άνδρα της. Ήσαν φτωχοί, πάμφτωχοι.
Ο άνδρας ήτο καπνιστής μανιώδης και έπινε πολύ. Όταν δεν είχε χρήματα για το πιοτό και τα τσιγάρα στη γυναίκα του ξεθύμαινε και πολύ ξύλο της έδινε. Μία βραδιά πήγε στο σπίτι του και πολύ χτύπησε τη γυναίκα του. Αυτή όμως, Μαρία το όνομα της, υπέμενε γενναίως και όλο την Παναγία επεκαλείτο. Τα μεσάνυχτα σηκώθηκε, χτενίστηκε, φόρεσε τα καλά της ρούχα και πλάγιασε, για να μην ξυπνήσει πλέον. Απέθανε.
Όταν, μετά ένα χρόνο, την έκαναν ανακομιδή όλος ο τόπος ευωδίασε. Δεν είχαν ακόμη φτάσει σκάφτοντας στα οστά της και μία άρρητος ευωδιά εξήλθε. Όταν έβγαλαν τα οστά της γέμισε ο τόπος αρρήτου ευωδιάς. Έκλαιγαν όλοι. Ο άνδρας της συγκινημένος και αυτός άλλαξε πλέον βίο. Σταμάτησε να καπνίζει και να πίνει και έζησε εν ειρήνη και Μετάνοια".
Έτσι λοιπόν βραβεύει, έτσι ανταμείβει ο Χριστός εκείνους πού κάνουν υπομονή.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εάν μετρήσουμε σε ολόκληρη την Αγία Γραφή ποια εντολή συναντάμε γραμμένη περισσότερες φορές από τις άλλες, η απάντηση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που ζούμε και σκεφτόμαστε.
Δεν είναι ούτε η εντολή «Μη κλέψεις» ούτε η «Μη φονεύσεις».
Η πιο συχνά επαναλαμβανόμενη εντολή είναι: «Μη φοβού». Μην φοβάσαι! Ξέρετε πόσες φορές είναι γραμμένη; 365 φορές, μία για κάθε ημέρα του χρόνου.
Ξεκίνα την ημέρα σου με προσευχή και ανάθεσε την ολόκληρη στα χέρια του Δημιουργού σου. Και όταν η μέρα τελειώσει, πες: «Άντεξα σήμερα; Αύριο έχει ο Θεός!».
Κάθε ημέρα, εσύ θα προσπαθείς να κάνεις το ανθρωπίνως δυνατό, χωρίς ανασφάλεια και άγχος. Και πάνω απ’ όλα, ακολούθησε αυτήν την εντολή: «Πίστευε και μη φοβού».
Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης@
Μάκης Πρόδρομος Παρθενίου
Συνήθως οι δαιμονικοί λογισμοί, έρχονται με την μορφή του πιο ”καλού” λογισμού.
Αυτή είναι η μεγάλη τέχνη του διαβόλου. Και οι άνθρωποι πιστεύουν στον νομιζόμενο λογισμό τους.
Σπάνια ο διάβολος θα πλασάρει στον άνθρωπο τον λογισμό ”ωμά”, σαν διάβολος, γιατί τότε ο άνθρωπος εύκολα μπορεί να προστατευτεί.
Ο άνθρωπος κινδυνεύει λόγω αυτών των πολλών πονηρών λογισμών του, να χάσει τη λογική του, να χάσει τα μυαλά του και να τρελαθεί.
Παρατηρείται σε πολλούς ανθρώπους, στην προχωρημένη ηλικία, το μυαλό τους να παθαίνει κάτι (αμνησία, μαλάκυνση του εγκεφάλου, παράλογη συμπεριφορά),
εξαιτίας αυτών των συσσωρευμένων πονηρών λογισμών που έκαναν στην νεανική και μεσαία ηλικία τους, για τους οποίους δεν Μετανόησαν και δεν τους Εξομολογήθηκαν.
Η ποιότητα των λογισμών που κάνουμε, έχουν αντίκτυπο στον νου μας, στα γεράματα.
Ανάλογα με την κατάσταση του νου στα γεράματα, μπορούμε να συμπεράνουμε, αν ο άνθρωπος καλλιεργούσε καλούς ή πονηρούς λογισμούς στη ζωή του.
Άνθρωποι που έχουν πρόβλημα με το νευρικό τους σύστημα είναι ”θύματα” των βλαπτικών λογισμών τους.
Πρέπει να μάθουμε την τέχνη της Προσευχής, για να αντέξουμε τον βομβαρδισμό των λογισμών από τον εχθρό..
Όταν έχουμε δίκιο σε κάτι, μια φορά μόνο θα μιλήσουμε γι΄αυτό. Αν εισακουστούμε έχει καλώς. Αν όχι, σωπαίνουμε και Προσευχόμαστε να Φωτιστούν οι νόες των άλλων, για το θέμα αυτό. Δεν επιμένουμε, γιατί αυτό δεν έχει Ταπείνωση.
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα, Άγιον Όρος.+
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ὑμνούμέν σε, Εὐλογούμέν σε, Προσκυνούμέν σε, Δοξολογούμέν σε, Εὐχαριστούμέν σοί, διὰ τὴν μεγάλην σου Δόξαν..
Και εν τη Εσπέρα ταυτη, Δοξολογόντας Κύριον και Θεό μας να έχουμε Ευλογημένο Ξημέρωμα Πρεσβειών της Παναγίας μας και πάντων των Αγίων!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
19 Μαΐου — Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων,
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ, https://youtu.be/ATAB-1PCOco?si=Q0V4k0bVzoWyARIs
19 Μαΐου. Ἡμέρα μνήμης τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Μὲ βαθιὰ συγκίνηση καὶ σεβασμὸ ἀνακαλοῦμε σήμερα στὴ μνήμη μας τὶς ἀμέτρητες ψυχὲς τῶν Ποντίων ἀδελφῶν μας, ποὺ μαρτύρησαν, ξεριζώθηκαν καὶ θυσιάστηκαν, κρατώντας ἄσβεστη τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα.
Μέσα στὶς θλίψεις, τὶς πορεῖες τοῦ ξεριζωμοῦ καὶ τὸν πόνο τῆς προσφυγιᾶς, ἡ Παναγία Σουμελά παρέμεινε τὸ Ιερὸ σύμβολο τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ· παρηγοριά, ἐλπίδα καὶ Πνευματικὸ καταφύγιο γιὰ κάθε πονεμένη ψυχή.
«Παναγία Σουμελᾶ, τοῦ Πόντου ἡ ἐλπίδα,
σκέπε καὶ φύλαττε τοῦ Γένους μας τὴν κληρονομίδα».
Αἰωνία τους ἡ μνήμη.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Πήγα στο σπίτι που αφήσαμε στον Πόντο για να βρω το μεταλλικό κουτί που είχε κρύψει η μάνα μου, όταν έφυγαν πρόσφυγες, άρον άρον το 1922,
Συνάδελφός μου στὸ γραφεῖο, μὲ Ποντιακὴ καταγωγὴ καὶ καρδιά, μοῦ διηγήθηκε ὅτι κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ ’90 παρακολουθοῦσε ἀργὰ τὸ βράδυ κρατικὸ κανάλι. Παρουσιαζόταν ἕνα ντοκιμαντὲρ γιὰ τὴ γενοκτονία τῶν Ποντίων καὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἀφορμὴ διάφοροι ἄνθρωποι κατέθεταν τὶς μαρτυρίες τους.
Κάποια στιγμὴ μίλησε ἕνας γηραιὸς κύριος Ποντιακῆς καταγωγῆς μὲ κατάλευκα μαλλιά. Ἦταν Καθηγητὴς Πανεπιστημίου. Αὐτός, μὲ πολὺ συγκίνηση, εἶπε τὰ ἑξῆς: «Ἀρκετὰ χρόνια πρίν, ὅταν ἤμουν πενηντάρης, μιλοῦσα μὲ μιὰ θεία μου ποὺ ἦταν γιαγιὰ πιά. Μοῦ μιλοῦσε μὲ μεγάλο παράπονο γιὰ τὴν Πατρίδα μας, τὸν Πόντο, καὶ γιὰ τοὺς προγόνους μας. Πάνω στὴν κουβέντα τῆς εἶπα πὼς σύντομα θὰ ἔκανα ταξίδι – Προσκύνημα στὸν Πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου καὶ μὲ παρακάλεσε μὲ λυγμούς, ὅταν πάω, νὰ τῆς κάνω ἕνα χατίρι.
Μοῦ διηγήθηκε ἐπακριβῶς ποῦ βρισκόταν τὸ πατρικό της σὲ χωριὸ τοῦ Πόντου. Μοῦ ἐξήγησε μὲ λεπτομέρεια τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ χωριοῦ, τοὺς δρόμους, καὶ μοῦ προσδιόρισε μὲ ἀκρίβεια τὴ θέση τοῦ σπιτιοῦ. Μοῦ εἶπε, μόλις τὸ βρῶ, νὰ ζητήσω ἀπ’ τοὺς Τούρκους ποὺ θὰ ἔμεναν πιὰ ἐκεῖ νὰ βροῦν ἕνα κασελάκι, ποὺ εἶχε κρύψει σὲ συγκεκριμένο σημεῖο τοῦ παλιοῦ ἀρχοντικοῦ. Μοῦ περιέγραψε πλήρως τὸ κασελάκι καὶ τὸ τὶ περιεῖχε μέσα. Ἀσημικά, παλιὰ κοσμήματα, λίρες κλπ, ἕναν μικρὸ θησαυρὸ δηλαδή. Μοῦ εἶπε νὰ τὰ ἀφήσω στοὺς Τούρκους γιὰ ἀμοιβή, μὲ προϋπόθεση νὰ μοῦ δώσουν ἕναν κρεμαστὸ Σταυρὸ ποὺ εἶχε μέσα τὸ κασελάκι.
Αὐτὸς ὁ Σταυρὸς ἦταν ὁ Βαφτιστικὸς τοῦ μικροῦ παιδιοῦ της, ποὺ τὸ ἔχασε κατὰ τὴ Γενοκτονία. Αὐτὴ εἶχε γλιτώσει. Εἶχε γλιτώσει μόνο τὴ ζωή της, γιατὶ ἡ χαροκαμένη ψυχή της μόνο ὁ Θεὸς γνωρίζει πῶς πέρασε μέσα στὶς πικρὲς ἀναμνήσεις ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα. Ἔσβησε τὰ παρακαλετά της μέσα στὰ δάκρυα καὶ τῆς ὑποσχέθηκα νὰ κάνω ὅ,τι θὰ περνοῦσε ἀπ’ τὸ χέρι μου, ἀλλὰ μέσα μου δὲν εἶχα πολλὲς ἐλπίδες. Πράγματι, ἔκανα τὸ ταξίδι, ἔκανα ὅ,τι ἐπιθυμοῦσα γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ μετὰ κατευθύνθηκα γιὰ τὸ χωριὸ τῆς θείας μου. Ἡ περιγραφή του ἦταν τόσο λεπτομερής, ποὺ βρῆκα τὸ σπίτι πολὺ εὔκολα. Παλιὸ λιθόκτιστο δίπατο ἀρχοντικό. Χτύπησα τὴν πόρτα καὶ μοῦ ἄνοιξε ἕνας Τοῦρκος λίγο μικρότερος σὲ ἡλικία ἀπὸ ἐμένα.
Εὐτυχῶς ἤξερε ἄπταιστα Άγγλικά, γιατὶ ἐτύγχανε σεβαστὸ πρόσωπο τῆς Δημόσιας Διοίκησης τῆς περιοχῆς, μὲ μεγάλο ἀξίωμα (Νομάρχης;) καὶ μπορούσαμε νὰ συνεννοηθοῦμε πολὺ ἄνετα. Τοῦ διηγήθηκα μὲ λεπτομέρεια ὅ,τι μοῦ εἶχε πεῖ ἡ θεία μου. Γιὰ μιὰ στιγμὴ ταράχθηκε καὶ μετὰ μοῦ εἶπε αποφασιστικά: “Κοῖτα νὰ δεῖς, τώρα καλύτερα νὰ φύγεις, γιατὶ ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ὁμοεθνεῖς μου στὸ σπίτι καὶ δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω ἐλεύθερα. Ξαναέλα τὸ ἀπόγευμα τὴν τάδε ὥρα ποὺ θὰ εἶμαι μόνος νὰ τὰ ποῦμε καλύτερα”. Πράγματι, ἔκανα ὅπως μοῦ εἶπε καὶ, ὅταν ξαναπῆγα, μὲ ὑποδέχθηκε μέσα στὸ σπίτι πιά. Ἀφοῦ ἤπιαμε τὸν καφέ, χωρὶς νὰ μιλήσει, ἔφυγε ἀπ΄ τὸ δωμάτιο ὑποδοχῆς καὶ σὲ λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στὰ χέρια του τὸ κασελάκι τῆς θείας μου.
Κυριολεκτικὰ μοῦ ἔπεσε τὸ φλιτζάνι τοῦ καφὲ ἀπ’ τὰ χέρια. “Ὥστε τὸ βρήκατε ἤδη”, ψέλλισα σαστισμένος. “Ναί, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια, ἀπὸ τότε ποὺ εἶμαι σὲ αὐτὸ τὸ σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ὅτι σοῦ ἀνήκει”, πρόσθεσε. “Μὰ δὲν τὸ θέλω”, εἶπα διστακτικά. “Μόνο τὸ Σταυρουδάκι θέλω. Αὐτὸ μόνο ζήτησε ἡ θεία μου. Σᾶς παρακαλῶ κρατῆστε ὅλα τὰ ὑπόλοιπα”. “Κοῖτα νὰ δεῖς”, εἶπε θυμωμένα, “θὰ κάνεις αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω. Αὐτὰ δὲν εἶναι δικά μου. Τόσα χρόνια τὰ φύλαγα, μέχρι ποὺ ἦρθες ἐσύ. Στὴ θεία σου ἀνήκουν. Νὰ τῆς τὰ πᾶς”. “Μά, τὸ Σταυρουδάκι”, ψέλλισα φοβισμένα. Τότε μὲ μιὰ κίνηση ἄνοιξε τὸ πουκάμισό του καὶ φάνηκε κρεμασμένο στὸν λαιμό του τὸ Σταυρουδάκι. “Αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ στὸ δώσω. Δὲν μπορῶ, γιατὶ εἶναι δικό μου”.. Πραγματικὰ ζαλίστηκα. Δὲν καταλάβαινα τὶ ἐννοοῦσε. “Εἶναι δικό μου. Ἀκοῦς;” εἶπε δυνατά. “Εἶναι δικό μου, γιατὶ ἐγὼ εἶμαι τὸ παιδὶ ποὺ ἔχασε ἡ θεία σου πρὶν σαράντα χρόνια”. Ἔμεινα νὰ τὸν κοιτῶ μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα. Βούρκωσα. Ἦταν ὁ χαμένος μου ξάδερφος. Ἔπεσα στὴν ἀγκαλιά του καὶ τὸν ἔσφιξα. Ἔκλαιγα μὲ ἀναφιλητά. Τὸ ἴδιο καὶ αὐτός. Ὅταν συνήλθαμε, μοῦ εἶπε: “Δὲν ἤξερα ὅτι ἡ μητέρα μου ἔζησε. Ἔμεινα πίσω. Ἄλλοι Τοῦρκοι πήρανε τὸ σπίτι καὶ μὲ μεγαλώσανε σὰν παιδί τους. Τώρα εἶναι πεθαμένοι. Ἔχω τὴ δικιά μου οἰκογένεια ἐδῶ πιά”. Τοῦ ζήτησα νὰ μὲ ἀκολουθήσει στὴν Ἑλλάδα. Νὰ δεῖ τὴ μάνα του. Ἀρνήθηκε. “Δὲν μπορῶ νὰ γυρίσω πιά. Τὰ παιδιά μου ἔχουν μεγαλώσει. Εἶναι Άξιωματικοὶ στὸν Τουρκικὸ Στρατό. Καὶ σὲ ὑψηλὲς θέσεις. Δὲν ξέρουν ὅτι εἶναι Ἕλληνες. (σημ.: Ἀπ’ τὴ συνέχεια τῆς διήγησης θὰ φανεῖ ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο ψευδόταν, γιὰ νὰ προφυλάξει τὰ παιδιά του) Ἂν φύγω στὴν Ἑλλάδα, τὰ παιδιά μου μπορεῖ νὰ πάθουν κακὸ ἐδῶ. Δὲν πρέπει νὰ ἔχω καμία σχέση μὲ τὴν Ἑλλάδα”.
Ἐπέμενα καὶ τὸν παρακάλεσα νὰ ἔρθει τουλάχιστον ἕνα ταξίδι σὰν τουρίστας καὶ νὰ ἐπωφεληθεῖ γιὰ νὰ δεῖ τὴ μάνα του καὶ τοὺς ἄλλους συγγενεῖς του. “Δὲν γίνεται”, μοῦ ἀπάντησε. “Γιὰ νὰ καταλάβεις, ἐδῶ ἔχω μεγάλη Δημόσια θέση. Σὰν ἐμένα ὑπάρχουν πολλοὶ ἐδῶ. Ἐγὼ τοὺς προσέχω. Μὲ ἔχουν ἀνάγκη. Ἂν πάω στὴν Ἑλλάδα, θὰ δώσω στόχο ὅτι κάτι συμβαίνει καὶ θὰ κινδυνέψουν καὶ ἄλλοι. (σημ.: Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο φαίνεται ὅτι, ταυτόχρονα μὲ τὸ Άξίωμα ποὺ κατεῖχε σὰν Τοῦρκος, ἦταν καὶ τοπικὸς ἡγέτης τῶν Κρυπτοχριστιανῶν. Τὸ πιθανότερο ἦταν καὶ τὰ παιδιά του νὰ τὸ γνωρίζανε, ἀλλὰ προφυλαγόντουσαν ἐξαιρετικά). Νὰ δώσεις πολλὰ φιλιὰ στὴ μάνα μου. Νὰ μὴν λυγίσει. Νὰ κάνει ὑπομονή. Νὰ τῆς πεῖς ὅτι θὰ συναντηθοῦμε στὴν ἄνω Ἰερουσαλήμ. Ἀγκαλιαστήκαμε καὶ πάλι καὶ χωρίσαμε δακρυσμένοι.
Ἐπέστρεψα στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔτρεξα ἀμέσως μὲ τὸ κασελάκι στὴ θεία μου, γιὰ νὰ τῆς τὸ δείξω καὶ νὰ τῆς πῶ τὰ φοβερὰ νέα. Ἀλλὰ τὶ δυσάρεστη ἔκπληξη μὲ περίμενε. Οἱ συγγενεῖς μου μοῦ διηγηθήκανε πώς, λίγο μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου γιὰ τὴν Τουρκία, ἡ θεία μου ἄφησε τὴν τελευταία της πνοή. Ἴσως ὁ καλὸς Θεὸς τὴν πῆρε κοντά του γιὰ νὰ μὴν ἀκούσει ὅτι τόσα χρόνια ζοῦσε τὸ παιδάκι της καὶ αὐτὴ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ἔχει στὴν ἀγκαλιά της. Μὲ ἀρκετὰ δάκρυα εἶχε ματώσει τὴν καρδιά της τόσον καιρό. Δὲν θὰ ἄντεχε νὰ ἀκούσει κάτι τέτοιο.
Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Ἐκκλησιαστική Διακονία καί Μαρτυρία, τεῦχ. 377, 11.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Στις 19 Μαϊου 1919, εκατόν έξι χρόνια πριν, ξεκινούσε η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η μέρα που ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβαζόταν στη Σαμψούντα και δρομολογούσε την ανελέητη σφαγή στο πλαίσιο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Τούρκων κατά των Δυτικών.
Υπολογίζεται ότι οι Νεότουρκοι, σε ένα σύνολο περίπου 750.000 ψυχών, εξολόθρευσαν περισσότερους από 350.000 Ελληνοποντίους. Πόλεις από την αρχαιότητα Ελληνικές, που είχαν αδιάκοπο πολιτισμό για περισσότερους από 27 αιώνες, ερήμωσαν. Και μαζί τους, Ιδρύματα, Σχολεία και Εκκλησιές έκλεισαν. Όσες δεν καταστράφηκαν. Συνολικά κατεστράφησαν, 815 Κοινότητες, 1.134 Εκκλησίες, 960 Σχολεία ενώ 353.000 κάτοικοι εσφάγησαν ή πέθαναν από τις κακουχίες και την πείνα. Οι Πόντιοι εξολοθρεύτηκαν: Ομαδικές
εκτελέσεις, αποκεφαλισμοί, παλουκώματα. Για τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους, η «συνταγή» εξολόθρευσης είχε πορείες θανάτου στην ενδοχώρα..
ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
