" Όποιος υποστηρίζει ένα αντίχριστο σύστημα συντασσόμενος μαζί του, αυτο-προσδιοριζόμενος πλέον μέσα από αυτό, θεωρείται σφραγισμένος, ασχέτως αν δεν έχει λάβει το τελικό σφράγισμα".
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης.
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η «χαβούζα» του Πατρινού Καρναβαλιού 2026.
600 περιστατικά μέθης και τραυματισμών – Είστε περήφανοι γι’ αυτόν τον «πολιτισμό»;
Ο Ερυθρός Σταυρός δήλωσε ότι το 2026 ήταν η πιο οργιώδης χρονιά του καρναβαλιού από ποτέ - Αυτός ο αμετανόητος λαός θα ζητήσει τώρα έλεος από την Παναγία;
Το θλιβερό αποτύπωμα που άφησε πίσω του το φετινό καρναβάλι, δείχνει και την πολιτιστική «ποιότητα» αυτού του αξιοθρήνητου εθίμου. Τις μέρες της Αποκριάς όπου ολόκληρη η χώρα μετατρέπεται σε καρναβαλικό ρεντίκολο, βλέπεις τους Δημάρχους να κάνουν παρέλαση από τα κανάλια, ανταγωνιζόμενοι ποιος θα καμαρώσει πιο πολύ για τα μασκαριλίκια της πόλης του. Και τι επακόλουθα έχει αυτό το.. καμάρι;
Δείτε τι έγινε φέτος στην Πάτρα.
Εξακόσια περιστατικά μέθης και τραυματισμών. Λιποθυμίες από το αλκοόλ. Ξυλοδαρμοί. Συμπλοκές. Κρίσεις πανικού. Δεκάδες μεθυσμένοι ανήλικοι κατέληξαν στο νοσοκομείο σε ημιλυπόθυμη κατάσταση. Κλιμάκια του Ερυθρού Σταυρού είχαν στηθεί σε διάφορα σημεία για να δέχονται περιστατικά, λες και είχαμε να κάνουμε με εμπόλεμη ζώνη. Νέα παιδιά σωριάζονταν στα φορεία στα ειδικά περίπτερα πρώτων βοηθειών. Μέχρι και σωστική λέμβος με διασώστη και εκπαιδευμένο σκύλο ήταν «standby» στο λιμάνι της Πάτρας, μήπως και πέσουν άτομα στη θάλασσα την ώρα της κορύφωσης του οργιαστικού καψίματος του «βασιλιά καρνάβαλου» που – μάλιστα φέτος – ήταν ο ίδιος ο Διόνυσος, σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα για να δείξουν την παγανιστική υπόσταση αυτού του αίσχους.
Και τα παραπάνω έκτροπα είναι μόνο τα φανερά και τα δηλωμένα.
Τις οίδε άραγε πόσοι βιασμοί και πόσες οργιαστικές καταστάσεις συνέβησαν, πόσες ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες προέκυψαν και σε πόσες εκτρώσεις θα οδηγήσουν, πόσα αφροδίσια νοσήματα μεταδόθηκαν, πόσοι γάμοι μαγαρίστηκαν και πόσα δράματα ξεχύθηκαν πίσω από αναψοκοκκινισμένες μάσκες.
Το ίδιο το προσωπικό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, δήλωσε ότι η φετινή χρονιά ήταν η χειρότερη από όλες τις προηγούμενες, από πλευράς επεισοδίων και περιστατικών. Μάλιστα τόνισαν ότι φέτος συμμετείχαν στο καρναβάλι περισσότεροι ανήλικοι, και ότι κάθε χρόνο η κατάσταση ξεφεύγει όλο και περισσότερο.
Ώστε αυτό είναι το πολιτιστικό καύχημα των Δημάρχων για τα καρναβάλια τους; Γι’ αυτήν τη Διονυσιακή χαβούζα καμαρώνουν; Είναι περήφανοι για το παράδειγμα που δίνουν στα παιδιά; Για το χάος, για το όργιο βίας, για τη μέθη, για τα γεμάτα νοσοκομεία, για το ξεγύμνωμα, για τις υστερικές συμπεριφορές, για τους περιφερόμενους φαλλούς και τις αισχρολογίες του υπονόμου, είναι όλα αυτά δείγματα.. πολιτισμού ή είναι σημάδια μιας αποκτηνωμένης κοινωνίας που ακολουθεί – κατ’ αναλογίαν – τον εωσφορισμό της ελίτ;
Δεν είναι να απορεί κανείς που η εξαχρείωση εντείνεται στα καρναβάλια της χώρας μας, αφού αυτός ακριβώς είναι ο προορισμός τους από αρχαιοτάτων χρόνων: η αποθηρίωση του ανθρώπου μέσω της αναίρεσης των ηθικών φραγμών του. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Απόκριες ξεκίνησαν σαν εκδηλώσεις τοπικών παραδόσεων, στη συνέχεια πήραν μορφή σατυρικού ξεφαντώματος, για να φτάσουμε στο σήμερα όπου μας εγκαταλείπουν όλες οι πολιτιστικές προφάσεις και μένει ωμό και ανόθευτο το όργιο.
Με τι «μούτρα» ξεκινούμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας;
Κι εμείς τώρα με το τέλος των Καρναβαλιών, πορευόμαστε ως λαός μαγαρισμένος να απευθύνουμε Χαιρετισμούς στην Παναγία. Για να της πούμε τι; Χαίρε φλογός παθών απαλλάττουσα, χαίρε το στέφος της εγκρατείας, χαίρε η στήλη της παρθενίας, χαίρε βυθού αγνοίας εξέλκουσα, χαίρε κατάπτωσις των δαιμόνων, χαίρε των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα..
Το ασύμβατο του πράγματος, ξεπερνά τα όρια της βλασφημίας. Πάμε να προσεγγίσουμε το πάναγνο όντας πανάθλιοι ως εικόνα χώρας. Να λοιπόν που ο πραγματικός καρνάβαλος δεν καίγεται το βράδυ πριν τη Καθαρά Δευτέρα, αλλά συνεχίζει να υπάρχει καταγέλαστος. Καίγεται πνευματικά από την υποκρισία και την ασέβεια του. Ο καρνάβαλος είμαστε εμείς οι ίδιοι ως λαός που περιμένουμε χαΐρι από την Παναγία ενώ έχουμε επιδοθεί σε ειδωλολατρικά ξεφαντώματα από άκρη σε άκρη της επικράτειας.
Ακόμα και πολλοί Χριστιανοί συμμετέχουν σε καρναβαλικές γιορτές, με τη δικαιολογία ότι κρατούν ένα «μέτρο» και ότι το κάνουν για να «ξεσκάσουν λίγο βρε αδερφέ» ή το κάνουν για το «καλό» του εθίμου; Μα ποιο καλό; Πέρα από το Πνευματικό ασυμβίβαστο το οποίο είναι σαφέστατο στους Ιερούς κανόνες, η συμμετοχή σε μια τέτοια εκδήλωση είναι και μια πολιτική πράξη με συγκεκριμένο αντίκτυπο. Η παρουσία μας σε ένα δημόσιο δρώμενο είναι μια μορφή άυλης «ψήφου», όπως και η απουσία μας. Περισσότερη συμμετοχή σημαίνει περισσότερα ανίερα κέρδη, περισσότερη διαφήμιση, περισσότερη προώθηση από τους Δήμους, περισσότερη πίεση από τους καταστηματάρχες να μη φθίνει το «έθιμο», και όλη αυτή η αλυσίδα διαιωνίζει μια κατάσταση που φτάνει ως τα κορυφαία έκτροπα της Πάτρας.
Και κάθε πόλη και χωριό τώρα, οραματίζεται να γίνει «Πάτρα» και ακούς τους Δημάρχους να λένε συνεχώς: «το καρναβάλι μας δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την Πάτρα». Για να ζηλέψει μπορεί να μην έχει κάτι αγαπητέ, αλλά για να θρηνήσει έχει πάρα πολλά και θα είναι αργά όταν θα έρθουν τα πρώτα δάκρυα. Πηγαίνουμε – όσοι πηγαίνουμε – στις Εκκλησίες, με άδεια χέρια για Δέηση υπέρ ειρήνης και «υπέρ της πόλεως ταύτης», την ώρα που η πόλη πριν λίγες μέρες ήταν αλώνι των δαιμόνων. Δυστυχώς δεν χαμπαριάζουμε τίποτα ως λαός, όσο περιθώριο Μετανοίας και να μας δώσει ο Θεός. Αντί να επιστρέψει επιτέλους ο Άσωτος στον Πατέρα, ξεκίνησε να ασωτεύει μέχρι λιποθυμίας μη στερηθεί και το τελευταίο ξυλοκέρατο. Η Παναγία σαφώς και δεν παραβλέπει τις Προσευχές του μικρού Ποιμνίου που σηκώνουν το βάρος αυτού του χάους. Αλλά ως πότε θα κάνει έλεος για εμάς, με τόσο λειψά δικαιώματα και τόσο κραυγαλέα πρόκληση;
Μιχάλης Αντωνιάδης
Στην εποχή μας, δυστυχώς η λογική κλόνισε την πίστη και γέμισε τις ψυχές με αμφιβολίες. Έτσι, επόμενο είναι να στερούμαστε τα Θαύματα, γιατί
το Θαύμα ζείται και δεν εξηγείται.
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι Παρασκευές μας αλλάζουν και θα μοσχοβολούν «Παναγία»..
Την Παρασκευή οι καμπάνες θα χτυπήσουν διαφορετικά, πιο γλυκά, πιο κατάνυκτικά. Ξεκινούν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας και η Σαρακοστή αποκτά το δικό της άρωμα.
Όπως έλεγαν παλιά, οι Παρασκευές αυτές «περνούν τη μυρωδιά της Παναγίας» μέσα στις μέρες μας. Είναι εκείνο το άρωμα από το λιβάνι που μπλέκεται με την πρώτη ανάσα της άνοιξης, είναι το «Χαίρε» που βγαίνει από τα χείλη μας ως ελπίδα και ως ευχαριστία.
Σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο, οι Χαιρετισμοί είναι η δική μας «στάση» για ανάσα. Μια αγκαλιά ανοιχτή για όλους, μια παρηγοριά που μας συντροφεύει μέχρι το Πάσχα.. Κλείσε τα μάτια και θα το νιώσεις.
Καλή και Ευλογημένη αρχή στην Α' Στάση των Χαιρετισμών!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εορτής της Μεταμορφώσεως, του Εσπερινού και του Όρθρου,
Τελείωσε το Κήρυγμα, τελείωσε και η Θεία Λειτουργία και μοιράστηκε το Αντίδωρο.
Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το Αντίδωρο από το χέρι μου, είπε:
Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα. Σας τα λέγω αυτά, διότι προχτές το βράδυ, ψάχνοντας το αρχείο μου, βρήκα ένα φάκελο που έγραφε:
«Ιστορίες για Κηρύγματα που δεν ελέχθησαν».
Έτσι βρήκα και την ιστορία που σας άρχισα και που είναι αληθινή.
Η κυρία λοιπόν αυτή ήλθε να επιβεβαιώσει εμπράκτως όσα ελέχθησαν από την αθλιότητά μου σε κείνο το Κήρυγμα. Είχε πολύτεκνη οικογένεια. Ο σύζυγός της, αυτή και έξι παιδιά. Σύνολον οκτώ. Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα, προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία. Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας. Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά. Ήταν τότε το έτος 1970. Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο. Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει. Είχε ήδη πέσει σε κώμα. Αμέσως εκείνη η Ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους. Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο,.. και με πολλή Προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους. Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί, και πήραν
μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους Πίστη.
Σ’ ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως. Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους. Το ξάπλωσαν μπροστά στο Τέμπλο και κάτω από τις Εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας. Και ξάπλωσαν εκεί μπροστά το δικό τους το παιδάκι. Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες. Και άρχισαν και οι οκτώ Νηστεία, Άγρυπνία και Προσευχή με Πίστη. Νηστεία με τελεία ασιτία. Χωρίς ψωμί, χωρίς φαΐ, χωρίς νερό..
Προσευχή λοιπόν όλο το εικοσιτετράωρο, την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες, δύο δύο ή ένας ένας.
Διάβαζαν τα γράμματα της έκτης Αυγούστου, δηλαδή της Εορτής της Μεταμορφώσεως, του Εσπερινού και του Όρθρου, και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτό το βιβλίο δηλαδή, το χοντρό που βλέπετε. Το άρχιζαν απ’ την αρχή και το τελείωναν. Και όταν το τελείωναν πάλι από την αρχή. Μέχρι το τέλος και πάλι από την αρχή μέχρι το τέλος και ούτω κάθε εξής. Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά, ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά, και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή. Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.
Στο τέλος κάθε Προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το Θαύμα τους.
Η Νηστεία,
η Προσευχή,
η Αγρυπνία,
τα δάκρυα της μετανοίας..
Προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα Μετανοίας έριχναν..
Ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των αρρώστησε το παιδί τους, και η ζωντανή Πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους. Την εβδόμη νύχτα, την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της Εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως, και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά Φωτίστηκε όλο το Εκκλησάκι με ένα Φως υπερκόσμιο. Πιο Φωτεινό και πιο Λαμπερό και από αυτόν τον Ήλιο!.
Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον Θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην Εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως.
Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί! Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η Ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα. Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό Φως το Φως απ’ τα Καντήλια, και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα. Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει : «Μαμά, μπαμπά, που είστε;»! Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν. “Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». «Πεινάω»!. Το παιδί συνήλθε. Έγινε τελείως καλά!. Ο Θεός έκαμε το Θαύμα του!
Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις Ηρωικές!!
Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Πριν από χρόνια, όταν ήμουν Εφημέριος στον Ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να Εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών. Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Και μου είπε τα έξης, για το πώς Πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος. «Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, Πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα (εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος) συνεχώς αναφωνούσε:
«Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!..»
Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες Προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις Προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν
«το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!..Δόξα Σοι, ο Θεός!..Δόξα Σοι, ο Θεός!..»
Εγώ μούγκριζα από τους πόνους, κι αυτός ο συνασθενής μου, με τους αφόρητους πόνους, Δοξολογούσε τον Θεό. Εγώ βλαστημούσα τον Χριστό και την Παναγία, κι αυτός μακάριζε τον Θεό. Τον ευχαριστούσε για τον καρκίνο που τού έδωσε και τους πόνους που είχε. Τότε εγώ αγανακτούσα όχι μόνο από τους πόνους τους φρικτούς που είχα, άλλα και γιατί έβλεπα αυτόν, τον συνασθενή μου, να Δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Αυτός έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα «την Θεία Μεταλαβιά» κι εγώ ο άθλιος ξερνούσα από αηδία.
– Σκάσε, επί τέλους! σκάσε επί τέλους να λες συνεχώς «Δόξα Σοι, ο Θεός»! Δεν βλέπεις πως Αυτός ο Θεός, που εσύ Τον δοξολογείς, Αυτός μας βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός είναι αυτός; Δεν υπάρχει. Όχι! δεν υπάρχει..
Και αυτός με γλυκύτητα απαντούσε:
«Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει και είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την αρρώστια και τους πόνους μας καθαρίζει από τις πολλές μας αμαρτίες.
Όπως αν ασχολιόσουν με καμιά σκληρή δουλειά, όπου τα ρούχα σου και το σώμα σου θα βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θα χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα για να καθαριστής καλά, κι εσύ και το σώμα σου και τα ρούχα σου,
κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός χρησιμοποιεί την αρρώστια σαν ευεργετικό καθαρισμό της ψυχής, για να την προετοιμάσει για τη Βασιλεία των ουρανών».
Οι απαντήσεις του μ’ εκνεύριζαν ακόμη περισσότερο και βλαστημούσα θεούς και δαίμονες. Δυστυχώς οι αντιδράσεις μου ήσαν αρνητικές, με το να φωνάζω: «-Δεν υπάρχει Θεός. Δεν πιστεύω σε τίποτα.. Ούτε στον Θεό ούτε σ’ αυτά τα «κολοκύθια» που μού λες περί Βασιλείας του Θεού σου..» Θυμάμαι τις τελευταίες του λέξεις:
-Περίμενε και θα δεις με τα μάτια σου πώς χωρίζεται η ψυχή απ’ το σώμα ενός Χριστιανού που Πιστεύει. Είμαι αμαρτωλός, αλλά το έλεός Του θα με σώσει. Περίμενε, θα δεις και θα Πιστέψεις!
Και η μέρα αυτή έφθασε. Από το νοσοκομείο θέλησαν να βάλουν ένα «παραβάν», όπως ήταν καθήκον τους, αλλά εγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς είπα
«όχι, γιατί θέλω να δω πώς αυτός ο γέρος θα πεθάνει!!».
Τον έβλεπα λοιπόν να Δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Πότε έλεγε κάποια «Χαίρε» για την Παναγία, που αργότερα έμαθα ότι λέγονται «Χαιρετισμοί». Κατόπιν σιγοέψαλλε το «Θεοτόκε Παρθένε», το «Από των πολλών μου αμαρτιών..», το «Άξιον εστί», κάνοντας συγχρόνως και πολλές φορές το σημείο του Σταυρού. Σήκωσε κάποια στιγμή τα χέρια του και είπε: «Καλώς τον Άγγελό μου! Σ΄ ευχαριστώ, που ήλθες με τόση λαμπρά συνοδεία να παραλάβεις την ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ!..Σ’ ευχαριστώ!..» Ανασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τα χέρια του ψηλά, έκαμε το σημείο του Σταυρού, Σταύρωσε τα χεράκια του στο στήθος του και εκοιμήθη!
Ξαφνικά το δωμάτιο πλημμύρισε από Φως, λες και μπήκαν μέσα δέκα ήλιοι και περισσότεροι, τόσο πολύ Φωτίστηκε το δωμάτιο! Ναι, εγώ ο άπιστος, ο άθεος, ο υλιστής, ο «ξιπασμένος», ομολογώ ότι όχι μόνον έλαμψε το δωμάτιο άλλα και μια ωραιότατη μυρωδιά απλώθηκε σ’ αυτό, ακόμη και σε ολόκληρο τον διάδρομο, και μάλιστα όσοι ήσαν ξυπνητοί και μπορούσαν, έτρεχαν εδώ κι εκεί, για να διαπιστώσουν από που ήρχετο η παράξενη αυτή μυρωδιά. Έτσι, Πάτερ μου, Πίστεψα, γι’ αυτό και φώναξα για Εξομολόγο ύστερα από τρεις ημέρες. Την άλλη μέρα όμως, τα ‘βαλα με τους δικούς μου, την μάνα μου και τον πατέρα μου, ύστερα με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, με τη γυναίκα μου, με τους συγγενείς και τους φίλους, και τους φώναζα και τους έλεγα:
– Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους; Γιατί δεν με οδηγήσατε ποτέ στην Εκκλησία; Γιατί δεν μου είπατε ότι υπάρχει Θεός και υπάρχει και θάνατος και κάποτε αυτή η ψυχή θα χωρισθεί από το σώμα για να δώσει τον λόγο της; Γιατί με σπρώξατε με την συμπεριφορά σας στην αθεΐα και στον μαρξισμό; Εσείς με μάθατε να βλαστημώ, να κλέβω, να απατώ, να θυμώνω, να πεισμώνω, να λέω χιλιάδες ψέματα, να αδικώ, να πορνεύω.. Εσείς με μάθατε να είμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος και κακός. Γιατί δεν μου διδάξατε την αρετή; Γιατί δεν μου διδάξατε την αγάπη; Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Χριστό; Γιατί;.. Από αυτή τη στιγμή μέχρι που να πεθάνω, θα μου μιλάτε μόνο για τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους, τους Αγίους. Για τίποτε άλλο. Ήρχοντο οι δικοί μου, οι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και τους ρωτούσα τον καθένα χωριστά ή όλους μαζί: «-Έχετε να μου πείτε κάτι σημαντικό για τον Θεό; διότι Αυτόν θα συναντήσω! Λέγετε.. Εάν δεν ξέρετε, να μάθετε. Οι μέρες περνάνε κι εγώ θα φύγω. Και σ’ ένα – δυο επισκέπτες:
«- Αν δεν ξέρεις ή αν δεν Πιστεύεις, να φύγεις!..»
Τώρα Πιστεύω με όλη μου την καρδιά, και θέλω να Εξομολογηθώ όλες τις αμαρτίες μου από μικρό παιδί..»
Ήτο σταθερός και αμείλικτος με το παλαιό εαυτό του ο Ξενοφών. Και το Έλεος του Θεού ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο!
Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, Κοινώνησε δυο-τρεις φορές και υστέρα από πάλη μερικών ημερών με τον καρκίνο, έφυγε εν πλήρη Μετάνοια, με ζέουσα την Πίστη, Ειρηνικά, Οσιακά, Δοξολογώντας κι’ αυτός τον Θεό.
Του Πρωτ. Στέφανου Αναγνωστοπούλου
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η τέλεια εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού —αυτή είναι η Αγία Ταπείνωση.
Η τέλεια υπακοή στον Θεό χωρίς αντίρρηση, χωρίς αντίδραση, έστω κι αν ορισμένα πράγματα φαίνονται δύσκολα και παράλογα.
Το άφημα στα χέρια του Θεού.
Αυτή είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό. Αυτή είναι η Αγία Ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά Θεάνθρωπο.
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
σ.σ. Η ελληνική κοινωνία οφείλει να επιστρέψει ένα ελάχιστο στον π. Αντώνιο από τα τόσα που της έχει προσφέρει μέσα από το έργο του, τώρα που έχει ανάγκη. Θέλουμε τον π. Αντώνιο ελεύθερο για να αγωνιστεί για το δίκιο της Κιβωτού που είναι και δίκιο όλων μας. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ που ακολουθούν.
Στο βίντεο αυτό ο π. Αντώνιος μιλά μαζί με τον π.Ευάγγελο. Σήμερα περνά μια δύσκολη δοκιμασία — όπως και οι συνεργάτες του, άνθρωποι που για χρόνια στάθηκαν δίπλα σε παραμελημενα παιδιά και στην κοινωνία που ήθελε συμπόνια.
Τώρα χρειάζονται εκείνοι τη δική μας στήριξη. Για να μπορέσουν να καλύψουν την εξοντωτικη ποινή που τους έχει επιβληθεί και να σταθούν όρθιοι και να μην βρεθούν σαν κοινοί εγκληματίες στην φυλακή ζητούν τη βοήθειά μας με αξιοπρέπεια.
Αν νιώθετε ότι θέλετε να βοηθήσετε, αυτή είναι η στιγμή.
Δείτε το βίντεο και ακούστε τον ίδιο.
https://youtu.be/Xc9GI0LZQwE?si=Ehu20w8Bn5uyRpAr
Οι λογαριασμοί ακολουθούν… 1) Τράπεζα Πειραιώς:
GR0801721490005149115161093
Δικαιούχος η σύζυγος του π.Αντωνίου :
Σταματία Γεωργαντή του Μιχαήλ.
(Stamatia Georgadi)
2) Τράπεζα Eurobank:
GR5702601780000880201153174
Δικαιούχος ο Sallita Panipal του Yousif
(Αναστάσης)
3) Τράπεζα Eurobank:
GR5902601840000770100580892
Δικαιούχος ο Πασχάλης Σκορδάς του Σωτηρίου
(Paschalis Skordas)
Υ.Γ. Μετά τη δωρεά του όποιου ποσού, θα πρέπει να δηλώσετε λογιστικά, ότι πρόκειται για 《χρηματική δωρεά》, αλλιώς να καταγράψετε το ονοματεπώνυμο, Α.Φ.Μ. και τηλεφωνικό αριθμό και να προωθήσετε τα στοιχεία σας στο email:
stamgeo98@gmail.com
1η επισήμανση: Δίνονται 3 λογαριασμοί και όχι ένας (του π.Αντωνίου) διότι ο κάθε ένας πρέπει να πληρώσει την δική του εξαγορά της ποινής. 2η επισήμανση: Τα ακριβή πόσα δεν είναι ακόμα γνωστά από το ΕΦΕΤΕΙΟ. Ακόμα και οι δικηγόροι δεν μπορούν να μας κατατοπίσουν επαρκώς. Πιθανότατα να είναι διαφορετικά ποσά αν δοθούν εφάπαξ ή με δόσεις.Την Τρίτη τα ακριβή ποσά θα ξεκαθαριστούν πλήρως από το ΕΦΕΤΕΙΟ.. 3η επισήμανση: Για δωρεές από το εξωτερικό, ας μας στείλουν προσωπικό μήνυμα γιατί η διαδικασία είναι λίγο πιο περίπλοκη… 4η επισήμανση: Η κάθε δωρεά φορολογείται με την νόμιμη επιβάρυνση.Ο φόρος επιβαρύνει τον αποδέκτη της δωρεάς… 5η επισήμανση: Από την στιγμή που θα μαζευτούν τα αναγκαία ποσά θα υπάρχει ενδελεχή ενημέρωση… 6η επισήμανση: Από τους παραπάνω λογαριασμούς ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι δεσμευμένος…Σας Ευχαριστούμε από καρδιάς για την όλη συμπαράσταση και την εκ των προτέρων ανταπόκρισή σας.
Ο Θεός να σας ευλογεί και να σας προστατεύει.
Με αγάπη Χριστού,
π.Αντώνιος Παπανικολάου – Σταματία Γεωργαντή
Μιχάλης Αντωνιάδης
Στόμα που συνεχώς Ευχαριστεί το Θεό, δέχεται την Ευλογία του, και καρδιά που έχει μόνιμα την Ευχαριστία, δέχεται συνεχώς αύξηση της Χάρης.
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Εκοιμήθη ο Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος. Σε ηλικία 96 ετών εκοιμήθη (χθες )
Καθαρά Τρίτη 24 Φεβρουαρίου,
ο Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Πάτρα. Ιερέας με μακρά Πνευματική διαδρομή και συγγραφικό έργο, αφήνει έντονο αποτύπωμα στην Εκκλησιαστική ζωή.
Εκοιμήθη, σήμερα Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου, ο Π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος σε ηλικία 96 ετών. Ο π. Στέφανος γεννήθηκε στη Δράμα της Μακεδονίας το 1930 από Έλληνα πατέρα και Ρουμάνα μητέρα.
Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη Δράμα, περνώντας τα παιδικά του χρόνια με φτώχεια και πολλές στερήσεις. Υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό για 30 μήνες ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Μετά τη θητεία του εργάστηκε ως λογιστής. Το 1957 νυμφεύθηκε την Ελένη Λιασκοπούλου (μετέπειτα Μοναχή Εφραιμία) από τη Θεσσαλονίκη, με την οποία απέκτησαν 7 παιδιά. 6 κορίτσια και 1 αγόρι. Απορρίπτοντας σημαντική υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία στην κλασική φωνητική μουσική, και έχοντας Ιερατική κλήση, εισήλθε το έτος 1958 στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης. Στις 22 Αυγούστου 1959 χειροτονείται Διάκονος και στις 26 Μαρτίου 1961 Πρεσβύτερος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, ενώ τοποθετείται Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Ευόσμου. Το 1973 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1962 συνδέθηκε Πνευματικά με τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη-Αριζονίτη, σύνδεσμος που απετέλεσε ορόσημο στη ζωή του. Υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, στους Ιερούς Ναούς Αγίου Βασιλείου Πειραιώς και στον Ιδρυματικό Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης Κερατσινίου, επί μακαριστών Μητροπολιτών Πειραιώς, Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη και Καλλινίκου Καρούσου, από τον οποίο έλαβε το Οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, ενώ διέμεναν με την οικογένειά του, αρχικά στο Πέραμα και στη συνέχεια στην Αμφιάλη Κερατσινίου.
Κατά την Ιερατική του πορεία Εξομολόγησε χιλιάδες Χριστιανών, κήρυξε τον Θείο λόγο, υπήρξε Πνευματικός Πατέρας γυναικείων Αδελφοτήτων, ενώ συνέγραψε δεκάδες βιβλία Θεολογικού περιεχομένου. Ο Π.Στέφανος εκάρη Μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλλου Αγίου Όρους, επίσης Πνευματικό τέκνο του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου-Αριζονίτου.
Τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Πάτρα, φιλοξενούμενος από Πνευματικά του τέκνα. Εκοιμήθη στην Πάτρα την Καθαρά Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 96 ετών. Είναι ένας σύγχρονος νηπτικός Πατέρας της Εκκλησίας μας.
Το Λείψανο του Σεβαστού Πατρός Στεφάνου Αναγνωστοπουλου θα βρίσκεται στον ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου από τις 11:00πμ έως τις 13:00μμ σήμερα Τρίτη και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στην Αγία Βαρβάρας Αμφιάλης.
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
