Όταν η Ταπείνωση δοκιμάζετε, η αλήθεια μιλά.
Ο Θεός επιτρέπει πολλές φορές να συμβαίνουν κάποια πράγματα για να πέφτουν οι μάσκες και να αποκαλύπτεται η πραγματικότητα. Και ίσως τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε καθαρά. Όχι από θυμό. Όχι από εμπάθεια. Αλλά από αγάπη για έναν Γέροντα που έδωσε ολόκληρη τη ζωή του στον Άγιο Γεράσιμο.
Το ζήτημά μας δεν είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται σήμερα στο Μοναστήρι. Δεν τον γνωρίζουμε και δεν θα τον κρίνουμε χωρίς να τον γνωρίζουμε. Το «προς το παρόν», όμως, γεννά ένα απλό και δύσκολο ερώτημα: επιθυμία του Μακαριστού Γέροντα Χρυσοστόμου, ΠΡΩΤΑ Ο ίδιος, δημόσια και επανειλημμένα, ακόμη και σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις, μιλούσε για τον Πατέρα Κυριακό. Τον άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στο Μοναστήρι, που στάθηκε δίπλα στον Γέροντά του, που υπηρέτησε με υπακοή και Ταπείνωση.
Και ο Γέροντας έλεγε:
«Μου τον έστειλε ο Θεός». Δεν το είπε κρυφά. Δεν το είπε μία φορά. Το είπε Δημόσια. Και μιλούσε για εκείνον ως τον άνθρωπο που θα συνέχιζε το έργο του. Κι όμως, σήμερα ο Πατέρας Κυριακός απομακρύνεται. Πάτησαν πάνω στην Ταπείνωσή του. Πάνω στη σιωπή ενός ανθρώπου που έμαθε να υπηρετεί και όχι να διεκδικεί. Πάνω στην υπακοή ενός ανθρώπου που δεν έβαλε τον εαυτό του πάνω από το Μοναστήρι. Και αυτό είναι ίσως το πιο οδυνηρό. Γιατί η Χριστιανική υπακοή δεν είναι άδεια για να παραμερίζουμε τον Ταπεινό. Η Ταπείνωση δεν είναι αδυναμία. Και η σιωπή δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν έχει συνείδηση. Είναι προτιμότερη η στεγνή αλήθεια από την αγαπολογία και από μια υπακοή χωρίς διάκριση. Και ας τελειώνουμε και με τις δικαιολογίες.
Στην αρχή ακούσαμε ότι το Μοναστήρι κινδυνεύει από Άραβες και Παλαιστινίους.
Ύστερα ακούσαμε για οικονομικούς λόγους, για έλεγχο και για την ανάγκη να απομακρυνθούν οι Μοναχοί «προς το παρόν».
Και τώρα μας λένε να έχουμε εμπιστοσύνη. Έχουμε. Στον Θεό. Στον Άγιο Γεράσιμο. Και στον Μακαριστό Γέροντά μας. Αλλά εμπιστοσύνη στον Θεό δεν σημαίνει να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε όσα βλέπουμε.
Ο Γέροντας Χρυσόστομος, δεν έβλεπε φυλές, καταγωγές και Θρησκευτικές ταμπέλες. Έβλεπε ανθρώπους. «Αγάπη, παιδιά μου, αγάπη όπως ο Χριστός. Αγάπη θα δώσετε, αγάπη θα πάρετε». Αυτό έλεγε. Αυτό έζησε. Και γι’ αυτό ας είμαστε προσεκτικοί όταν μιλούμε για υπακοή, θεσμούς και αποφάσεις. Ακόμη και στην ιστορία του Χριστού βλέπουμε ότι η αλήθεια Του δεν έγινε αποδεκτή από όλους τους θρησκευτικούς άρχοντες της εποχής Του, ενώ η Σταύρωση πραγματοποιήθηκε από τη Ρωμαϊκή εξουσία. Κι όμως, ο Ιωσήφ από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος στάθηκαν με Σεβασμό απέναντι στο νεκρό σώμα του Κυρίου.
Ο Σεβασμός φαίνεται ιδιαίτερα όταν ο άλλος δεν μπορεί πλέον να μιλήσει για τον εαυτό του. Και ο Γέροντάς μας πλέον δεν μπορεί να μιλήσει με τη φωνή του. Αλλά μιλούν τα έργα του. Μιλά η ζωή του. Μιλούν οι επιθυμίες που εξέφρασε. Μιλά το Μοναστήρι που δημιούργησε και υπηρέτησε. Και ούτε αυτό μπορούμε να προσπεράσουμε: Σεβαστήτε την επιθυμία του για τον τόπο της Ταφής του. Ένας άνθρωπος που έδωσε ολόκληρη τη ζωή του στον Άγιο Γεράσιμο, που όταν πήγε εκεί δεν είχε ούτε τα στοιχειώδη, που με Προσευχή, κόπο και θυσίες δημιούργησε έναν τόπο ζωντανής μαρτυρίας, επέστρεψε από την Αθήνα μέσα σε κιβώτιο. Άξιζε περισσότερη φροντίδα; Άξιζε περισσότερη τιμή; Άξιζε να γίνει σεβαστή η τελευταία του επιθυμία. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι σεβασμός στον νεκρό και σεβασμός στην ιστορία.
Ο Άγιος Γεράσιμος δεν είναι ιδιοκτησία ανθρώπων. Είναι τόπος της Εκκλησίας. Αλλά η ιστορία αυτού του Μοναστηριού είναι άρρηκτα δεμένη με τον Μακαριστό Γέροντα Χρυσόστομο, με την Προσευχή του, τον ιδρώτα του, τις θυσίες του και την αγάπη του για τον Άγιό του.
Άνθρωπος που έχει ζήσει με υπακοή και Ταπείνωση, μπορεί να σωπαίνει.
Η αλήθεια δεν σωπαίνει για πάντα. Αγαπάμε τον Γέροντα ξέρουμε την απόφαση για να μας το αποδείξει, Η μυρωδιά του είναι ακόμη εκεί. Στα λουλούδια του. Στα ζώα του. Στις αυλές του. Στις πέτρες του. Στους ανθρώπους που αγάπησε. Ο Γέροντας Κοιμήθηκε. Η μνήμη του ΥΠΑΡΧΕΙ. Οι κόποι του ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Η αγάπη του ΥΠΑΡΧΕΙ. Και εμείς πιστεύουμε ότι, με τον τρόπο που ο Θεός γνωρίζει, η Πνευματική του παρουσία παραμένει ζωντανή στον τόπο που αγάπησε. Γι’ αυτό δεν θα φωνάξουμε άλλο. Δεν θα μισήσουμε. Δεν θα καταδικάσουμε κανέναν. Θα περιμένουμε. Ευχόμαστε ειλικρινά να έχουμε εμείς το λάθος. Και αν έχουμε άδικο, θα το παραδεχτούμε. Αλλά ας έχουμε όλοι λίγο φόβο Θεού. Γιατί άλλα είναι τα σχέδια των ανθρώπων και άλλα τα σχέδια του Θεού. Και κάποτε, όταν όλα όσα σήμερα φαίνονται μπερδεμένα θα έχουν πάρει τη θέση τους, θα φανεί ποιος σεβάστηκε την αλήθεια, ποιος σεβάστηκε την επιθυμία ενός Πνευματικού Πατέρα και ποιος απλώς περίμενε να κλείσουν τα μάτια του για να θεωρήσει ότι τελείωσε η ιστορία. Ο Γέροντας Χρυσόστομος μπορεί να Κοιμήθηκε. Αλλά το έργο του ΆΓΡΥΠΝΟ. Η αγάπη του ΆΓΡΥΠΝΗ. Η Προσευχή του ΆΓΡΥΠΝΗ.. Και ο Άγιος Γεράσιμος γνωρίζει. Οψόμεθα εις Φιλίππους.
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
