Αίμα και νερό ανέβλυσαν από την πληγή της Εικόνας,

Δεν περιγράφεται ο τρόμος που προκλήθηκε στους Εβραίους!

Στην πόλη της Βηρυτού ζούσε κάποτε ένας Χριστιανός σ’ ένα σπίτι το οποίο νοίκιαζε.  Όταν έφυγε απ’ αυτό το σπίτι οριστικά, ξέχασε εκεί μια Εικόνα του Σωτήρα.  Ύστερα μετακόμισε στο ίδιο σπίτι ένας Εβραίος.  Στη Βηρυτό υπήρχαν πολλοί Εβραίοι που έτρεφαν ιδιαίτερα πικρά αισθήματα για τη Χριστιανική Πίστη.     Έτσι, λοιπόν, όταν βρέθηκε η Εικόνα στο σπίτι, οι Εβραίοι τη μετέφε­ραν εκεί όπου συνάζονταν και άρχισαν να τη χλευάζουν όπως και οι πρόγονοί τους είχαν άλλοτε χλευάσει τον ίδιο τον ζωντανό Σωτήρα. Επίσης έκαναν στην Εικόνα ό,τι και οι πρόγονοί τους είχαν κάνει στον Σωτήρα: τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια με καρφιά, άλειψαν με ξίδι τα χείλη της Εικόνας· μυκτήρισαν με κάθε δυνατό τρόπο την Εικόνα του Σωτήρα.  Τέλος, κάποιος απ’ αυτούς πήρε μια λόγχη και κτύπησε την Αγία Εικόνα κάτω απ’ το πλευρό.

Τότε – ω του Θαύματος! – αίμα και νερό ανέβλυσαν από την πληγή της Εικόνας, ακριβώς όπως και απ’ το ζωντανό σώμα τού Εσταυρωμένου Κυρίου.  Δεν περιγράφεται ο τρόμος που προκλήθηκε στους Εβραίους!

Ωστόσο έφεραν γρήγορα ένα δοχείο και μάζεψαν εκεί μέσα το αίμα και ύστερα έφεραν πολλούς αρρώστους, τυφλούς, κωφούς, χωλούς και δαιμονισμένους για να Θεραπευθούν απ’ την Εικόνα. Μόλις οι Εβραίοι έχριαν με το αίμα τους αρρώστους αυτοί Θεραπεύονταν.

Όλη η πόλη συγκεντρώθηκε εκεί για να δει το Θαύμα και όλοι Δόξαζαν τον Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό· όλοι οι Εβραίοι σ’ εκείνη την πόλη μεταστράφηκαν και Πίστεψαν στον ζωντανό και ζωοδότη Κύριο Ιησού Χριστό.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Οκτώβριος, εκδ. Άθως, σ. 131-132)

        Μιχάλης Αντωνιάδης  

read more ►

Εκείνος που φροντίζει να σώσει έναν αμελή αδελφό,

  

Εκείνος που φροντίζει να σώσει έναν αμελή αδελφό και να τον

αρπάξει από το στόμα του διαβόλου, μιμείται όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, Τον Θεό..Τι θα μπορούσε να εξισωθεί μ' αυτό το έργο;

Από όλα τα κατορθώματα είναι το μεγαλύτερο, όλης της αρετής το αποκορύφωμα..

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!         Μιχάλης Αντωνιάδης

 

 

read more ►

Διδακτικό, από τον Θεό για Μετάνοια και καλλιέργεια της ψυχής μας,

 

Έχασες τον Παράδεισο, γιατί σπαταλούσες τον καιρό σου με τους νεκροζώντανους. Μια Χριστιανή κοπέλα από την Αθήνα, πριν μερικά χρόνια , βρέθηκε μπροστά σ’ ένα δίλημμα.

Μίσησε ο κακός την σωφροσύνη της και της έβαλε σκέψεις ότι θα ‘πρεπε να παρεκκλίνει έστω και λίγο από τον δρόμο του Θεού για να επιτύχει την αποκατάστασή της. Πάλευε λοιπόν η συνείδησή της με την ολιγοπιστία της. Τότε την λυπήθηκε ο φιλανθρωπότατος Χριστός μας και την στερέωσε στην αρετή μ’ ένα όνειρο συγκλονιστικά διδακτικό. Ένα όνειρο μέσα από το οποίο πέρασε ένα μήνυμα του Θεού, μια σοβαρή προειδοποίηση όχι μόνο για εκείνην αλλά και για όλους.            Το διηγήθηκε στον σεβαστό Πνευματικό της και σε Πνευματικές αδελφές της, για να τις ωφελήσει.                 Είπε τα εξής:

«Είδα ότι βρισκόμουν σ’ έναν υπόγειο χώρο , σαν αυτούς που είναι κάτω από την Ομόνοια, όπου περνούν τα τραίνα, αλλά υπήρχε ημίφως. Μέσα σ’ αυτόν τον χώρο εκινούντο δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Οι μεν περπατούσαν, αλλά ήταν ανέκφραστοι , 

με απλανές βλέμμα , χωρίς να έχουν αίσθηση χώρου και χρόνου. Ήταν σαν κινούμενοι νεκροί, νεκροζώντανοι. 

Οι δε ήταν φυσιολογικοί,  ζωντανοί άνθρωποι σαν κι εμένα,

 και είχαμε συγκεντρωθεί όλοι μαζί σ’ ένα μέρος.

Τότε ανάμεσά μας παρουσιάστηκε ένας Φωτόμορφος άνδρας με Θεία Όψι και μας είπε δείχνοντάς μας με το χέρι του μια διέξοδο, που έμοιαζε με πύλη, έξω από την οποία φαινόταν να υπάρχει άπλετο Φως.

– Προσέξτε! Για να βγήτε απ’ αυτό το μισοσκόταδο προς το Φως, πρέπει, όταν ακούσετε μια καμπάνα που θα χτυπήσει, να τρέξετε να προλάβετε να βγείτε έξω από εκείνη την πύλη, διότι αν δεν προλάβετε, θα μείνετε για πάντα εδώ μέσα!

Εγώ άρχισα να αγωνιώ αν θα άκουγα την καμπάνα. Για μια στιγμή ίσα που την άκουσα απόμακρα..

Άρχισα να τρέχω προς την πύλη, αλλά άλλοι είχαν τρέξει πρωτύτερα και έβγαιναν προς το Φως. Όταν πλησίασα κι εγώ, ίσα που πρόλαβα κι έβγαλα το σώμα μου και η πόρτα άρχισε να κλείνει!

Άρχισα και φώναζα σε βοήθεια τον Θεό μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Τότε παρουσιάστηκε ο Θείος αυτός άνδρας και με τράβηξε προς το Φως, ενώ η πόρτα έκλεινε σαν αυτόματη, αγγίζοντας τα πόδια μου. Ίσα που μπόρεσα να γλυτώσω! Τότε όμως, όλοι που βγήκαμε προς το Φως, αντικρύσαμε ένα τραγικό θέαμα.

Ενώ οι νεκροζώντανοι περιφέρονταν ακόμα στο μισοσκόταδο, χωρίς να έχουν πάρει είδηση τίποτε από όλα αυτά που συνέβησαν γύρω τους, μέσα από τα κάγκελα της κλειστής πύλης, έκλαιγε και χτυπιόταν μια παρθένος κοπέλλα με μακρυά μαλλιά , που φορούσε λευκά. Έκλαιγε γιατί δεν πρόλαβε να βγει. Φώναζε κοιτώντας τον Θείο αυτόν άνδρα, που φαίνεται πως ήταν ο Σωτήρας Χριστός , κι έλεγε:

– Γιατί, γιατί Θεέ μου, εγώ δεν βγήκα προς το Φως; Γιατί δεν πρόφτασα; Δεν είμαι κακή, είμαι αγνή. Γιατί;..

Και τότε Εκείνος της είπε:

– Ναι, είσαι αγνή. Αλλά την ζωή σου την πέρασες απορροφημένη με τους νεκροζώντανους. Γι’ αυτό δεν άκουσες την καμπάνα να βγεις προς το “Φως”!

Τόσο πολύ συγκλόνισε αυτό το μήνυμα του Θεού την κοπέλλα, ώστε συνέχισε την ζωή της Θεοσέβειας και της αρετής με μεγαλύτερη συνέπεια. Σε λίγο ο Θεός την αξίωσε να αποκτήσει μια Ευλογημένη οικογένεια.

Το θέμα όμως είναι γενικό. Ας αναλογιστεί ο καθένας πόσο χρόνο χάνει με τις ματαιοδοξίες του κόσμου τούτου και τους “νεκροζώντανους” της κοινωνίας (δηλαδή τους ανθρώπους που είναι προσκολλημένοι στην ύλη και την αμαρτία),ώστε να φεύγει ο πολύτιμος χρόνος της ζωής, που μας δόθηκε από τον Θεό για Μετάνοια και καλλιέργεια της ψυχής μας, με αδιαφορία και χλιαρότητα.

Άλλωστε , έχει πει ο Κύριος μέσα στην Αγία Γραφή “.. ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου”. (Αποκ. Γ΄, 16 )

Από το βιβλίο: «Μηνύματα από τον Ουρανό»

Έκδοσις Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας.         

  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Να λες τους Χαιρετισμούς τής Παναγίας,

 

  Παιδί μου, γαντζώσου από την Παναγία και θα με θυμηθείς!!

Να λες τους Χαιρετισμούς τής Παναγίας στο δρόμο, και το “Θεοτόκε Παρθένε” δεν θα το αφήνεις από το στόμα σου. 

Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!       Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ό Θεός για το καλό μας φρο­ντίζει πάντα,

 Ήρθε κάποιος στο Καλύβι και μού είπε:   «Γιατί οί Καλόγεροι πηγαίνουν στους γιατρούς και δέν τους βοηθάει ό Χριστός τους και ή Παναγία τους νά γίνουν καλά;». 

«Αυτήν τήν ερώτηση, τού λέω, μού τήν έκανε και ένας Εβραίος γιατρός». «Αυτός δέν είναι Εβραίος», μού λέει ένας πού ήταν μαζί του. «Δέν έχει σημασία πού δέν είναι Εβραίος, τού λέω. Αυτή ή ερώ­τηση Εβραίου είναι. Και θά σας πώ τήν απάντηση πού έδωσα στον Εβραίο, αφού είναι όμοια ή περίπτωση. Έσύ, σαν Εβραίος πού είσαι, του είπα, έπρεπε να ξέρης άπ” έξω την Παλαιά Διαθήκη. Εκεί στον Προφήτη Ησαΐα αναφέ­ρει ότι ό Θεός χάρισε στον Βασιλιά Έζεκία, επειδή ήταν πολύ καλός, ακόμη δεκαπέντε χρόνια ζωής. Έστειλε τόν Προφήτη Ησαΐα και είπε στον Βασιλιά: Ό Θεός σού χα­ρίζει ακόμη δεκαπέντε χρόνια ζωής, γιατί διέλυσες τά άλση των ειδωλολατρών. Και γιά τήν πληγή σου – ο Βασιλιάς είχε και μιά πληγή – είπε ό Θεός νά βάλης επάνω μιά τσαπέλλα σύκα, καί θά γίνης καλά! Άφού ό Θεός τού χάρισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, δέν μπορούσε νά Θεραπεύση καί εκείνη τήν πληγή; Εκείνη όμως γιατρευόταν με μιά τσαπέλλα σύκα». Πράγματα πού γίνονται άπό τους ανθρώ­πους νά μήν τά ζητάμε άπό τόν Θεό. Νά Ταπεινωνώμαστε στους ανθρώπους καί νά ζητάμε τήν βοήθεια τους.

Μέχρις ενός σημείου θά ένεργήση ό άνθρωπος ανθρω­πίνως καί μετά θά άφεθή στον Θεό. Είναι εγωιστικό νά προσπαθή νά βοηθήση κανείς σε κάτι πού δέν γίνεται ανθρωπίνως. Σέ πολλές περιπτώσεις πού επιμένει ό άνθρω­πος νά βοηθήση, βλέπω ότι είναι άπό ενέργεια του πει­ρασμού, γιά νά τόν άχρηστέψη. Έγώ, όταν βλέπω ότι δέν βοηθιέται μιά κατάσταση ανθρωπίνως – λίγο-πολύ κα­ταλαβαίνω μέχρι ποιο σημείο μπορεί νά βοηθήση ό άνθρω­πος καί άπό ποιο σημείο καί μετά πρέπει νά τ’ άφήση στον Θεό -, τότε υψώνω τά χέρια στον Θεό, ανάβω καί δυο λα­μπάδες, αφήνω το πρόβλημα στον Θεό καί αμέσως τα­κτοποιείται. Ό Θεός ξέρει ότι δέν το κάνω άπό τεμπελιά.

Γι’ αυτό, όταν μας ζητούν βοήθεια, πρέπει νά διακρίνου­με καί νά βοηθούμε σέ όσα μπορούμε. Σέ όσα όμως δέν μπο­ρούμε, νά βοηθούμε έστω με μιά Ευχή ή μέ το νά τά αναθέ­τουμε μόνο στον Θεό· καί αυτό είναι μιά μυστική Προσευχή.

Ό Θεός είναι φύσει αγαθός και για το καλό μας φρο­ντίζει πάντα, και όταν του ζητήσουμε κάτι, θα μας το δώση, εάν είναι γιά το καλό μας. Ό,τι είναι απαραίτητο γιά την σωτηρία της ψυχής μας καί γιά τήν σωματική μας συντήρηση, ό Θεός θά μας το δώση πλουσιοπάροχα καί θά έχουμε τήν Ευλογία Του. Ο,τι μας στερεί, είτε γιά νά μας δοκιμάση είτε γιά νά μας προφύλαξη, όλα νά τά δε-χώμαστε με χαρά, άλλα καί νά τά μελετούμε, γιά νά ωφε­λούμαστε. Ξέρει πότε καί πώς νά οίκονομάη το πλάσμα Του. Βοηθάει με τον τρόπο Του τήν ώρα πού χρειάζεται. Πολλές φορές όμως τό αδύνατο πλάσμα Του αδημονεί, γιατί τό θέλει εκείνη τήν ώρα πού τό ζητάει, σάν τό μι­κρό παιδί πού ζητάει τό κουλούρι από τήν μάνα του άψητο καί δέν κάνει υπομονή νά ψηθή. Έμεΐς θά ζητάμε, θά κά­νουμε υπομονή καί ή Καλή μας Μητέρα ή Παναγία, όταν είναι έτοιμο, θά μάς τό δώση.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου λόγοι Β’

Πνευματική αφύπνιση     Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η Πνευματική σου εργασία,

 

Η Πνευματική σου εργασία, 

«Εάν ο εχθρός σου φέρει λογισμούς άτοπους και ενάντιους και αμέλεια στην Πνευματική σου εργασία, ή και ότι άλλο εναντίον της Σωτηρίας της ψυχής σου και της αγάπης του Χριστού και του Θείου Πόθου, με ότι συμβαίνει να βλέπεις ή να ακούς, επειδή ζεις στον κόσμο, πολέμησε τον και συ με την Σωτήρια Προσευχή,

με το "Κύριε, Ιησού Χριστέ, Ελέησον με", "Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι"». 

Όσιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!        Μιχάλης Αντωνιάδης    

read more ►

"Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με",

 

Γεροντικό: Φοβερός πόλεμος με δαιμόνια υπερηφανείας,

Διηγήθηκε Γέρων:

 «Κάποτε ήρθαν και με προσκύνησαν τα δαιμόνια, ενώ έψελνα το Χερουβικό και είχα φθάσει στο "καί τῇ ζωοποιῷ Τριάδι". Έρχονται λοιπόν πέντε δαίμονες, ένας μεγάλος αξιωματικός με πηλίκιο και κάτι σήματα δαιμονικά, γαλόνια και κέρατα που έβγαιναν δίπλα απ’ το πηλίκιο, και τέσσερις μικροί μαλλιαροί, και πέφτουν στα γόνατα μπροστά μου. Ο μεσαίος, ο αξιωματικός, είχε το ένα πόδι γονατιστό και το άλλο  μισολυγισμένο όπως οι καθολικοί και μου λέε: "Είσαι σπουδαίος Ψάλτης! Είσαι θαυμάσιος! Είσαι άφθαστος!". Είχε το κεφάλι ψηλά, ενώ οι άλλοι τέσσερις είχαν το κεφάλι κάτω. Εγώ μονολόγησα: "Τα δαιμόνια θα μου πάρουν το μυαλό. Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με. Κύριον τον Θεόν μας Προσκυνήσωμεν και Αυτώ μόνω Λατρεύσωμεν". Αμέσως έγιναν άφαντοι. Αυτά εν ριπή οφθαλμού. Εγώ αγρίεψα μέσα μου. Σκέφθηκα: "Αυτός που δεν δέχεται να Προσκυνήση τον Θεό και να πη Ελέησόν με ο Θεός, ήρθε να προσκυνήση εμένα να με κάνη συμμέτοχο στην υπερηφάνειά του; Αγρίεψα και άρχισα να λέω το "Τριάδι" του Παπανικολάου. Μόλις τελείωσα, μου λένε οι Πατέρες: "Τι Τριάδι ήταν αυτό! Πανηγύρι μας έφερες". "Ε, λέω, καμμιά φορά μας πιάνουν και τα μεράκια".

Μετά την Τράπεζα συναντώ στην αυλή ένα Μοναχό Αγιορείτη, όχι του Μοναστηριού, που ήταν παρών στην Λειτουργία. Τον χαιρέτισα και μου λέει:

― Βρε, τι ήταν αυτό σήμερα! Τι ωραία Ψαλμωδία! Μας ανέβασες στον ουρανό. Νιώσαμε Κατάνυξη.

― Όχι εγώ, ο Πατήρ τάδε, του είπα.

― Ποιος Πατήρ τάδε. Εσύ, η δική σου φωνή, και μου είπε και διάφορα επαινετικά λόγια.

Τον βάζω Μετάνοια και πάω να φύγω. Έρχεται ο σατανάς δίπλα μου· τον έβλεπα και μου λέει: "Όταν σου λέω εγώ να ακούς. Είσαι άφθαστος, εσύ έπρεπε να πάρεις δίπλωμα έξω και να είσαι δάσκαλος".

"Πίσω μου δαίμονα", λέω. Τι ήθελα να ‘ρθώ από δω να συναντήσω τον Μοναχό να ακούσω όλα αυτά.

Βγήκα έξω και κίνησα για τον κήπο. Ο διάβολος από κοντά μου. Ενώ έβλεπα, βάδιζα, δεν ξέρω πώς, πήρε το πνεύμα μου ο σατανάς και με ανέβασε ψηλά, πολύ ψηλά και έβλεπα τον κόσμο σαν μυρμήγκια κάτω.

― Εσύ δεν είσαι τυχαίος, μου έλεγε ο σατανάς, εσύ δεν ξέρεις τι κουβαλάς.

― Τι κουβαλάω, βρε σατανά, ό,τι κουβαλάς και συ κουβαλώ κι εγώ. Φύγε από κοντά μου. "Θεέ μου, βοήθησέ με". Τι είναι αυτό σήμερα. Θα μου πάρει τα μυαλά ο σατανάς. "Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με".  Άρχισα να φουσκώνω από υπερηφάνεια, αλλά είχα και λίγο επίγνωση και είπα: "Θεέ μου, δεν θέλω τέτοιες επάρσεις".

Μπαίνω στον κήπο, αυτός από κοντά. Αυτός τα δικά του, εγώ τα δικά μου. Δεν υπάρχει χειρότερο δαιμόνιο από το δαιμόνιο της υπερηφανείας. Προχώρησα πιο μέσα στον κήπο, μήπως και φύγη. Τίποτα. "Πάει", είπα, "θα δαιμονισθώ". Τότε έπεσα στα γόνατα με το Ράσο που φορούσα στην Εκκλησία, και έκλαιγα. Δεν έδινα σημασία τι μου έλεγε ο σατανάς, εγώ τα δικά μου. "Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με", δύο-δυόμισι ώρες είχα μέσα στον ήλιο. "Δεν θέλω", έλεγα, "τέτοιες επάρσεις, τέτοιους λογισμούς. Εγώ θέλω, Χριστέ μου, να σε Προσκυνώ πάνω στον Σταυρό. Εγώ είμαι ένας αμαρτωλός και τίποτα παραπάνω". Αυτός έλεγε τα δικά του. Μούσκεψε το χώμα από τα δάκρυα, σαν να είχε τρέξει βρύση. Κάποια στιγμή έφυγε εκείνο το νέφος και ο σατανάς μαζί. Κατάλαβα ότι προσγειώθηκα. Ένιωσα την ανάγκη να Προσκυνήσω τα πόδια του Εσταυρωμένου. Σηκώθηκα, ευχαρίστησα τον Κύριό μας και την Παναγία, έβαλα λίγες Μετάνοιες και έφυγα κλαίγοντας.

Έπειτα σκέφθηκα ότι, για να έρθουν να με πειράξουν τα δαιμόνια τόσες φορές, κάτι βρήκαν μέσα μου. Φαίνεται ότι "λάγκευα" προς τον εγωισμό. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή και Ταπείνωση».

Από το βιβλίο «Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»    

  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Σύνελθε, Κάνε το Σωστό,

 

Ποτέ ο διάβολος δεν αρχίζει τη μάχη από τα μεγάλα και σοβαρά αμαρτήματα. Προτιμά να αγωνιστεί, για να πείσει τον άνθρωπο να κάνει μία μικρή παράβαση σε ένα μικρό σφάλμα. Εδώ έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Ευκολότερα κανείς προχωρεί σε μία μικρή υποχώρηση. Έτσι αρχίζει το ξήλωμα και ο κατήφορος. Το μικρό οδηγεί στο μεγαλύτερο. Και σιγά-σιγά φθάνει ο άνθρωπος στην έσχατη αθλιότητα.. 

Γιατί; Γιατί δεν πρόσεξε στο πρώτο ολίσθημα. Ο Ιούδας δεν έγινε μονομιάς προδότης. Άρχισε με την κλοπή ενός μικροποσού. Προχώρησε σε μεγαλύτερο. Έγινε δέσμιος της φυλαργυρίας. Οδηγήθηκε στην προδοσία του Διδασκάλου Του. Πάντοτε η αρχή των πιο μεγάλων κακών γίνεται με τρόπο ανεπαίσθητο. 

Οι μεγάλοι διαρρήκτες ξεκίνησαν κλέβοντας ένα αυγό. Και οι μεγάλοι απατεώνες άρχισαν τη δράση τους από μερικά αθώα ψέματα. Πράγματι αυτά που φαίνονται μικρά και ασήμαντα, είναι τα πιο επικίνδυνα!

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!      Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η επόμενη βάσανος θα είναι..

Τι οσμή θα υπάρχει στην Κόλαση;

Άλλη ακόμη παίδευση στην κόλαση θα είναι ο βρώμος και η δυσωδία. Διότι εκεί θα συνάζονται όλα τα ακάθαρτα και τα βδελύγματα όλου του κόσμου.Θα είναι το αποχωρητήριον της οικουμένης.  Αλλά και από τα τόσα αθανάτως και μονίμως σαπισμένα σώματα θα βγαίνει τόση δυσωδία και μάλιστα από τους σιχαμερούς δαίμονες που θα δίνει πολύ στένωση στην όσφρηση .Τόση θα είναι βρώμα που αν ήταν βολετό να έλθει στον κόσμο ένας από τους κολασμένους θα φθειρόταν ο αέρας απ΄την δυσωδία και θα γινόταν μεγάλο θανατικό από την αποφορά και λοιμός.

Κάποτε ένας Καλόγερος παρακάλεσε τον Θεό να του δείξε που πήγε ο αδελφός του που απέθανε πριν λίγο καιρό και αν μπορεί να τονε δεί και να του μιλήσει λίγο.

Πράγματι τον επισκέφθηκε το άλλο κιόλας βράδυ και του είπε πως βρίσκεται στον άδη και σε οδύνη αμέτρητη.

-Μα πές μου σε παρακαλώ ,είναι πράγματι η κόλαση τόσο φοβερή όσο την περιγράφουν τα βιβλία τα Θεωτικά ή έτσι τα γράφουν για να μας φοβερίξουν;

Και του απαντά ο αποθαμένος: Μυριάκις περισσότερο,τόσο που δεν μπορούν όλες οι γλώσσες να διηγηθούν.

-Μπορώ έστω και για λίγο να λάβω μία μικρή δοκιμασία και πείρα από τα εκεί βασανιστήρια , να δω αν λες αλήθεια;

-Και ποια από όλες θέλεις;

-Χμμμ. Είμαι μικρόψυχος γι’αυτό καλύτερα να προτιμήσω την λιγότερο οδυνηρή.Να γευτώ για μία στιγμή την δυσωδία αν γίνεται.

Τότε τίναξε για λίγο τα ρούχα του ο κολασμένος και βγήκε μία τόση βρώμα και δυσωδία που έφυγαν όλοι οι Μοναχοί από το Μοναστήρι και μην μπορώντας να την ανεχτούν άλλο πήγανε και χτίσανε αλλού πάλι καινούργιο Μοναστήρι.

Η επόμενη βάσανος θα είναι..

(Από το βιβλίο «ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ» Μον.Αγαπίου του Κρητός)

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Εὐθύνη στοὺς ὤμους μας, ἐξ αἰτίας Αποδοχῆς καὶ μὴ ἀντίδρασης,

  Ἔχει προσφυῶς εἰπωθεῖ ἀπὸ Ἁγίους ὅτι στὴν περίπτωση ποὺ ἡ πολιτικὴ ἢ Έκκλησιαστικὴ ἡγεσία ἑνὸς λαοῦ πάρει μία δυσσεβὴ καὶ ἀντίχριστη ἀπόφαση,

 ἂν ὁ λαὸς ἀντιδράσει, τότε φέρουν μόνο οἱ ἡγεσίες τὴν Πνευματικὴ εὐθύνη καὶ ὄχι αὐτός. Ἂν ὅμως τὸ ἀποδεχθεῖ καὶ δὲν ἀντιδράσει, τότε φταίει ἐξίσου καὶ ὁ ἴδιος. 

Στὸ τρομακτικὸ σημεῖο ποὺ βρισκόμαστε, στὸν πάτο τοῦ βορβόρου καὶ πολὺ πέρα πιὰ ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ὕβρεως, τῆς βλασφημίας καὶ τῆς ἐσχάτης ἀποστασίας, καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἀναφανδὸν ἀντίχριστες πολιτικὲς καὶ Έκκλησιαστικὲς ἐξουσίες προωθοῦν (ἢ ἐγκρίνουν - τὸ ἴδιο ἀκριβῶς κάνει) τά πλέον μιαρά αίσχη, εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ σκεφτοῦμε τὸ βάρος τέτοιας εὐθύνης στοὺς ὤμους μας, ἐξ αἰτίας τῆς δικῆς μας ἀποδοχῆς καὶ μὴ ἀντίδρασης; 

Εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ ἀναλογιστοῦμε τί μπορεῖ νὰ σημαίνουν γιὰ τὶς ἀστεῖες ζωοῦλες μας ἔννοιες ὅπως ἡ «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ» ἢ ἡ «ἐνεργοποίηση τῶν Πνευματικῶν νόμων»; Εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε πόσο πολὺ ἐπιδεινώνουμε τὴν τραγικὴ θέση μας ἀπὸ τὶς ἀλλεπάλληλες εὐκαιρίες ποὺ Ἐκεῖνος μᾶς δίνει, περιμένοντας τὴν Μετάνοιά μας, ἀλλὰ ἐμεῖς προκλητικὰ τὶς πετᾶμε στὰ σκουπίδια; 

Ύπάρχει ἄραγε σημεῖο βρασμοῦ γιὰ τὶς σαπισμένες, κοιμισμένες ἢ φοβισμένες συνειδήσεις μας; Ὑπάρχει κάπου ἐλπίδα γιὰ ἕνα ἀπειροελάχιστο ἔστω σημεῖο ἀνάνηψης ἀπὸ τὸ μακροχρόνιο κῶμα;

ΚΑΛΗ ΣΑΣ HMEΡΑ!!     Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►