Τί εἶναι ὁ Παράδεισος;
Εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.
Ἅμα ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐντός του τὸν Θεό, εἶναι ἤδη στὸν Παράδεισο, γιατί ὅπου εἶναι ὁ Θεὸς ἐκεῖ εἶναι καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ καὶ ὁ Παράδεισος.
Ἀπὸ τότε ποῦ ὁ Θεὸς Λόγος κατέβηκε στὴν γῆ καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, ὁ Παράδεισος ἔγινε ἡ ἀμεσότερη πραγματικότητα γιὰ τὴν γῆ καὶ τὸν ἄνθρωπο.
Ἐπειδή, ὅπου εἶναι ὁ Χριστὸς ἐκεῖ καὶ ὁ Παράδεισος!
Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ἂγιος Παΐσιος: «Χατζήδες εἶναι αὐτοί; Σὲ μισὴ ὥρα πᾶνε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ σὲ μισὴ ὥρα γυρνάνε! Χατζήδες εἶναι;»
Εἶναι καὶ μερικοὶ ποὺ λένε: «Θὰ πάω στὴν μία Παναγία, θὰ πάω στὴν ἄλλη Παναγία!». Ἡ Παναγία εἶναι μία. Δὲν εἶναι ὅτι τὸ κάνουν ἀπὸ Εὐλάβεια, ἀλλὰ γιατὶ θέλουν νὰ βγοῦν ἔξω, νὰ ξεσκάσουν.
Ἀπὸ ἐκεῖ νὰ καταλάβης ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν ἠρεμία. Ἂν δὲν ἔχη κανεὶς Εὐλάβεια, Ταπείνωση, καὶ μέσα στο Κουβούκλιο τοῦ Παναγίου Τάφου νὰ τὸν βάλης, τίποτε δὲν θὰ δῆ. Ἐνῶ, ἂν ἔχη Εὐλάβεια, καὶ στὸν Γολγοθᾶ μπορεῖ νὰ δῆ τὸ Ἅγιο Φῶς. Κάποτε ἕνας Δόκιμος ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ ῾Αγίου Σάββα πῆγε τὸ Μέγα Σάββατο νὰ πάρη ῞Αγιο Φῶς ἀπὸ τὸν Πανάγιο Τάφο γιὰ τὸ Μοναστήρι του – ὑπάρχει συνήθεια νὰ στέλνουν τὰ γύρω Μοναστήρια Μοναχούς, γιὰ νὰ πάρουν τὸ Ἅγιο Φῶς. Αὐτὸς ἔκανε μιὰ πονηριά· ἐπειδὴ φοροῦσε Ράσα, παραμέρισε τοὺς κοσμικούς καὶ μπῆκε μπροστά. Ὕστερα, ὅταν ἦρθαν κάποιοι Κληρικοί, τὸν παραμέρισαν αὐτόν, ἐπειδὴ ἦταν κανονισμένο ποιός θὰ καθήση ἐδῶ, ποιός ἐκεῖ. Τότε τὰ ἔβαλε μὲ τὸν ἑαυτό του ὁ Δόκιμος: «Βρέ ταλαίπωρε ἁμαρτωλέ, χαμένε ἄνθρωπε, μὲ ὅλα τὰ χάλια σου προχώρησες καὶ μπροστά; Νὰ τσακιστῆς νὰ φύγης ἀπὸ ἐδῶ. Οὔτε μέσα στὸν Ναὸ δὲν εἶσαι ἄξιος νὰ μείνης». Τὰ πίστευε αὐτὰ ποὺ ἔλεγε. Βγήκε λοιπόν ἔξω ἀπὸ τὸν Ναὸ καὶ παρακαλοῦσε τὸν Χριστό: «Χριστέ μου, Σὲ παρακαλῶ, ἂς μὲ ἀνεχθῆς νὰ πάω σὲ κανένα ἄλλο Προσκύνημα». Καὶ πῆγε μετὰ πιὸ πάνω στὸν Γολγοθά. Ἐκεῖ ἐλεεινολογοῦσε πάλι τὸν ἑαυτό του: «Ακοῦς, νὰ κάνω τέτοια πονηριά! Ἐπειδὴ φοράω Ράσα, παραμέρισα ἐγώ ὁ ἐλεεινὸς τοὺς ἄλλους ποὺ εἶναι καλύτεροι ἀπὸ μένα..». Καὶ ἐνῶ ἐλεεινολογοῦσε τὸν ἑαυτό του, βγῆκε σὲ μιὰ στιγμὴ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γολγοθά, σὰν ἀστραπή, ἕνα δυνατὸ Φῶς ποὺ τὸν διέλυσε. Τότε ὁ καημένος εἶπε: «Κατέβηκε τὸ Ἅγιο Φῶς». Πῆγε, πῆρε ῞Αγιο Φῶς μὲ τὸ φαναράκι του ἀπὸ ‘κεῖ καὶ ἔφυγε.
– Γέροντα, δηλαδὴ δὲν βοηθοῦν τὰ Προσκυνήματα ποὺ γίνονται λ.χ. στοὺς Ἁγίους Τόπους;
– Κοίταξε νὰ σοῦ πῶ. Σήμερα, ἂν πᾶς, γιὰ νὰ ὠφεληθῆς λίγο, πρέπει νὰ βλαφθῆς πολὺ μέσα στὰ τραῖνα, στὰ ἀεροπλάνα, στὰ ξενοδοχεία. Ὅλα ἔχουν κοσμικοποιηθῆ. Τί θὰ ὠφεληθῆ κανείς,
ἂν πάη σὲ ἕναν Πνευματικό χῶρο καὶ δῆ καὶ μιὰ μεγάλη κοσμικὴ ἀταξία; Πρέπει νὰ εἶναι πολὺ δυνατός, γιὰ νὰ τὰ ἀξιοποιήση ὅλα πρὸς τὸ καλό. Καὶ ἐκεῖ στὰ Προσκυνήματα αὐτὸς ποὺ μιλάει καὶ ἐξηγεῖ, ὅταν πηγαίνουν μὲ γκρούπ, εἶναι καλύτερα σε μερικές περιπτώσεις νὰ μὴ μιλάη. Γιατὶ δὲν λέει μὲ Εὐλάβεια λ.χ. «αὐτὴ εἶναι ἡ Γεθσημανῆ, ἐδῶ εἶναι ὁ Πανάγιος Τάφος κ.λπ.», ἀλλὰ ἀρχίζει βρρρρ: «Ἐδῶ εἶναι αὐτό, ἐκεῖ εἶναι τὸ ἄλλο, τώρα θὰ πᾶμε στὴν Βηθλεέμ, ὅπου ἦρθαν οἱ Μάγοι ἀπὸ τὴν Περσία», καὶ σιγά-σιγά πάει τοὺς Προσκυνητές στό.. Κουβέιτ! Ἔτσι δὲν ἀφήνει καὶ ἕναν ποὺ διάβασε ᾿Αγία Γραφὴ καὶ ξέρει ὅτι ἐδῶ εἶναι ὁ Πανάγιος Τάφος, ἐκεῖ ἡ Γεθσημανή κ.λπ. νὰ συγκεντρωθῆ καὶ νὰ Προσευχηθῆ. Αὐτὰ χρειάζονται μόνο σὲ ἕναν ποὺ δὲν διάβασε ᾿Αγία Γραφή, ἀλλὰ ὅσοι πᾶνε για Προσκύνημα στούς ᾿Αγίους Τόπους ἔχουν διαβάσει᾿Αγία Γραφή. ᾿Αντί δηλαδή νὰ βοηθηθοῦν οἱ ἄνθρωποι, ζαλίζονται. Ἐν τῷ μεταξύ φεύγουν ἀμέσως ἀπὸ τὸ ἕνα Προσκύνημα καὶ πᾶνε στὸ ἄλλο, καὶ οὔτε κᾶν ποτίζει μέσα τους αὐτὸ ποὺ ἀκοῦν. Ἄλλο εἶναι, ὅταν κανείς πηγαίνη Προσκύνημα μὲ Πνευματική συντροφιὰ καὶ Πνευματικό συνοδὸ καὶ ἔχη κάνει προηγουμένως καὶ μιὰ ἀνάλογη προετοιμασία.
Ἔλεγε μιὰ Φαρασιώτισσα ποὺ ἔμενε στὰ Γιαννιτσά: «Χατζήδες εἶναι αὐτοί; Σὲ μισὴ ὥρα πᾶνε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ σὲ μισὴ ὥρα γυρνάνε! Χατζήδες εἶναι;».
Παλιὰ οἱ καημένοι ἔμεναν στὰ Προσκυνήματα καὶ ἔκαναν Άγρυπνίες, γιὰ νὰ ὠφελοῦνται Πνευματικά, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μὴν κάνουν ἔξοδα μένοντας σὲ ξενοδοχεῖα, καὶ τὰ χρήματα τὰ ἔδιναν ἐλεημοσύνη. Καὶ ἂν κανεὶς δὲν εἶχε καμμιὰ Πνευματικὴ ἀλλοίωση, ὅταν ἐπέστρεφε, τοῦ ἔλεγαν: «Σκόρδο πῆγες, κρεμμύδι γύρισες». Ὁ Ἅγιος ᾿Αρσένιος πήγαινε κάθε δέκα χρόνια στὰ Ίεροσόλυμα καὶ βάδιζε πέντε μέρες μὲ τὰ πόδια μέχρι τὴν Μερσίνα, γιὰ νὰ πάρη τὸ καράβι. Σήμερα σπάνια νὰ βρῆς τέτοιες περιπτώσεις.
Θυμᾶμαι, εἶχε ἔρθει στὸ Καλύβι ἕνας Ρώσος ἀπὸ τὸ Βλαδιβοστόκ, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ἰαπωνία. Εἶχε τάξει νὰ πάη στοὺς Αγίους Τόπους μὲ τὰ πόδια. Ὅταν πῆγε νὰ πάρῃ Εὐλογία ἀπὸ τὸν Δεσπότη του, ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «Δὲν εἶσαι καλά, ποὺ θὰ πᾶς μὲ τὰ πόδια». Γι’ αὐτὸ πῆγε στὸ Μοναστήρι τοῦ Ζαγκόρσκ στην Μόσχα καὶ πῆρε Εὐλογία ἀπὸ ἕναν Στάρετς. Ξεκίνησε ἀπὸ ἐκεῖ τὸ Πάσχα μὲ τὰ πόδια καὶ ἔφθασε στὰ Ἱεροσόλυμα τὸν Ὀκτώβριο. Ἑβδομήντα χιλιόμετρα τὴν ἡμέρα βάδιζε. Ἦρθε μετὰ καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος μὲ τὰ πόδια καὶ θὰ ξαναπήγαινε στὰ Ἱεροσόλυμα. Εἶχε πραγματικό Θεῖο ἔρωτα. Ζοῦσε σὲ ἄλλον κόσμο. Ἤξερε λίγα Έλληνικὰ καὶ συνεννοούμασταν. «Νόμιζα, μοῦ εἶπε, ὅτι θὰ εἶναι ἐκεῖ ὁ ᾿Αντίχριστος, γιὰ νὰ μαρτυρήσω, νὰ μοῦ κόψη τὸ κεφάλι, ἀλλὰ δὲν ἦταν! Τώρα ποὺ θὰ ξαναπάω στὰ Ἱεροσόλυμα, θὰ βάλω μιὰ Μετάνοια στὸν Πανάγιο Τάφο καὶ γιὰ σένα, καὶ ἐσὺ νὰ Μνημονεύης τὸ ὄνομά μου». Σηκώθηκε ἐπάνω καὶ ἔκανε μιὰ Μετάνοια, γιὰ νὰ μοῦ δείξη πῶς θὰ κάνη, καὶ χτύπησε το κεφάλι του πάνω σὲ μιὰ πέτρα. Ἔβλεπες μια φλόγα μέσα του.
Ἐνῶ ἄλλοι, ἔτσι ὅπως πᾶνε στοὺς ᾿Αγίους Τόπους γιὰ τουρισμό καὶ χωρὶς Εὐλάβεια, εἶναι καλύτερα νὰ μὴν πᾶνε.
Πόσο ἔντονη εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στοὺς ῾Αγίους Τόπους! Στὸν δρόμο λ.χ. ποὺ πάει κανείς πρὸς τὸν Γολγοθᾶ αἰσθάνεται μιὰ ἀλλοίωση. Καὶ νὰ μὴν ξέρη ποῦ πηγαίνει, ἂν περπατήση ἐκεῖ, συγκλονίζεται. Ἔχει καὶ μιὰ πινακίδα ποὺ γράφει στὰ Λατινικά «via Dolorosa» (ὁδὸς Ὀδύνης). Καὶ στὸν Πανάγιο Τάφο βλέπεις διάφορους ἀνθρώπους· μιὰ ποικιλία. Ἄλλοι εἶναι Κληρικοί, ἄλλοι κοσμικοί, ἄλλοι ντυμένοι σεμνά, ἄλλοι ἄσεμνα, ἄλλοι μὲ μακριά ρούχα, ἄλλοι μὲ κοντά, ἄλλοι σχεδὸν χωρὶς ροῦχα, ἄλλοι κουρεμένοι, ἄλλοι μὲ μαλλιά μακριά..Διάφορος κόσμος, διάφορες μόδες, διάφορες φυλές, ἀπὸ διάφορα δόγματα· ἄλλος Ρωμαιοκαθολικός, ἄλλος Αρμένιος, ἀλλὰ ὅλοι πηγαίνουν καὶ Προσκυνοῦν ἐκεῖ! Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση! Εἶναι συγκινητικό. Αλλὰ πρέπει νὰ τὰ μελετά κανεὶς ὅλα αὐτὰ μὲ καλὸ λογισμό, γιὰ νὰ συγκινῆται καὶ νὰ τὸν ἀνεβάζουν Πνευματικά.
– Γέροντα, ὅταν κανεὶς δὲν ἔχῃ ἐπιθυμία νὰ πάη, εἶναι ἔλλειψη Εὐλαβείας;
– Ὄχι. Ἐγὼ δὲν ἔχω πάει οὔτε σὲ ὅλα τὰ Μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους οὔτε σὲ πολλὰ Προσκυνήματα. Δὲν πῆγα λ.χ. στὸν ῞Αγιο Ιωάννη τὸν Ρῶσο· αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι δὲν Εὐλαβοῦμαι τὸν ῞Αγιο. Καλὰ εἶναι νὰ ἔχουμε τὴν Εὐλάβεια γιὰ ἕναν ῞Αγιο σὲ ἕνα Προσκύνημα, ἀλλὰ νὰ μὴν τρέχουμε, γιὰ νὰ πᾶμε. Νὰ πηγαίνουμε, ὅταν δοθῆ κάποια εὐκαιρία ἢ ὅταν ὑπάρξη κάποιος λόγος. Σημασία ἔχει αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στὴν Σαμαρείτιδα:
«Οἱ ἀληθινοί Προσκυνηταί Προσκυνήσουσι τῷ Πατρὶ ἐν Πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ».
Πηγή: «Ἁγίου Παϊσίου του Ἁγιορείτου Λόγοι Β’ – Πνευματικὴ Ἀφύπνηση», Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, σελ. 103-106.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Το Μνημόσυνο του Αη-Γιώργη στις Καστανιές! Ένα είδος λαϊκής τέχνης, που έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα, χάρη στην δεξιοτεχνία των γνωστών καλλιτεχνών-γυναικών και εκτίθεται κάθε χρόνο στην Εκκλησία του χωριού, που γιορτάζει..
Δεν είναι κέντημα. Είναι δίσκος με κόλλυβα!!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ από το χωριό Καστανιές Έβρου! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο τάφος του Αγίου Γεωργίου στη Λήδα Ισραήλ γεμάτος Μύρο.
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη μας..
Και μη φοβάσαι όλους εκείνους που θα σπεύσουν να ‘’στην πέσουνε’’.
Όλους εκείνους που με ειρωνικά μισοχαμόγελα θα σε σχολιάσουν.
Είναι οι ίδιοι, που χρόνια τώρα, προβάλλουν στα παιδιά την κάθε λογής σαβούρα ως πρότυπο.
Είναι οι ίδιοι, που έχουν ρίξει την νέα την γενιά, στο μαύρο το σκοτάδι..
Χίλια εφτακόσια χρόνια τώρα, δυο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουνε..
Εκείνοι που στέκονται από την πλευρά του Άη-Γιώργη μας…
Και εκείνοι, που στέκονται πλάι στον Διοκλητιανό και συνεχίζουν μέχρι τα σήμερα τις σφαγές του..
Αν θες να δώσεις πρότυπο στα παιδιά, πες τους για τον Άη-Γιώργη..
23 του Απρίλη!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Άγιος Γεώργιος προστατεύει τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη της Ευβοίας.
Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης, μέσα στὴ φτώχεια καὶ τὴν ταπείνωση, 'Έψαλλε ξυπόλυτος στὸν Ναὸ τοῦ Ἅγίου Γεωργίου, ὑπομένοντας τὴν περιφρόνηση τῶν ἀνθρώπων.
Ἡ θλίψη καὶ ἡ ντροπὴ τὸν ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ σκεφθῇ νὰ παύσῃ τὴ Διακονία του, καὶ μὲ πόνο πολύ κατέφυγε στὴν Προσευχή.
Τότε, μέσα στὴ σιωπὴ τῆς νυκτός, ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἐφανερώθη ὡς ζῶσα παρουσία, γλυκεῖα καὶ παρηγορητική, καὶ τοῦ εἶπε: «ὅπως εἶσαι, παιδί μου, θέλω νὰ Ψάλλεις στὸ σπίτι μου».
Ἡ ἐμφάνισις αὐτὴ ἔλυσε τὴν ταραχὴ τῆς καρδίας του καὶ ἔδιωξε κάθε λογισμό.
Ἔτσι ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ἐνισχύθηκε καὶ συνέχισε μὲ Ταπείνωση, δείχνοντας ὅτι ὁ Θεὸς ἀναπαύεται στὴν καθαρὰ καὶ ἀπλὴ καρδιά.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ένα από τα πιο γνωστά σύγχρονα Θαύματα του Αγίου Γεωργίου συνέβη στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος στο Άγιον Όρος.
Κατά την Εορτή του Αγίου στις 23 Απριλίου, οι Μοναχοί πραγματοποιούσαν την καθιερωμένη Πανηγυρική Αγρυπνία και είχαν εκθέσει για Προσκύνηση το Ιερό Λείψανο του Αγίου, που αποτελείται από τμήμα του χεριού και της τιμίας Κάρας του Αγίου.
Κατά τη διάρκεια του Εσπερινού, οι Πατέρες παρατήρησαν ότι από το Λείψανο ανέβλυζε μια λεπτή, ευώδης μυρωδιά, ενώ εμφανίστηκε και Άγιο Μύρο. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι το Λείψανο έμοιαζε να έχει τη μορφή νωπής πληγής, σαν να ήταν ζωντανό. Οι Μοναχοί, συγκλονισμένοι, διέκοψαν την Ακολουθία και τέλεσαν την Παράκληση του Αγίου, Δοξάζοντας τον Θεό και τον Μεγαλομάρτυρα για το Θαυμαστό αυτό σημείο. Η εμπειρία αυτή παραμένει ζωντανή στις διηγήσεις των Πατέρων, που τη μοιράζονται με τους Προσκυνητές ως απόδειξη της συνεχούς παρουσίας του Αγίου.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μια συγκλονιστική Μαρτυρική σκηνή με τον Άγιο Γεώργιο
μας την περιγράφει
ο Μητρ. Λεμεσού Αθάνασιος:
Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια(που μέσα είχαν καρφιά) και του τα φόρεσαν,
έφεραν άλογα, Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα.
Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα και αυτός έπρεπε ή να τρέξει ή αν έπεφτε κάτω
θα γινόταν χίλια κομμάτια..Και λέγει ο βίος του,
“το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”. Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!
“Ο δε γενναίος Μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” -λέγει το Συναξάρι- “μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:
“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”
Είχε μπροστά του, όχι το πλήθος, όχι τα άλογα,
όχι την κακία των ανθρώπων αλλά τον ποθούμενο Κύριο. Έτρεξε δε τόσο ώστε πέρασε και τα άλογα.
Μας κάνει εντύπωση δεν λέει στον εαυτό του απλά ‘’κάνε υπομονή’’, ‘’άντεξε’’,
που στον καιρό της δοκιμασίας
κι αυτό Μαρτύριο είναι..
Λέει ‘’τρέξε’’!
Πως γίνεται να μη βλέπεις το Μαρτύριο
ως καταδίωξη και να το βλέπεις ως πορεία προς κάποιον που ποθείς; Γίνεται όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων..Όταν ο άνθρωπος σταθεί «επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς.. Ο πόνος δεν εξαφανίζεται Αλλά παύει να είναι το κέντρο. Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά..Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού τελικά να γίνεται εκείνος που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του..Μα ο πόνος θα πει κανείς! Δεν πονούσαν οι Μάρτυρες; Φυσικά και υπέφεραν,δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο. Αυτό που αλλάζει στους Μάρτυρες είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας. Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου δοκιμασία σημαίνει απώλεια, αδικία, κατάρα..Για τον Μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον..
Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθαυτό αλλά στο νόημα που δίνω σε αυτό που μου συμβαίνει. Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση..Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό την ώρα του Μαρτυρίου.Τον είχε ήδη ενώπιόν του.
Εμείς πολλές φορές περιμένουμε να είμαστε σε κατάλληλη φάση για να προσευχηθούμε, να αγωνιστούμε, να κάνουμε μια καλοσύνη..Το Μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά!
Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία ανακάλυψης της αλήθειας μου έτσι κι αλλιώς αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός μπορεί να είναι παρών μέσα της.. Και δεν είναι φυσικά ότι τότε ο πόνος εξαφανίζεται, όχι, αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο..
Οι Μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο μα αγάπησαν τον Χριστό, περισσότερο από τον πόνο. Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά για εκείνους γίνεται πορεία ή καλύτερα συνοδοιπορια..Άραγε για μας ποιά μπορεί να είναι τα «άλογα»; Είτε οι εξωτερικές πιέσεις(υποχρεώσεις, ρυθμοί, απαιτήσεις) με απλά λόγια δηλ. η ζωή που μας τραβάει μπροστά χωρίς να μας ρωτά..Οι εσωτερικές κινήσεις(φόβος, άγχος, θυμός, ανάγκη ελέγχου) που δεν μας τραβούν απ’ έξω αλλά μας σέρνουν από μέσα..
Οι προσκολλήσεις(εικόνα που θέλω να έχω, ασφάλεια, αναγνώριση).
Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος, αυτό το «γιατί σε μένα;», το «δεν είναι δίκαιο» που πολλές φορές πονά περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός..Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά. Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση! Ενώ τον σέρνουν, εκείνος λέει «τρέχε». Τα άλογα υπάρχουν, η ταχύτητα υπάρχει, ο κίνδυνος υπάρχει αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά.
Το ερώτημα για εμάς δεν είναι «Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;»(συχνά δεν σταματούν). Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση; Με σέρνουν; ή μετατρέπω το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης με την αλήθεια μου αλλά και με την Αλήθεια(Χριστό);
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη μέσα στο Μαρτύριο δεν είναι ότι απλά αντέξαμε, αλλά ότι με την Χάρη του Θεού,
δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο για την ζωή και την Όντως Ζωή!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Κάποια μέρα, όλα θα έχουν νόημα..
Προς το παρόν, γελάτε με τη σύγχιση..
Χαμογελάστε με τα δάκρυά σας και
συνεχίστε να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας, ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο..
Paulo Coelho
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!! Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου
«Τη Μεγάλη βδομάδα τον χάναμε. Εκτελούσε στην εντέλεια όλα τα Χριστιανικά του χρέη σαν πειθαρχημένος Καλόγηρος.
Μα την Κυριακή του Πάσχα, κατά το μεσημέρι ο κυρ Στέφανος ερχότανε στο καφενείο και τον έπαιρνε στο σπίτι του να φάνε το Πασχαλινό αρνί.
Κατηφορίζανε κι οι δύο το λόφο, ο ένας με σκυμμένο το κεφάλι κι ο άλλος με την αλύγιστη περπατησιά του, γιατί τα γόνατά του ήτανε ξυλιασμένα από την αρθρίτιδα.
Στο τραπέζι μοσχοβολούσε κι άχνιζε το αρνί μέσα στο ταψί· μοσχοβολούσε το τυρί του Παρνασσού, η μαρουλοσαλάτα με τον άνηθο και το κρεμμυδάκι· μοσκοβολούσανε τα πορτοκάλια και λαμποκοπούσανε μέσα στη σουπιέρα τα κόκκινα τ' αυγά. Πόσοι πειρασμοί: Μα ο Θρήσκος Παπαδιαμάντης πρώτα έκαμνε το Σταυρό του, έλεγε το «φάγονται πένητες και εμπλησθήσονται..», οι άλλοι όρθιοι γύρω Σταυροκοπιόντανε κι αυτοί κι ύστερα..
Αι, ύστερα, άμα καθόντανε στο τραπέζι, ο κυρ Στέφανος, που ήξαιρε τα συνήθεια του φίλου του, του γέμιζε μια κούπα ρετσίνα. Ο κυρ Αλέξανδρος την έπιανε με τις δυο του φούχτες (γιατί τα χέρια του τρέμανε) και την άδειαζε ολάκερη «αμυστί» με μια συγκινητική λαχτάρα.
Τότες το αίμα του ξυπνούσε και κύλαε ζεστό στις φλέβες του, τα μάτια του καθαρίζανε, η ψυχή του άνοιγε τα διπλωμένα φτερά της και τότε μονάχα αρχίζανε το φαγί. «Ητο ωραίον ρετσινάτον» (λέγει σ' ένα του διήγημα) «όλον άρωμα και πτήσις και αφρός»! Τι λυρικός καϋμός, τι αληθινός έρωτας για το κρασί!»
Κώστας Βάρναλης (1884-1974)
Ἐφημ. «Πρωία», 2 Μαΐου 1937.
Π.Γ.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Αυτά τα Καλημέρα, Καλησπέρα, Καληνύχτα, Γεια χαρά νταν,
για σαράντα μέρες κομμένα.
Θα λέτε Μόνο Χριστός Ανέστη!!
Πάτερ Μακάριος
Τακτικούπολη Τροιζηνίας
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
