«Αν επικρατούσε παντού η αγάπη, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας!
Αν όλοι έδιναν αγάπη και εισέπρατταν αγάπη, κανένας δεν θα αδικούσε σε τίποτε και οι φόνοι, φιλονικίες, πόλεμοι, επαναστάσεις, κλοπές, πλεονεξίες και όλα τα κακά θα εξαφανίζονταν.
Ακόμα και το όνομα ''κακία'' θα ήταν άγνωστο».
Ιερός Χρυσόστομος
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Πώς προέκυψε η φράση «κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα»
Ο Άγιος είναι ο κατεξοχήν Προστάτης των αναπήρων.
Ο Άγιος Παντελεήμων θεωρείτο Γιατρός και μάλιστα Ανάργυρος.
Η γνωστή παροιμία «Κουτσοί, στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα ξεπεζεύουνε!» έχει σχέση με την ιδιότητά του αυτή.
Η πλούσια παράδοσή μας, έχει πληθώρα ιστοριών για τον Άγιο των αναπήρων και των τυφλών όπως έγινε γνωστός σε μεγάλο βαθμό. Το πραγματικό του όνομά του ήταν Παντολέων, ένεκα όμως της φιλανθρωπίας του, καθώς ελεούσε τους πάντες, μετονομάστηκε σε Παντελεήμων. Και καθώς δε Θεράπευε μονάχα, αλλά φρόντιζε και να ελεεί τους πεινασμένους, να προσφέρει Άρτο σε όσους δεν είχαν να φάνε, καθιερώθηκε στη συνείδηση του λαού μας και ως «ο Προστάτης των αρτοποιών»!
Ο Γεώργιος Μέγας στο έργο του «Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας» καταγράφει χαρακτηριστικά:
«Οι τρόποι με τους οποίους ο Αγιος παρέχει πλούσια τις Θεραπείες του είναι πολλοί και διάφοροι.
Συνήθως οι ασθενείς προσφεύγουν στ’ Αγιάσματά του.
Στην Κίο (Καύκασο) «όποιος πονούσε πήγαινε στον Άγιο Παντελεήμονα κι έπαιρνε ένα βάσταγμα (αφιέρωμα) από την Εικόνα του και το κρεμούσε στο Εικονοστάσι του. Το είχεν εκεί, ώσπου να γινότανε καλά ο άρρωστος, κατόπιν έκανε κι αυτός ένα όμοιο βάσταγμα κι επήγαινε και τα κρεμούσε και τα δύο στον Άγιο Παντελεήμονα».»
«Ο Άγιος Παντελεήμονας ήταν ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός στον Πόντο, όπως αναφέρει και ο Ιωάννης Μελετίδης. Ήταν και είναι γιατρός για όλες τις ασθένειες και τα σωματικά ελαττώματα. Χαρακτηριστικά έλεγαν:
«Ούμπαν κοτζοί κι ούμπαν στραβοί στον Αι Παντελεήμονα» (δηλαδή όπου κουτσοί και όπου στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα). Όλοι προσδοκούσαν ότι θα έβρισκαν γιατρειά από τον Άγιο. Μόνο η γερασμένη καρδιά, πίστευαν, δεν παίρνει θεραπεία.
«Οι άρρωστοι, ολ’ χαίρουνταν, ελπίζ’ νε να λαρούνταν και μονάχον το γερασμένον η καρδά λαρωμονήν κι παίρει (δηλ. οι άρρωστοι όλοι χαίρονταν, ελπίζανε να Θεραπευτούν και μόνο η γηρασμένη η καρδιά θεραπεία δεν παίρνει)». Στον Πόντο και το Καρς (Καύκασος) υπήρχαν πολλές Εκκλησίες και εξωκλήσια στη Χάρη του Αγίου. Μάλιστα λέγεται πως την ημέρα της Γιορτής του επικρατούσε αυστηρά αργία από κάθε χειρωνακτική εργασία. Εξαίρεση, αποτελούσε μόνο η βοήθεια σε χήρες, ορφανά και ανήμπορους. Η συρροή του κόσμου στα Θρησκευτικά πανηγύρια, που είχαν και εμπορικό χαρακτήρα, ήταν ιδιαίτερα μεγάλη στα εξωκλήσια. Πήγαιναν και από μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια, ως Τάμα για να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στον Άγιο για τη Θεραπεία κάποιας ασθένειας. Μάλιστα, έταζαν ή έφερναν Τάματα.
Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι ενός τραγουδιού: «Τάζ’νε λαμπάδας σον Αέρ’ ελάδ’ στην Παναϊαν και τριπόπαδοι λουτρούεμαν σον Αε – Παντελεήμον» (δηλ. τάζουν Ααμπάδες στον Άγιο Γεώργιο, λάδι στην Παναγία και λειτουργία από τρεις Παπάδες στον Άγιο Παντελεήμονα).
Την βοήθεια του Αγίου την επικαλούνταν ακόμα και οι Μουσουλμάνοι. Άναβαν κεράκι και έφερναν Τάματα κατάλοιπο ίσως άλλων εποχών ίσως πρώην Χριστιανικής Πίστης ή ακόμα και κρυπτοχριστιανοσύνης. Μετά τη Θεία Λειτουργία ακολουθούσε διασκέδαση με χορούς και τραγούδια.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ, Για να δείτε αυτό!! https://www.facebook.com/reel/3521798017976500
Πολλοί δεν γνωρίζουν.
Άγιος Παντελεήμονας
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η υπομονή είναι αγάπη και χωρίς αγάπη δεν μπορείς να έχεις υπομονή.
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Μιχάλης Αντωνιάδης
Γιατί στο Άγιον Όρος εύχονται «καλές υπομονές!»;
Πολύ απουσιάζει στους βιαστικούς καιρούς μας η αρετή της υπομονής.
Οι υπομονετικοί συνήθως κερδίζουν.
Η ανυπομονησία είναι πηγή αρκετών σοβαρών προβλημάτων.
Η υπομονή στις δυσκολίες της ζωής δίνει Πνευματική ωρίμανση.
Η υπομονή φανερώνει ανδρεία, γενναία και σοφή ψυχή.
Οι ανυπόμονοι φοβούνται, δειλιάζουν και χάνουν.
Οι ασθενείς, οι τραυματίες, οι ανάπηροι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, έχουν μεγάλη την ανάγκη της υπομονής. Δίχως αυτή εύκολα απελπίζονται.
Συχνά λέμε να κάνουν οι άλλοι υπομονή. Δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο.
Στο Άγιον Όρος εύχονται «καλές υπομονές!». Συνηθισμένη έκφραση η υπομονή, αλλά δυσκολοκατόρθωτη. Θέλει κόπο, μόχθο, γνώση, Ταπείνωση, ανεκτικότητα, επιμέλεια και καλλιέργεια.
Η ανυπομονησία συνήθως προέρχεται από τον εγωισμό. Δεν μπορεί κάποιος να αγαπά αληθινά και να μην υπομένει πάντοτε. Όποιος υπομένει, ελπίζει κι έτσι ελευθερώνεται από πικρές περιπέτειες.
Οι ελπιδοφόροι είναι αισιόδοξοι, καρτερικοί και θαρραλέοι. Θέτουμε ασφυκτικούς χρόνους στους συνανθρώπους μας, τους θέτουμε αυστηρούς όρους και στεναχωρούμεθα που δεν ανταποκρίνονται. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν ήμασταν πιο καρτερικοί.
Ακόμη και στην Πνευματική ζωή μερικές φορές υπάρχει μία προπέτεια.
Ο Δίκαιος Ιώβ είναι κλασικό παράδειγμα μεγάλης υπομονής.Τους ανυπόμονους δεν τους εμπιστεύεται ο Θεός. Οι άνθρωποι θέλουν γρήγορες και άμοχθες κατακτήσεις.
Τα αγαθά όμως αποκτιούνται με κόπο. Μέσα από τη σωματική ασθένεια μπορεί να έλθει η ψυχική υγεία. Είναι πολλές οι ευκαιρίες στη ζωή που από το πικρό μπορεί να προέλθει το καλό. Τα εμπόδια της ζωής θέλουν να μας αναστήσουν από την οκνηρία, την αμέλεια και τη χαύνωση. Οι ανυπόμονοι δεν έχουν Χάρη Πνευματική, αφού χαρακτηρίζονται από λύπη, θλίψη, στενοχώρια, κατάθλιψη, μελαγχολία και απογοήτευση.
Σε ένα λαβύρινθο αντιξοοτήτων, σκανδάλων, κοσμικοτήτων, ηδονών, πλεονεξιών και πλανών, ο άνθρωπος παρασύρεται. Όποιος έχει Ταπείνωση και υπομονή αντιστέκεται και κερδίζει. Η υπομονή θα τον συνδράμει σε πολλά καλά. Δεν θα λυγίσει στις συμφορές, δεν θα οδηγηθεί στο διαζύγιο, θα περιορίσει το στόμα του, δεν θα τυραννιέται από τα διάφορα αντίξοα γεγονότα της ζωής. Είναι μεγάλη υπόθεση να υπομένει κανείς τα πικρά συμβάντα της ζωής ατάραχα και αδιαμαρτύρητα. Οι πολλές προκλήσεις, περιέργειες, παραξενιές και δυσκολίες δεν αφήνουν κανέναν να υπομείνει. Η σφοδρή επιθυμία όσων έχουν οι άλλοι και λείπουν στους ίδιους τους κάνει να ανυπομονούν.
Στις διαπροσωπικές σχέσεις χρειάζεται οπωσδήποτε μεγάλη υπομονή. Θα πρέπει να παίρνουμε και τη θέση του άλλου, να ακούμε τον πόνο του, να βλέπουμε την δυσκολία του, να του μιλάμε με επιείκεια και καλοσύνη. Δεν μπορούμε να στεκόμαστε απέναντι του άλλου μόνο με παρατηρήσεις. Υπομονή θα πρέπει να κάνουμε και στον εαυτό μας, να τον γνωρίσουμε, να τον αποδεχθούμε, όποιος κι αν είναι. Η υπομονή δεν προέρχεται μόνο από την ελπίδα, αλλά και από την αγάπη. Αγάπη προς Θεό και άνθρωπο. Αγάπη Θυσιαστική. Αυτός που υπομένει τον άλλο είναι ανεκτικός, πράος, καλοσυνάτος, αζηλόφθονος, χαμογελαστός και ειρηνικός.
Η υπομονή έχει πολλά καλά να προσφέρει στην δύσκολη σύγχρονη ζωή. Είμαστε υποχρεωμένοι να υπομένουμε την αταξία των καιρών, τα προβλήματα των άλλων, τις δυσκολίες του εαυτού μας. Μακάριοι οι υπομένοντες έως τέλους.
+ Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ας μας εξηγήσουν..
«Μπορεί η επιστήμη να μας πει πώς ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας 700 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού προείπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του;
Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι Άγιοι και να μας πει, με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν οι Άγιοι αυτοί την χάρη και πώς μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο αμέσως να καταλάβαιναν την καρδιά του και να διάβαζαν τις σκέψεις του;
Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ’ αυτά που τον προβλημάτιζαν.
Ας μας εξηγήσουν με ποιον τρόπο προέλεγαν οι Άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει… «
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Οἱ ραββίνοι ἀφήρεσαν κεφάλαιον ἀπό τήν Παλαιάν Διαθήκην!
Τοῦ κ. Χρήστου Σιναίου, Οἰκονομολόγου,
πρώην ἀρθρογράφου τῆς ἐφημερίδος «Ρωμηοσύνη»
'Ώς ἐκεῖ ἔφτασαν! Ἕνα ὁλόκληρο κεφάλαιο ἔχουν ἀφαιρέσει, οἱ ἀθεόφοβοι, ἀπὸ τὴν Έβραϊκὴ μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μὲ ἀποτέλεσμα, νὰ μὴ ἀναγιγνώσκεται ποτὲ στὴ Συναγωγή τους καὶ οἱ νεότερες γενιὲς τῶν Έβραίων νὰ μὴ γνωρίζουν κἄν τὴν ὕπαρξή του.
Τὸ κεφάλαιο αὐτό, τοῦ μεγαλύτερου ἐκ τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀναφέρεται στὸν ἐρχομὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, 1700 χρόνια πρίν, καὶ περιγράφει μὲ κάθε λεπτομέρεια, πῶς θὰ εἶναι ἡ παρουσία Του στὴ γῆ, πῶς θὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν, λαὸς καὶ ἄρχοντες, γιατί θὰ ἔλθει καὶ γιατί θὰ πάθει.
Τὸ ἄκακο ἀρνίον, ποὺ θὰ πάθει καὶ θὰ Σταυρωθεῖ γιὰ τὶς δικές μας ἁμαρτίες καὶ δὲν θὰ βγάλει λέξη ἀπὸ τὸ στόμα Του. Ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, Ταπεινὸς στὴν καταγωγή, ποὺ θὰ ἔλθει γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ ὅλα τὰ ἔθνη.
Ἀξίζει νὰ διαβάσετε τὸ κεφάλαιο αὐτὸ (Ἡσαΐας, Κεφ. ΝΓ΄, ἐδ. 1-12), γιὰ νὰ καταλάβετε, γιατί οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχουν ὀνομάσει τὸν «Μεγαλοφωνότατο» ἐκ τῶν Προφητῶν, Ήσαΐα, πέμπτο Εὐαγγελιστή, ἀφοῦ οἱ περιγραφὲς ποὺ ἔδωσε 1700 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία, εἶναι τόσο ἀκριβεῖς καὶ λεπτομερεῖς, ὥστε κάποιος διαβάζοντας τὸ κεφάλαιο αὐτό, νὰ νομίζει ὅτι τὰ ἔγραψε κάποιος σύγχρονος αὐτόπτης μάρτυρας τῶν χρόνων τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Γι’ αὐτόν, ἀκριβῶς τὸν λόγο, οἱ Ραββῖνοι ἀπόγονοι καὶ σύγχρονοι συνεχιστὲς τῶν σταυρωτῶν τοῦ Κυρίου, ἀπαγόρευσαν νὰ διαβάζεται τὸ κεφάλαιο τοῦ Ἡσαΐα στὶς Συναγωγές.
Καί, γιὰ νὰ εἶναι σίγουροι, ὅτι οὔτε ἐκτὸς Συναγωγῶν δὲν θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ τὸ διαβάσει κάποιος συμπατριώτης τους, τὸ ἀφαίρεσαν ἀπὸ τὶς Έβραϊκὲς ἐκδόσεις τῆς
Π.Διαθήκης.
Γιὰ νὰ μὴ κατηγορηθοῦν, προφανῶς, οἱ πρόγονοί τους Ἀρχιερεῖς, ὅτι ἐν γνώσει τους Σταύρωσαν τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία καὶ γιὰ νὰ μποροῦν, προφανῶς, οἱ ἴδιοι σήμερα νὰ συνεχίζουν νὰ παραμυθιάζουν τὸν λαό τους: ὅτι ὁ Μεσσίας δὲν ἦλθε, ἀλλὰ τὸν περιμένουν.. Καί, γνωρίζουμε πολὺ καλά, ποιὸν θὰ παρουσιάσουν ὡς
.. μεσσία!!
Έδῶ, ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε τὸ φοβερό, «Οὐαὶ ὑμῖν Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριτές, ὅτι κλείνετε τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ΚΓ΄, 14).
Βέβαια, οἱ ἴδιοι σήμερα Γραμματεῖς, Φαρισαῖοι καὶ Ἀρχιραββῖνοι, μὲ αὐτές τους τὶς ἐνέργειες, δὲν ἀφήνουν οὔτε τοὺς συμπολίτες καὶ συμπατριῶτες τους νὰ εἰσέλθουν στὴν «Βασιλεία τοῦ Πατρός», ὅπως τοὺς ἐπέκρινε στὴν ἴδια ὁμιλία Του ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ ὑποκρισία, τὸ ψέμα καὶ ἡ παραπλάνηση τοῦ Έβραϊκοῦ λαοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶναι πνευματικὰ ὑπεύθυνοι, συνεχίζεται ἀδιάκοπα μέχρι σήμερα γιὰ δύο χιλιάδες χρόνια.
Ὅμως, κάποια τελευταῖα γεγονότα, τὰ ὁποῖα συμβαίνουν στὸ Ἰσραὴλ δείχνουν, ὅτι κάτι σημαντικό, ἀλλὰ καὶ σημαδιακὸ διαδραματίζεται σήμερα ἐκεῖ. Καί, εἶναι αὐτὰ τὰ γεγονότα, ποὺ ἔδωσαν ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινὸ ἄρθρο.
Συγκεκριμένα, Χριστιανοὶ Ἑβραῖοι, ποὺ πιστεύουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, γιὰ τὸν ὁποῖο Προφήτευσαν οἱ μεγάλοι Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὀργανώνονται, ἀναπτύσσουν δημόσια δράση καὶ ἐκδίδουν συγγράμματα καὶ βιβλία, γιὰ νὰ ἐνημερώσουν τοὺς συμπολίτες τους.
Σὲ ἕνα τέτοιο βιβλίο, μὲ τὸν τίτλο, «Τὸ ἀπαγορευμένο βιβλίο», ποὺ περιλαμβάνει τὸ διαγραφὲν κεφάλαιο ἀπὸ τὴν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα, τὶς Προφητεῖες γιὰ τὸν Μεσσία ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δανιὴλ καὶ διδασκαλίες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια, κυκλοφόρησε τελευταῖα.
Τὸ προτείνουν στοὺς συμπατριῶτες τους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους παίρνουν συνεντεύξεις στοὺς δρόμους τῶν πόλεων στὸ Ἰσραὴλ καὶ δημοσιοποιοῦν ὅλα ὅσα κάνουν, γίνονται καὶ λέγονται, μέσα ἀπὸ βίντεο στὰ Μ.Κ.Δ..
Σὲ ἕνα τέτοιο βίντεο ποὺ κυκλοφόρησε πρόσφατα στὸ διαδίκτυο, ἐπιβεβαιώνουν ὅλα τὰ πιὸ πάνω, ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο. Ὅτι, ἀκόμα, καὶ σήμερα, ἡ λέξη «Ἰησοῦς Χριστὸς» ἀποτελεῖ ταμποὺ στὸ Ἰσραήλ. Κάποιοι φοβοῦνται ἀκόμα καὶ νὰ προφέρουν τὸ ὄνομά Του καὶ κάποιοι ἀρνοῦνται «νὰ μιλήσουν γι’ αὐτὸ τὸ πρόσωπο», ὅπως οἱ ἴδιοι εἶπαν.
Ὅλοι, ὅμως, νεαροὶ καὶ ἡλικιωμένοι, Θρησκευόμενοι καὶ μή, μὲ κιπὰ (καπελάκι) ἢ χωρίς, Δέν γνώριζαν τὴν ὕπαρξη τοῦ συγκεκριμένου κεφαλαίου τῆς Προφητείας τοῦ Ἡσαΐα, τὸ ὁποῖο φρόντισαν οἱ Ραββῖνοι τους νὰ ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ τὴν Βίβλο.
Έπειδή, ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἑβραίων Χριστιανῶν, ποὺ Πιστεύουν στὸν Θεάνθρωπο καὶ Μεσσία Ἰησοῦ Χριστό, ὑπολογίζεται ἀπὸ τοὺς ἴδιους σήμερα στὸ μισὸ ἑκατομμύριο καὶ ἡ δράση τους αὐξάνεται -ὡς ἀντίλογος στὶς διακηρύξεις τῶν Ραββίνων, ὅτι πλησιάζει ὁ καιρὸς ποὺ θὰ φανερωθεῖ ὁ ἀναμενόμενος «μεσσίας» τους-, τὸ Ἀνώτατο Σαχεντρὶν (Συνέδριο) ζητεῖ ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση νὰ ἐκδιώξει ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ, ὅσους φεύγουν ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ ἀσπάζονται τὸν Χριστιανισμό.
Σ’ αὐτούς, τοὺς Χριστιανοὺς Ἑβραίους ποὺ ἐκδηλώνονται, νὰ προσθέσουμε καὶ τοὺς κρυπτοχριστιανοὺς Ἑβραίους, ποὺ δύο χιλιάδες χρόνια μετὰ Χριστόν, ἐξακολουθοῦν νὰ κρύβονται γιὰ τὸν «φόβο τῶν Ἰουδαίων»!
Σ’ αὐτούς, περιλαμβάνονται καὶ κάποιοι νέοι Νικόδημοι καὶ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία! Ναί, μερικοὶ Ραββῖνοι ποὺ σιωποῦν, γιὰ νὰ μὴ γίνουν ἀποσυνάγωγοι!
Τέλος, στοὺς ἀποκαλυπτικοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε, θὰ πρέπει νὰ διαχωρίσουμε τοὺς Χριστομάχους Σιωνιστὲς καὶ φανατικοὺς Ἰουδαίους (Θρησκευόμενους καὶ μὴ) διῶκτες τῶν Χριστιανῶν, ἀπὸ τὴν μερίδα τοῦ ἁπλοῦ κόσμου, ποὺ δὲν θὰ πλανηθεῖ ἀπὸ τὴν πολιτικοθρησκευτική του ἡγεσία καὶ θὰ ἀπορρίψει αὐτόν, ποὺ θὰ τὸν παρουσιάσουν δῆθεν ὡς.. «μεσσία»!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Γεώργιος Αποστολάκης: Δεν Προσκύνησαν μια ζακέτα. Τίμησαν τον Άγιο.
Η Εφημερίδα των Συντακτών, σχολιάζοντας την Προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου από Πιστούς στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, χαρακτήρισε το γεγονός «καθαρή ειδωλολατρία». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που φανερώνει ότι ο συντάκτης του άρθρου είτε αγνοεί πλήρως την Ορθόδοξη Εκκλησιαστική παράδοση είτε επιλέγει να την ερμηνεύσει αποκλειστικά με τα κριτήρια ενός ορθολογισμού που αδυνατεί να κατανοήσει το βίωμα της Εκκλησίας.
Για την Ορθοδοξία, η τιμή των Ιερών Λειψάνων δεν είναι ούτε δεισιδαιμονία ούτε λατρεία της ύλης. Είναι συνέπεια της Πίστεως ότι ο άνθρωπος σώζεται ολόκληρος – ψυχή και σώμα – και ότι το σώμα του Αγίου έγινε «Ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19). Η Χάρη του Θεού δεν Αγιάζει μόνο την ψυχή, αλλά διαπερνά και το σώμα, το οποίο γίνεται φορέας της Θείας Ενεργείας ακόμη και μετά την Κοίμησή του. Γι’ αυτό η Εκκλησία τιμά τα Λείψανα των Αγίων ήδη από τους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες, ενώ η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος κατοχύρωσε δογματικά την τιμητική Προσκύνησή τους.
Η Εκκλησιαστική παράδοση μάλιστα διακρίνει τα Λείψανα σε δύο κατηγορίες.
Πρώτου βαθμού είναι τα ίδια τα Τίμια Λείψανα του σώματος:
τα οστά,οι τρίχες, το αίμα, ακόμη και ολόκληρο το άφθαρτο Σκήνωμα του Αγίου.
Δευτέρου βαθμού είναι τα αντικείμενα που βρίσκονταν σε άμεση και διαρκή επαφή με το Αγιασμένο σώμα του: τα ενδύματα, η ζώνη, τα υποδήματα, τα εργαλεία της Ασκήσεώς του, τα προσωπικά του αντικείμενα. Η Εκκλησία τα τιμά όχι επειδή διαθέτουν κάποια «μαγική δύναμη», αλλά επειδή συνδέθηκαν άμεσα με ένα σώμα που είχε γίνει κατοικητήριο της Θείας Χάριτος.
Η σχετική Εκκλησιαστική και κανονική παράδοση είναι μακραίωνη και έχει αναπτυχθεί από Θεολόγους και κανονολόγους, όπως και από τον Ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Ράλλη, ο οποίος συγκαταλέγει μεταξύ των τιμωμένων Λειψάνων όχι μόνο τα οστά και τις τρίχες των Αγίων, αλλά και «πράγματα ελθόντα εις επαφήν μετά του σώματος». Δεν πρόκειται άλλωστε για μια μεταγενέστερη επινόηση. Ήδη στην Αγία Γραφή διαβάζουμε ότι ακόμη και τα μαντήλια και οι ποδιές που είχαν αγγίξει το σώμα του Αποστόλου Παύλου μεταφέρονταν στους ασθενείς και γίνονταν αφορμή Θαυματουργικών Ιάσεων (Πράξεις 19,11-12). Δεν ενεργούσε το ύφασμα, αλλά η Χάρη του Θεού που είχε συνδεθεί με τον Άγιο άνθρωπο.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου.Κανένας Ορθόδοξος Πιστός δεν πιστεύει ότι το ύφασμα είναι Θεός. Κανένας δεν λατρεύει ένα ρούχο. Η τιμή δεν σταματά στο αντικείμενο. Διαβαίνει μέσα από αυτό προς το πρόσωπο του Αγίου και, τελικά, προς τον ίδιο τον Θεό που τον Αγίασε.
Στην περίπτωση μάλιστα του Αγίου Παϊσίου υπάρχει και μία ακόμη ιδιαιτερότητα. Το Ιερό Λείψανό του βρίσκεται στον τάφο της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και δεν είναι εκτεθειμένο ώστε να μπορούν οι Πιστοί να το Ασπάζονται, όπως συμβαίνει με άλλους Αγίους. Είναι λοιπόν απολύτως φυσικό οι άνθρωποι να στρέφονται στα προσωπικά του αντικείμενα, στα ενδύματά του ή σε άλλα κειμήλια που διασώζουν τη ζωντανή μνήμη της παρουσίας του. Τα ασπάζονται, συγκινούνται, θυμούνται τον Άγιο, Προσεύχονται και ζητούν τις Πρεσβείες του. Αυτή είναι η ουσία της πράξεως. Όχι η λατρεία ενός ρούχου, αλλά η κοινωνία με ένα ζωντανό μέλος της Εκκλησίας που εξακολουθεί να μεσιτεύει ενώπιον του Θεού.
Ίσως όμως το βαθύτερο πρόβλημα να μην είναι Θεολογικό αλλά γνωσιολογικό. Ο σύγχρονος ορθολογισμός – και ιδιαίτερα εκείνος που συχνά εκφράζει η αριστερή διανόηση – θεωρεί πραγματικό μόνο ό,τι μπορεί να αναλυθεί με τους κανόνες της λογικής ή της επιστημονικής παρατήρησης. Η Ορθοδοξία, όμως, δεν είναι ιδεολογία ούτε φιλοσοφικό σύστημα. Είναι εμπειρία ζωής μέσα στην Εκκλησία. Η αλήθεια της δεν εξαντλείται σε λογικά σχήματα, αλλά βιώνεται μέσα στη Χάρη.
Γι’ αυτό και πολλές φορές οι επικριτές της Εκκλησίας βλέπουν ειδωλολατρία εκεί όπου οι Πιστοί βιώνουν σχέση. Βλέπουν αντικείμενα εκεί όπου η Εκκλησία βλέπει πρόσωπα. Βλέπουν ύλη εκεί όπου ο Πιστός αναγνωρίζει τη Θεία Ενέργεια που διαπερνά ολόκληρη την κτίση.
Ο Χριστιανισμός δεν περιφρόνησε ποτέ την ύλη. Αντίθετα, την Αγίασε.
Ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος, έλαβε σώμα, άγγιξε ανθρώπους, Θεραπεύτηκε ο κόσμος με άγγιγμα, με νερό, με λάσπη, με άρτο και οίνο. Η Εκκλησία συνεχίζει αυτή τη σαρκωμένη πραγματικότητα με τα μυστήριά της, τις Εικόνες, τα Άγια Λείψανα και τα Ιερά Κειμήλια. Επομένως, πριν κάποιος χαρακτηρίσει «ειδωλολατρία» μια πράξη εκατομμυρίων Ορθοδόξων Χριστιανών επί δύο χιλιάδες χρόνια, ίσως θα ήταν φρόνιμο να προσπαθήσει πρώτα να κατανοήσει τι πραγματικά πιστεύει η Εκκλησία.
Διότι εκείνοι που Προσκύνησαν τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου δεν Προσκύνησαν ένα ύφασμα.
Τίμησαν έναν Άγιο!
Και μέσω εκείνου, Δόξασαν τον Θεό που «Θαυμαστός εστιν εν τοις Αγίοις Αυτού».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Κυκλώστε τους ανθρώπους που έχουν τάσεις αυτοκτονίας με εντατικές Προσευχές.
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Γέροντας Γαβριήλ, ελέω Θεού, έστησε για μένα ολόκληρη παράσταση!
Μέσα στη μεγάλη βαβούρα της μπιραρίας ακούω μία καθαρή, δυνατή, αγανακτισμένη φωνή ενός άνδρα, που απαιτούσε να του σερβίρουν σε πιο μεγάλο ποτήρι μπίρα, ανακατεμένη με βότκα, αλλιώς, όπως έλεγε ο ίδιος, «θα σπάσει η καρδιά του» και ότι «θα πληρώσει όσα του ζητήσουν». «Λεφτά υπάρχουν, οι Ενορίτες έδωσαν τον οβολό τους», επαναλάμβανε συνέχεια βροντόφωνα ο άνθρωπος αυτός, που ήταν ακριβώς πίσω μου κι ενώ οι παρευρισκόμενοι τον κοιτούσαν περιφρονητικά, γελώντας.
Δεν γνώριζα τότε τι σημαίνει η λέξη «Ενορίτες» κι επειδή καθόμουν με την πλάτη στο άτομο που την είπε δεν μ’ ενδιέφερε ιδιαίτερα το ποιός ήταν. Θυμάμαι ένα πράγμα σίγουρα: Στη δική μου αντίληψη, ήταν άνθρωπος μεγάλου αναστήματος, όμορφα ντυμένος, επαναστάτης, που, όπως κι εγώ, προσπαθεί να πνίξει τη θλίψη στο αλκοόλ. Η φωνή δεν σταματούσε καθόλου, ακούγονταν κραυγές, ακόμα και τον ήχο από τις γουλιές μπορούσες να ξεχωρίσεις, και ξαφνικά ο «άνθρωπος-επαναστάτης» άρχισε να τραγουδάει ένα Γεωργιανό τραγούδι με τόσο γλυκιά φωνή, που ακούσια γύρισα να τον δω. Αυτό που αντίκρυσα ήταν ένας Ιερωμένος, που στεκόταν στη μέση της μπιραρίας, ντυμένος με κουρέλια, κοντός, ασπρομάλλης, ο οποίος χόρευε στους ήχους του τραγουδιού, κάνοντας αλλοπρόσαλλες κινήσεις μεθυσμένου. Όλοι ησύχασαν και τον παρατηρούσαν, ενώ αυτός με κοιτούσε με τα μεγάλα, μοναδικά του μάτια. Κάποια στιγμή με πλησίασε, με κοίταξε κατάματα και είπε: «Ρεβάζ, κάψε αυτό που έχεις εδώ στην τσέπη σου!». Καλλιτεχνικό τω τρόπω με ακούμπησε στο στήθος, ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και μέσα σ’ ένα κλάσμα δευτερολέπτου με Σταύρωσε. Όλο αυτό συνέβη τόσο γρήγορα, που κανένας δεν παρατήρησε τίποτα και οι περισσότεροι, μεταξύ των οποίων κι εγώ, σκεφτήκαμε ότι το σημείο του Σταυρού ήταν ένα είδος, χορευτικής κίνησης. Σύντομα, και αφού τελείωσε τον χορό του, ο Γέροντας έφυγε. ο κόσμος τον ξεπροβόδισε με χειροκροτήματα κι επιφωνήματα: «Τι καλός άνθρωπος.. Εύγε, Παππούλη! Απίστευτο».
Στεκόμουν εμβρόντητος, με δάκρυα στα μάτια. Κι έκλαιγα όχι επειδή κατάλαβα αμέσως το νόημα όλης της συμπεριφοράς του Γέροντα, αλλά μόνο και μόνο γιατί σοκαρίστηκα με τα λόγια του. Απόρησα για το πώς μπορούσε να γνωρίζει τι είχα εγώ στην τσέπη μου. Και στην τσέπη μου βρισκόταν ένα σημείωμα αυτοκτονίας, το οποίο είχα γράψει πριν λίγες ώρες, στο οποίο αποχαιρετούσα την οικογένειά μου. Όντως τότε είχα αποφασίσει να διαπράξω μία τρομερή, ανεπανόρθωτη πράξη.
Και ο Γέροντας Γαβριήλ, ελέω Θεού, έστησε για μένα ολόκληρη παράσταση!
Το πιο εκπληκτικό ήταν ότι από την επόμενη κιόλας μέρα δεν ήθελα ν’ ακούσω καν για τυχερά παιχνίδια, σταμάτησα να πίνω αλκοόλ και ταυτόχρονα εγκατέλειψα τον χαοτικό τρόπο ζωής, που ακολουθούσα για πολύ καιρό. Μετανιώνω που δεν μπόρεσα να βρω τον Παππούλη αυτόν στην Τιφλίδα. Ρώτησα πολλούς γι’ αυτόν και μου απαντούσαν ότι ήταν ένας τρελός, που σπάνια εμφανιζόταν.
Σύντομα στράφηκα στον Θεό και την Εκκλησία. Και μόνο μετά από μερικά χρόνια, όταν εγώ με την οικογένειά μου επισκεφθήκαμε τη Μτσχέτα και τη Μονή Σαμτάβρο, σ’ έναν τάφο, όπου ήταν συγκεντρωμένος πολύς κόσμος, σε μία μεγάλη φωτογραφία αντίκρυσα εκείνον τον Παππούλη, που κάποτε μου έσωσε τη ζωή. Στεκόμουν εκεί ακίνητος κι έκλαιγα. Ο Παππούλης μού χαμογελούσε.
Γέλασα κι εγώ, όταν μου έκλεισε το μάτι από τη φωτογραφία ο Γέροντας, σαν να με ρωτούσε χαριτολογώντας: «Λοιπόν, Ρεβάζ, ήρθες στον άνθρωπο-επαναστάτη τελικά, στον Γέροντα Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ (Ουργκεμπαντζε);».
Στον αγαπημένο Παππούλη, που είναι αγαπητός σε όλον τον Ορθόδοξο κόσμο και ο οποίος με την αγάπη του σώζει πολλούς ανθρώπους.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Π. Σωφρόνιος έλεγε χαμογελώντας πως ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που φοβάται την Προσευχή.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
