«Νομίζεις ὅτι ἡ Πίστη σημαίνει νὰ εἶσαι συνεχῶς σοβαρός, θλιμμένος καὶ μὲ σκυμμένο κεφάλι; Ὄχι! Ὁ Χριστὸς εἶναι Χαρά, Φῶς καὶ Έλπίδα. Μὴν ἀφήνεις τὰ προβλήματα νὰ σοῦ κλέβουν τὸ χαμόγελο. Ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, μπορεῖ νὰ λάμπει ἀκόμη καὶ μέσα στὰ πιὸ μεγάλα σκοτάδια. Νὰ χαίρεσαι! Ἡ μιζέρια καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἀληθινὴ Πίστη δὲν βαραίνει τὴν καρδιά, τὴν ἀνασταίνει».
Ἅγιος Εὐμένιος Σαρηδάκης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ποιος δεν θέλει να ’ναι χαρούμενος;
Η χαρά αποτελεί προαιώνιο πανανθρώπινο πόθο. Η χαρά έχει μεγάλη σημασία στη ζωή μας.
Το νόημά της είναι γνωστό και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Σήμερα όμως φαίνεται πως έχει χάσει το αληθινό νόημά της. Ο πόνος κυριαρχεί και η χαρά απουσιάζει. Ή χαρά παρουσιάζεται όχι στην πραγματική, ουσιαστική και ολοκληρωμένη της μορφή, αλλά σε φτηνά υποκατάστατα, που μεγαλώνουν τον πόνο της ψυχής. Ο άνθρωπος στην Εδέμ ήταν αθώος, ευδαίμων, μακάριος και τέλεια χαρούμενος. Πηγή της χαράς του ήταν η άνετη και συνεχής συνομιλία του με τον Θεό.
Θέλοντας να ανεξαρτητοποιηθεί και να αυτοθεωθεί, αποξενώθηκε αυτόματα από την πηγή της μεγάλης χαράς του.. Η χαρά για την ψυχή του ανθρώπου είναι ό,τι το ψωμί και το νερό για το σώμα του. Η χαρά αποτελεί Θεία έμπνευση, ζωογόνο θαλπωρή, μητέρα της υγείας και αδελφή μιας υπέροχης παρηγοριάς. Μερικοί νομίζουν πως τη χαρά θα τη βρουν στην αχαλίνωτη διασκέδαση, στο ξετσίπωτο ξεφάντωμα, στο ολονύκτιο κυνηγητό της ηδονής, στο γλέντι της μέθης, στη μέθη της πολυτέλειας, της σπατάλης και του κορεσμού. Αν μπορούσε κανείς να φωτογραφίσει τα βάθη των καρδιών των θαμώνων των λεγόμενων κέντρων διασκεδάσεως, θα παρατηρούσε άβυσσο άλγους, ερημιάς, παγωνιάς και σκληρής μοναξιάς. Η χαρά δεν πουλιέται σε κανένα μαγαζί και δεν εξαγοράζεται με λίγα ή πολλά χρήματα.
Σήμερα ο άνθρωπος διασκεδάζει -από το αρχαίο ρήμα διασκεδάνυμι, που σημαίνει διασκορπίζεται- και δεν ψυχαγωγείται χαροποιά. Συνήθως η διασκέδασή του είναι ψυχοφθόρα και ψυχοβόρα. Όπως έλεγε ο σοφός Σόλων, να αποφεύγεις την ηδονή που γεννά λύπη!
Επιστρέφει κανείς από μια κοσμική διασκέδαση κατάκοπος, κατηφής, στεναχωρημένος,πιο μόνος. Μερικοί νομίζουν πως όλοι οι πλούσιοι είναι αρκετά χαρούμενοι. Πρόκειται για ένα μεγάλο ψέμα, που το επιβεβαιώνουν συχνά οι ίδιοι. Ένας γελωτοποιός πήγαινε στον ψυχίατρο να παρηγορηθεί, που έκανε τους άλλους να γελούν δυνατά και τον εαυτό του να μην μπορεί να τον χαροποιήσει. Ένας ηθοποιός πλούσιος, γοητευτικός και διάσημος εθεωρείτο ο πιο ευτυχισμένος, και ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του τον πιο άθλιο.
Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει πως ένας ασεβής δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένος και αληθινά χαρούμενος. Ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη θα πει:
Ο άνθρωπος εκτός Θεού είναι ποντοπόρος άπορος. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει πως την καλή διάθεση και την πραγματική χαρά δεν τις προσφέρουν ούτε το μέγεθος της εξουσίας, ούτε το πλήθος των χρημάτων, ούτε της κυριαρχίας ο όγκος, ούτε του σώματος η δύναμη, ούτε τα πολυτελή τραπέζια, ούτε των ενδυμάτων ο στολισμός, παρά μόνο τα Πνευματικά κατορθώματα και η αγαθή συνείδηση.
Ο Χριστιανισμός, αντίθετα από αυτά που πρόχειρα λέγονται, έδωσε μια νέα, ολοκληρωμένη και σαγηνευτική χαρά. Η αληθινή χαρά δίνει μία εσωτερική πληροφόρηση και βεβαιότητα, που την κάνει μόνιμη και αναφαίρετη από την καρδιά του ανθρώπου, παρά τις εξωτερικές αντιξοότητες.
Ο Πασκάλ το λέει ξεκάθαρα: Κανένας δεν είναι πιο χαρούμενος από τον πραγματικό Χριστιανό. Μεγάλη χαρά έχει ο γνήσια Ταπεινός. Εκείνος που έχει σβήσει το εγώ του κι έχει συγχωνευθεί με την ευτυχία του συνόλου. Όσοι κάνουν το καλό, είναι καταδικασμένοι να ’ναι πάντα χαρούμενοι. Ο Φώτης Κόντογλου έλεγε πως η χαρά η αληθινή αναβλύζει μονάχα από τη φλέβα της καλοσύνης.
Από το Ευαγγέλιο πηγάζει η Θεολογία της χαράς, το ίδιο το Ευαγγέλιο είναι η πηγή της ακένωτης χαράς. Το Ορθόδοξο βίωμα κατά βάση είναι χαρούμενο και χαροποιό. Ένας παλαιός, μεγάλος Ασκητής, ο όσιος Νείλος, αναφέρει στην Πατρολογία πολύ ωραία: Η χαρά καταστρέφει τη λύπη, στις συμφορές δίνει υπομονή, στις Προσευχές χάρη, στους κόπους και μόχθους ευφροσύνη, στην ευποϊία ευθυμία, στη φιλοξενία στέγη, στην ελπίδα καταφυγή, στους πενθούντες παρηγοριά, στις θλίψεις βοήθεια και συνδρομή, στην αγάπη στολισμό και στη μακροθυμία επιβράβευση..
Χαρά δεν είναι τα ξεκαρδίσματα, τα ξεφωνητά, τα χαχανητά, η ελαφρότητα, η χαριεντολογία, η ανεκδοτολογία, η σκωπτικότητα και η συνεχής αστειότητα, αλλά η διαρκής γαλήνη και η ειλικρινής φαιδρότητα, που προέρχεται από καρδιά ευφραινόμενη και συνείδηση καθαρή. Η χαρά είναι το Φως του ενάρετου. Αναβλύζει από τα βάθη της υπάρξεως. Δεν είναι κάτι ποτέ το προσποιητό, εξωτερικό, φαινομενικό, αλλά κάτι το αρκετά βαθύτερο και σίγουρα σπουδαιότερο. Ένας σοβαρός, σεμνός και ησύχιος δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι χαρούμενος. Το πρώτο γνωστό Θαύμα του Χριστού στον γάμο της Κανά ήταν για να μη μείνει μισή η χαρά των καλεσμένων από έλλειψη κρασιού. Το τελευταίο Θαύμα του, η Ανάσταση του φίλου του Λαζάρου, για να διώξει τη λύπη και να δώσει χαρά.
Ο ανεξάντλητος τροφοδότης της χαράς είναι η αρετή. Ο εγωιστής, ο ατομιστής, ο τσιγκούνης, ο μισάδελφος, δεν μπορεί να είναι χαρούμενος. Χαρά δεν μπορεί να έχει όποιος ζηλεύει, όποιος εχθρεύεται και όποιος μισεί. Τη χαρά κανείς την κερδίζει με την Ταπείνωση και την υπομονή, την αλήθεια, την ελευθερία και την αγάπη. Η αληθινή χαρά συνοδεύει στοργικά τον κάθε ειλικρινή, τίμιο, Ήρωα και Άγιο. Η εποχή μας πάσχει από έλλειψη αληθινής χαράς και πλεονάζει από τη θλίψη της κακίας και ατιμίας. Η επιλογή είναι ελεύθερη για την απόκτηση της όντως αληθινής χαράς.
Μακαριστός Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Μιχάλης Αντωνιάδης
Να προσεύχεστε στην Παναγία. Και στη ζωή αυτή θα Μεσιτεύσει υπέρ υμών, αλλά και στον θάνατο θα σας βοηθήσει να περάσετε τις δοκιμασίες και να φτάσετε στην Βασιλεία των Ουρανών.
Όσιος Βαρσανούφιος της Όπτινα
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
«Αποφάσισα να επιστρέψω τη κλεμμένη Εικόνα.Τα μάτια της κλαίνε διαρκώς..»
Ι. Μ. Χρυσοπηγής – Ι. Μ. Καλυβιανής. Μια ιστορία, που Προσευχόμαστε να επαναληφθεί.
Όσο πλησιάζει η 15η του Αυγούστου, που όλος ο Ορθόδοξος Χριστιανικός κόσμος Γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου, οι καρδιές όλων μας είναι στραμμένες στην Ιερά Μονή Καλυβιανής, όπου και φέτος, μετά από 140 και πλέον χρόνια θα Τιμήσει την Παναγία με τη Θαυματουργή Της Εικόνα να απουσιάζει.
Σήμερα θα αναφερθώ σε μια ιστορία μάλλον πρόσφατη, που αφορά ένα άλλο Μοναστήρι του νησιού μας, την Ιερά Μονή Χρυσοπηγής και μια άλλη Εικόνα της Παναγίας. Μια ιστορία όμως, που όταν την πρωτοδιάβασα, μου ήρθε στο νου η δοκιμασία την οποία περνά σήμερα η Ιερά Μονή της Παναγίας της Καλυβιανής, μετά την κλοπή της Θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας.
Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Χρυσοπηγής στις Μουρνιές Χανίων, είναι μια πολύ παλιά και Ιστορική Μονή της Κρήτης, όμως με το πέρασμα των χρόνων το Μοναστήρι ερήμωσε, η περιουσία της στη δεκαετία του 1920 πέρασε στο «έφεδρο ταμείο» και χάθηκε, ενώ στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής μετατράπηκε σε διοικητήριο των Ναζί. Το 1976 το Μοναστήρι μετατράπηκε με απόφαση της Ιεράς Συνόδου σε γυναικείο και συνεχίζει την παρουσία του μέχρι τις ημέρες μας.
Το τέμπλο του Ναού της Μονής κοσμούσε πάντα η Εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όμως κάποιο πρωινό οι λίγες Μοναχές που προσπάθησαν να δώσουν ζωή στο εγκαταλελειμμένο Μοναστήρι, βρήκαν την Εικόνα της Παναγίας να λείπει από τη θέση της.
(Ο λόγος από δω και κάτω σε σχετικό έντυπο, από το οποίο διάβασα το γεγονός):
«Γέμισε η καρδιά τους θλίψη. Πώς έγινε τούτο το κακό; Να τη χάσουν μέσα από τα χέρια τους; Πιο βέβηλο χέρι τους άρπαξε τόσο άδικα την ελπίδα, την παρηγοριά, το στήριγμά τους, τη χαρά τους; Ενημέρωσαν όλες τις σχετικές υπηρεσίες με επιστολές, αναφορές, δημοσιεύσεις. Κι έπεσαν στα γόνατα. Με Προσευχές και Αγρυπνίες. Το ‘μαθε κι ο κόσμος της κοντινής πολιτείας. Πόνεσαν οι Πιστοί, σαν να ‘χασαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό τους. Ενδιαφέρθηκαν κι εκείνοι. Άκαρπες οι προσπάθειες.
Ποιος όμως είπε πως η επίμονη Προσευχή δεν κάνει Θαύματα; Πέντε μήνες αργότερα έφθασε η πληροφορία πως η Εικόνα της Παναγίας, η Κοίμηση της Θεοτόκου, με τη μεγάλη αξία και τη μεγαλύτερη Χάρη, βρίσκεται στην Ολλανδία, σε κατάστημα έργων τέχνης. Ο ουρανός είχε δώσει την πρώτη απάντηση στις θερμές Ικεσίες των Μοναχών. Μα η Πίστη τους έπρεπε να δοκιμαστεί σε δυνατό καμίνι, για να λάμψει ο καθαρός χρυσός της. Ο ιδιοκτήτης – συλλέκτης των σπανίων και πανάκριβων έργων, ζητούσε πολλά εκατομμύρια για να την επιστρέψει. Τουλάχιστον όσα είχε δώσει για να την αγοράσει. Να βρεθούν τόσα χρήματα ήταν αδύνατον. Οι επικοινωνίες μαζί του με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους, δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Δεν τον συγκινούσε τίποτε, αφού είχε δηλώσει πως κανένα σεβασμό δεν τρέφει στο πρόσωπο της Παναγίας. Η μεγάλη της υλική αξία τον ενδιέφερε κι τίποτε άλλο.
Οι Προσευχές έγιναν πιο θερμές, πιο έντονες, ολονύχτιες. Για να κάνει ο Θεός το Θαύμα Του και να συγκεντρωθεί το υπέρογκο ποσό. Μα το Θαύμα ήρθε με άλλο τρόπο, απίστευτο και αδιανόητο. Κατασυγκινημένες διάβαζαν οι Μοναχές το γράμμα που ήλθε από την Ολλανδία. Δεν πίστευαν στα μάτια τους που ασταμάτητα δάκρυζαν από χαρά και ευγνωμοσύνη: «Αποφάσισα να επιστρέψω στη Μονή την Εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δεν μπορώ να βλέπω το θλιμμένο πρόσωπό της. Όσες φορές περάσω μπροστά της αισθάνομαι να με κοιτάζει αυστηρά, ελεγκτικά. Κι όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα χειροτερεύουν.
Είναι τέσσερις ημέρες τώρα που βλέπω τα μάτια της συνεχώς δακρυσμένα. Προβληματίστηκα αφάνταστα. Συγκλονίστηκα βαθιά κι ερμήνευσα όσα έγιναν, σαν ένα Θαύμα του Θεού στη ζωή μου. Στη ζωή ενός έως τώρα άθεου, για ν’ αλλάξει πορεία ζωής. Λεπτομέρειες για την αποστολή και την παραλαβή της θα έχετε σε νεώτερη επιστολή μου..»
Δε χρειάστηκε να τη στείλει. Εκπρόσωπος της Τοπικής Εκκλησίας πήγε στην Ολλανδία, για να την παραλάβει και να τη συνοδεύσει.
Ο ιδιοκτήτης της όμως είχε προλάβει και της είχε βγάλει αεροπορικό εισιτήριο Α΄ θέσης, για να ταξιδεύσει σαν επιβάτης στη δική της θέση και όχι σαν αποσκευή. Μια μικρή μπάντα ειδοποιημένη και πληρωμένη από τον ίδιο, παιάνιζε στα Αεροδρόμιο προς τιμή της Μεγάλης Κυρίας. Έξω από την Μονή της, έγινε πάνδημη υποδοχή και μεγαλοπρεπή Λιτανεία. Οι καρδιές όλων σκιρτούσαν από αγαλλίαση, καθώς μιλούσαν για τις Θαυμαστές ενέργειες της αγάπης της.
Την τοποθέτησαν στην ίδια θέση.
Στο Τέμπλο της Βυζαντινής Εκκλησίας που ήταν δική της εδώ κι εκατοντάδες χρόνια. Κι έμειναν ώρες κοντά της για να την Υμνήσουν και να την Τιμήσουν. Να συμπροφέρουν τη χαρά τους για το γυρισμό της. Να της αποθέσουν την ευγνωμοσύνη τους, που, χωρίς ποτέ να τους εγκαταλείψει, τους ξανάπαιρνε στην μητρική της αγκάλη και τους σκέπαζε με τη γλυκιά σκέπη της ελπίδα».
Πιστεύω ότι η παραπάνω ιστορία είναι επίκαιρη και στις ημέρες μας ακόμη πιο πραγματική. Ας Ευχηθούμε και ας Προσευχηθούμε να επαναληφθεί σύντομα και στην περιοχή μας..
Μιχάλης Αντωνιάδης
“Ο καθένας μας κοντά στην Θεοτόκο γίνεται σαν παιδί, σε αυτή την Μητέρα βρίσκουμε παρηγοριά, αγάπη και προστασία, μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροι, άνδρες και γυναίκες.”
Φώτης Κόντογλου
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Π. Ιωάννης Παλαντζάς ο «σκουπιδιάρης της Παναγίας», Στα ορεινά της Καλαμπάκας Τρικάλων, σε υψόμετρο 680 μέτρων, δεσπόζει η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Χρυσίνου. Πρόκειται για ένα Ιστορικό Μοναστήρι, το οποίο χτίστηκε το 14ο αιώνα, με σπουδαία αρχιτεκτονική. Τα χρόνια πέρασαν και η δράση – αυτού του Μοναστηριού – σταμάτησε, όταν οι Γερμανοί το λεηλάτησαν και πήραν ομήρους τους Καλόγερους και έτσι το Μοναστήρι καταστράφηκε εντελώς. Εδώ και 19 χρόνια την ανέγερση του Ιερού Ναού και τη φροντίδα του, έχει αναλάβει ο π. Ιωάννης, ο λεγόμενος και «Σκουπιδιάρης της Παναγίας», αφού κατά εκατοντάδες συρρέουν καθημερινά οι Πιστοί, για να πάρουν την Ευλογία του, Πιστοί από τη Θεσσαλία, την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, και παράλληλα να λάβουν τη Χάρη της, στο Μοναστήρι της Παναγίας.
Ο Π. Ιωάννης Παλαντζάς γεννήθηκε το 1952 τυφλός. Κανείς δεν μπόρεσε να του δώσει το φως του. Όταν έγινε 14 ετών, οι γονείς του, ανήμερα της γιορτής της Παναγίας, τον πήγαν στην Παναγία τη Σπηλιώτισσα, στα Άγραφα, η οποία ήταν Θαυματουργή.Εκεί, γονάτισε μπροστά στην Εικόνα της Παναγίας και ζήτησε λέγοντας:
-«Παναγία μου, θέλω να δω το φως μου, σαν όλα τα παιδιά της γης και εγώ θα ΄ρθω να σε υπηρετήσω, ως ένας απλός σκουπιδιάρης». Ξάφνου μετά από αυτά τα λόγια, ακούστηκε μια αστραπή και αντίκρισε για πρώτη φορά το φως του. Ο Π. Ιωάννης, γνωστός στον κόσμο και Παπα – Γιάννης, εγκατέλειψε όλα τα εγκόσμια και αφιερώθηκε στην Παναγία, πηγαίνοντας στα Μετέωρα να γίνει Μοναχός. Τα πρώτα χρόνια που πήγε στα Μετέωρα συνάντησε αρκετές δυσκολίες με την υγεία του καθώς προσβλήθηκε από μελάνωμα στο αριστερό μάτι. Οι γιατροί δεν του έδιναν ζωή. Δεν το έβαλε κάτω και πήρε μια Εικόνα της Παναγίας αγκαλιά λέγοντας: -«Γλυκιά μου Παναγία και αφέντρα μου, θέλω να ζήσω και να είμαι ανάμεσα στον κόσμο, δεν θέλω τόσο νέος να χάσω τη νιότη μου». Επισκέφθηκε συγγενείς του, στη Νέα Υόρκη, για να νοσηλευτεί, όπου του έγινε εξόρυξη του ματιού και γλίτωσε από βέβαιο θάνατο – για λίγο όμως – καθώς η αρρώστια του «χτύπησε» ξανά την πόρτα και προσβλήθηκε από οστεοσάρκωμα στο δεξί του πόδι, επιστρέφοντας ξανά για νοσηλεία, στη Νέα Υόρκη για θεραπεία και έτσι γλίτωσε για δεύτερη φορά από τον καρκίνο.
Επισκεπτόμενος με άλλους Μοναχούς των Μετεώρων και του Αγίου Όρους, τη μισογκρεμισμένη Ιερά μονή της Παναγίας Χρυσίνου, γύρω στο 2000, όταν ο Π. Ιωάννης αντίκρισε την κατεστραμμένη Εκκλησία και τα ερείπια, γονάτισε και είπε προς τους άλλους: - «Αδέρφια, Πατέρες από σήμερα και πέρα τη ζωή μου την ξεγράφω, θα ‘ρθω εδώ και το σπιτάκι της Παναγίας θα φτιάξω, και όλες τις πέτρες που έχει εδώ, η Παναγία, στο δικό μου καράβι θα τις βάλω, και στο δικό της λιμάνι θα τις φέρω, και το σπίτι της θα φτιάξω».
Όταν τα άκουσαν όλα αυτά οι Καλόγεροι, αρχικά αντέδρασαν λέγοντας, ότι δεν θα σε αφήσουμε εδώ μέσα στη φύση, που ζουν άγρια ζώα, και εκείνη τη στιγμή που λογομαχούσαν, ξαφνικά ακούστηκαν Ψαλμωδίες, Καμπάνες, Θυμιατά, μέσα από τον ερειπωμένο Ναό και οι Μοναχοί αναφώνησαν «όντως ο Θεός, θέλει το σπίτι της Παναγίας να γίνει». Ο Π. Ιωάννης έφτιαξε ένα μικρό δωμάτιο από τσιμεντόλιθους και στη συνέχεια πήρε ένα κουτί ξύλινο και επισκέφθηκε τους συγγενείς του λέγοντας:
-«Αν θα παντρευόμουν θα μου φέρνατε κάποιο δώρο, ρίξτε εδώ, ό,τι έχετε ευχαρίστηση». και όλοι βοήθησαν ρίχνοντας χρήματα και μαζεύοντας παράλληλα για τα πρώτα έξοδα. Αμέσως μετά, ξεκίνησαν τα μεγάλα έργα, αρχικά από την πατρική περιουσία που πήρε στα χέρια του και την διέθεσε και συνέχεια από χορηγίες των Πιστών. Ο Π. Ιωάννης φέρει μαζί του τον Ευλογημένο Τίμιο Σταυρό, που του χάρισε πριν πεθάνει ο μοναχός Παΐσιος, δίνοντας καθημερινά την Ευλογία στους Πιστούς.
Αξίζει να αναφερθεί ότι αν σε κάποιον άνθρωπο υπάρχει κάποιο πρόβλημα ο Σταυρός κολλάει στο συγκεκριμένο σημείο.
Τις καθημερινές δωρεές (τρόφιμα) των πιστών προς τη Μονή, ο Π. Ιωάννης τις μοιράζει προς τους επισκέπτες, αλλά και σε αυτούς που πραγματικά τις έχουν ανάγκη.
Η Ιστορία της Μονής Παναγία Χρυσίνου,
Περίπου το 1300 μ.Χ., ο Π. Μακάριος σοφός έχτισε το Μοναστήρι. Το Μοναστήρι αυτό ονομάστηκε η Παναγία Χρυσίνου, διότι η Παναγία γιάτρεψε προπολεμικά τους αρρώστους από την αρρώστια της «χρυσής», για αυτό και την ονόμασαν η κυρά του Χρυσίνου.
Το Μοναστήρι γιορτάζει στις 23 Αυγούστου. Βρίσκεται περίπου μισή ώρα από την Καλαμπάκα, λίγα χιλιόμετρα πάνω από το χωριό Αμπέλια Κλεινού Καλαμπάκας, ελάχιστα χιλιόμετρα δυτικά των Μετεώρων.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Διάκριση εἶναι νὰ γνωρίζει κανείς, σὲ κάθε περίσταση, χρόνο καὶ πράξη, ποιο εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
'Ἄλλο εἶναι ἡ φυσικὴ ἐξυπνάδα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἄλλο ἡ Διάκριση ποὺ χαρίζει ὁ Θεός.
Ἀκόμη καὶ καλὰ ἔργα μας προβάλλουν οἱ δαίμονες, γιὰ νὰ στερήσουν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὴ διάκριση.
✝️Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η σπατάλη είναι κλοπή της περιουσίας των φτωχών γιατί το πλεόνασμά μας ανήκει σ’ αυτούς..
Πρέπει να ευεργετούμε και να βοηθούμε ακατάπαυστα τους συνανθρώπους μας, πρέπει να τους ευεργετούμε όλους, χωρίς να ξεχωρίζουμε πρόσωπα ή καταστάσεις.. Τίποτα δεν δίνουμε από τα δικά μας, γιατί όλα προέρχονται από τον Θεό..
Μισείς τον εχθρό σου; Να ξέρεις ότι είσαι τρελός.
Γιατί; Επειδή, όσο κι αν σε πολεμάει ο εχθρός σου εξωτερικά, εσύ πολεμάς περισσότερο τον εαυτό σου εσωτερικά. Και αυτό δεν είναι ο πιο σκληρός διωγμός, το να βασανίζεις τον εαυτό σου με το μίσος προς τον εχθρό σου;
Η ύπαρξη των Αγίων της Εκκλησίας μας αποτελεί τον ακατάπαυστο έλεγχο της δικής μας απιστίας,
Πνευματικής ραθυμίας, χλιαρότητας και αμετανοησίας.
Γι’ αυτό και κατά την Δευτέρα και φοβερά παρουσία του Κυρίου μας «μείζον κρίμα ληψόμεθα».
Τι Θαυμαστός Πνευματικός πλούτος υπάρχει στην Εκκλησία! Πλούτος Πίστεως,ελπίδος και αγάπης. Πλούτος σοφίας, Χάριτος και Θαυμάτων. Πλούτος ευσπλαχνίας, παρηγορίας και ειρήνης. Πλούτος καθάρσεως, Αγιασμού και Φωτισμού.
Ω!, αν όλοι οι άνθρωποι εγνώριζαν αυτόν τον πλούτο και προσέτρεχαν στην Εκκλησία..
Ἡ καρδιὰ εἶναι ὁ πρῶτος παράγοντας στὴ ζωή μας. Ἡ καρδιακὴ γνώση προηγεῖται τῆς νοησιαρχικῆς. Ἡ καρδιὰ βλέπει ἄμεσα, ἀστραπιαία, ἑνιαία. Αὐτὴ ἡ γνώση τῆς καρδιᾶς μεταδίδεται στὸ νοῦ, καὶ μέσα στὸ νοῦ χωρίζεται σὲ μέρη, ἀναλύεται σὲ συστατικά.
Ἡ ἀλήθεια ἀνήκει στὴ καρδιὰ καὶ ὄχι στὸ νοῦ.
Στὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο καὶ ὄχι στὸν ἐξωτερικό..
Προσπαθῆστε νὰ προοδεύετε στὴν ἐσωτερικὴ καρδιακὴ ἐπιστήμη, στὴν ἐπιστήμη δηλαδὴ τῆς ἀγάπης, τῆς Πίστης, τῆς Προσευχῆς, τῆς πραότητας, τῆς ταπεινοφροσύνης, τῆς εὐγένειας, τῆς ὑπακοῆς, τῆς σωφροσύνης, τῆς συγκαταβατικότητας, τῆς συμπάθειας, τῆς αὐτοθυσίας, τῆς κάθαρσης ἀπὸ πονηροὺς καὶ κακοὺς λογισμούς..
Ὁ 'Άγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης
Μιχάλης Αντωνιάδης
Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό;
Μάνος Δανέζης: Ας καταλάβουμε ότι το Σύμπαν απλώνεται παντού γύρω μας με τρόπο που δεν αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας. Το αόρατο αυτό Σύμπαν είναι γεμάτο από νόμους και πραγματικότητες που δεν εκφράζονται με όσα «κλασικά» μαθαίνουμε στα σχολεία μας. Αυτό το αόρατο στις αισθήσεις μας γεγονός, συνεχώς αποκαλύπτεται πειραματικά από τη σύγχρονη επιστημονική πραγματικότητα.
Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό, Pablo J. Luis Molinero, «Morphogeny»
Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα.» «Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»; Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά ίσως θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό καλώδιο πια».
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί ».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Κατά το 1830, επειδή υπήρχε στο Άγιον Όρος πολύς Τουρκικός Στρατός, για ένα διάστημα δεν είχε μείνει στην Μονή Ιβήρων κανένας Μοναχός.
Είχαν φύγει οι Πατέρες, άλλοι με τα Άγια Λείψανα, άλλοι για να βοηθήσουν στην Επανάσταση. Ερχόταν στο Μοναστήρι μόνον ένας Μοναχός από μακριά πού άναβε τα Κανδήλια και σκούπιζε. Μέσα και έξω από το Μοναστήρι ήταν Τουρκικός Στρατός, και αυτός ο καημένος σκούπιζε και έλεγε:
«Παναγία μου, τι θα γίνει μ’ αυτήν την κατάσταση;».
Μία φορά που Προσευχόταν με πόνο στην Παναγία, βλέπει να τον πλησιάζει μία γυναίκα – ήταν η Παναγία – πού έλαμπε και το πρόσωπο της ακτινοβολούσε.
Του παίρνει την σκούπα από το χέρι και του λέει: «Εσύ δεν ξέρεις να σκουπίζεις καλά· εγώ θα σκουπίσω». Και άρχισε να σκουπίζει. Ύστερα εξαφανίσθηκε μέσα στο Ιερό.
Σε τρεις μέρες έφυγαν όλοι οι Τούρκοι! Τους έδιωξε η Παναγία..
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
