Ή καθαρισμένη καρδιά βλέπει τὴν Ἀνάσταση,
καὶ μέσα της λάμπει Φῶς καὶ δὲν περπατᾷ πιά στὸ σκοτάδι.
✝️Άγιος Ισαάκ Ο Σύρος
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μοναχός Θωμάς Αγιοπαυλίτης (1881 – 8 Φεβρουαρίου 1949)
«Γερο-Θωμά, πήγαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των
πατέρων το “Χριστός Ανέστη”». Απλά και ταπεινά Γεροντάκια που βιώνανε τα υπερφυσικά θ
Θαύματα στην ζωή τους σαν κάτι το συνηθισμένο και το καθημερινό..!
Μοναχός Θωμάς Αγιοπαυλίτης (1881 – 8 Φεβρουαρίου 1949)
Γεννήθηκε στην Τρίπολη της Τραπεζούντος το έτος 1881, ο κατά κόσμον Θεόδωρος Σιδερίδης.
Πάντοτε διακρινόταν μεταξύ των αδελφών της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου για την αγαθότητα, την απλότητα, την Πίστη και την πρόθυμη υπακοή του. Προσήλθε στη μονή το 1934 κι εκάρη Μεγαλόσχημος Μοναχός το 1935. Το Πάσχα του 1936, κατά την έξοδο των Πατέρων στον αύλειο χώρο της Μονής, για να κάνουν Ανάσταση, ο Ηγούμενος Σεραφείμ (†1960), μετά το «Χριστός Ανέστη», είπε στον Μοναχό Θωμά: «Γερο-Θωμά, πήγαινε σε παρακαλώ κάτω στο οστεοφυλάκιο να ειπείς στα κόκκαλα εκεί των Πατέρων το “Χριστός Ανέστη”». Πρόθυμος, δίχως δεύτερο λογισμό, έτρεξε να κάνει πράξη τον λόγο του Γέροντος. Απευθυνόμενος στα οστά είπε μεγαλόφωνα:
«Ο Ηγούμενος
μ’ έστειλε να σας ειπώ το “Χριστός Ανέστη”, Πατέρες και Αδελφοί».
Τότε τα οστά έτριξαν και μία Κάρα σηκώθηκε έως ένα μέτρο ψηλά και απάντησε δυνατά:
«Αληθώς Ανέστη ο Κύριος».
Ο Π. Θωμάς θεώρησε φυσικό το γεγονός και ότι έτσι πάντοτε γινόταν. Άλλοτε πάλι ο ίδιος Μοναχός, ενώ ήταν εντελώς άπειρος, λόγω απουσίας του υπεύθυνου Μοναχού, έλαβε εντολή να παρασκευάσει τη ζύμη για το ψωμί της Μονής. Αδαής και αδύναμος. Προσευχόταν στην Παναγία να τον Φωτίσει τι να κάνει. Σε λίγο, σαν υπνωτισμένος, βλέπει μία μαυροφόρα γυναίκα να ετοιμάζει το προζύμι, να πλάθει τα ψωμιά και να τα φουρνίζει. Κατάλαβε ότι ήταν η παρουσία και προστασία της ίδιας της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Οι Πατέρες δεν είχαν ξαναφάει τέτοιο ψωμί.
Η γλυκύτητά του τους έμεινε αλησμόνητη για χρόνια.
Ο Γέροντας Θωμάς λόγω της μακαρίας απλότητός του και της μεγάλης του Ταπεινώσεως διάβηκε τη Μοναχική του ζωή μέσα σ’ ένα συνεχές Θαύμα.
Ο Ηγούμενος Σεραφείμ διηγείτο για το πόσο Χαριτωμένη ψυχή ήταν.
Ηλθε μεγάλος, 53 ετών. Πριν έλθει περιήλθε τις Αγιορειτικές Μονές, αλλά λόγω της ηλικίας του δεν τον κρατούσαν. Ο ίδιος, Προσκυνώντας τις Εικόνες του Τέμπλου της κάθε Μονής, άκουγε από την Εικόνα της Παναγίας: «Όχι εδώ· στο παραπέρα Μοναστήρι».
Στη Μονή του Αγίου Παύλου, η Εικόνα της Παναγίας του είπε: «Εδώ»!
Ο Θεομητροκίνητος αυτός Μοναχός ανεπαύθη εν Κυρίω στις 8.2.1949 για να συναντήσει την Έφορο του Αγίου Όρους, την Αειπάρθενο Θεοτόκο, τη Μυροβλύτισσα Παναγία, την Αγιοπαυλίτισσα.
Πηγές – Βιβλιογραφία:
Ανδρέου Αγιορείτου Μοναχού, Γεροντικό του Αγίου Όρους, τ. Α’, Αθήναι 1979, σσ. 40-41, τ. Β’, Αθήναι 1981, σσ. 31-32. Χρυσοστόμου Ροδοστόλου Επισκόπου, Θεομητορικά και εξόδια στον Άθωνα, Άγιον Όρος 2005, σσ. 414-417.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Α΄, εκδ. Μυγδονία σ. 435-436.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Φυλάσσονται στις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους,
17/4/26
Ο Σταυρός του Κυρίου, είχε 4,50 μέτρα ύψος και 2,40 μέτρα πλάτος. Κι ο ιστορικός Παυλίνος, στην ενδέκατη επιστολή του ,αναφέρει ότι ενώ ο Σταυρός, από την ημέρα της εύρεσής του τεμαχιζόταν (σε απειροελάχιστα κομματάκια) και δινόταν, στους Πιστούς, για Ευλογία, έν τούτοις αυτός, παρέμενε ακέραιος και δεν μειωνόταν καθόλου!
Επίσης, όσον αφορά τα καρφιά,στα Αγιασμένα χέρια και πόδια του Κυρίου, καθώς αναφέρει η παράδοση, ξεχώρισαν από τα καρφιά των ληστών, διότι δεν είχαν σκουριάσει από το πέρασμα των χρόνων, φαινόντουσαν σαν καινούργια, ενώ τα καρφιά με τα οποία σταυρώθηκαν οι ληστές, ήταν σκουριασμένα. Έτσι διασώθηκαν, μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια, κυρίως στις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους.
Μια εσχατολογική Προφητεία, λέγει πως ένα από τα συγκλονιστικά γεγονότα ,
του τέλους του κόσμου, θα είναι και η επανένωση , του Τιμίου Σταυρού.
"Σταυρέ του Χριστού Σώσον ημάς τη δυνάμει Σου!!"
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν!!»
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Χριστός οδηγούνταν στον Γολγοθά,
Η Ιερά Παράδοση αναφέρει, ότι όταν ο Χριστός οδηγούνταν στον Γολγοθά, ανάμεσα στο πλήθος κόσμου που παρευρέθησαν, ήταν και ένας τυφλός, που δεν ήξερε τι ακριβώς συνέβαινε και ρώτησε κάποιον:
- Τι συμβαίνει εδώ;
- Πάνε να σταυρώσουν δύο ληστές και έναν πλάνο! του απάντησε.
Οι Εβραίοι σήκωσαν στον σταυρό, πρώτα τους 2 ληστές και όταν σήκωσαν τρίτο τον Χριστό, ο τυφλόςαπέκτησε Θαυματουργικά το Φως του και άρχισε να βλέπει!
Βλέποντας αυτό το Θαύμα ο τυφλός ανεφώναξε:
- Εσύ που μου έδωσες το Φως, εσένα πλάνο λένε; Ήταν γραφτό στα μάτια μου, να βλέπω και να κλαίνε! Πάρε το Φως που μου έδωσες και τύφλωσέ με πάλι!
Ο τυφλός ζήτησε από τον Χριστό να τυφλωθεί πάλι, για να μην βλέπει την αχαριστία των ανθρώπων!
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αμάρτημα από την αχαριστία!
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης
του Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Κύριος μας πέρασε από τον θάνατο στη ΖΩΗ!!
16/4/26
Άγιο Πάσχα πανευφρόσυνο!!
Ας Ευφρανθούν
οι Άγγελοι στον Ουρανό.
Η γη ας αγαλλιάσει.
Ο ορατός και ο αόρατος κόσμος ας Γιορτάσει!!
Ο Χριστός με την Ανάσταση Του δε μας πέρασε από ένα ποτάμι ή ένα ρήγμα γης..
Ο Κύριος μας πέρασε από ένα χάος, μία άβυσσο και από τον θάνατο στη ΖΩΗ!!
Σήμερα χάθηκε ο θάνατος.
Σήμερα Γιορτάζουμε την 'απαρχή' της Αιώνιας Ζωής!!
Σήμερα είναι όλα χαρά και Φως.
Σήμερα όλοι χορεύουμε και σκιρτούμε
για τη σωτηρία μας και την Αιώνια Ζωή!!
Άγιος Πορφύριος.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι λαμπάδες συμβολίζουν, Είσοδο των Πιστών στην Εκκλησία!
Η ιστορία της Πασχαλινής Λαμπάδας!!
Γιατί άραγε οι Λαμπάδες είναι αναγκαίες για το Πάσχα; Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα εξηγεί τους λόγους που η Λαμπάδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Πάσχα. «Πασχαλινή Λαμπάδα είναι έθιμο που έχει σχέση με την παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας να τελεί το Βάπτισμα των νέων μελών Της τη νύχτα της Αναστάσεως».
-Ο Ευσέβιος Καισαρίας αναφέρει «έκανε τη μυστική διανυκτέρευση των Πιστών πιο φωτεινή κι από τη φωτόλουστη ημέρα».
-Αρκετούς αιώνες πριν η έναρξη της Ιεράς Ακολουθίας σηματοδοτούσε και το άναμα των Λαμπάδων.
-Η αρχαία Εκκλησία είχε επιλέξει τη νύχτα της Ανάστασης για να τελέσει το Βάπτισμα των φωτισμένων Της. Ο Ναός περιγράφεται κατάφωτος από τους πολυελαίους και τα πολυπληθή κηροπήγια.
-«Κάθε Πιστός είχε τη δική του Λαμπάδα. Όλοι γιόρταζαν τη διπλή Λαμπρή: την Ανάσταση του Χριστού και την Ανάσταση τόσων ψυχών που θ’ άφηναν οριστικά την πλάνη και θα προσχωρούσαν στην Ποίμνη της Εκκλησίας».
-Οι Νεοφώτιστοι, κρατώντας αναμμένες τις Λαμπάδες τους, προχωρούσαν για το Βαπτιστήριο συνοδευόμενοι από τον Επίσκοπο, τους Ιερείς, τις Διακόνισσες και τους Αναδόχους τους, αφήνοντας τούς Πιστούς στο Ναό να Προσεύχονται.
Οι Λαμπάδες λοιπόν έχουν παραμείνει μέχρι και σήμερα, συμβολίζοντας αυτή τη μυσταγωγία και πανήγυρη της εισόδου των Πιστών στην Εκκλησία!
Πηγή: Το επίσημο site της Ιερά Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Ανάσταση του Χριστού,
15/4/26
"Η Ανάσταση του Χριστού περνάει στην καθημερινότητά μας!
Είναι μία γιορτή της Εκκλησίας, Της ζωής.
Είναι πρόσκληση, ώστε όλη η ζωή του ανθρώπου να είναι αναστημένη".
+Μ. Σισανίου και Σιατίστης Παύλος
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.
"Ναι Ανέστησε και τον Σωκράτη"
..Πού σου, θάνατε, το κέντρον;
Πού σου, άδη, το νίκος;
Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.
Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.
Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν Άγγελοι.
Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.
Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.
Και σε εκείνη την ατμόσφαιρα του λόγου του Αγίου Χρυσοστόμου επέστρεψε αργότερα η σκέψη μου ενώ βρισκόμασταν στην Τράπεζα της Μονής Σισσίων μετά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.
'Αρχισα να πηγαίνω πίσω, μια γενεά, δυο γενεές, πέντε, δέκα, πενήντα παππούδες πίσω, εβδομήντα, ογδόντα και να, βρίσκομαι στον Σωκράτη τον Αθηναίο, τον σοφό και δίκαιο, τον αμετακίνητο στην αρετή μέχρι θανάτου, τον Σωκράτη που στην Πολιτεία του Πλάτωνος (B, V , 362) λέει για τον Χριστό:
«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείται άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».
Πήρε άραγε και τον Σωκράτη μαζί του ο Χριστός, όταν Αναστήθηκε;
Σε αυτό το ερώτημα μυστικά και κατ' ιδίαν στάθηκε η σκέψη μου όταν δυνατή, με παρρησία ακούστηκε η φωνή τού
Π. Γεράσιμου που στεκόταν απέναντι:
"Ναι Ανέστησε και τον Σωκράτη"
Διάβασε την σκέψη μου και μου έδωσε απάντηση!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
εγώ το λέω Μετά_στάση Ζωής.
14/4/26
Οι νεκροί μας ζουν.
Αυτό εβεβαίωσε σήμερα ο Κύριος όταν είπε στον Ιάρειο: Δεν πέθανε αλλά κοιμάτε.
Εκείνος που Πιστεύει στον Χριστό κι όταν πεθάνει θα ζήσει.
Ο θάνατος είναι ύπνος από τον οποίο θα ξυπνήσεις στην άλλη ζωή.
Γι' αυτό ο Χριστιανός δεν πενθεί απαρηγόρητα αλλά κλαίει ανθρώπινα. Πιστεύει και προσδοκά την Ανάσταση.
Τότε θα συναντηθούμε με τους νεκρούς μας.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Δόξα τω Θεώ, Εξομολογήθηκε και Κοινώνησε πριν φύγει.
Kάποτε εἶχα ρωτήσει τόν μακαριστό Γέροντα Εφραίμ τον Αριζονίτη ἐάν οἱ ψυχές στόν οὐρανό ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους.
Μοῦ εἶχε πεῖ ὄτι τά μέλη τῆς οἰκογένειας βρίσκονται μαζί. Μιλοῦν μεταξύ τους, τόν ρώτησα; .
-Ναί, μοῦ εἶπε, Ύμνοῦν καί Δοξολογοῦν τόν Θεό. Οι συγγενείς ή οι φίλοι θα γνωρίζονται στη Βασιλεία του Θεού;
Διηγήθηκε ένας ευσεβής γεωπόνος, σχετικά με τον θάνατο του πατέρα του:
«Δόξα τω Θεώ, Εξομολογήθηκε και Κοινώνησε πριν φύγει.
Όταν έγινε δε και το Άγιο Ευχέλαιο, σήκωσε τα μάτια του ψηλά, χαμογέλασε και είπε χαρούμενος:
Έρχομαι!.. έρχομαι!.. Σε δύο ώρες έρχομαι!..Πράγματι, σε δυο ώρες ακριβώς έφυγε. Κοίταξα το ρολόι. Τις προηγούμενες μέρες έλεγε στη μητέρα μου:
– Σ’ αυτό το παιδάκι που τριγυρίζει μέσα στο δωμάτιο, δώσε ένα γλυκό, φίλεψέ το.
Η μητέρα μου καταλάβαινε ότι κάτι υπερφυσικό έβλεπε, αν και του έλεγε ότι ήταν το εγγονάκι του, ο Άνθιμος. Εκείνος όμως απαντούσε ήρεμα και με πλήρη Πνευματική διαύγεια:
– Όχι, όχι! Δεν είναι ο Άνθιμος. Είναι ο Μύρων, ο αδελφός μου! Ο Μύρων ήταν ένα μικρό αδελφάκι του, που είχε φύγει απ’ αυτόν τον κόσμο μικρούλι. Μόλις τεσσερισήμισι χρονών! Τώρα, χαριτωμένο Αγγελάκι του Θεού, εστάλη από την αγάπη Του για να Χαροποιήσει τον μεγάλο αδελφό του και να τον συντροφεύσει στοργικά στο μεγάλο ταξίδι προς την αιωνιότητα..».
Πολλοί θέτουν το ερώτημα:
Οι συγγενείς ή οι φίλοι θα γνωριζονται στη Βασιλεία του Θεού;
Οι Πατέρες της Εκκλησίας απαντούν πως ναι, θα γνωρίζονται. Η συγγενική αγάπη καθώς και όλα τα αγαθά αισθήματα των ανθρώπων, θα εξαγιαστούν και θα μετατραπούν σε Πνευματική εν Χριστώ Ιησού αγάπη,την τελεία Αγάπη .
Έχουμε πολλές περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο Θεός σε μια ψυχή που πρόκειται να ταξιδέψει κοντά Του στέλνει σεσωσμένα συγγενικά της πρόσωπα, τα οποία αγαπά, για να συμπαρασταθούν και να Χαροποιήσουν την ψυχή κατά την έξοδό της.
Πολλοί βλέπουν τους κεκοιμημένους γονείς τους,αδελφούς κ.λπ. -και το λέγουν-
λίγο πριν φύγουν για την αιωνιότητα. Η ουσιαστική όμως βοήθεια, συμπαράσταση και συνόδευση της ψυχής, καθώς και η προστασία της γίνεται από τους Αγίους Αγγέλους που αποστέλλει ο Ουράνιος Πατέρας.
Μερικές φορές αποστέλλονται και Άγιοι για συμπαράσταση.
Μεγάλη σημασία σ’ αυτή την περίπτωση έχει κατά πόσο έχει ευαρεστήσει τον Θεό ο άνθρωπος με την ζωή του, αλλά ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει το Έλεος του μεγάλου Θεού.
Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης Αριζονίτης +
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.png "English"){kind=small}
