«Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι της ζωής μας».
Δεν κάθονται πλέον στην έδρα του Μωυσή, ούτε φορούν πολυτελείς κεφαλόδεσμους.
Οι σύγχρονοι Γραμματείς και Φαρισαίοι είναι αόρατοι, γιατί κατοίκησαν μέσα μας. Έγιναν οι σκέψεις μας, οι συνήθειές μας, η ίδια μας η καρδιά όταν παύει να χτυπά για τον Θεό και χτυπά μόνο για τον εαυτό της.
Πρώτος Φαρισαίος:
Η Θρησκεία χωρίς έλεος. Είναι εκείνος που Νηστεύει, αλλά δεν συγχωρεί. Προσεύχεται, αλλά κρίνει. Πληρώνει δέκατο από τον δυόσμο και τον άνηθο, ενώ αφήνει πεινασμένο τον αδελφό του στη γωνία. Είναι η ψυχή που μετράει γονυκλισίες, αλλά η αγάπη της ζύγισε ελάχιστα. Ο Χριστός τον φοβόταν περισσότερο από τον πόρνο, γιατί ο πόρνος ξέρει ότι πέφτει, ο Φαρισαίος νομίζει ότι στέκει.
Δεύτερος Γραμματέας: Το γράμμα που σκοτώνει. Δεν υπάρχει μόνο στην Εκκλησία. Υπάρχει στο γραφείο, στο σπίτι, στην πολιτική. Είναι η αυστηρή τήρηση του νόμου χωρίς την ψυχή του νόμου. Λέει «έτσι λέει ο κανονισμός», αλλά δεν ρωτά «τι λέει η αγάπη;». Βάζει υποσημειώσεις στην ευσπλαχνία. Ο Θεός του Σινά έδωσε δέκα εντολές, αλλά αυτός έφτιαξε χίλιες. Και μετά από όλες, ξέχασε μία: να αγαπάς.
Τρίτος Φαρισαίος: Το φαίνεσθαι. Είναι η εικόνα μας στα κοινωνικά δίκτυα, το «τι θα πει ο κόσμος», η ευσέβεια που βγάζει φωτογραφία τον εαυτό της. Είναι ο άνθρωπος που καθαρίζει το έξωθεν του ποτηριού, ενώ μέσα του μαζεύεται η σκουριά της υποκρισίας. Χαιρετάει με τόνο Μετανοίας, μα η γλώσσα του δαγκώνει. Και το χειρότερο: το έχει πιστέψει κι ο ίδιος.
Τέταρτος Γραμματέας: Το κλειδί της γνώσης που δεν το χρησιμοποιεί. Εκείνος που διάβασε, έμαθε, κατήχησε, αλλά η γνώση του έμεινε στο κεφάλι. Δεν κατέβηκε ποτέ στα γόνατα. Ξέρει να λέει «Κύριε, Κύριε», μα τα χέρια του δεν άνοιξαν ποτέ για να υπηρετήσουν. Κλείνει τη Βασιλεία των Ουρανών μπροστά στους άλλους, γιατί ο ίδιος δεν μπαίνει και δεν αφήνει ούτε εκείνους που θέλουν να μπουν.
Αδελφέ, μην κοιτάς έξω. Κοίτα μέσα σου.
Γιατί εκεί που κάθονται οι Φαρισαίοι σήμερα, δεν είναι στις συναγωγές , είναι στην καρέκλα του εγωισμού σου. Κάθε φορά που λες «εγώ είμαι καλύτερος», κάθε φορά που μετράς το σφάλμα του άλλου πριν μετρήσεις τη δική σου αμαρτία, κάθε φορά που ο λόγος σου για τον Θεό είναι πιο βαρύς από τη σιωπή σου μπροστά στον πόνο.
Η Μετάνοια δεν είναι να γίνεις τέλειος. Είναι να γκρεμίσεις τον Φαρισαίο μέσα σου, να κάψεις τα γραπτά των Γραμματέων της καρδιάς σου, και να μείνεις μόνο με τον Τελώνη που δεν τολμά να σηκώσει τα μάτια του, μα λέει:
«Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».
Εκείνος έφυγε δικαιωμένος. Όχι ο ευσεβής, αλλά ο πτωχός τῷ πνεύματι.
Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού+
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης, Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!! Μιχάλης Αντωνιάδης, Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου