Αν δώσεις όλη σου τη ζωή στη γη, η γη θα σου δώσει έναν τάφο.
Αλλά αν δώσεις τη ζωή σου στον ουρανό, ο ουρανός θα σου δώσει έναν θρόνο.
Άγιος Εφραίμ ο Σύρος.
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μερικά τετραγωνικά ανθρωπιάς;
Κόνιτσα: 4 αδέρφια νεκρά σε κοντέινερ_Μερικά τετραγωνικά ανθρωπιάς δεν περίσσεψαν σε κανέναν;
Ποια αρχή, ποιος φορέας, ποια κοινωνία έχει λόγο ύπαρξης στον 21ο αιώνα, όταν άνθρωποι αποκτούν «ορατότητα» μόνο όταν καίγονται από τη φτώχεια τους;
Τέσσερα ηλικιωμένα αδέρφια, παρατημένα από κράτος και κοινωνία. Αθέατα στο περιθώριο της αξιοπρέπειας. Τι και αν ζούσαν σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας, την Κόνιτσα; Εκείνοι έμεναν απομονωμένοι σε ένα κουτί. Σε ένα κοντέινερ από εκείνα που το κράτος συνηθίζει να πακετάρει ψυχές, για να μην αναλάβει ευθύνες.
Τέσσερα αδέρφια από 69 ως 85 ετών απανθρακώθηκαν σε αυτό το λαμαρινένιο φέρετρο του «πολιτισμού» μας, γιατί τους είχαν κόψει το ρεύμα και χρησιμοποιούσαν κεριά για να βλέπουν τη νύχτα. Μέσα σε 25 τετραγωνικά, τρεις γυναίκες και ένας άντρας ζούσαν σαν φαντάσματα που ντρέπονταν να «στοιχειώσουν» την περίφημη «ανάπτυξη» μας. Αν η τηλεόραση τους είχε ρεύμα, ίσως να είχαν προλάβει να ακούσουν στις ειδήσεις για πολιτικούς «σωτήρες» με 40 ακίνητα, για κερδισμένα Τζόκερ από «ΟΠΕΚΕΠΕδες», για χρέη κομμάτων δανεικά και αγύριστα.
Αλλά σε τι από όλα αυτά να δώσεις σημασία όταν ο κόσμος σου φτάνει ως εκεί που φωτίζει το κερί σου; Τώρα οι ίδιοι γίναν κομμάτι μιας θλιβερής είδησης στην τηλεόραση, και το πολύ – πολύ να κουνήσουμε για λίγο το κεφάλι από μια ντροπή που μένει πάντα ορφανή γιατί κανείς δεν θέλει να την υιοθετήσει.
Η μια αδερφή από τα τέσσερα αδέρφια, είχε θεαθεί να ψάχνει φαγητό σε σκουπιδοτενεκέδες ταβέρνας ή να καταναλώνει ακόμα και σκυλοτροφή. Το πατρικό σπίτι των αδερφιών καταστράφηκε στο σεισμό του 1996 και από τότε ζούσαν στο «κουτί», αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, αλλά και ανήμποροι να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Κομμένο ρεύμα, κομμένο νερό, γιατί τα δημόσια αγαθά έχουν γίνει γκιλοτίνες που κόβουν οριζόντια την ανημποριά του φτωχού. Για σκέψου να ζεις σε έναν τέτοιο παράδεισο που ο Θεός τα έχει δώσει όλα απλόχερα, αλλά στα γεράματα να σε υποτάσσει ένα ληγμένος λογαριασμός.
Άραγε πόση οργή Θεού συγκεντρώνει ένα κράτος που επιβάλλει πρόστιμο 270.000 για την εγκατάλειψη 9 γατιών, αλλά δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για την εγκατάλειψη μιας τετραμελούς οικογένειας γερόντων; Ένα κράτος όπου ενεργοποιούνται εισαγγελείς από το πρώτο παραπονεμένο νιαούρισμα, αλλά κωφεύει στις κραυγές των ανθρώπων που γίνονται παρανάλωμα της φτώχειας τους. Ποια αρχή, ποιος φορέας, ποια υπηρεσία, ποια κοινωνία έχει λόγο ύπαρξης στον 21ο αιώνα, όταν άνθρωποι αποκτούν «ορατότητα» μόνο όταν καίγονται;
Και πόσο κυνικά απάνθρωπη έχει καταντήσει η προσφορά και η ζήτηση της στέγης; Γεμάτη η επαρχία με έρημα σπίτια που αγοράζουν σωρηδόν τα «κοράκια» του real estate, και κατά τα άλλα δεν μπορεί να βρεθεί μια στέγη για τους αναξιοπαθούντες ή να ψηφιστεί ένα μέτρο για να επισκευάζουν τα κατεστραμμένα σπίτια τους.
Πέρυσι στη μεγάλη φωτιά της Κερατέας, απανθρακώθηκε ένας 76χρονος που ζούσε κατάμονος σε ένα πλινθόκτιστο καλύβι, χωρίς ρεύμα από το 2007. Στο Αρκαλοχώρι εκατοντάδες άνθρωποι ζουν ακόμα σε κοντέινερ, πέντε χρόνια μετά τον σεισμό. Τα ίδια και στην πλημμυρισμένη Θεσσαλία, όπου συμπολίτες μας ζουν σε κοντέινερ, τροχόσπιτα, δομές φιλοξενίας και ημικατεστραμμένα σπίτια. Στα ίδια μέρη ορθώνονται ολόκληρες «πολιτείες» από data centers για να καταβροχθίζουν δεδομένα και φυσικούς πόρους, αλλά μερικά τετραγωνικά ανθρωπιάς δεν περισσεύουν για κανέναν.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα ματωμένα πλεονάσματα, τα Gov, τις έξυπνες κάμερες και τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, όσο οι πολίτες ζουν σε συνθήκες τρίτου κόσμου. Άνθρωποι πεθαίνουν ανέστιοι, όσο η ανθρωπιά θάβεται κάτω από πρωτόκολλα, εκθέσεις και γραφειοκρατικά τερτίπια. Ένας υπηρεσιακός λαβύρινθος όπου η κρατική πρόνοια ξεγλιστρά εντός του για να κρυφτεί. Τέσσερις άνθρωποι που αδυνατούσαν να προστατέψουν τους εαυτούς τους, έπρεπε να περάσουν από «σαράντα κύματα» αξιολογήσεων μέχρι να βοηθηθούν. Φαίνεται ότι η μόνη ελευθερία που σέβεται η Πολιτεία, είναι η «ελεύθερη» πορεία προς την εξαθλίωση. Σε μια χώρα όπου οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητο βαρίδι αν δεν είναι «παραγωγικοί», δηλαδή αν δεν δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν.
Κάποτε η «βοήθεια στο σπίτι» ήταν αυτονόητη κοινωνική αξία και όχι πρόγραμμα κάποιας υπηρεσίας. Από τότε που θεσμοποιήθηκε η καλοσύνη μας, άρχισε ο μεγάλος εκφυλισμός της. Σήμερα για πολλούς φαντάζει «λογικό» να ζει ο γείτονας τους χωρίς ρεύμα, ή να έρχεται τα χαράματα ο δικαστικός επιμελητής για να τον πετάξει από το σπίτι. Αυτήν την αγριότητα μας καλούν κάποιοι να συνηθίσουμε.
Μας πουλάνε ψηφιακά «μπιχλιμπίδια» όσο κατασπαράζουν κομμάτι – κομμάτι το δικαίωμα στη βασική επιβίωση. Στη στέγη, στην ενέργεια, στο νερό, στη θέρμανση, σε όλα αυτά τα θεμελιώδη που πάντοτε καθόριζαν την πρόοδο του ανθρώπου.
Δεν ξέρω τι είναι πιο αποκαρδιωτικό, το σκοτάδι των εγκαταλελειμμένων σπιτιών στην επαρχία, το σκοτάδι των νοικοκυριών που ζουν χωρίς ρεύμα ή το σκοτάδι ενός κράτους που κοστολογεί τη ζωή λιγότερο και από την τιμή μιας κιλοβατώρας;
Μιχάλης Αντωνιάδης
Όλα είναι της δωρεάς του Θεού,
19/6/26
Παν αγαθόν εκ Θεού έχει την αρχήν. Δεν γίνεται αγαθός λογισμός μη ων εκ Θεού, μηδέ πονηρός μη ων εκ του Διαβόλου. Ό,τι καλόν λοιπόν διανοηθής, ειπής, διαπράξης, όλα είναι της δωρεάς του Θεού. «Παν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι καταβαίνον». Όλα είναι της δωρεάς του Θεού, εδικόν μας δεν έχομεν τίποτε.
Γέροντος ΙΩΣΗΦ του Αγιορείτου, † 1959
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Κύριος φροντίζει,
18/6/26
Μου γράφεις πως,
ο φόβος κυριαρχεί στο μυαλό σου και πως είσαι πεσμένη. Δεν είσαι η μόνη που βρίσκεσαι σε θλίψη. Όλοι οι άνθρωποι θρηνούν και ανησυχούν, ο καθένας σε διαφορετικό βαθμό. Σε κάθε περίπτωση, να Πιστεύεις στη Θεία Πρόνοια. Η αρρώστια και οι ταλαιπωρίες σου δεν είναι κάτι το τυχαίο. Τις επιτρέπει ο Θεός που η Θεία Του Πρόνοια σ’ εμάς τους ανάξιους και αμαρτωλούς ξεπερνά τη λογική μας. Αν ο Κύριος φροντίζει τα πετεινά του ουρανού πώς είναι δυνατόν ποτέ να ξεχάσει εσένα, που δημιουργήθηκες κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του;
Όσιος Ιωάννης Αλεξέγιεφ του Βάλαμο.
✞ 5 Ιουνίου 1958.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Συνεχῶς : Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ Έλέησόν με.
«Εἶχα βγάλει στό κεφάλι μου μία μεγάλη ἐλιά, σάν ρεβύθι, εἶπε ὁ Παππούλης Πορφύριος, ἡ ὁποία συνεχῶς μεγάλωνε καί πονοῦσα πολύ.
Γνώριζα, μέ τήν Χάρη, πού μοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός, ὅτι ἔπρεπε νά ἀφαιρεθεῖ, γιατί θά ἐξελίσσετο σέ κακοήθη.
Συμφώνησαν μαζί μου καί οἱ γιατροί καί γι’ αὐτό μοῦ ἔκλεισαν ἡμερομηνία γιά χειρουργεῖο.
Στό χειρουργεῖο ὅμως, ἐγώ διαφώνησα μαζί τους. Ἐκεῖνοι ἐπέμεναν νά γίνει ἀφαίρεση τῆς ἐλιᾶς μέ τοπική νάρκωση, γιατί καί ἡ διάρκεια τῆς ἐπέμβασης θά ἦταν μεγάλη, καί οἱ πόνοι τῆς ἐπέμβασης ἀφόρητοι. Ἐγώ ἀρνήθηκα καί τούς εἶπα ὅτι, οὔτε ἀφαίρεση θά κάνετε, οὔτε νάρκωση. Ἀλλά θά τήν καυτηριάσετε μέ διαθερμοπληξία. Οἱ γιατροί τρόμαξαν καί μοῦ εἶπαν, ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι ἐπιστημονικῶς ἀδύνατον. Ἐγώ, ὅμως, ἐπέμενα καί ἐπειδή ἦσαν δικά μου παιδιά, δέν ἤθελαν νά μέ στενοχωρήσουν καί μοῦ εἶπαν θά τήν κάνουμε μέ δική σας εὐθύνη καί ἔκαναν τόν Σταυρό τους καί ἄρχισαν.
Ἐγώ ἔκλεισα τά μάτια μου καί μπροστά μου φαντάστηκα τόν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦν σέ ἔνα μεγάλο Σταυρό καί μέ μεγάλη Πίστη ἔλεγα, συνεχῶς μέσα μου: Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ Έλέησόν με.
Οἱ γιατροί μέ ἀγωνία καί μέ χέρια πού ἔτρεμαν συνέχιζαν τήν καυτηρίαση, ἐνῶ τό χειρουργεῖο εἶχε «ντουμανιάσει» ἀπό καπνό καί ὀσμή ψημένου κρέατος! Ὅσο περνοῦσε ἡ ὥρα, τόσο μεγάλωνε ἡ Πίστη μου καί ἔφθασα σέ τέτοιο σημεῖο, πού δέν αἰσθανόμουν σχεδόν τίποτε! Ἀντίθετα, τούς γιατρούς τούς εἶχε κόψει κρύος ἱδρώτας. Δέν πίστευαν στά μάτια τους. Συνέχεια μέ ρωτοῦσαν, ἐάν αἰσθάνομαι καλά καί ἐγώ τούς ἔλεγα: Προχωρεῖστε. Ἡ ἐπέμβαση διήρκεσε περισσότερο ἀπό ¾ τῆς ὥρας. Ὅταν τελείωσε, σηκώθηκα ἤρεμος καί γελαστός καί ἀφοῦ εὐχαρίστησα τόν Θεόν καί τούς γιατρούς, πρόσθεσα: Μεγάλα τά τῆς Πίστεως κατορθώματα!. Βλέπεις, λοιπόν, παιδί μου Ἀνάργυρε, τί μπορεῖ νά πετύχει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει Πίστη στό Θεό; Γι’ αὐτό καί ἐσύ νά Πιστεύεις καί νά μή φοβᾶσαι τίποτε στή ζωή σου, γιατί ὁ Θεός εἶναι μεγαλύτερος ἀπό ὅλους καί ἀπό ὅλα»!
Βιβλίο: Ἀναργύρου Καλλιάτσου
“Ὁ Πατήρ Πορφύριος”, Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Ἀθῆναι 2005
Μιχάλης Αντωνιάδης
Είθε η Χάρης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
Είθε η Χάρης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, η Αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος,να ευλογήσει την εσπέρα ταυτη, φωτίζοντας τις ψυχές όλων των ανθρώπων!!!
Ευλογημένο ξημέρωμα να έχουμε πρεσβειών της Παναγίας μας και πάντων των Αγίων!!!
Παναγία Τριάς ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς!!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Το θαύμα που αγνοείς,
Το θαύμα που αγνοείς,
ΠΑΤΗΣΤΕ TO ΛINK ΔEITE AKOYSTE,
https://x.com/ElladasLands/status/2067555201028878617
Μιχάλης Αντωνιάδης
Σάσα Βεζένκωφ, η τιμήν μας, παίζει με την Εθνική,
17/6/26
Αυτός ο Σάσα Βεζένκωφ είναι σπουδαία περίπτωση!
Διαβάστε τι δήλωσε πέρσι και σκεφτείτε πόσοι Έλληνες έχουν διανοηθεί ή τολμήσει να το πούνε. Το είπε ο Σάσα, που είναι τιμήν του να παίζει με την Εθνική.
Οι γονείς μου είναι Βούλγαροι, που στην Κύπρο έκαναν και 2 και 3 δουλειές και είναι περήφανοι που η Κύπρος τους έδωσε μία ευκαιρία. Εγώ γεννήθηκα εκεί, η αδελφή μου είναι εκεί με τα παιδιά της. Για μένα η Κύπρος είναι Ελληνική, άσχετα με τον διαχωρισμό.
Δεν βγήκα ποτέ να πω ότι είμαι Έλληνας ή οτιδήποτε άλλο. Μιλάω άπταιστα Ελληνικά, ξέρω την Ιστορία, εδώ έχω μεγαλώσει με τα ήθη και τα έθιμα της χώρας. Αγαπάω αυτή τη χώρα και δεν νομίζω ότι μπορεί να με πει κανείς εμένα fake Έλληνα.
Έχω παρελάσει. Στην Κύπρο γιορτάζαμε κάθε Ελληνική γιορτή, ξέρω κάθε Ελληνική γιορτή, το τι μου γίνεται. Δεν μου αρέσει ούτε να ποστάρω στα social, ούτε να κάνω στόρι..
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
«Αν πεινάς, είσαι οικογένεια.»,
Ο Sasha Vezenkov αγόρασε ήσυχα ένα μικρό καφέ στον Πειραιά, όπου μια ηλικιωμένη γυναίκα πάλευε για χρόνια να το κρατήσει ανοιχτό — και σήμερα το καφέ αυτό προσφέρει δωρεάν γεύματα σε 120 άστεγους κάθε μέρα.
Στα πρώτα χρόνια, το καφέ το διαχειριζόταν μια καλοσυνάτη γυναίκα, εξυπηρετώντας τους ντόπιους με αγάπη, αλλά δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα οικονομικά. Ο Sasha Vezenkov, μαθαίνοντας για την κατάστασή της, θέλησε να βοηθήσει — και έτσι παρενέβη διακριτικά.
Αντί να μετατρέψει το καφέ σε χώρο προβολής, ο αστέρας της Olympiacos B.C. ζήτησε από την αρχική ιδιοκτήτρια να παραμείνει στην κουζίνα — αυτή τη φορά με μια νέα αποστολή: να προσφέρει δωρεάν γεύματα σε όσους τα χρειάζονται περισσότερο.
Σήμερα, το καφέ ταΐζει 120 άστεγους κάθε μέρα. Χωρίς ερωτήσεις. Χωρίς κάμερες. Μόνο ζεστά πιάτα, ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Μια μικρή χειρόγραφη πινακίδα πάνω από τον πάγκο λέει τα πάντα:
«Αν πεινάς, είσαι οικογένεια.»
Η ήσυχη πράξη καλοσύνης του Sasha Vezenkov μετέτρεψε ένα καφέ που πάλευε να επιβιώσει σε ένα καταφύγιο ελπίδας και ανθρωπιάς, αποδεικνύοντας ότι ο πραγματικός Ηρωισμός δεν βρίσκεται μόνο στα γήπεδα, αλλά και στην καρδιά!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Μια Ελπίδα. Μία Μέρα τη φορά,
16/6/26
Μην αφήσεις μία πτώση να σου κλέψει όλο τον αγώνα που έκανες.
Μια στιγμή αδυναμίας δεν ακυρώνει μέρες, μήνες προσπάθειας. Μια λάθος επιλογή δεν σβήνει τα βήματα που έκανες μέχρι εδώ.
Από το πάθος και την αμαρτία σου, μεγαλύτερο λάθος είναι η απελπισία σου. Πιο μεγάλη από την αμαρτία που έκανες είναι η απελπισία.
Συχνά, μετά από μια πτώση, δεν είναι το πάθος που μας νικά περισσότερο, αλλά η απογοήτευση. Εκείνη η εσωτερική φωνή που ψιθυρίζει ότι όλα χάθηκαν, ότι δεν άξιζε ο κόπος, ότι είμαστε πάλι από την αρχή.
Μα δεν είναι αλήθεια. Είναι ψέμα. Τεράστιο ψέμα.
Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από το πόσες φορές πέφτει, αλλά από το πόσες φορές σηκώνεται. Κανένας μεγάλος αγώνας δεν κερδήθηκε χωρίς πληγές, χωρίς πισωγυρίσματα, χωρίς στιγμές που νόμιζες ότι έχασες τον δρόμο σου.
Ο Θεός δεν στέκεται απέναντί μας ως Δικαστής που μετρά τα λάθη μας. Στέκεται ως Πατέρας που περιμένει να σηκωθούμε.
Δεν Του κάνει εντύπωση που έπεσες. Του δίνει χαρά που δεν εγκατέλειψες.
Μην ξοδεύεις όλη σου την ενέργεια αναλύοντας ατελείωτα το γιατί συνέβη.
Η κούραση, η μοναξιά, ο φόβος, η συνήθεια, η πίεση, οι πληγές της ψυχής, πολλές φορές θολώνουν το βλέμμα μας. Το πιο σημαντικό δεν είναι γιατί έπεσες. Το πιο σημαντικό είναι τι θα κάνεις τώρα. Άσε τις αναλύσεις και απλά σήκω.
Σήκω. Με τα λάθη σου. Με τις αδυναμίες σου. Με τις πληγές σου.
Σήκω και συνέχισε.
Γιατί η πτώση δεν είναι το τέλος της διαδρομής.
Τέλος είναι μόνο να πάψεις να περπατάς.
Και να θυμάσαι κάτι:
Δεν είσαι το πάθος σου. Δεν είσαι το λάθος σου. Δεν είσαι η χειρότερη στιγμή της ζωής σου. Είσαι ένας άνθρωπος που αγωνίζεται. Ένα παιδί του Θεού που παλεύει. Και όσο παλεύεις, υπάρχει ελπίδα. Μία μέρα τη φορά.
Ένα βήμα τη φορά.
Μία Ανάσταση μετά από κάθε μικρό Σταυρό.
Είσαι Φως μην σκοτεινιάζεις.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.png "English"){kind=small}
