Μη θέλεις να έρχονται τα πράγματα όπως σε συμφέρει, αλλά όπως είναι αρεστό στο Θεό.
Έτσι θα είσαι την ώρα της Προσευχής γεμάτος γαλήνη και χαρούμενος.
Άγιος Νείλος ο Ασκητής
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ἂς παρακαλέσουμε θερμὰ τὸν Κύριο, «τὸ Φῶς τοῦ κόσμου», νὰ στείλει,
Προσευχὴ χωρὶς Εὐλάβεια
Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος.
Πείτε αυτή την Προσευχή για να απαλλαγείτε από το άγχος!
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἁμαρτία, ἀπὸ τὸ νὰ Προσεύχεται κανεὶς χωρὶς φόβο Θεοῦ, χωρὶς προσοχὴ καὶ Εὐλάβεια.
Ἐκεῖνος ποὺ Προσεύχεται ἢ Ψάλλει ἀπρόσεκτα καὶ ἀσυναίσθητα, εἶναι φανερὸ πὼς δὲν ξέρει ποιός εἶναι ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς πάλι, σὰν εὔσπλαχνος, θέλει νὰ Έλεήσει αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν μπορεῖ. Εἶναι καλύτερα, τολμῶ νὰ πῶ, νὰ μὴν Προσεύχεται κανεὶς καθόλου, παρὰ νὰ Προσεύχεται χωρὶς προσοχή.
Ἡ σωστὴ Προσευχὴ εἶν᾿ ἐκείνη ποὺ δὲν γίνεται ἁπλᾶ μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ νοῦ καὶ μὲ τὴν καρδιά. Ὅποιος λοιπὸν δὲν Προσεύχεται ὁλοκληρωμένα, οὐσιαστικὰ δὲν κάνει Προσευχή, καὶ εἶναι ὑπόλογος γι᾿ αὐτὸ ἀπέναντι στὸν Θεό.
Ἐκεῖνος ποὺ Προσεύχεται χωρὶς συμμετοχή του νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς του, κατὰ βάθος περιφρονεῖ τὸν Θεό.
Καὶ πῶς θὰ Έλεηθοῦμε ἀπὸ Ἐκεῖνον, ὅταν
Προσευχόμαστε μὲ κενὰ λόγια, κι ὅταν ὁ νοὺς μας συντυχαίνει μὲ τοὺς δαίμονες;
Πῶς νὰ μὴν παροργίζουμε τὸν Κύριο, ὅταν ἀπὸ τὴ μιὰ ἀπευθυνόμαστε
σ᾿ Ἐκεῖνον κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ νοὺς μας συλλογίζεται πράγματα ἄσχετα, ἄτοπα ἢ καὶ αἰσχρά;
Ἕνας τέτοιος νοὺς δὲν ἀνήκει στὸν Χριστὸ καὶ δὲν θὰ παραδοθεῖ σ᾿Αυτόν. Πῶς ὅμως θὰ μπορέσουμε νὰ Προσευχόμαστε μὲ προσοχή, Θεῖο φόβο, Εὐλάβεια καὶ Κατάνυξη;
Πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ Προσευχόμαστε μὲ τὴ σταθερὴ καὶ ἐνεργητικὴ συμμετοχή τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς μας; Δὲν θὰ τὸ κατορθώσουμε μόνοι μας.Στὴν τέλεια Προσευχὴ θὰ φτάσουμε, μόνο ἂν ζητήσουμε ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Κύριο νὰ μᾶς Φωτίσει μὲ τὸ Πνεῦμα Του τὸ Ἅγιο, γιὰ ν᾿αποκτήσουμε ἐπίγνωση τῆς ἄπειρης μεγαλωσύνης Του, νὰ νιώσουμε σὲ ποιό φοβερὸ Θεὸ μπροστὰ στεκόμαστε.
Καὶ ἀκόμα, ἂν Τὸν παρακαλοῦμε θερμὰ ὄχι γιὰ μάταια καὶ πρόσκαιρα πράγματα, ἀλλὰ γιὰ τὴν κάθαρσή μας ἀπὸ τὰ πάθη καί, προπαντός, τὴν ἀπόκτηση Ταπεινοῦ φρονήματος.
Ὅποιος, ἀλήθεια, γνωρίσει τὴν ἀπέραντη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ Ταπεινωθεῖ βαθειὰ μπροστὰ στὴ μακροθυμία Του.
Εἶναι λοιπὸν ἀδύνατο νὰ Προσεύχεται τέλεια ὁ νοῦς –καὶ ἑπομένως ἀδύνατο νὰ Κατανυχθεῖ καὶ ἡ καρδιά– ἂν δὲν δεχθεῖ πρῶτα τὸ Φωτισμὸ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ μυστικὸ Φῶς τῆς Θείας Γνώσεως, ποὺ δίνεται κατ’ ἐξοχὴν μ᾿ ἕναν τρόπο: μὲ τὴν ἐπίμονη καὶ ἔμπονη ἐπίκληση τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Έλέους Του.
Ἐκεῖνος ποὺ ἔμαθε γράμματα καὶ μορφώθηκε πολύ, πῶς μπορεῖ νὰ διαβάσει τὰ βιβλία του χωρὶς φῶς; Ἔχει τὰ βιβλία. Ἂν ὅμως δὲν ἔχει καὶ τὸ φῶς, πῶς θὰ τὰ μελετήσει; Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν Προσευχή.
Πῶς θὰ «μελετήσουμε» καὶ θὰ γνωρίσουμε τὸ Θεό, χωρὶς τὸ μυστικὸ Φῶς τῆς Θείας Γνώσεως; Αὐτό το Φῶς δὲν εἶναι παρὰ μιὰ νοητή, Θεόσταλτη δύναμη, ποὺ περικυκλώνει καὶ μαζεύει τὸ νοῦ, τὸν ἐμποδίζει νὰ φεύγει καὶ νὰ διασκορπίζεται στὰ γήινα καὶ τὸν καθηλώνει στὴν πανευφρόσυνη θέα καὶ κοινωνία τοῦ Θεοῦ.
Ὅσο τὸ Φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δὲν Φωτίζει τὸ νοῦ μας, ἡ Προσευχή μας εἶναι ἄστατη καὶ ἄκαρπη. Καὶ ὁ νοῦς, λογιάζοντας πράγματα ἄτοπα – ἀκόμα κι αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν ἀναγκαῖα – πλανιέται, χωρὶς νὰ συνειδητοποιεῖ πὼς γίνεται σκλάβος στὸ νοητὸ τύραννο, ποὺ τὸν τραβάει ἐδῶ κι ἐκεῖ, σὲ μέριμνες, φροντίδες, ὑποθέσεις, προβλήματα «τοῦ κόσμου τούτου».Ἂς ἀγωνιστοῦμε λοιπὸν μ᾿ ὅλες μας τὶς δυνάμεις γιὰ νὰ νικήσουμε τὸ «σπερμολόγο» διάβολο, ποὺ μὲ πονηρὲς ἐνθυμήσεις καὶ ἄκαιρες σκέψεις μᾶς κλέβει τὸν ἀνεκτίμητο Πνευματικὸ Καρπὸ τῆς Προσευχῆς καὶ κρατάει τὴν ψυχή μας στὸ σκοτάδι.
Ἂς παρακαλέσουμε θερμὰ τὸν Κύριο, «τὸ Φῶς τοῦ κόσμου», νὰ στείλει τὸ Ἅγιὸ Του Πνεῦμα καὶ νὰ διαλύσει μὲ τὸ ἄκτιστο Φῶς Του τὸ σκοτάδι αὐτὸ τῆς ψυχῆς μας, ποὺ μόνο ἔτσι θὰ μπορέσει νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸ Θεό, «τὸν πανταχοῦ παρόντα καὶ τὰ πάντα πληροῦντα».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε. Εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε.. και όπου εύρώ σε εκεί και κρίνω σε (Ματθ. Ζ’ 1,2).
Οι υπομένοντες τους πειρασμούς Μάρτυρες λογίζονται.
Στην Καλύβα Αγία Τριάς της ίδιας Σκήτης, Ασκητικά ζούσανε πέντε αδέρφια κατά σάρκα, οι όποιοι γίνανε Μοναχοί και πήρανε τα ονόματα: Αθανάσιος, Γρηγόριος, Αρτέμιος, Φιλάρετος και Μακάριος.
Στην αρχή ζούσανε ομόφωνα με ειρήνη και αγάπη, υπακοή και σεβασμό προς το Σχήμα και την Καλογερική, σύμφωνα με τις υποσχέσεις του Μοναχισμού.
Με την πάροδο όμως του χρόνου, ξεθύμανε εκείνη ή πρώτη ευλάβεια και λίγο το αδελφικό θάρρος, λίγο το θέλημα πού με τέχνη και πολλή μαστοριά βάνει ό Διάβολος, άρχισαν να κάνει ό καθένας ότι ήθελε, χωρίς να ρωτάει τον άλλον.
Έτσι μπήκε ανάμεσα τους, χωρίς να το καταλάβουν, ή ψύχρα, ακολούθησε γκρίνια και φιλονικίες, οι όποιες καταλήγανε σε σοβαρά επεισόδια, μαλώματα, φωνές, χειροδικίες και έντονα κτυπήματα τόσο, πού ό ένας έσπαγε το κεφάλι, το χέρι, το πόδι ή ότι άλλο μπορούσε του άλλου αδελφού, ώσπου να, τον υποτάξει στη δική του θέληση. Δε σεβόταν ό μικρός το μεγάλο, ούτε ό μεγάλος υπολόγιζε το μικρό αδελφό.
Οι καυγάδες και τα άσχημα επεισόδια συνεχίζοντας σχεδόν κάθε μέρα, ήταν σπάνιο πράγμα να πέρναγε ήμερα και να μην ακούνε, οι γειτονικοί Ασκητές, τους αδελφούς αυτούς να καυγαδίζουν και να κτυπιόνται, Όποιος από τους γείτονες ή τους άλλους Πατέρες τολμούσε να επέμβει για να τους χωρίσει ή να μεσολαβήσει να ειρηνεύσουν και να μη μαλώνουν, έφευγε ξυλοδαρμένος κι έτσι κανείς δε μπορούσε να βοηθήσει τα αδέρφια αυτά.
Πέρασαν σαράντα χρόνια Μαρτυρικής ζωής, πού τα πέντε αυτά αδέρφια καθημερινά μάλωναν. Οι Πατέρες της Σκήτης είχαν συνηθίσει στις καθημερινές αυτές φωνές τους και λέγανε: Οί ταραχοποιοί αδελφοί πάλι μαλώνουν και σκοτώνονται.
Μετά από το χρονικό αυτό διάστημα των 40 χρόνων, πέρασε μια μέρα, πέρασε δεύτερη και τρίτη μέρα και, από τ’ αδέρφια αυτά δεν ακούστηκαν οι συνηθισμένες φωνές τους, αλλά στη Καλύβα τους επικρατούσε άκρα σιγή.
Στους Πατέρες φάνηκε περίεργο πού δεν άκουγαν να μαλώνουν, άλλα κανείς δεν τολμούσε να πάει για να ιδεί τι συμβαίνει.
Την τρίτη προς την τέταρτη ημέρα, στον ύπνο του Δικαίου της Σκήτης, παρουσιάζεται ή Αγία Άννα και του είπε: Πηγαίνετε με τους Πατέρες να θάψετε, με δόξες και τιμές, τους πέντε Μάρτυρες του Χριστού, τα πέντε αδέρφια, πού για την αγάπη του Κυρίου γίνανε Καλόγεροι και από φθόνο του Διαβόλου μαλώνανε χωρίς αιτία και παρά τη θέληση τους, το βράδυ όμως κάθε ήμερα μετά το Απόδειπνο, συγχωρούσε από την καρδιά του ό ένας τον άλλον και δε βάστηξε ποτέ ή κακία μέσα τους ούτε μια ολόκληρη ήμερα, διότι εφάρμοζαν με ακρίβεια το ρητό πού λέγει: Μη έπιδυέτω ό ήλιος επί τω παροργισμό υμών, οργίζεστε, και μη αμαρτάνετε (Έφεσ. Δ’ 24).
Ό Δίκαιος – πρόεδρος της Σκήτης – άμα άκουσε αυτά από την Αγιάννα, αμέσως κάλεσε τους Πατέρες σε Γεροντική Σύναξη και πήγαν όλοι στην Καλύβα, πού ζούσαν τα πέντε αδέρφια, βρήκαν την πόρτα ανοιχτή, μπήκαν μέσα και βρήκαν σε στάση πού βάνουμε Μετάνοια μετά το Απόδειπνο μέσα στην Εκκλησία και τους πέντε πεθαμένους να εκπέμπουν άρρητη ευωδιά και έπληρώθη σ’ αυτούς το Ρητό της Αγίας Γραφής πού λέγει, Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε. Εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε.. και όπου εύρώ σε εκεί και κρίνω σε (Ματθ. Ζ’ 1,2).
Τότε όλοι οί Πατέρες, αφού πήραν ένα μάθημα ανεξικακίας από τους Μοναχούς αυτούς, με Τιμές και Θυμιάματα συνόδευσαν τους Μάρτυρες του Χριστού και Κήδευσαν τα σώματα τους στο κοινό Κοιμητήρι με τους άλλους Πατέρες και Δόξασαν το Θεό, πού με κάθε τρόπο οικονομεί τη Σωτηρία των ανθρώπων.
(Φωτογραφία: Άθως Καυσοκαλύβια, μέσα 19ου αιώνα)
Μιχάλης Αντωνιάδης
Βραβεία και Στεφάνια δίνουν οι πειρασμοί!!
Βραβεία και Στεφάνια δίνουν οι πειρασμοί!!
«Τα βραβεία και τα Στεφάνια είναι προορισμένα για όσους πειράζονται και όχι για κείνους πού δεν φροντίζουν για τον Θεό, ούτε για τούς κοσμικούς πού είναι ξαπλωμένοι και ροχαλίζουν».
Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Το να ζεις για τους άλλους είναι νόμος της φύσης.
18/2/26
Το να ζεις για τους άλλους είναι νόμος της φύσης.
Τα ποτάμια δεν πίνουν
το δικό τους νερό.
Τα δέντρα δεν τρώνε
τα δικά τους φρούτα.
Ο ήλιος δεν λάμπει
από μόνος του.
Και τα λουλούδια δεν μυρίζουν
μόνα τους.
Το να ζεις για τους άλλους είναι νόμος της φύσης.
Είμαστε όλοι γεννημένοι για να βοηθάμε ο ένας τον άλλο.
Η ζωή είναι γλυκιά όταν είσαι ευτυχισμένος.
Αλλά πιο καλό όταν οι άλλοι είναι ευτυχισμένοι εξαιτίας σου.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Όλους τους ανθρώπους αγαπάμε, Προτεραιότητα οι οικείοι,
Ερώτηση: Και λένε, στο θέμα της αγγαρείας, όπου μας αγγαρεύουν οι άνθρωποι, ίσως εκμεταλλεύονται έτσι την καλοσύνη μας, μπορεί και στο υλικό επίπεδο τι πρέπει να κάνουμε.
Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης: Ναι, και πάλι θα πρέπει να υπάρχει Διάκριση. Γιατί πάντα θα έχουμε και κάποιους άλλους που θα έχουν δικαίωμα στην αγάπη μας. Και θα πρέπει να επιλέγουμε το συμφέρον των πολλών. Και με πρωτεύοντα τον οικείο της Πίστεως. Πάλι υπάρχει μια διαβάθμιση.
Έχουμε ας πούμε τους λαθρομετανάστες που έρχονται στην πατρίδα μας. Πρέπει να τους αγαπάμε; Πρέπει.
Όλους τους ανθρώπους αγαπάμε. Αλλά προτεραιότητα έχουν οι οικείοι της Πίστεως, λέει ο Απόστολος Παύλος. Πρώτα θα δεις τους Χριστιανούς, θα δεις τους αδερφούς σου, το διπλανό σου, το γείτονά σου. Και μετά θα δεις τους παραέξω. Και μετά θα δεις την υπόλοιπη κτήση.
Τα ζώα, ας πούμε. Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που σχεδόν λατρεύουν τα ζώα. Και συζούν. Και απαιτούν από εμάς να τους υπηρετήσουμε σε αυτό το πάθος. Έχουν 20-30 γάτες, ας πούμε, ξέρω πόσα σκυλιά. Και το θεωρούν αυτό ότι είναι πολύ σπουδαίο που κάνουν. Ναι, αλλά υπάρχει και άλλο πράγμα σπουδαιότερο. Υπάρχουν άνθρωποι πολύτεκνοι, υπάρχουν Χριστιανοί γονείς κλπ. οικογένειες που έχουν ανάγκη. Πρώτα θα δούμε αυτούς και μετά τους άλλους. Οπότε και εκεί θα πρέπει να υπάρχει μια Διάκριση.
Και στο θέμα της αγγαρείας. Βέβαια, ο Κύριος μας το είπε.Ματθ. 5,41 καὶ ὅστις σε ἀγγαρεύσει μίλιον ἕν, ὕπαγε μετ᾿ αὐτοῦ δύο· Αλλά πάντα όλα το κάνουμε με Διάκριση. Και δεν έχουμε και άπειρες δυνατότητες. Αν είναι πενήντα που μας ζητάνε να πάμε μαζί τους δύο μίλια, δεν θα μπορούμε να κάνουμε και στους πενήντα το χατήρι. Θα επιλέξουμε εκεί, θα κάνουμε μια Διάκριση. Θα επιλέξουμε κάποιους που έχουν πιο πολλή ανάγκη. Και όπως είπαμε, σύμφωνα
με τον Νόμο Θεό. Πρώτα είναι οι οικείοι της Πίστεως, οι Χριστιανοί, οι αδερφοί μας στον Χριστό. Και φυσικά θα πρέπει να δεις και τις δικές σου σωματικές δυνατότητες και ικανότητες. Υπάρχουν, ας πούμε, παππούδες, γιαγιάδες που τους φορτώνουν τα εγγόνια. Ωραία. Αλλά πρέπει να υπάρχει εκεί μια Διάκριση. Ένας παππούς, μια γιαγιά, ας πούμε, έχει κάποιες δυνατότητες. Δεν είναι άπειρες δυνατότητες της. Πάρε και τα δικά μου τα εγγόνια, πάρε και οι άλλη κόρη τα δικά μου τα εγγόνια. Στάσου!! Σκέψου λίγο και τη μητέρα σου. Και αυτή έχει ανάγκες και αυτή έχει ορισμένες δυνατότητες. Δεν έχει άπειρες δυνατότητες. Οπότε κάπου χρειάζεται να λέμε και όχι. Αυτή η εντολή δεν είναι ανεξάρτητη από τη Διάκριση. Γιατί μετά θα αχρηστευτείς τελείως και θα είναι εις βάρος και της υγείας σου και της προσφοράς σου προς τους ανθρώπους.
Απομαγνητοφώνηση Σημεία των καιρών 3
Μιχάλης Αντωνιάδης
Δεν γεύθηκε ακόμα τα επουράνια, ποθεί τα ακάθαρτα..
17/2/26
Όποιος δεν γεύθηκε ακόμα τα επουράνια, ποθεί τα ακάθαρτα..
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
«Εἰ ἡμάρτομεν, Νηστεύσωμεν, ὅτι ἡμάρτομεν»,
16/2/26
«Εἰ ἡμάρτομεν, Νηστεύσωμεν, ὅτι ἡμάρτομεν».
Αν αμαρτήσαμε, Νηστεύουμε ως Μετάνοια.
Η Νηστεία γίνεται φάρμακο, Ταπείνωση, επιστροφή.
«Εἰ δὲ μὴ ἡμάρτομεν, Νηστεύσωμεν, ἵνα μὴ ἁμάρτωμεν».
Αν δεν αμαρτήσαμε, πάλι Νηστεύουμε ως προφύλαξη.
Η Νηστεία λειτουργεί προληπτικά, φυλάσσοντας τον άνθρωπο σε εγρήγορση.
«Δῶμεν ὃ ἔχομεν, τὴν Νηστείαν». Ας προσφέρουμε στον Θεό αυτό που έχουμε και μπορούμε:
τον κόπο της Νηστείας, την Εγκράτεια, τη μικρή μας θυσία.
«Καὶ λάβωμεν ὃ οὐκ ἔχομεν, ἀπάθειαν». Και θα λάβουμε αυτό που δεν έχουμε από μόνοι μας:
την απάθεια
– όχι αναλγησία, αλλά ελευθερία από τα πάθη, καθαρή καρδιά.
Το κεντρικό νόημα
Η Νηστεία:
δεν είναι τιμωρία,
δεν είναι τυπικό καθήκον,
δεν είναι απλή διατροφική αλλαγή.
Είναι μέσο θεραπείας, είτε:
για ίαση της πτώσης (Μετάνοια),
είτε για φύλαξη της χάριτος (Πνευματική επαγρύπνηση).
Ο άνθρωπος δίνει κάτι μικρό και ανθρώπινο
και ο Θεός χαρίζει κάτι μεγάλο και Θεϊκό.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Πληροφορώ όποιος θέλει ας το κρατήσει και ας το εφαρμόσει..
Όσοι καταλύουν και τρώνε κρέας τη βδομάδα της Τυροφάγου.
Η Νηστεία που κάνουμε την βδομάδα της Τυροφάγου λέγεται λευκή Νηστεία και έχει σαν σκοπό να προετοιμάσει τον άνθρωπο στη δύσκολη Νηστεία της Σαρακοστής.
Τη βδομάδα αυτή λαμβάνει χώρα ένα παιδαγωγικό θέμα. Επιτρέπεται τη βδομάδα αυτή ο πιστός να φάει από όλα, πλην κρέατος.
Μπορεί να φάει βούτυρο, γάλα, αβγό, ψάρι.. Μόνο κρέας δεν τρώμε!
Κάτι παρόμοιο είχε πει και ο Θεός στους Πρωτοπλάστους. Από όλα τα δέντρα μπορείτε να φάτε, εκτός από ένα.
Μας κάνει τώρα ένα τεστ ο Κύριος και μας λέει:
- Θέλετε να επανέλθετε και να σας επαναφέρω στον Παράδεισο; Ακολουθείστε αυτή τη συνταγή, την οποία σας δίδω.
Γι' αυτό όσοι καταλύουν και τρώνε κρέας τη βδομάδα της Τυροφάγου, κάνουν το ίδιο αμάρτημα που διέπραξαν ο Αδάμ και η Εύα στον Παράδεισο, τρώγοντας από τον απαγορευμένο καρπό και εξώθησαν από τον Παράδεισο.
Και μας την υπενθυμίζει την έξωση αυτή η Εκκλησία την Κυριακή της Τυροφάγου.
Ομολογώ, ότι δεν το ξέρουν πολλοί άνθρωποι. Δεν τους κακίζω. Εγώ απλώς πληροφορώ μια κατάσταση και όποιος θέλει ας το κρατήσει και ας το εφαρμόσει..
Και όποιος θεωρεί καθήκον του, ας το μεταδώσει και σε άλλους, διότι είναι μεγάλη η ευθύνη μας όταν κρύβουμε το τάλαντο.
Διότι τάλαντο δεν είναι μόνο να ρητορεύεις, δεν είναι μόνο να τραγουδάς, δεν είναι μόνο να Αγιογραφείς, αλλά και να μεταφέρεις την αλήθεια σε έναν άλλον.
Εφόσον ο Θεός σου εμπιστεύτηκε μίαν αλήθεια και την έμαθες και δεν την ξέρει ο άλλος, έχεις υποχρέωση, να την μεταφέρεις αυτήν την αλήθεια. Με όμορφο τρόπο, με διδακτικό τρόπο, με αγάπη, όχι σαν εισαγγελέας και να διατάζεις, αλλά διαφωτιστικώς..
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)
Μιχάλης Αντωνιάδης
Να το Φορέσεις το Ράσο,
15/2/26
Νύχτα Τσικνοπέμπτης και ο Παπάς στους.. δρόμους
Διαβάστε μια διδακτική ιστορία για κάποιον Ιερέα ο οποίος την νύχτα της Τσικνοπέμπτης έκανε το χρέος του.
Χρέος το οποίο είναι πολύ σημαντικό και δεν αφήνει κοσμικά
για μερικούς γεγονότα να υπερκαλύπτουν τα Πνευματικά.
Νύχτα Τσικνοπέμπτης,
«Πώς αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι;; Πώς μεμιάς αφήνονται έρμαια στις ροπές καί στίς τάσεις τής φθαρτής ανθρώπινης τους φύσης;; Πώς κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη;; Θαρρείς καί δέν τήν κατοικούν άνθρωποι αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα..πού άλλος μέ κεφάλι γαιδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου τρέχουν νά προλάβουν νά γλεντήσουν, νά μεθύσουν, νά άμαρτήσουν όσο γίνεται περισσότερο.
Γιατί απόψε είναι Τσικνοπέμπτη καί γέμισε ή πόλη μασκαράδες. Απόψε κάθε λογικός άνθρωπος δέν ξεμυτίζει από τό σπίτι του». Αυτά σκεφτότανε ό Παπα-Θανάσης, καθώς έμπαινε ατό σπίτι του γυρνώντας από τόν Ναό.
– ’Α, Παπαδιά μου, τό κακό παράγινε! Ο Θεός νά μας συγχωρέσει, είπε στή γυναίκα του, μόλις μπήκε μέσα. Εκείνη τόν κοίταξε μέ κατανόηση.
– Ο Θεός νά μας φυλάει, είπε καί άρχισε νά ετοιμάζει τό βραδινό φαγητό.Στό σπίτι του Παπα-Θανάση, περασμένα πιά τά μεσάνυχτα, επικρατεί ησυχία. Τά παιδιά καί ή Παπαδιά είχαν ήδη κοιμηθεί κι ό Παπα-Θανάσης ετοιμαζότανε καί κείνος νά πάει γιά ύπνο,όταν ακούστηκε τό κουδούνι τής πόρτας. Τινάχτηκε μέσα στόν ύπνο της η Παπαδιά καί βρέθηκε δίπλα στόν Παπα-Θανάση.
– Μην ανοίγεις τέτοια νύχτα, Πάτερ μου! τόν παρακάλεσε φοβισμένη.
– Γιατί φοβάσαι;; τήν καθησύχασε εκείνος. Είναι η πρώτη φορά πού μάς χτυπούν τέτοια ώρα τήν πόρτα;; Αφού τό ξέρεις τό σπίτι του Ιερέα διανυκτερεύει κάθε βράδυ.
– Ναι, μά απόψε..Της χαμογέλασε ό Παπα-Θανάσης καί άνοιξε τήν πόρτα.
– Πάτερ μου, μέ συγχωρείτε πού ήρθα τέτοια ώρα, όμως ή μάνα μου πεθαίνει καί ζητά νά Έξομολογηθεί καί νά Κοινωνήσει. ‘Ο άνθρωπος πού στεκόταν μπροστά του, παρόλο πού ήταν άντρας, έτρεμε ολόκληρος κι άφηνε τά δάκρυά του δίχως ντροπή νά τρέχουν.
– Πήγαινε εσύ κοντά της, παιδί μου, καί γώ πάω ώς τήν Εκκλησία νά πάρω τήν Θεία Κοινωνία καί έρχομαι αμέσως. ’Έφυγε ό άντρας αφήνοντας στόν Παπα-Θανάση τήν διεύθυνσή του.
– Που θά πας, Πάτερ μου, μόνος σου τέτοια ώρα, μιά τέτοια νύχτα;; Δέ φοβάσαι;; Γιατί δέν τόν κρατούσες νά πάτε συντροφιά;; Ή Παπαδιά μιλούσε καί κείνος τήν κοίταζε αυστηρά.
– Μόνος είπες, Παπαδιά, μόνος;; Κι ό Κύριος πού θά κουβαλάω στά χέρια μου;;
’Ά, Παπαδιά μου, κάτι σ’ έχει πιάσει απόψε καί δέ μιλάς γνωστικά. Ντύθηκε ό Παπα-Θανάσης καί βγήκε στό δρόμο. Ξέχασε πώς ήταν νύχτα Τσικνοπέμπτης. Δέν τόν άπασχολούσαν καθόλου οί μασκαράδες πού έβλεπε γύρω του. Ένα μόνο τόν απασχολούσε, νά προλάβει νά δώσει τό «φάρμακο τής αθανασίας» στην ετοιμοθάνατη.
Πήρε με δέος στά χέρια του τό Σώμα καί τό Αίμα του Χριστού καί ξαναβγήκε στό δρόμο. Δέν κοιτούσε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Μόνο έτρεχε νά προλάβει. Σέ μιά στροφή του δρόμου άκουσε γέλια καί φωνές. Κάποιος φώναξε κοροϊδευτικά:
«Τήν Ευχή σου Δέσποτα!», μά δέν γύρισε νά κοιτάξει. Καί τότε, δέν κατάλαβε πως, βρέθηκε κυκλωμένος από μιά παρέα μασκαράδων, πού προσπαθούσαν νά τόν σταματήσουν.
– Συνάδελφε, που πάμε;; Ένας νεαρός μασκαρεμένος σέ παπά, μέ χνώτο πού μύριζε ποτό,στεκόταν μπροστά του κρατώντας στό χέρι ένα Σταυρό. Τα’χασε ό Παπα-Θανάσης καί πριν προλάβει νά πει τίποτα, δέχτηκε τήν επίθεση όλου του τσούρμου. Άλλος τόν τραβούσε άπό τά Ράσα κι άλλος του έβγαζε τό Καλυμμαύχι. ‘Ο Παπα-Θανάσης έσφιξε στό στήθος του τ’ άχραντα Μυστήρια καί προσπάθησε νά τούς μιλήσει, μά κανένας δέν άκουγε. Κάποιος τότε του τράβηξε τή γενειάδα καί σάν νά τόν κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα- άρχισε νά φωνάζει..
– Είναι αληθινός, ρέ, είναι αληθινός! Ή παρέα κοκκάλωσε στή θέση της κι ό Παπα- Θανάσης, μέ τό πρόσωπο μουσκεμένο από τόν ιδρώτα της αγωνίας καί τά δάκρυα του, τούς κοίταξε χωρίς νά μιλά.
– Συγγνώμη, Πάτερ! είπε εκείνος που του τράβηξε τή γενειάδα. Νομίζαμε πώς ήσασταν ψεύτικος σάν κι αύτόν καί..
– Σας είδαμε καί τέτοια ώρα έξω καί ήμασταν σίγουροι πώς ήσασταν μασκαρεμένος. Συγχωρέστε μας! είπε ένας άλλος.
– Πάω νά Κοινωνήσω μιά ετοιμοθάνατη, παιδιά μου. Ο θάνατος δέν έχει ώρες κατάλληλες καί ακατάλληλες κι εγώ τρέχω νά τόν προλάβω. Καί σύ, παιδί μου, βγάλε τά Ράσα τά τιμημένα. Μην αμαρτάνεις άλλο ρεζιλεύοντάς τα. Είναι πολύ Ιερό τό Ράσο,γιά νά μασκαρεύεσαι μ’ αυτό. Τραβάτε στά σπίτια σας, παιδιά μου, κι ό Θεός νά σας Συγχωρέσει. Άνοιξε τό βήμα του ό Παπα-Θανάσης, γιά νά κερδίσει τό χαμένο χρόνο. Ήταν πικραμένος ώς τά κατάβαθά του. Τόσο πολύ, λοιπόν, χάλασαν οι άνθρωποι, ώστε μασκαρεύονται καί Ιερείς??
– Πάτερ, Πάτερ! Ή φωνή πού έφτασε στά αυτιά του ήταν γεμάτη αγωνία. Σταμάτησε καί περίμενε. Ένας νεαρός κατακόκκινος από τήν τρεχάλα καί τήν ντροπή έφτασε κοντά του λαχανιασμένος.
– Πάτερ! Είμαι κείνος πού ντύθηκε Παπάς. Τό έκανα εντελώς απερίσκεπτα, Πάτερ και.. καί θέλω νά ’ρθω μαζί σας στό σπίτι της έτοιμοθάνατης. Δέν.. δέν θέλω νά σας πάρουν κι άλλοι γιά ψεύτικο.. Ό Παπα-Θανάσης του έκανε νόημα νά τόν ακολουθήσει. Στά χέρια του ό νεαρός κρατούσε τό Σταυρό πού είχε μαζί του. Μπήκαν στό σπίτι τής ετοιμοθάνατης σιωπηλοί.
– Χαίρομαι, Πάτερ, πού βρήκατε καί Παπαδάκι καί δέν ήρθατε μόνος, είπε ό άντρας πού τόν είχε καλέσει. Ο νεαρός ξανακοκκίνησε καί κοίταξε μέ αγωνία τόν Παπα-Θανάση. Ναι, ό Θεός μου τόν έστειλε, είπε εκείνος καί τά λόγια του καρφώθηκαν στήν καρδιά του νεαρού.
– Πάτερ, δέν θά σας εγκαταλείψω ποτέ, έλεγε ό νεαρός λίγη ώρα αργότερα, όταν ό Παπα-Θανάσης κλείδωνε τό Ναό, αφήνοντας ξανά μέσα τό Σώμα καί τό Αίμα του Χριστού, θά γίνω ό βοηθός σας, τό Παπαδάκι σας. Ίσως έτσι μέ συγχωρήσει ό Θεός γιά τήν Ιεροσυλία πού έκανα.
-‘Αμ τότε, παιδί μου, νά τό φορέσεις τό Ράσο κι αληθινά, είπε ό Παπα-θανάσης καί τόν Ευλόγησε με τά δυό του χέρια, εκείνα πού πριν από λίγο κρατούσαν τόν Ίδιο τόν Κύριο. Καί παράξενο- .. ό Παπα-Θανάσης είχε τή σιγουριά πώς αύτό θά γινόταν κάποια μέρα! Καί ακόμα πιό παράξενο- τήν ίδια σιγουριά ένιωθε μέσα του κι ό νεαρός!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.png "English"){kind=small}
