Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων:
«Η ζωή του Προδρόμου ήταν κήρυγμα πριν ακόμη ανοίξει το στόμα του να διδάξει.»
Άγιος Εφραίμ ο Σύρος:
«Ο Πρόδρομος έγινε λύχνος που προηγήθηκε του Ηλίου της Δικαιοσύνης.»
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Προσευχή, η διάρκεια της αναμονής,
Μα, γιατί αργεί ο Θεός; Αδιαφορεί; Ή μήπως Του αρέσει να Τον παρακαλάμε;
"Η με χρονοκαθυστέρηση απάντηση του Θεού..
Χθες ήταν το Γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου.. Για δεκαετίες αρκετές Προσεύχονταν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ.. Γέρασε μαζί τους και η Προσευχή.. Και η απάντηση ήρθε μεν, αλλά ανθρωπίνως ολίγον ετεροχρονισμένα. Κι απορεί κανείς.. Καλά, στα γεράματα το' δωσε ο Θεός το παιδί; Προς τι αυτή η καθυστέρηση; Είναι αλήθεια ότι συνήθως εμείς βλέπουμε τον χρόνο της αναμονής ως «χαμένο χρόνο». Σαν ένα κενό διάστημα ανάμεσα στην Προσευχή και στην απάντηση του Θεού. Όμως στην ιστορία της Εκκλησίας μας
ο χρόνος της αναμονής είναι χρόνος προετοιμασίας.
Η Αγία Ελισάβετ λαχταρούσε και περίμενε παιδί. Ο Θεός όμως δεν ετοίμαζε μόνο ένα παιδί, αλλά ετοίμαζε και τη μητέρα του Προδρόμου. Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι ο Θεός ενδιαφέρεται όχι μόνο για το δώρο, αλλά και για τον άνθρωπο που θα το δεχθεί. Γι' αυτό και πολλές φορές δεν δίνει αμέσως αυτό που ζητάμε. Όχι επειδή αδιαφορεί, ούτε επειδή Του αρέσει να Τον παρακαλάμε, αλλά επειδή η αναμονή γίνεται εργαστήριο της ψυχής.
Εκεί μαθαίνουμε την Ταπείνωση.
Εκεί απογυμνωνόμαστε από τις ψευδαισθήσεις της παντοδυναμίας μας.
Εκεί δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη.
Εκεί ωριμάζει η Προσευχή. Για αυτό κι όταν τελικά έρθει εκείνο που είναι Ευλογημένο, ανακαλύπτουμε ότι το μεγαλύτερο έργο δεν ήταν μόνο αυτό που έκανε ο Θεός στις συνθήκες της ζωής μας, αλλά κι αυτό που έκανε μέσα μας κατά τη διάρκεια της αναμονής. Και στην τελική, ας μην ξεχνάμε (αν και τα γεγονότα διαρκώς μας το υπενθυμίζουν) πως το Θαύμα δεν γεννιέται από τη δύναμη του ανθρώπου, αλλά από τη Χάρη του Θεού.
Και η Χάρη του Θεού αρχίζει πολλές φορές, εκεί που τελειώνουν οι βεβαιότητες του ανθρώπου.
Μιχάλης Αντωνιάδης
“Θεοτόκε Παρθένε”,
24/6/26
Παιδί μου, γαντζώσου από την Παναγία και θα με θυμηθείς!!
Να λες τους Χαιρετισμούς τής Παναγίας στο δρόμο, και το “Θεοτόκε Παρθένε” δεν θα το αφήνεις από το στόμα σου!!
Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Απαγγέλω τους Χαιρετισμούς,
Κάθε φορά που με έβλεπε η κόρη μου να Απαγγέλω τους Χαιρετισμούς με κοίταγε περίεργα. Κάποιες φορές την άκουσα να μουρμουρίζει. Πάλι Χαιρετισμούς η μαμά. Και επειδή τα σημερινά παιδιά δεν σηκώνουν συμβουλές και Κηρύγματα, κατέφυγα στο «κόλπο» που εκμυστηρεύτηκε ο Άγιος Πορφύριος στον Πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό, όταν ο τελευταίος του παραπονέθηκε ότι όσο και να νουθετεί την μικρή του κόρη, αυτή δεν τον ακούει. Το διάβασα σε κάποιο βιβλίο.
– Μα ευλογημένε δεν πράττεις σωστά του είπε ο Άγιος με το να της το λες και να της το ξαναλές.
Γονάτισε, πες στην Παναγία τι θέλεις να πει στην θυγατέρα σου, κι Αυτή θα της το ψιθυρίσει στο αυτάκι και θα Την ακούσει, κάντο και θα δεις!.
Έτσι έκανα κι εγώ. Γονάτισα και Την παρακάλεσα να την Φωτίσει να αρχίσει κάποια στιγμή να διαβάζει τους Χαιρετισμούς Της.. Να την προστατεύει η Παναγία μας, να την βοηθήσει να βρει κάποια δουλειά και μετά να της φανερώσει ένα καλό παλικάρι να κάνουν μία ευτυχισμένη, Χριστιανική οικογένεια Και πόσο γρήγορα απάντησε η Παναγία μας στις Προσευχές μου: Την Τρίτη που έχει ρεπό ο σύζυγος μου πήραμε το αμάξι και πήγαμε στο πατρικό του. Φύγαμε μεσημέρι και θα γυρίζαμε αργά το βράδυ. Κατά τις τέσσερις και μισή ακούω να κτυπάει το κινητό μου. Ήταν το παιδί. Ανησύχησα. Το σηκώνω και τι μου είπε:
-Έλα μάνα μου και σε ψάχνω.. Πού είσαι;
-Με το μπαμπά είμαι ματάκια μου στο σπίτι του παππού.
-Τι μου λες μάνα μου. Δεν ήσουν τώρα εσύ εδώ στο σπίτι;
-Όχι κορίτσι μου έχουμε φύγει εδώ και δύο ώρες. Μα τι συνέβη;
-Ξάπλωσα να κοιμηθώ.. Πρέπει μόλις να με είχε πάρει ο ύπνος και ακούω να ανοίγει η πόρτα του υπνοδωματίου. Ανοίγω τα μάτια μου και ήσουν εσύ! Τι θέλεις μάνα μου, σε ρώτησα. Αχ κορίτσι μου θέλω να σε παρακαλέσω να μου κάνεις μία χάρη. Τι χάρη μάνα μου, σε ρώτησα. Τότε βγάζεις από την τσέπη σου το βιβλιαράκι αυτό των Χαιρετισμών που διαβάζεις και μου “λες”: Να ματάκια μου, θέλω να σε παρακαλέσω να ξεκινήσεις να διαβάζεις κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς! Και όχι μόνο μία φορά, αλλά όσες πιο πολλές φορές μπορείς. Και κάνεις μία κίνηση να μου το δώσεις. Εγώ ανασηκώθηκα και τέντωσα το χέρι μου και το πήρα και εκείνη την στιγμή εσύ μου χαμογέλασες ευχαριστημένη και χάθηκες, εξαφανίστηκες από τα μάτια μου. Και ενώ είχα το χέρι μου τεντωμένο και τα δάκτυλα μου λυγισμένα όπως την στιγμή που μου το έδωσες και το κράτησα, ούτε το βιβλιαράκι είδα, ούτε εσένα! Αλλά Δεν κοιμόμουν μάνα μου με ακούς, Δεν κοιμόμουν! Ήμουν ανασηκωμένη στο κρεββάτι με το χέρι μου τεντωμένο, με τα δάκτυλα μου λυγισμένα σαν να κρατάω κάτι. Τινάχτηκα πάνω και σε φώναξα, και σε πήρα μετά τηλέφωνο. Τι ήταν αυτό που είδα μάνα μου, ολοζώντανο ήταν!
Δεν της απάντησα. Με είχαν πάρει τα δάκρυα επειδή κατάλαβα ότι η Παναγία μας είχε ακούσει τις Προσευχές μου και της έστειλε τον Φύλακα Άγγελο της να την Νουθετήσει! Και προφανώς για να μην τρομάξει πήρε την δική μου μορφή. Μα το μεγαλύτερο Θαύμα ήρθε αμέσως μετά, όταν την άκουσα να με ρωτάει πώς να διαβάσει τους Χαιρετισμούς, πώς το κάνουν αυτό και της είπα. Και όταν το βράδυ επιστρέψαμε μου είπε ότι τους είχε διαβάσει ξανά και ξανά και αισθανόταν μία τόσο μεγάλη χαρά που δεν περιγράφεται!
Και από εκείνη την μέρα, Δεν έχει σταματήσει να τους απαγγέλλει.
Την ακούω περνώντας έξω από το δωμάτιο της να λέει το “Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε”, και η καρδιά μου πετάει στα ουράνια και Δοξάζω το Θεό μας και την Παναγία μας που έκαναν στο παιδί μου ένα τέτοιο Θαύμα.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Όταν η Αγάπη του Χριστού μάς εγγίζει,
23/6/26
Όταν η Αγάπη του Χριστού μάς εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με τη λογική. Ο Θεός ενεργεί με το δικό Του τρόπο που ξεφεύγει τη λογική.
Δεν πρέπει να είμαστε υπερβολικά λογικοί στη Xριστιανική ζωή.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
«κάνω τὸν ἔλεγχο τῆς ἀγάπης»,
Ιστορίες απ’ το Άγιον Όρος:
«Ο Παπα-Νικόλας που κάθε βράδυ τριγυρνούσε έξω απ’ τα Κελλιά των Μοναχών»
Σὲ μιὰ μεγάλη Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ζοῦσε ἕνας ἡλικιωμένος Μοναχός, ὁ Παπα-Νικόλας. Ὁ Παπα-Νικόλας εἶχε μιὰ συνήθεια ποὺ πολλοὶ θεωροῦσαν «ἰδιοτροπία» τῶν γηρατειῶν:
Κάθε νύχτα, πρὶν ξεκινήσει ὁ Ὄρθρος, ἔβγαινε ἀπὸ τὸ Κελλί του καὶ ἔκανε μιὰ βόλτα σὲ ὅλο τὸ συγκρότημα τῶν Κελλιών.
Κρατοῦσε στὸ χέρι του ἕνα μικρὸ φανάρι ἢ ἕνα ἀναμμένο δαδί. Περπατοῦσε ἀργά, μὲ τὸ Κομποσκοίνι του νὰ τρέχει ἀνάμεσα στὰ δάχτυλα. Σταματοῦσε ἔξω ἀπὸ κάθε πόρτα Κελλιοῦ. Δὲν χτυποῦσε, δὲν φώναζε. Ἁπλῶς ἀκουμποῦσε τὸ μέτωπό του στὸ ξύλο τῆς πόρτας γιὰ λίγα δευτερόλεπτα, ψιθύριζε κάτι καὶ μετὰ ἄφηνε μιὰ μικρὴ Μετάνοια (ὑπόκλιση).
Ἕνας νεαρὸς Δόκιμος, ποὺ εἶχε τὴν περιέργεια τῆς νιότης, τὸν παραφύλαξε μιὰ νύχτα. Ὅταν ὁ Παπα-Νικόλας ἔφτασε στὴν πόρτα του, ὁ Παῦλος βγῆκε ξαφνικὰ ἔξω.
«Γέροντα, γιατί τὸ κάνετε αὐτὸ κάθε βράδυ; Γιατί δὲν ξεκουράζεστε γιὰ τὴν Έκκλησία;»
«Εὐλογημένο παιδί», ἀπάντησε ὁ Γέροντας ξαφνιασμένος, «κάνω τὸν ἔλεγχο τῆς ἀγάπης».
Ὁ Γέροντας ἐξήγησε στὸν Δόκιμο τὸ μυστικό του:
«Ἡ νύχτα εἶναι ἡ ὥρα ποὺ ὁ πειρασμὸς χτυπάει τὴν πόρτα τοῦ Μοναχοῦ. Ἄλλος πονάει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ κοιμηθεῖ, ἄλλος παλεύει μὲ τὶς ἀναμνήσεις τοῦ κόσμου, ἄλλος ἔχει ἀπελπισία καὶ δὲν βρίσκει δύναμη νὰ σηκωθεῖ γιὰ τὴν Προσευχή.
Πηγαίνω ἔξω ἀπὸ κάθε Κελλὶ καὶ λέω: “Κύριε, δῶσε δύναμη στὸν ἀδελφό μου ποὺ εἶναι πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν πόρτα. Ἂν εἶναι λυπημένος, παρηγόρησέ τον. Ἂν εἶναι ἄρρωστος, γιάτρεψέ τον. Ἂν βαριέται, ξύπνησε τὸν ἔρωτα τῆς Προσευχῆς μέσα του”.
Τότε, τὸ δαδὶ ποὺ κρατάω δὲν φωτίζει τὸν δρόμο μου, ἀλλὰ τὴν ψυχή τους».
Λέγεται πὼς πολλοὶ Μοναχοὶ ἐκείνης τῆς Σκήτης ὁμολογοῦσαν πώς, ἐνῷ ἔνιωθαν ἕνα βάρος στὴν καρδιά τους μέσα στὴ νύχτα, ξαφνικὰ ἔνιωθαν μιὰ «αὔρα» νὰ περνάει κάτω ἀπὸ τὴν πόρτα τους καὶ ἡ διάθεσή τους ἄλλαζε ἀμέσως. Ἔπαιρναν κουράγιο καὶ πετοῦσαν τὰ σκεπάσματα γιὰ νὰ τρέξουν στὸν Ναό.
Ὁ Παπα-Νικόλας «κοιμήθηκε» (πέθανε) ἕνα χειμωνιάτικο βράδυ. Λένε ὅμως οἱ Μοναχοὶ πώς, ὅταν οἱ συνθῆκες εἶναι δύσκολες ἢ ὅταν ἕνας νέος Μοναχὸς παλεύει μὲ τὴ μοναξιά του, ἀκούγονται ἀκόμα ἐλαφρὰ βήματα ἔξω στοὺς διαδρόμους καὶ μιὰ μυρωδιὰ ἀπὸ καμένο δαδὶ καὶ λιβάνι περνάει μέσα ἀπὸ τὶς χαραμάδες..
Μιχάλης Αντωνιάδης
Συμβουλή,
22/6/26
Τίποτα ἄλλο δὲν ἐφοβήθηκα, οὔτε στερήσεις, οὔτε ἀσθενείας, οὔτε θλίψεις, καὶ βασάνους, οὔτε ἄγρια θηρία, οὔτε ἀγρίους ληστάς, ὅσον ἐφοβήθηκα τοὺς κακοὺς Ἀρχιερεῖς, ἐκτὸς ὀλίγων.
Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Εποχή του μικροτσίπ είναι η εποχή του Σατανά.
Ακούμε μόνο νέα για πολέμους, ότι η καταιγίδα ξεκινά . Αλλά ο πιο σημαντικός πόλεμος είναι αυτός ο Πνευματικός πόλεμος, αγαπητοί μου.. Τώρα ο διωγμός της Εκκλησίας έχει άλλη μορφή. Οι εχθροί έρχονται με τα “ανθρώπινα δικαιώματα”, με την “ελευθερία συνειδήσεως” όπου κρύβεται η μεγάλη ανηθικότητα.. Σήμερα είναι πολύ δύσκολα. Οι άνθρωποι είναι πολύ μπερδεμένοι και περιμένουν να τους πει κάποιος, να ξεκαθαριστεί μια για πάντα ότι αυτή η εποχή του μικροτσίπ είναι η εποχή του Σατανά. Και γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Η Πνευματική μας ζωή δέχεται επίθεση.. Αυτήν την φορά δεν πρόκειται για την παραχώρηση κάποιου εδάφους μας ή για την απολαβή κάποιου υλικού ή οικονομικού οφέλους. Αυτήν την φορά έχει να κάνει με την υποταγή ενός ολόκληρου Έθνους 20 εκατομμυρίων Ορθοδόξων κατευθείαν στην Κόλαση, στον Πνευματικό θάνατο.
Κι εσείς ως απλοί άνθρωποι, με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ορθώς αισθάνεστε ότι από το μικρό Ποίμνιο έρχεται πολύ περισσότερη αλήθεια παρά από τον Ποιμένα. Θα έλθει η ώρα που οι Ποιμένες σας θα σας πουλήσουν. Θα παρακολουθούν να σας ξεσκίζουν τα άγρια ζώα και δεν θα έλθουν να σας βοηθήσουν. Να γνωρίζετε ότι αυτά είναι στους αποκαλυπτικούς καιρούς που πρόκειται να μας χτυπήσουν άσχημα. Μία Αμερικανική ταινία στο τέλος έγραφε το εξής συμπέρασμα: μικροτσιπ = σκλαβιά. Σημαίνει ψηφιακή σκλαβιά. οποίους ανήκεις..
Είμαστε το μικρό Ποίμνιο.Αλλά όσο μικροί και ασήμαντοι κι αν είμαστε, ο Σωτήρας μας υποσχέθηκε τη Βασιλεία. Η Βασιλεία είναι δική σας!
Άγιος Ιουστίνος Πίρβου +
16 Ιουνίου 2013
Μιχάλης Αντωνιάδης
Θεός, η αίσθηση της αιωνίου ζωής,
21/6/26
Έχουμε έναν τόσο πλούσιο Θεό, που έχει τόσο μεγάλη Χάρη, και όμως ζούμε τόσο φτωχά. Λυπούμαστε για το παραμικρό, αυτό είναι κατάντημα. Έπρεπε να είμαστε διαρκώς χαρούμενοι. Έπρεπε η ζωή μας να είναι διαρκώς μια καθημερινή έκπληξη. Δεν υπάρχει μέρα που να μην μας δίνη ο Θεός μια καινούρια αίσθηση της αιωνίου ζωής.
Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Θεός δεν είναι άδικος, αλλά δίκαιος,
Μια μέρα συνάντησα στο δρόμο έναν κρεοπώλη γείτονά μου, ο οποίος είχε ένα Δικαστήριο αγρονομικό και με είπε:
– κ. Παναγόπουλε, σήμερα πάω άδικα στο Δικαστήριο.
– Θα μου επιτρέψεις, να σε παρηγορήσω και του είπα την εξής ιστορία:
“Κάποτε ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος πήγαινε στην Αλεξάνδρεια, όμως νύχτωσε και δεν πρόλαβε να μπει στην πόλη. Αναγκάστηκε έτσι να διανυκτερεύσει, λίγο έξω από την πόλη, σε ένα ποιμνιοστάσιο ενός βοσκού, ο οποίος ήταν γνωστός του.
Το βράδυ όμως, ήρθαν κλέφτες και έκλεψαν τα πρόβατα του βοσκού και το πρωί όταν ήρθε η Αστυνομία κατηγόρησαν τον Άγιο, ότι πήγε εκεί, με σκοπό να απασχολήσει το βοσκό και να βρουν έτσι την ευκαιρία οι κλέφτες να επιτελέσουν το έργο τους.
Έτσι φυλακίστηκε ο Όσιος, παρόλο που δεν έκανε τίποτα. Στο κελί που τον βάλανε, υπήρχαν άλλοι δύο συγκρατούμενοι. Αυτοί ρώτησαν τον Όσιο, τί έκανε και τον έφεραν εδώ.
– Τίποτα δεν έκανα τέκνα μου, απάντησε αυτός. Είμαι αθώος!
– Δεν μπορεί, επέμεναν αυτοί. Κάτι θα έχεις κάνει. Δηλαδή ο Θεός είναι άδικος, ώστε επέτρεψε να σε βάλουν φυλακή, χωρίς να έχεις κάνει το παραμικρό; Και ακόμα φοράς το Ράσο και δεν το έχεις πετάξει, με όλα αυτά που σου συμβαίνουν;
Ο Όσιος δεν τους απάντησε πάνω σε αυτό, αλλά τους ρώτησε, για ποιό λόγο ήταν και αυτοί φυλακισμένοι.
– Και οι δύο μας, καταδικαστήκαμε για φόνο, χωρίς να τον έχουμε διαπράξει, απάντησαν. Είμαστε και εμείς άδικα εδώ μέσα, όπως και εσύ! Πού είναι ο Θεός, που είναι η δικαιοσύνη Του; Δεν υπάρχει Γέροντα ο Θεός! Και εμείς πιστεύαμε, αλλά μετά από όλα αυτά, δεν πιστεύουμε πιά..
Ο Όσιος Εφραίμ σοκαρίστηκε και σιώπησε και το βράδυ, όταν οι δύο συγκρατούμενοι του αποκοιμήθηκαν, άρχισε να Προσεύχεται και να παρακαλεί το Χριστό, να του αποκαλύψει τί ακριβώς συμβαίνει..
Εκεί που Προσευχότανε, του παρουσιάζεται Άγγελος Κυρίου και του λέει:
– Άκουσε να μάθεις, ότι ο Θεός δεν είναι άδικος, αλλά δίκαιος. Δεν είστε άδικα εδώ μέσα και μη σκανδαλίζεσαι. Ο ένας κρατούμενος και τον έδειξε με το χέρι του, είχε πάει με τον φίλο του στο ποτάμι, για να κόψουν ξύλα και ο άλλος γλίστρησε και έπεσε στο ποτάμι. Και τον φώναξε να τον βοηθήσει, αλλά αυτός αδιαφόρησε, φοβούμενος μήπως πέσει και αυτός στο ποτάμι. Ο φίλος του τελικά πνίγηκε.. Χρεώθηκε λοιπόν τον θάνατο αυτόν και αυτό πληρώνει.
Ο άλλος συγκρατούμενος σου, είχε κάποτε κάποιες διαφορές με έναν προύχοντα του χωριού του. Δυνατός άνθρωπος ο προύχοντας και διότι δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μαζί του, αφού δεν ήταν το χεριού του, του συκοφάντησε το κορίτσι του ως ανήθικο. Το κορίτσι εκείνο με τις κατηγορίες εκείνες, δεν μπόρεσε να παντρευτεί. Αυτή η πράξη του συγκρατούμενού σου, θεωρείται από το Θεό φόνος ηθικός και πληρώνει τώρα αυτήν την πράξη του.
Εσύ πάλι όταν ήσουν μικρός 10 ετών, εκεί που έπαιζες, έλυσες μια μοσχάρα μιας χήρας και έφυγε η μοσχάρα και ακόμα η χήρα την κλαίει.. Αυτή τη μοσχάρα της χηρούλας πληρώνεις τώρα! Τους αναστεναγμούς αυτής της χήρας πληρώνεις τώρα.
– Μα εγώ μοίρασα όλα όσα είχα και τα έδωσα στους φτωχούς και χρωστάω την μοσχάρα; ρώτησε ο Όσιος.
– Εκείνα τα έδωσες Ελεημοσύνη, τα χάρισες, ενώ η αμαρτία σου είναι χρέος, δεν σβήνει και την πληρώνεις με την φυλάκισή σου.
Αυτά είπε ο Άγγελος και έγινε άφαντος! Κόκκαλο ο κ Δημήτρης Παναγόπουλος. Όταν ξημέρωσε, είπε στους συγκρατούμενούς του.
– Δίκαια παιδιά μου είμαστε εδώ μέσα. Εσύ και εσύ έκανες αυτό και αυτό και εγώ έκανα αυτό. Οπότε δικαίως είμαστε εδώ μέσα. Ας Γονατίσουμε λοιπόν και ας Προσευχηθούμε, για να κάνει Έλεος ο Θεός.
Πράγματι Προσευχηθήκανε και το αποτέλεσμα ήταν, μετά από 3 μέρες να έρθει και για τους τρείς αθωωτική απάντηση και ελευθερώθηκαν.
Ακούγοντας ο κρεοπώλης την ιστορία αυτή, μου είπε:
– Ωχ!. Αν ισχύσει αυτό και σε μένα και πληρώσω όλα τα άλλα, κάηκα! Κάνε την Προσευχή σου
κ. Παναγόπουλε, ώστε να δικαστώ μόνο για το σημερινό..
Καταλάβατε; Εμείς δεν βλέπουμε εκείνες τις αδικίες, που κάναμε άλλοτε. Εκείνα τα γλυτώσαμε και τα καταφέραμε και κοιτάζουμε το σήμερα και λέμε: ”έχω δίκαιο”.
Ναι έχεις δίκαιο, αλλά κάποτε άλλοτε είχες άδικο και πληρώνεις εκείνα.
Είναι δίκαιος ο Θεός και σε βοηθάει να πληρώσεις λογαριασμούς από εδώ, για να μη βρεθείς χρεωμένος εκεί. Μακάριοι όσοι ξεχρεώσουν εδώ και δεν θα βρεθούν με εντάλματα συλλήψεως εκεί, στον άλλο κόσμο.
Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας +
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.png "English"){kind=small}
