Μάταιε κόσμε! Ψεύτικε ντουνιά! Κανένα καλόν δεν έχεις επάνω σου! Τελείως ψεύδος. Τελείως απάτη. Μας απατάς, μας γελάς, παίζεις μαζί μας...
Ει τι εκάναμεν και το εστείλαμεν δια την άλλην ζωήν, εκείνο και μόνον παραμένει άθικτον. Κανείς δεν το παίρνει. Κανείς δεν δύναται να το αφαίρεση!!
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Josh Lazie που υπήρξε μπασίστας στο γνωστό Αμερικανικό heavy metal συγκρότημα Danzig στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ετοιμάζεται να γίνει Χριστιανός Ορθόδοξος.
Πρόσφατα εμφανίστηκε στο podcast Counterflow με τον οικοδεσπότη Buck Johnson, όπου συζήτησε το ταξίδι του προς την Ορθοδοξία. Ο 54χρονος μουσικός, που είναι νηφάλιος από εξαρτήσεις εδώ και 19 χρόνια, έχει προγραμματιστεί να Βαπτιστεί το Μεγάλο Σάββατο, αφού ανακάλυψε την Ορθόδοξη Πίστη περίπου πριν από έναν χρόνο. Οι Danzig είναι ένα metal συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1987 από τον τραγουδιστή Glenn Danzig, πρώην μέλος των punk συγκροτήματος Misfits. O Lazie αποχώρησε από το group το 2000. Το μονοπάτι του Lazie προς την Ορθοδοξία ξεκίνησε όταν κάποια στιγμή ο γιος του θέλησε να πάει στην Εκκλησία. Έτσι κι ο ίδιος για πρώτη φορά επισκέφτηκε την Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Bend του Όρεγκον. «Μπήκα σε μια Ορθόδοξη Εκκλησία και αυτό απορρόφησε τη ζωή μου και την κυριάρχησε εντελώς», είπε.
Κατά τη διάρκεια εκείνης της επίσκεψης, γνώρισε μια Ενορίτισσα που τον ρώτησε αν μπορούσε να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο σε κάποια από τις δράσεις. «Απλώς έσπασα μέσα μου. Έσπασα εντελώς. Από το πουθενά», θυμήθηκε. Η καθοριστική στιγμή ήρθε όταν συνάντησε τον Matthew, έναν άνδρα με 37 χρόνια νηφαλιότητας, ο οποίος ανέφερε ότι βοηθούσε κάποιον άλλο να ενημερωθεί για την Ορθοδοξία —τον ίδιο τον καθοδηγητή του Lazie στο πρόγραμμα AA (Alcoholics Anonymoυs) όπου συμμετείχε. «Αυτό ήταν το σημάδι που με χτύπησε κατακέφαλα», είπε.
Λίγο μετά την προσέγγιση του Lazie στην Εκκλησία, η ζωή του κατέρρευσε — έχασε το σπίτι του, τη δουλειά του και τα χρήματά του. «Μέσα σε αυτόν τον πόνο, ήταν αυτό που με έφερε τόσο κοντά στον Χριστό. Δεν είχα πουθενά αλλού να στηριχτώ παρά σε ένα Προσευχητάρι», είπε.
Ο Lazie αποδίδει τα 19 χρόνια του στο Alcoholics Anonymous ως μια προετοιμασία της ζωής για την Ορθοδοξία. «Το AA με προετοίμασε τέλεια για την Ορθοδοξία. Στο AA μιλάμε για την ανάγκη να βρούμε κατεύθυνση ζωής. Στην Ορθοδοξία αυτό ανεβαίνει επίπεδο και το λέμε υπακοή».
Τα πρώτα Ορθόδοξα Χριστούγεννα ήταν μια εμπειρία αναγέννησης. «Συνειδητοποίησα ότι πέρασα 54 Χριστούγεννα απλώς αγοράζοντας δώρα, απλώς με τον κόσμο να με καταναλώνει, χωρίς να έχω ιδέα για το τι συμβαίνει», μοιράστηκε ο Lazie.
«Ο Χριστός είναι τα πάντα για τη ζωή μου», κατέληξε. «Προσεύχομαι και ελπίζω ότι όποιος ακούσει αυτή τη συζήτηση να ανακαλύψει το ίδιο».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι ονομασίες του Ιησού Χριστού υπό του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου.
«Γιατί ονομάστηκε Οδός; Για να μάθεις ότι με Αυτόν ανεβαίνουμε στον Πατέρα.
Γιατί ονομάστηκε Πέτρα; Για να μάθεις τη χρησιμότητα και σταθερότητα της πίστεως.
Γιατί ονομάστηκε Θεμέλιο; Για να μάθεις ότι όλα Εκείνος τα βαστάζει.
Γιατί ονομάστηκε Ρίζα; Για να μάθεις ότι μέσα σε Αυτόν ανθίζουμε.
Γιατί ονομάστηκε Ποιμένας; Eπειδή μας βόσκει.
Γιατί ονομάστηκε Πρόβατο; Eπειδή για χάρη μας θυσιάστηκε κι έγινε εξιλαστήριο θύμα.
Γιατί ονομάστηκε Ζωή; Eπειδή μας ανέστησε ενώ ήμασταν νεκροί.
Γιατί ονομάστηκε Φως; Eπειδή μας απάλλαξε απ’ το σκοτάδι.
Γιατί ονομάστηκε Βραχίονας; Eπειδή είναι ομοούσιος με τον Πατέρα.
Γιατί ονομάστηκε Λόγος; Eπειδή γεννήθηκε απ’ τον Πατέρα. Καθ’ όσον όπως ο δικός μου ο λόγος γεννιέται απ’ την ψυχή μου, έτσι και ο Yιός γεννήθηκε από τον Πατέρα.
Γιατί ονομάστηκε Τράπεζα; Eπειδή Τον τρώγω απολαμβάνοντας τα μυστήρια.
Γιατί ονομάστηκε Οίκος; Eπειδή κατοικώ μέσα σε Αυτόν.
Γιατί Ένοικος; Eπειδή γινόμαστε Ναός Του.
Γιατί ονομάστηκε Κεφαλή; Eπειδή έγινα μέλος Του.
Γιατί ονομάστηκε Νυμφίος; Eπειδή με πήρε νύμφη.
Γιατί ονομάστηκε Αγνός; Eπειδή με έλαβε παρθένο.
Γιατί ονομάστηκε Kύριος; Eπειδή είμαι δούλος Του»
Από το έργο «Αποδείξεις ότι ο Χριστός είναι Θεός υπό του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου», των Εκδόσεων
Φωτοδότες.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
«Ο Συμεών τους Ευλόγησε και είπε στην Μαριάμ την μητέρα του•
"Αυτός πρόκειται να γίνει πτώσις και έγερσις για πολλούς μέσα στον Ισραήλ και σημείο αντιλεγόμενο". Πτώσις για ποιους; Σαφώς γι' αυτούς που απιστούν, αυτούς που αντιλέγουν, αυτούς που τον Σταυρώνουν. Και έγερσις για ποιους; Αυτούς που τον αναγνωρίζουν και τον ομολογούν με ευγνωμοσύνη.
"Και σημείο αντιλεγόμενο". Ποιο σημείο αντιλεγόμενο; Το σημείο του Σταυρού, που η Εκκλησία το θεωρεί σωτηρία του κόσμου, που οι Ιουδαίοι το εχθρεύονται και που πολλές φορές και ο ουρανός το διεκήρυξε. Αμφισβητείται το σημείο, για να νικήσει η αλήθεια. Γιατί χωρίς αντίλογο δεν μπορεί να γίνει ολοκληρωμένη νίκη. Έπρεπε λοιπόν να εμφανιστεί η αντιλογία, για να εκδώσει την απόφαση του ο δικαστής, αφού μακροθυμήσει μέχρι το τέλος των αιώνων. Γι' αυτό λέει "και σημείο αντιλεγόμενο". Αντιλέγουν δε εκείνοι που απιστούν.
Και συ, λέει, θεωρείσαι μητέρα. Άραγε λοιπόν εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή συμφώνησες να γίνης μητέρα, επειδή τον εγέννησες, επειδή έκρινες καλό να του δανείσεις την μήτρα σου; (Διότι η κοιλιά σου έγινε δοχείο της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος). Άραγε λοιπόν θα μείνεις εκτός πειρασμού, επειδή έγινες Θεοτόκος, επειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, επειδή καταστάθηκες Μητέρα του Δημιουργού σου; Άραγε εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού; Ούτε κι εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, αλλά " κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράσει την ψυχή". Γιατί, Κύριε μου; Σε τι αμάρτησα; Σε τίποτε δεν αμάρτησες βέβαια. Όταν όμως Τον δης κρεμασμένο στον Σταυρό, όταν Τον δης να υποφέρη για όλο τον κόσμο, όταν δης στον Σταυρό τα χέρια Του τρυπημένα και καρφωμένα στο ξύλο, τότε θα αρχίσης να αμφιβάλλης και να λες: Αυτός είναι εκείνος για τον οποίο μου μίλησε ο Άγγελος; Αυτός είναι εκείνος στον οποίο έγινε το Θαύμα της συλλήψεως; Παρθένος ήμουν και γέννησα και έμεινα πάλι παρθένος. Γιατί λοιπόν αυτός Σταυρώνεται;
"Κι εσένα την ιδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή". Ώστε, σύμφωνα με την Προφητεία του Δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος από τους μαθητές, τον αρνήθηκε τρεις φορές. Οι άλλοι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν. Ούτε είχε άλλωστε ο τσομπάνος ανάγκη από τα πρόβατα για να τον προστατεύσουν, ενόσω αυτός έδιωχνε τους λύκους, ούτε ο αγωνιστής είχε ανάγκη από βοηθούς, αλλά όλοι τους έφυγαν. Και ο Χριστός έμεινε μόνος κρεμασμένος στον Σταυρό σαν κριάρι έτοιμο για θυσία. Λοιπόν και αυτής την ψυχή την διεπέρασε η ρομφαία: ο πειρασμός δηλαδή και η αμφιβολία.»
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Μιχάλης Αντωνιάδης
Πόσο ἀπροσδόκητο, πόσο ἄρρητα ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι τὸ πολυαναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ ἔρχεται στὸν πρεσβύτη Συμεὼν μὲ ἕνα παιδί!
Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ Γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία:
“νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”.
Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, Προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.
Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε;
Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς;
Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη;
Αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή..
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ξημέρωσε του Αγίου Συμεών - Μια όμορφη ιστορία.
Κάθε βράδυ, ο μικρός Νικόλας είχε μια συνήθεια. Μόλις το φως έσβηνε, Γονάτιζε στο κρεβάτι του, κοιτούσε το Εικονισματάκι του Αγίου Συμεών που του είχε χαρίσει ο παππούς του και ψιθύριζε:
«Άγιε Συμεών, εσύ που ξέρεις να περιμένεις, μάθε μου κι εμένα να μη βιάζομαι».
Ο Νικόλας ήταν ένα παιδί ανυπόμονο. Ήθελε τα πάντα να έρχονται τώρα, το δέντρο που φύτεψε στην αυλή να βγάλει καρπούς σε μια μέρα, ήθελε οι απαντήσεις στις ερωτήσεις του να έρχονται πριν προλάβει να τις ολοκληρώσει.
Ένα βράδυ, παραμονή της γιορτής του Αγίου, ο Νικόλας είδε ένα όνειρο. Βρέθηκε σε έναν τεράστιο κήπο, όπου ένας Γέροντας με μακριά, κάτασπρη γενειάδα και μάτια γεμάτα φως, κάθονταν σε ένα παγκάκι και κοιτούσε τον ορίζοντα.
— «Εσύ είσαι ο Άγιος που περίμενε χρόνια τον Χριστό;» ρώτησε ο μικρός.
— «Εγώ είμαι, παιδί μου», απάντησε ο Συμεών με φωνή που έμοιαζε με κελάρυσμα νερού.
— «Και δεν κουράστηκες; Πώς ήξερες ότι θα έρθει αυτό που περίμενες;»
Ο Άγιος χαμογέλασε και του έδειξε ένα μικρό σποράκι στην παλάμη του.
— «Κοίτα, Νικόλα. Όταν Προσεύχεσαι, φυτεύεις αυτό το σπόρο στην καρδιά του Θεού. Αν αρχίσεις να σκάβεις κάθε μέρα το χώμα από την ανυπομονησία σου για να δεις αν φύτρωσε, θα τον καταστρέψεις. Αν όμως τον ποτίζεις με εμπιστοσύνη, μια μέρα ο κήπος σου θα μοσχοβολήσει».
— «Αλλά εγώ θέλω να δω τον Χριστό τώρα!» είπε το παιδί.
— «Τον βλέπεις κάθε φορά που κάνεις υπομονή για να ακούσεις τον φίλο σου, κάθε φορά που περιμένεις τη σειρά σου, κάθε φορά που λες την Προσευχή σου πριν κοιμηθείς. Η υπομονή δεν είναι αναμονή, είναι αγάπη που περιμένει την ώρα της».
Το επόμενο πρωί, ανήμερα του Αγίου Συμεών, ο Νικόλας ξύπνησε διαφορετικός. Δεν έτρεξε να ζητήσει το παιχνίδι του, ούτε γκρίνιαξε που το πρωινό άργησε. Πήγε στο παράθυρο, είδε το κρύο του Φλεβάρη και χαμογέλασε. Ήξερε πια πως η άνοιξη θα έρθει, γιατί την είχε ήδη «φυτέψει» στην Προσευχή του.
Ο Άγιος Συμεών είναι ο Προστάτης όλων εκείνων που ξέρουν ότι τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή θέλουν χρόνο, Πίστη και μια ήσυχη καρδιά.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Το «σύνδρομο» της Κυριακής: Τα άγονα κενά εκδικούνται..
«Στη σημερινή εκκοσμικευμένη κοινωνία, αυτά φαίνονται μάλλον ακατανόητα.
Σήμερα, η αργία της Κυριακής, αποκομμένη από τον Κύριο και το Κυριακό Δείπνο της Λειτουργίας, κατάντησε απλώς μία άδεια μέρα, που μάταια προσπαθεί ο αλειτούργητος άνθρωπος να τη γεμίσει με διασκεδάσεις, δηλαδή, με άγονο διασκορπισμό νοός και καρδίας.
Αυτά τα άγονα κενά εκδικούνται με την εμφάνιση του «συνδρόμου της Κυριακής», μίας παράξενης αρρώστιας, που εδώ και χρόνια έχουν παρατηρήσει ψυχίατροι σε όλον τον σύγχρονο κόσμο.
Τα συμπτώματα αυτού του συνδρόμου είναι: πλήξη, ανία, τάση φυγής, νευρικότητα και απρόβλεπτα ξεσπάσματα..»
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!
ΚΑΛΟ Κ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΡΙΩΔΙΟ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Νίκος Φλώρος: «Όταν βλέπω έναν κάδο σκουπιδιών, νιώθω ότι βγήκα μέσα από αυτόν».
«Τις τελευταίες μέρες γίνεται λόγος για τις αμβλώσεις· δεν το έχω πει ποτέ δημόσια, αλλά πιστεύω ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή να πω την προσωπική μου ιστορία. Μια απόδειξη ότι ακόμα και υπό τις πιο δύσκολες καταστάσεις, μπορεί να γεννηθεί κάτι δυνατό.
Είμαι ένας άνθρωπος που διασώθηκε από μια προγραμματισμένη άμβλωση. Οι γονείς μου είχαν ήδη δυο παιδιά, και όταν προέκυψα εγώ, δεν ήθελαν άλλο παιδί στην οικογένεια. Όλα ήταν κανονισμένα να μην γεννηθώ. Έγινε μεγάλη μάχη.
Η μητέρα του πατέρα μου πίεζε να “ρίξουν” το παιδί, ακόμα και σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.
Ο πατέρας μου συμφώνησε!
Την ημέρα που θα πήγαιναν τη μητέρα μου στον γιατρό, ο παππούς μου Παναγιώτης, ο πατέρας της μητέρας μου, το έμαθε. Τότε, κάλεσε την αστυνομία για να τους σταματήσει. Τελικά τα κατάφερε. Γεννήθηκα, αλλά κανείς δεν ήρθε στο μαιευτήριο. Ήμουν ανεπιθύμητος πριν καν δω το Φως του κόσμου. Δεν υπήρχα γι᾿ αυτούς. Ήμουν απόρριψη από έμβρυο.
Αυτό το συναίσθημα με ακολούθησε σε όλη μου τη ζωή. Με έναν παράξενο τρόπο πέρασε βαθιά μέσα μου. Ό,τι έκανα και ό,τι κάνω, κουβαλά αυτή την ανάμνηση της απόρριψης.
Ίσως γι᾿ αυτό έγινα καλλιτέχνης.
Ίσως η ανάγκη μου
να τραβήξω την προσοχή, να αποδείξω ότι αξίζω, να κερδίσω την αποδοχή, να προήλθε από εκεί. Ήθελα να φωνάξω μέσα από την τέχνη μου σε εκείνους που δεν με ήθελαν, χωρίς καν να ξέρουν τι έχαναν.
Απλά λέω τη δική μου ιστορία, την ιστορία ενός ανθρώπου που σώθηκε από μια άμβλωση την τελευταία στιγμή. Αυτό που κουβαλάω μέσα μου είναι βαρύ, αλλά έγινε και η κινητήρια δύναμη για να δημιουργήσω, να εκφραστώ, να βρω τον δικό μου χώρο σ᾿ αυτόν τον κόσμο. Πάντα θυμάμαι το βλέμμα του πατέρα μου όταν μεγάλωσα πια. Σαν να μου ζητούσε μια συγγνώμη, που προσπαθούσε να καλύψει αυτό το κενό μεταξύ μας!
Συγγνώμη ζητώ από πολλούς ανθρώπους που έτυχε να γεννηθώ και δεν ολοκληρώθηκε η άμβλωσή μου! Ευχαριστώ τον παππού μου Παναγιώτη που μου έλεγε: “Ήθελαν να σε πετάξουν στα σκουπίδια και τους σταμάτησα”! Από τότε, όταν βλέπω έναν κάδο σκουπιδιών, νιώθω ότι βγήκα μέσα από αυτόν!».
Σήμερα ο Νίκος Φλώρος είναι διεθνώς αναγνωρισμένος Έλληνας γλύπτης, γνωστός για τη δημιουργία γλυπτών έργων με πρώτη ύλη αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών. Πρόκειται για τεχνική την οποία εμπνεύστηκε και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στη Νέα Υόρκη το 2003.
Ήδη ως μαθητής 12 ετών είχε φτιάξει ένα τεράστιο έργο 2,5 μέτρων, το οποίο είδε στο Αρκαδικό Φεστιβάλ στην Τρίπολη η Μελίνα Μερκούρη και το πήρε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Στην Αγία Πετρούπολη δεσπόζουν επιβλητικά γλυπτά του 5,5 μέτρων. Ατομικές του εκθέσεις έχουν γίνει άξιες θαυμασμού σε ΗΠΑ, Ρωσία, Μονακό, Ισπανία, Ιταλία, Αυστρία, Κύπρο, Αραβικά Εμιράτα και αλλού. Έργο του έχει επιλεγεί από το εκπαιδευτικό σύστημα της Βραζιλίας για την ένταξή του στα εκπαιδευτικά βιβλία της.
Παρ᾿ όλη τη διεθνή
του αναγνωρισιμότητα, παραμένει ένας ταπεινός δημιουργός. Να τι έλεγε σε μια συνέντευξή του: «Έχω αρνηθεί χρήματα για έργα μου.. Αν θες να καταστρέψεις έναν άνθρωπο, δώσ᾿ του πολλά χρήματα..
Το χρήμα υπάρχει για να σου λύνει προβλήματα και όχι να σου δημιουργεί. Αλλά και για να βοηθάς ανθρώπους που έχουν ανάγκη..».
Αυτός είναι ο Νίκος Φλώρος, ο άνθρωπος που διασώθηκε από μια προγραμματισμένη άμβλωση, αλλά και δεν πρόδωσε ούτε την τέχνη του ούτε, κυρίως, την ανθρώπινη φύση του.
Διαβάζοντας αυτά στο διαδίκτυο, θυμήθηκα τον Αντρέα Μποτσέλι, τον ταλαντούχο τυφλό καλλιτέχνη, τον οποίο θαύμασε το Ελληνικό κοινό σε συναυλία του στο ΟΑΚΑ (Ιούλιος 2023) και για τον οποίο είπαν ότι «αν ο Θεός μιλάει, θα έχει τη φωνή του Μποτσέλι». Είχε δηλώσει τότε: «Και τώρα θα σας πω μια μικρή ιστορία μιας νέας εγκύου γυναίκας, η οποία μπήκε στο νοσοκομείο με λανθασμένη διάγνωση σκωληκοειδίτιδας.. Οι γιατροί της συνέστησαν να κάνει έκτρωση καθώς, κατά πάσα πιθανότητα, το μωρό θα γεννιόταν με κάποιο είδος ανικανότητας. Η θαρραλέα γυναίκα αποφάσισε να μην τερματίσει την εγκυμοσύνη και το παιδί γεννήθηκε. Αυτή η γυναίκα ήταν η μητέρα μου και εγώ ήμουν το παιδί..2»
Τέλος, η πρόσφατη Κοίμηση του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, για τον οποίο μόνο διθυραμβικά σχόλια ακούστηκαν από όλες τις πλευρές της πολιτικής ζωής ανά την υφήλιο, επαναφέρει στη μνήμη μας παρόμοιες δηλώσεις του σε τηλεοπτική εκπομπή πανελλήνιας εμβέλειας προ ετών, στις οποίες αποκάλυψε συγκινημένος ότι και αυτός γεννήθηκε από μητέρα την οποία οι γιατροί συμβούλευαν να κάνει έκτρωση. Είχε δηλώσει: «Αν τους άκουγε, εγώ σήμερα δεν θα ήμουν μπροστά σας».
Αναφέρεται στο τελευταίο δεκαήμερο του Ιανουαρίου 2025, οπότε με αφορμή δηλώσεις του κ. Άρη Σερβετάλη σε τηλεοπτική εκπομπή για το έγκλημα των εκτρώσεων, προέκυψαν πλήθος δηλώσεων και αντιδηλώσεων αναφορικά με το θέμα.
Σ.σ.: Η τύφλωση του Μποτσέλι προέκυψε έπειτα από ατύχημα στα 12 του χρόνια.
(Πηγή: “Η Δράσις μας“, Τεύχος Απριλίου 2025)
Μιχάλης Αντωνιάδης
«Κράτα γερά μέσα σου τα ζώπυρα της Πίστεως που παρέλαβες από τους γονείς σου. Η Ελλάδα είναι η χώρα των μεγάλων αγώνων για την κατίσχυση των μεγάλων ιδανικών. Μην αφήσεις τη χώρα σου να χάσει το χαρακτήρα της και να μετατραπεί σε μάζα ανθρώπων, χωρίς συνείδηση, χωρίς Εθνικότητα και χωρίς ταυτότητα. Μέσα σ' αυτή τη μάζα κινδυνεύεις να γίνεις ένα νούμερο, ένας αριθμός, να χάσεις την ελευθερία της προσωπικότητάς σου.
Αδελφοί, μείνατε εδραίοι και αμετακίνητοι σε όσα μάθατε και σε όσα επιστώθητε. Μείνατε σταθεροί στην πίστη και στα ιδανικά του Γένους. Αυτό είναι το χρέος μας.»
† Ο Αθηνών Χριστόδουλος
1939-2008.
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Στο μονοπάτι της εξορίας δεν περπατούσε απλώς ένας άνθρωπος,
αλλά μια ψυχή που είχε ήδη μάθει να κατοικεί στον ουρανό.
Το σώμα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου λύγιζε. Ο πυρετός έκαιγε τα σωθικά του, η εξάντληση βάραινε τα βήματά του, και κάθε πέτρα του δρόμου έμοιαζε με νέο Μαρτύριο. Δεν ήταν πια ο Λαμπρός Πατριάρχης της Βασιλεύουσας, ούτε η φωνή που σείει Ναούς και συνειδήσεις· ήταν ένας διωγμένος, βασανισμένος, μόνος, άρρωστος οδοιπόρος. Κι όμως.. ποτέ δεν ήταν πιο μεγάλος. Εξόριστος. Σταυρωμένος.
Γιατί η Αγιότητα δεν φαίνεται στον Θρόνο,
αλλά τώρα στο Μαρτύριο της αδικίας, στη βαναυσότητα που υπέμεινε, στον πόνο που σήκωσε. Δεν Λάμπει στα όμορφα Άμφιά του, τώρα τίποτα δεν μαρτυρεί το κάλλος της Ιεροπρέπειάς του. Τώρα βαδίζει σκελετωμένος, βρώμικος, ασθενικός, δαρμένος. Τον αδίκησαν. Τον συκοφάντησαν. Τον εξόρισαν. Το σώμα του έσπαζε σιγά σιγά, μα η καρδιά του γινόταν καθάρια.
Δεν ζητούσε δικαίωση.
Δεν ζητούσε επιστροφή.
Δεν ζητούσε να τιμωρηθούν οι εχθροί του.
Ζητούσε μόνο να μείνει ενωμένος με τον Χριστό μέχρι την τελευταία του ανάσα.
Και όταν πια οι δυνάμεις τον εγκατέλειψαν,
όταν ο πόνος είχε γίνει το μόνιμο ένδυμά του, τότε φανερώθηκε όλο το ύψος της ψυχής του.
Δεν βγήκε παράπονο από τα χείλη του.
Δεν βγήκε κραυγή.
Δεν βγήκε «γιατί».
Βγήκε Δοξολογία.
«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν». Και τίναξε από πάνω του την θνητότητα.
Δόξα Σοι, Θεέ μου, για όλα.
Για τις τιμές και για τις Ταπεινώσεις.
Για τους φίλους και για τους εχθρούς.
Για τη δύναμη και για την εξάντληση.
Για τη ζωή και για αυτόν τον θάνατο.
Εκείνη τη στιγμή,
ο εξόριστος έγινε νικητής,
ο άρρωστος έγινε αθάνατος,
ο ταπεινωμένος έγινε διδάσκαλος αιώνων.
Γιατί μόνο μια καρδιά που έχει γίνει καθαρή φωτιά μπορεί να ευχαριστεί τον Θεό
όχι παρά τον πόνο, αλλά αγκαλιάζοντας τον πόνο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν μας άφησε απλώς λόγους, ούτε μόνο Θεία Κηρύγματα. Μας άφησε έναν τρόπο να πεθαίνουμε. Δηλαδή έναν τρόπο να ζούμε. Να λέμε κι εμείς, στις μικρές και μεγάλες εξορίες της ζωής μας,όταν όλα σκοτεινιάζουν και η ψυχή κουράζεται:
«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
