Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο,

Η ψυχή, όταν βγει από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα!  Ο υπόδικος νεκρος, Γέροντα όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

– Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;»,  

Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαίνει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει:

«τι έκανα;», έτσι και όσοι σ ̓ αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι.  Δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους.

Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συνέρχονται.

Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα. Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρουσία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

Γέροντα, πώς είναι τώρα οι κολασμένοι;

– Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνη η τελική δίκη, η μέλλουσα Κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

Και οι Άγιοι και ο ληστής [ο ένας εκ των συσταυρωθέντων δύο ληστών];

– Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, αλλά δεν έχουν λάβει την τέλεια Δόξα, όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, αλλά δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη.

Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «Μετανοείτε· ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών», παρατείνει‐παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια Δόξα, την οποία θα λάβουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Απόσπασμα από το βιβλίο, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου (νυν Αγίου Παϊσίου) «Οικογενειακή ζωή», λόγοι δ’, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Μιχάλης Αντωνιάδη

read more ►

«Οικογενειακή ζωή» Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Δ. Γκρίνια,

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή» Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Δ. Γκρίνια.

Μιλούσα με μία νέα κοπέλα.

Ζεί σε ένα σπίτι που οι γονείς είναι σέ διαρκή Γκρίνια, την ρώτησα λοιπόν,

-δε μου λες παιδί μου, σε αγαπούν οι γονείς σου; και μου έδωσε την εξής απάντηση:

Πάτερ τί σημαίνει να με αγαπούν οι γονείς μου; κάθε ένας από αυτούς λέει ότι με αγαπάει.

Για μένα ξέρετε τι σημαίνει να με αγαπούν οι γονείς μου;

-Τι παιδί μου;

Για μένα να με αγαπούν, σημαίνει να τούς βλέπω αυτούς νά αγαπιούνται.

Και τής είπα, πιο πανέμορφη φράση από αυτή δεν έχω ξανακούσει!

Αυτή είναι πραγματική αγάπη για τα παιδιά, την υπόλοιπη δεν την χρειάζονται γιατί η άλλη είναι Άλλοθι, που πάει να καλύψει τις πληγές πού έχουν δημιουργηθεί στις παιδικές, στις εφηβικές και στις νεανικές ψυχές.

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Tο Μοναστήρι της Παναγίας. Ο Π. Ιωάννης Παλαντζάς,

 

Ο Π. Ιωάννης Παλαντζάς ο «σκουπιδιάρης της Παναγίας», Στα ορεινά της Καλαμπάκας Τρικάλων, σε υψόμετρο 680 μέτρων, δεσπόζει η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Χρυσίνου. Πρόκειται για ένα Ιστορικό Μοναστήρι, το οποίο χτίστηκε το 14ο αιώνα, με σπουδαία αρχιτεκτονική. Τα χρόνια πέρασαν και η δράση – αυτού του Μοναστηριού – σταμάτησε, όταν οι Γερμανοί το λεηλάτησαν και πήραν ομήρους τους Καλόγερους και έτσι το Μοναστήρι καταστράφηκε εντελώς. Εδώ και 19 χρόνια την ανέγερση του Ιερού Ναού και τη φροντίδα του, έχει αναλάβει ο π. Ιωάννης, ο λεγόμενος και «Σκουπιδιάρης της Παναγίας», αφού κατά εκατοντάδες συρρέουν καθημερινά οι Πιστοί, για να πάρουν την Ευλογία του, Πιστοί από τη Θεσσαλία, την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, και παράλληλα να λάβουν τη Χάρη της, στο Μοναστήρι της Παναγίας.

Ο Π. Ιωάννης Παλαντζάς γεννήθηκε το 1952 τυφλός. Κανείς δεν μπόρεσε να του δώσει το φως του. Όταν έγινε 14 ετών, οι γονείς του, ανήμερα της γιορτής της Παναγίας, τον πήγαν στην Παναγία τη Σπηλιώτισσα, στα Άγραφα, η οποία ήταν Θαυματουργή.Εκεί, γονάτισε μπροστά στην Εικόνα της Παναγίας και ζήτησε λέγοντας:

-«Παναγία μου, θέλω να δω το φως μου, σαν όλα τα παιδιά της γης και εγώ θα ΄ρθω να σε υπηρετήσω, ως ένας απλός σκουπιδιάρης». Ξάφνου μετά από αυτά τα λόγια, ακούστηκε μια αστραπή και αντίκρισε για πρώτη φορά το φως του. Ο Π. Ιωάννης, γνωστός στον κόσμο και Παπα – Γιάννης, εγκατέλειψε όλα τα εγκόσμια και αφιερώθηκε στην Παναγία, πηγαίνοντας στα Μετέωρα να γίνει Μοναχός. Τα πρώτα χρόνια που πήγε στα Μετέωρα συνάντησε αρκετές δυσκολίες με την υγεία του καθώς προσβλήθηκε από μελάνωμα στο αριστερό μάτι. Οι γιατροί δεν του έδιναν ζωή. Δεν το έβαλε κάτω και πήρε μια Εικόνα της Παναγίας αγκαλιά λέγοντας: -«Γλυκιά μου Παναγία και αφέντρα μου, θέλω να ζήσω και να είμαι ανάμεσα στον κόσμο, δεν θέλω τόσο νέος να χάσω τη νιότη μου».  Επισκέφθηκε συγγενείς του, στη Νέα Υόρκη, για να νοσηλευτεί, όπου του έγινε εξόρυξη του ματιού και γλίτωσε από βέβαιο θάνατο – για λίγο όμως – καθώς η αρρώστια του «χτύπησε» ξανά την πόρτα και προσβλήθηκε από οστεοσάρκωμα στο δεξί του πόδι, επιστρέφοντας ξανά για νοσηλεία, στη Νέα Υόρκη για θεραπεία και έτσι γλίτωσε για δεύτερη φορά από τον καρκίνο.

  Επισκεπτόμενος με άλλους Μοναχούς των Μετεώρων και του Αγίου Όρους, τη μισογκρεμισμένη Ιερά μονή της Παναγίας Χρυσίνου, γύρω στο 2000, όταν ο Π. Ιωάννης αντίκρισε την κατεστραμμένη Εκκλησία και τα ερείπια, γονάτισε και είπε προς τους άλλους: - «Αδέρφια, Πατέρες από σήμερα και πέρα τη ζωή μου την ξεγράφω, θα ‘ρθω εδώ και το σπιτάκι της Παναγίας θα φτιάξω, και όλες τις πέτρες που έχει εδώ, η Παναγία, στο δικό μου καράβι θα τις βάλω, και στο δικό της λιμάνι θα τις φέρω, και το σπίτι της θα φτιάξω».

Όταν τα άκουσαν όλα αυτά οι Καλόγεροι, αρχικά αντέδρασαν λέγοντας, ότι δεν θα σε αφήσουμε εδώ μέσα στη φύση, που ζουν άγρια ζώα, και εκείνη τη στιγμή που λογομαχούσαν, ξαφνικά ακούστηκαν Ψαλμωδίες, Καμπάνες, Θυμιατά, μέσα από τον ερειπωμένο Ναό και οι Μοναχοί αναφώνησαν «όντως ο Θεός, θέλει το σπίτι της Παναγίας να γίνει». Ο Π. Ιωάννης έφτιαξε ένα μικρό δωμάτιο από τσιμεντόλιθους και στη συνέχεια πήρε ένα κουτί ξύλινο και επισκέφθηκε τους συγγενείς του λέγοντας:

-«Αν θα παντρευόμουν θα μου φέρνατε κάποιο δώρο, ρίξτε εδώ, ό,τι έχετε ευχαρίστηση». και όλοι βοήθησαν ρίχνοντας χρήματα και μαζεύοντας παράλληλα για τα πρώτα έξοδα. Αμέσως μετά, ξεκίνησαν τα μεγάλα έργα, αρχικά από την πατρική περιουσία που πήρε στα χέρια του και την διέθεσε και συνέχεια από χορηγίες των Πιστών. Ο Π. Ιωάννης φέρει μαζί του τον Ευλογημένο Τίμιο Σταυρό, που του χάρισε πριν πεθάνει ο μοναχός Παΐσιος, δίνοντας καθημερινά την Ευλογία στους Πιστούς.

Αξίζει να αναφερθεί ότι αν σε κάποιον άνθρωπο υπάρχει κάποιο πρόβλημα ο Σταυρός κολλάει στο συγκεκριμένο σημείο.

Τις καθημερινές δωρεές (τρόφιμα) των πιστών προς τη Μονή, ο Π. Ιωάννης τις μοιράζει προς τους επισκέπτες, αλλά και σε αυτούς που πραγματικά τις έχουν ανάγκη.

Η Ιστορία της Μονής  Παναγία Χρυσίνου,

Περίπου το 1300 μ.Χ., ο Π. Μακάριος σοφός έχτισε το Μοναστήρι. Το Μοναστήρι αυτό ονομάστηκε η Παναγία Χρυσίνου, διότι η Παναγία γιάτρεψε προπολεμικά τους αρρώστους από την αρρώστια της «χρυσής», για αυτό και την ονόμασαν η κυρά του Χρυσίνου.

Το Μοναστήρι γιορτάζει στις 23 Αυγούστου. Βρίσκεται περίπου μισή ώρα από την Καλαμπάκα, λίγα χιλιόμετρα πάνω από το χωριό Αμπέλια Κλεινού Καλαμπάκας, ελάχιστα χιλιόμετρα δυτικά των Μετεώρων.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό;

 

 Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό;

Μάνος Δανέζης: Ας καταλάβουμε ότι το Σύμπαν απλώνεται παντού γύρω μας με τρόπο που δεν αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας. Το αόρατο αυτό Σύμπαν είναι γεμάτο από νόμους και πραγματικότητες που δεν εκφράζονται με όσα «κλασικά» μαθαίνουμε στα σχολεία μας. Αυτό το αόρατο στις αισθήσεις μας γεγονός, συνεχώς αποκαλύπτεται πειραματικά από τη σύγχρονη επιστημονική πραγματικότητα.

Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό, Pablo J. Luis Molinero, «Morphogeny»

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα.» «Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»; Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά ίσως θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».

Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».

Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό καλώδιο πια».

Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».

«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».

Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;

Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».

Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».

Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί ».

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η Παναγία πρόσταζε, το Τάμα σου,

Από το χωριό Όλυνθος της Χαλκιδικής μία κοπέλα έβγαλε στον κανθό του ματιού καρκίνο. Ο πατέρας, φτωχός άνθρωπος, παρακολουθούσε με πόνο ψυχής το δράμα της κόρης του. Γονατιστός, κάθε μέρα, παρακαλούσε την Παναγία να Θεραπεύσει το παιδί του.

Κάποια μέρα είδε την Παναγία σε οπτασία, ζωντανή και μαυροφορημένη, να του λέει:

– Το παιδί σου θα γίνει καλά. Πήγαινέ το να Προσκυνήσει τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο στη Νέα Καρβάλη Καβάλας.

Πήγαν, Προσκύνησαν πατέρας και κόρη και έκαναν ολονυκτία με Θεία Λειτουργία.

Όμως ο καρκίνος, αντί να μικραίνει, όλο και μεγάλωνε. Τελικά έγινε μεγάλος σαν αχλάδι, που κάλυπτε το μισό πρόσωπο της κοπέλας.

Το θέαμα ήταν φρικτό και γέμιζε με απελπισία τις καρδιές της άρρωστης, των γονιών και των συγγενών. Ο Ιερέας του χωριού τους έκανε Αγιασμό, Σταύρωσε τον καρκίνο και είπε:

– Μη λυπάσθε. Θα θεραπευθεί το κακό. Θα γίνει καλά.

Σιγά-σιγά όλο και μίκραινε ο καρκίνος με τις μέρες. Κάποτε εξαφανίστηκε και μόνο ένα σημάδι άσπρο έμεινε στη θέση του καρκίνου. Όταν υπέφερε η κοπέλα, είχε κάνει Τάμα στην Παναγία, όταν Θεραπευθεί, να κτίσει Προσκυνητάρι στη Χάρη Της.

Τότε τα χρόνια ήσαν δύσκολα και πολλοί Έλληνες έφευγαν στη Γερμανία, για να βρουν εργασία. Από ανάγκη έφυγε και ο πατέρας με την οικογένειά του. Εκεί, ξέχασαν το Τάμα τους.

Παρουσιάζεται, λοιπόν, η Παναγιά στην κοπέλα και της λέει:

– Επιθυμώ να κάνεις το Τάμα σου και να μου κτίσεις το Πρoσκυνητάρι. Πήγαινε να το κτίσεις στο οικόπεδο του.. Επίσης, επιθυμώ να παραγγείλεις στον Αγιογραφικό οίκο των Ιωασαφαίων στο Άγιον Όρος Εικόνα μου.

Η οικογένεια της κοπέλας δεν είχε αγαθές σχέσεις με την οικογένεια που υπέδειξε η Παναγία, για να ζητήσει oικοπεδική έκταση για το Προσκυνητάρι. Τι να κάνει όμως; Η Παναγία πρόσταζε. Πήρε ένα γνωστό του χωριανού της, ως μεσολαβητή, πήγαν στο γείτονά τους και του είπε:

– Η Παναγία θέλει ένα μικρό κομμάτι από το οικόπεδό σου, για να της κτίσω Προσκυνητάρι. Αν θέλεις, δώσε. Εγώ σου μεταφέρω την επιθυμία της Παναγίας.

Τότε είπε αυτός:

– Κι εγώ ήθελα να κάνω κάτι στην Παναγία, διότι το παιδάκι μου, όταν ήταν μικρό, το κλώτσησε άλογο και βγήκε το κόκκαλο έξω από το δέρμα του ποδιού. Πάρε όσο σου χρειάζεται.

Όταν ήρθε η ώρα να παραγγείλει την Εικόνα της Παναγίας στον Αγιογραφικό οίκο των Ιωσαφαίων στις Καρυές ο Γέροντας Ιωάσαφ (†1993), Διάκονος, είδε σε όραμα την Παναγία και του είπε να τη ζωγραφίσει με λαμπρά κόκκινα ρούχα, με δάκρυα στα μάτια και με μαντήλι στο χέρι να σκουπίζει τα δάκρυά Της. Είδαμε την Εικόνα αυτή στο Κελλί των Ιωσαφαίων στις Καρυές και αξιωθήκαμε Ταπεινά να την Προσκυνήσουμε. Αληθινά Εικόνα Ιστορημένη με την καθοδήγηση της Παναγίας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του 

Π. Θεοφύλακτου Μαρινάκη, «Θαυματουργικές Εικόνες της Παναγίας στο Άγιον Όρος».

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

η Πίστη ανάβει σαν Λαμπάδα αστραφτερή,

 Απόψε δεν κοιμάται κανείς!  Απόψε,

τη νύχτα που ο ουρανός αγγίζει τη γη,  

κι οι Καμπάνες χτυπούν μελαγχολικά,  

η Πίστη ανάβει σαν Λαμπάδα αστραφτερή,   και η ψυχή ζητά ελπίδα αιώνια.  

Απόψε,

δεν κοιμάται κανείς,  

τα χείλη ψελλίζουν Προσευχές,  

οι δρόμοι γεμίζουν φως και δρόσο,  και η Παναγία χαμογελάει κρυφά.  

Απόψε, τα μάτια στρέφουμε ψηλά,  στον τρούλο που λαμπροκοπά,  και η καρδιά, σαν περιστέρι,  

πετάει προς τη Χάρη Της Θεοτόκου.  Απόψε,

Το ξημέρωμα είναι γεμάτο με Ευωδίες και Μελωδίες και ο κόσμος ξυπνά με ευλάβεια,  

γιατί απόψε η νύχτα είναι δική Της,  

και η χαρά μας δώρο της καρδιάς Της.

Απόψε δεν κοιμάται κανείς ξημερώνει της Παναγίας.

Απόψε,

η σιωπή αγκαλιάζει τον ουρανό, καθώς τα άστρα τρέμουνε Ευλαβικά,  

η γη γονυπετά σαν Πιστή προσκυνητής,  και η νύχτα γίνεται Ιερή Αγρυπνία.  

Απόψε, δεν κοιμάται κανείς,  

η πόλη, το χωριό, το νησί, είναι ένα κ Καντήλι αναμμένο,

 και οι ψυχές, σαν Λιβάνι,  ανεβαίνουν προς τον Θρόνο Της.  

Απόψε, μέσα στα σπίτια, στα μικρά παραθύρια,  φωτιές ελπίδας καίγονται άσβεστες,  

κι όλοι μαζί, σαν ένα σώμα,  

Ψάλλουμε τον Υμνο προς Την Μάνα μας. Γιατί απόψε η νύχτα είναι δική Της,

και η χαρά μας.. δώρο της καρδιάς Της.

Απόψε, Η Παναγία είναι στο νεκροκράβατο!

Όχι νεκρή, αλλά σαν όνειρο,  που η γη δεν μπορεί να κρατήσει πια.  

Τα μάτια της κλειστά, σαν δύο θάλασσες ησυχάσαν,  

τα χέρια Της Σταυρωτά, λευκά σαν πήλινα πουλιά,  

κι ο Χριστός, σαν πικραμένο παιδί,  στέκει δίπλα Της κι ούτε κλαίει, ούτε μιλά.  

Απόψε,

η Έκκλησία τρέμει σαν κερί που σβήνει,  και ο κόσμος, σαν χαμένο πρόβατο,  

στενάζει βαθιά, χωρίς να καταλαβαίνει.  Μα ξέρετε.. Δεν είναι θάνατος αυτός,  

είναι μόνο ένας ύπνος απαλός,  

γιατί η Παναγία δε χωράει στον τάφο, 

απλώς περνάει, σαν αστέρι, στον Ουρανό.

Απόψε, μην κοιμηθείς!

Ξαγρύπνησε για τη Μάνα που φεύγει! Αλλά μη φοβάσαι! 

Μην απελπίζεσαι! Η Μάνα μας διαβεβαιώνει..

«..ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε·»

Δεν θα σε αφήσω παιδί μου! 

Απόψε δεν κοιμάται κανείς ξημερώνει της Παναγίας

Ⲡⲁⲧⲏⲣ ⲀⲐⲁⲛⲁⲥⲓⲟⲥ

Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς

14-8-2026.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

"Την Ευχή σας, Παναγία μου",

 

Να βάλετε μια Εικόνα της Παναγίας σε ένα πέρασμα μέσα στο σπίτι, εκεί που περνάτε συχνά. 

Και κάθε φορά που περνάτε από μπροστά Της, να Της λέτε με απλότητα: "Την Ευχή σας, Παναγία μου". Και να ακούτε μέσα στην καρδιά σας την απάντησή Της: "Την έχεις, παιδί μου!!"

Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Θαῦμα τῆς Παναγίας τῆς Τήνου, τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ καὶ τοῦ Γέροντα Ἰάκωβου,

 Θαῦμα τῆς Παναγίας τῆς Τήνου, τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ καὶ τοῦ Γέροντα Ἰάκωβου,

 «Θεοτόκε, ἡ ἐλπίς πάντων τῶν Χριστιανῶν, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τούς ἐλπίζοντας εἰς σε.»

«Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν.»

«Ἐγὼ ἐπικαλέστηκα τὸν 'Όσιο Δαβίδ, τὸν Γέροντα Ἰάκωβο καὶ τὴν Παναγία τῆς Τήνου».

Βρέθηκα – διηγήθηκε ἡ Γερασιμούλα – κάποτε στὴν Θεσσαλονίκη.

Ἦταν Δεκαπενταύγουστος καὶ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες Νήστευα καὶ ἐνῷ ἤμουν τελείως-τελείως νηστικὴ ἤπια μολυσμένο νερό, χωρὶς νὰ γνωρίζω ὅτι ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες τὸ νερὸ τῆς Θεσσαλονίκης εἶχε σοβαρὸ πρόβλημα. Φυσικὰ μὲ θέρισε καὶ ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ τραῖνο – στὴν ἐπιστροφή μου γιὰ Ἀθήνα – νὰ ἔχω προβλήματα, φτάνοντας στὴν Ἀθήνα λέω σὲ μιὰ φίλη μου ποὺ ἦταν ἐκεῖ κοντά, νὰ καλέση ἕνα ἀσθενοφόρο γιατί δὲν θὰ ἄντεχα νὰ φτάσω μέχρι τὸ σπίτι. Εἶχα γίνει κουρέλι.

Ὅταν ἦρθε τὸ ἀσθενοφόρο ἄρχισα νὰ νοιώθω ἔντονο ρῖγος, κρύωνα καὶ ὁ πυρετὸς ἀνέβαινε. Κινδύνευε πλέον ἡ ζωή μου καὶ μὲ πῆγαν στὸ ἐφημερεῦον Νοσοκομεῖο, στὸ «Σωτηρία». Ὁ γιατρὸς προσπαθοῦσε νὰ μὲ συνεφέρη μὲ χαστούκια καὶ μὲ ὁτιδήποτε ἄλλο, ἐγὼ δὲν καταλάβαινα τίποτα οὔτε τὸν ἄκουγα, οὔτε ἔβλεπα τίποτα γύρω μου καὶ τὴν ὥρα ποὺ «ἔφευγα» τὸ μόνο ποὺ παρακάλεσα εἶναι: «Γέροντα, εἶπες μέχρι τελευταίας στιγμῆς θὰ εἶσαι δίπλα μου, κάνε μὲ καλὰ ἢ πᾶρε μὲ γιὰ νὰ μὴν μοῦ συμβῇ κάτι χειρότερο».

Ἐκείνη τὴν ὥρα ἔρχεται μιὰ νοσοκόμα καὶ τῆς λέει ὁ γιατρὸς νὰ μοῦ κάνη μία ἔνεση, γιατί ὁ πυρετὸς εἶχε ἀνέβη 42ο C καὶ εἶχα ἔντονο ρῖγος καὶ προσπαθῶντας ἡ νοσοκόμα νὰ μοῦ κάνη τὴν ἔνεση ἀπὸ τὴν βία της μοῦ ἔβαλε τὴν ἔνεση μὲ πολλὴ δύναμη καὶ πόνεσα, ἐνῷ πρὶν δὲν καταλάβαινα τίποτα. Τὴν ὥρα ἐκείνη ἦρθαν οἱ αἰσθήσεις μου καὶ εἶπα στὴν νοσοκόμα «πιὸ σιγά, πονάω!».

Ἡ νοσοκόμα φωνάζει τὸν γιατρὸ καὶ τοῦ λέει ὅτι πρὶν μοῦ κάνη τὴν ἔνεση ἄρχισε νὰ τρέχη ἱδρῶτας. Ἔρχεται ὁ γιατρὸς μὲ βλέπει καὶ μοῦ λέει: «Ποιόν Ἅγιο ἔχεις καὶ πρὶν σοῦ κάνουμε τὴν ἔνεση ἄρχισε νὰ πέφτη ὁ πυρετὸς καὶ νὰ τρέχη ἱδρῶτας;».   Μοῦ βάζουν θερμόμετρο, 36,6ο C!

Ὅταν συνῆλθα, καταλαβαίνω ὅτι εἶμαι σὲ ἕνα Λοιμωδῶν Νοσοκομεῖο μὲ ἀρρώστους γύρω μου, ὅλοι μὲ λοιμώξεις καὶ λέω στὸν Γέροντα Ἰάκωβο: «Γέροντα, κάνε μου μιὰ χάρη, στεῖλε μὲ στὴν Παναγία τὸ ἀπόγευμα ποὺ εἶναι ὁ Ἑσπερινός της – ἦταν παραμονὴ 15 Αὐγούστου –, νὰ τὴν χαρῶ, μὴ μείνω ἐδῶ καὶ κολλήσω κανένα μικρόβιο. Σὲ παρακαλῶ, φώτισε τὸν γιατρὸ νὰ μοῦ βάλη ἕνα μικρὸ ὀρὸ καὶ νὰ σηκωθῶ νὰ φύγω». Ὁ γιατρὸς λὲς καὶ μὲ ἄκουσε, λέει στὴν νοσοκόμα «ἕναν μικρὸ ὀρὸ καὶ μὴν μείνη μέσα καὶ πάθει λοίμωξη ποὺ εἶναι ἀδύνατη καὶ νὰ τὴν στείλης τὸ συντομώτερο σπίτι της.

Αὐτὴ ἔχει Ἅγιο».  Μά, ποιόν Ἅγιο ἔχεις;    Ἐγὼ ἐπικαλέστηκα τὸν 'Όσιο Δαβίδ, τὸν Γέροντα Ἰάκωβο καὶ τὴν Παναγία τῆς Τήνου.Ἄ  ! ἐγὼ ἔχω βαφτίσει παιδιὰ στὸν Ὅσιο Δαβὶδ μὲ τὸν Π. Ἰάκωβο. Εἴμαστε γνωστοί. 

Τώρα ὅμως ποὺ θὰ πᾶς στὸ σπίτι σου θὰ σὲ παρακαλοῦσα νὰ φᾶς κάτι, γιατί ἔχεις ἐξαντληθῇ πάρα πολύ. Βέβαια ἐσὺ δὲν ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ ἐμᾶς, ἔχεις τοὺς Ἁγίους καὶ τὴν Παναγία.  

Πηγαίνοντας στὸ σπίτι φυσικὰ δὲν ἔφαγα τίποτα, γιατί θεώρησα ὅτι ἔπρεπε νὰ πάω κατ' εὐθεῖαν στὸν Ἑσπερινὸ νὰ χαρῶ τὴν Παναγία καὶ νὰ ἀκούσω τὸν Ἑσπερινό της. Ἀφοῦ τελείωσε ὁ Ἑσπερινὸς πάω στὸ σπίτι, πίνω ἕνα ποτήρι νερὸ κρύο καὶ πέφτω γιὰ ὕπνο. Ὅμως αὐτὸ ἦταν ἡ αἰτία τὸ βράδυ νὰ ξυπνήσω μὲ 39,5ο C. Κατάλαβα ὅτι ἔφταιγε ποὺ δὲν ἔφαγα, ὅπως μοῦ εἶπε ὁ γιατρός, γιὰ νὰ βοηθήσω λίγο τὸν ἑαυτό μου.

Κάθομαι καὶ λέω: «Ὅσιε Δαβὶδ καὶ Π. Ἰάκωβε, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ ξαναπάω στὸ νοσοκομεῖο, μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ἐφημερεύει ὁ κ. Δημήτρης, ἅμα ξαναπάω θὰ πῇ, ἀφοῦ τὴν ἔκαναν καλὰ ὁ 'Όσιος Δαβὶδ καὶ ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, πάλι ἄρρωστη εἶναι, δὲν ὑπάρχει Πίστη, δὲν μπορῶ νὰ σκανδαλίσωμε τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό, Γέροντα Ἰάκωβε, ἔλα νὰ μὲ κάνης καλὰ ὅπως εἶχε ἔρθη καὶ σὲ σένα ὁ 'Άγιος Χαράλαμπος ὅταν ἤσουν 10 ἐτῶν ἄρρωστος μὲ πνευμονία καὶ ἔνοιωσες τὸ χέρι του νὰ σὲ ἀκουμπάη. Ἔλα νὰ μὲ κάνης καλὰ ἀλλὰ νὰ ἔρθης ἐσύ, νὰ σὲ γνωρίσω, μὴν στείλης τὸν 'Όσιο Δαβὶδ ποὺ δὲν τὸν ξέρω. Ἐγὼ στὸν 'Όσιο Δαβὶδ θὰ κάνω τὴν Παράκληση, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ νὰ ἔρθης ἐσύ».

Φυσικὰ δὲν γίνεται ἄνθρωπος μὲ πυρετὸ 39,5ο C νὰ λέη ἀπ’ ἔξω τὴν Παράκληση κι ὅμως τὴν ἔλεγα λέξη πρὸς λέξη καὶ ὅταν τελείωσα μὲ τὸ Καντηλάκι μου μόνο ἀναμμένο χωρὶς ἄλλο φῶς, ξαφνικὰ ἕνα ὑπέρλαμπρο φῶς ἐμφανίζεται μπροστά μου καὶ μέσα σ’ αὐτό το φῶς ἐμφανίζεται ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, καὶ ἔνοιωσα τὸ χέρι του νὰ μὲ χαϊδεύη στὸ κεφάλι καὶ νὰ μὲ Σταυρώνη γιὰ νὰ μὴν τρομάξω ὅπως καὶ ὁ 'Άγιος Χαράλαμπος Σταύρωνε τὸ κεφάλι τοῦ Γέροντα Ἰακώβου ὅταν ἦταν παιδάκι.

Ἀμέσως ἵδρωσα, κατ' εὐθεῖαν ὁ πυρετὸς πέφτει, στοὺς 36,6ο C, καὶ σηκώθηκα.

Στὸ δωμάτιο ὑπῆρχε μιὰ εὐωδία, κατάλαβα ὅτι ἦταν ἡ παρουσία του, ἔγινα καλὰ καὶ δὲν χρειάστηκε νὰ πάω στὸ νοσοκομεῖο.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ὁ Γέρων Ιάκωβος  ,

(Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Θεός θα τον Συγχωρούσε.

– Γέροντα, πες μου πώς ζούσες, όταν ήσουν στο Άγιον Όρος;

– Στο Άγιον Όρος ήταν βαρύς χειμώνας. Πάνω από ένα μέτρο χιόνι στο Κουτλουμούσι.. Μια φορά, με βάλανε εκεί που έχουνε τα βαρέλια με τα κρασιά. Με βάλανε εκεί δύο χρόνια, γιατί είχε πολλά αμπέλια το Μοναστήρι. Κάτω, στη θάλασσα το ένα, και κάτω από το Μοναστήρι, ένα χιλιόμετρο, το άλλο. Μετά με βάλανε τραπεζάρη..

– Ποιόν Μοναχό είχες ξεχωρίσει;

– Ο Παπά-Κύριλλος ήταν ο καλύτερος, στη Σκήτη του Κουτλουμουσίου. Καλόγερος τέλειος ψυχικώς και σωματικώς. Τον ξέρανε όλοι, στις Καρυές και παντού. Τον φέρανε εκεί, κάθισε ένα φεγγάρι και μετά δεν τ” άρεσε κι έφυγε. Έβλεπε ότι δεν γινότανε πρόοδος στο Μοναστήρι μέσα και τα παρατάει και πάει στο Καλύβι του. 

– Και από Προσευχή πώς πήγαινες;

– Εγώ στις αρχές έκανα κάποιες προσπάθειες. Δεν κοιμόμουνα τα βράδια, έκανα Προσευχή να πετάξω το αμαρτωλό σαρκίο. Κάποτε, λοιπόν, που έκανα Προσευχή, ακούω έναν θόρυβο, ένα πράγμα σαν να είχε γκρεμιστεί το Μοναστήρι. Και έρχονται, που λες, κάτι θηρία και μου κοπανάνε μαγκουριές στη πλάτη.. μα δεν το πιστεύεις αυτό. Την άλλη μέρα με φώναζαν, γιατί ήμουν Κανονάρχης. Ψάχνανε να με βρούνε, ήμουνα κάτω από το ξύλο. Αυτά είχα πάθει. 

– Πώς ήταν, Γέροντα, οι δαίμονες;

– Μη συζητάς! θηρία, άγρια θηρία. Μορφή δεν είχανε σχηματισμένη. Ήταν μαύροι, κατάμαυροι. Αλλά τότε ήμουνα νέος και άντεχα λιγάκι. 

– Γέροντα, όταν εκείνη την ώρα επικαλεστείς το όνομα του Ιησού, δεν φεύγουνε;

– Δεν φεύγανε, κατά παραχώρησιν Θεού. Πρέπει να αποταθείς στον Κύριο, για να Έλεήσει, ώστε να γίνει αυτό, και άξαφνα να σταματήσει κάθε ενέργεια, ακόμα και μέσα στο μυαλό μας. Ακόμα αυτοί μένουνε μέσα στο μυαλό μας, είναι εδώ σαράντα χρόνια και δεν φεύγουνε. Για κάνε ότι φυλάς τις εντολές του Χριστού, και θα με θυμηθείς – να δεις τί θα πάθεις!

– Πες μου λίγα για τον σατανά και τους δαίμονες.

– Ο Θεός έπλασε πρώτα τους Αγγέλους στον Ουρανό και μετά έπλασε τον άνθρωπο επί της γης. Ταξίαρχος ο πρώτος ήτανε αυτός, τόση Δόξα τού είχε δώσει κι ελευθερία και είχε υπό την υποταγή του πεντακόσιες χιλιάδες Αγγέλους. Οι Άγγελοι δεν είναι πέντε, δέκα κι εκατό∙ καλύπτουν όλον τον Ουρανό και τη Γη. Αυτός ήταν αρχηγός, τον είχε αρχηγό ο Κύριος.

Εκεί που είχε αυτή τη Δόξα, μια μέρα τού λέει το μυαλό τού σατανά: «Μωρέ, μ’ αυτή τη Δόξα που έχω εγώ, θα κάνω το έξης: θ’ ανεβώ πάνω στον Ουρανό, θα πιάσω τον Θεό, θα τον στραγγαλίσω και θα Του πάρω τη Δόξα».

Μόλις, λέει ο Απόστολος, το σκέφτηκε αυτό,«είδον τον σατανάν ως αστραπήν εκ του Ουρανού πεσόντα». Και έφυγε η Χάρις που ήταν επάνω του και από Άγγελος Φωτός έγινε αυτό το θηρίο, μαύρος, κατάμαυρος και μισερός∙ και μισεί όλους τώρα. 

– Πώς είναι το πρόσωπό του, Γέροντα;

– Μην το συζητάς! 

– Όπως είναι τώρα, κι αυτός δεν βασανίζεται;

– Αυτός περισσότερο από όλους βασανίζεται. Διότι θυμάται τη Δόξα που είχε -Πρωτάγγελος, πρώτος των Αγγέλων- και τρώει τα δόντια του. 

– Αν ζητούσε Συγχώρεση τότε;

– Θα τον Συγχωρούσε ο Κύριος. Αν Μετανοούσε, λέει, εκείνη την ώρα, αμέσως θα τον Συγχωρούσε. 

– Το ξέρει το τέλος του ο σατανάς, Γέροντα;

– Το ξέρει. Μέσα στη φωτιά είναι, δεν πρόκειται να βγει από εκεί ποτέ. Γιατί τώρα μέσα εκεί δεν έχει Μετάνοια. Προτού να πέσει μέσα στη φωτιά, στη φλόγα, όταν έκανε το λάθος αυτό, [έπρεπε] να πει: «Θεέ μου, Συγχώρεσε με, έκανα λάθος». 

Ο Θεός θα τον Συγχωρούσε. 

– Και τί θέλει από τον άνθρωπο;

– Ο Θεός τον έχει τον σατανά, όπως ο άνθρωπος το σκυλί. Του αφήνει λίγο χαλαρό το σκοινί, για να δει μέχρι που αντέχεις. Και μετά το τραβάει, άμα δει ότι δεν αντέχεις πολύ.

Ο πόλεμος με κάποιο άλλο κράτος έχει μία ημερομηνία λήξεως. Ενώ ο πόλεμος τον σατανά δεν έχει ποτέ ημερομηνία λήξεως, μέχρι να πεθάνουμε. 

Τώρα όλα τα στρατεύματα του σατανά έχουν ξεχυθεί στον κόσμο και παρασύρουν τους ανθρώπους στην απώλεια – με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του. Εσύ ή με τον Θεό θα είσαι ή με τον σατανά..

Βιβλίο: “Γέρων Άμβρόσιος Λάζαρης: Ο Πνευματικός της Μονής  Δαδίου”, Μέρος Β’, Εκδόσεις Ακρίτας.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Καθαρή Έξομολόγηση.

 

Καθαρή Έξομολόγηση.

Πρόσεχε να καθαρίζεις τον εαυτό σου 

με καθαρή Έξομολόγηση. Μην αφήνεις ακαθαρσία αμαρτίας μέσα σου, για να μη βρίσκει αιτία ο πονηρός και σε ρίχνει.

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!      Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

“Εξάψαλμος” κατά των καταχθονίων σκοτεινών δυνάμεων,

 

Εάν θέλετε να πολεμήσετε με πυρηνικές Πνευματικές βόμβες και με Πνευματικές βόμβες υδρογόνου τους δαίμονες, 

διαβάστε 

τον “Εξάψαλμο” κατά των καταχθονίων σκοτεινών δυνάμεων

ή, δηλαδή, τους κάτωθι 5+1 Ψαλμούς:

34, 67, 90, 108, 149 και 68!

Για μέγιστα Πνευματικά αποτέλεσμα στην τιτάνια μάχη με τους δαίμονες, διαβάστε τους Ψαλμούς μεταξύ τα μεσάνυχτα και στις τρεις το πρωί!.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

 Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Να φροντίσουμε να πάμε τακτοποιημένοι στο Φως της Αγίας Τριάδος,

 

Να φροντίσουμε να πάμε τακτοποιημένοι στο Φως της Αγίας Τριάδος,

όταν φύγουμε από αυτήν τη ζωή. Εκεί όλα φαίνονται, όπως είναι. Το Φως τα βγάνει όλα στην επιφάνεια. Μπροστά σε Αγγέλους και ανθρώπους. Λογισμούς, αμαρτίες, όλα.

Ό,τι αφήσομε εδώ με τη σωστή Εξομολόγηση, δεν θα φαίνεται εκεί. Θα έχει χαθεί από πάνω μας. Θα έχει σβήσει. 

Η Εξομολόγηση καινουργιώνει την ψυχή

Μας συμφέρει να Ταπεινωθούμε εδώ σε έναν άνθρωπο, στον Πνευματικό, παρά να ρεζιλευόμαστε εκεί παντοτινά σε όλη την Πολιτεία του Ουρανού».

“Η Οσία Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης”, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, εκδ. Θεομόρφου, Β΄ έκδοση, σελ. 92."

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Nα ζητάς απ’ τον Θεό να σε Φωτίζει, να είναι ή πυξίδα σου ό Χριστός και ή Παναγία.

Να λες πάντοτε, κάθε πρωί: «Χωρίς Εσένα, Θεέ μου, δεν μπορώ να κουνήσω ούτε το δάχτυλο μου».

Και να ζητάς συνεχώς να γίνει ό Θεός Προστάτης της ζωής σου, να σου ανοίξει τον δρόμο, δηλαδή να σε οδηγεί όλη την ήμερα και όσο ζεις μες στη γη. Να γίνει οδηγός σου.

Όπως οι Καπετάνιοι έχουν κάποια πυξίδα, που θα τους καθοδηγεί πως θα πάνε στον προορισμό τους, έτσι κι εσύ να ζητάς απ’ τον Θεό να σε Φωτίζει, να είναι ή πυξίδα σου ό Χριστός και ή Παναγία.

Δεν κάνει να συγκρίνουμε τους Άγιους. Όλοι είχαν έναν σκοπό, να διδάσκουν τον λόγο του Χριστού στη γη. Εσύ δεν κάνει να κρίνεις. «Άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου». Μόνον ό Κύριος μπορεί να κρίνει. Εμείς δεν μπορούμε να πιάσουμε και να κρίνουμε τις βουλές του Θεού. Εσείς δεν μπορείτε και δεν θα κάνετε κάτι, για να ευχαριστήσετε τους Άγιους που φέρετε το όνομα τους; Δεν θα κάνει κάτι ό Πρόδρομος για τον ‘Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ή ό Ανδρέας για τον Απόστολο Ανδρέα; Εσείς, τηρώντας τις εντολές του Χριστού, θα ευχαριστήσετε τον Χριστό. Όποιος ευχαριστεί το αφεντικό, ευχαριστεί και τους υπηρέτες του. Οι ‘Άγιοι είναι δούλοι του Χριστού. Με αυτόν τον τρόπο θα ευχαριστήσετε τους Άγιους σας. Και θα είναι τότε κοντά σας, για να σας Προστατεύουν και αυτοί και ό Κύριος. Αν έρθει και φανερωθεί μια Κατερίνα, μια Βαρβάρα, μια Παρασκευή, μια Μαρίνα!..Ξέρετε, παιδιά μου, αν έρθει όπως είναι και παρουσιαστεί ή Μαρίνα, αυτός ό ήλιος θα χάσει την ομορφιά του.

Τόση Χάρη έχει αυτή ή Άγια, τόση δύναμη.

Βιβλίο Γ. Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης

Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου. Τόμος Β. Εκδόσεις Ακρίτας

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο προφήτης Ησαΐας πριν τη γέννηση του Χριστού προείπε,

 

Ας μας εξηγήσουν..

«Μπορεί η επιστήμη να μας πει πώς ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας 700 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού προείπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του;

Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι Άγιοι και να μας πει, με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν οι Άγιοι αυτοί την χάρη και πώς μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο αμέσως να καταλάβαιναν την καρδιά του και να διάβαζαν τις σκέψεις του;

Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ’ αυτά που τον προβλημάτιζαν.

Ας μας εξηγήσουν με ποιον τρόπο προέλεγαν οι Άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει… «

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Τὸ κεφάλαιο τοῦ Ἡσαΐα στὶς Συν­αγωγές.

 

Οἱ ραββίνοι ἀφήρεσαν κεφάλαιον ἀπό τήν Παλαιάν Διαθήκην!

Τοῦ κ. Χρήστου Σιναίου, Οἰκονομολόγου,

πρώην ἀρθρογράφου τῆς ἐφημερίδος «Ρωμηοσύνη»

'Ώς ἐκεῖ ἔφτασαν! Ἕνα ὁλόκληρο κεφάλαιο ἔχουν ἀφαιρέσει, οἱ ἀθεόφοβοι, ἀπὸ τὴν Έβραϊκὴ μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μὲ ἀποτέλεσμα, νὰ μὴ ἀναγιγνώσκεται ποτὲ στὴ Συναγωγή τους καὶ οἱ νεότερες γενιὲς τῶν Έβραίων νὰ μὴ γνωρίζουν κἄν τὴν ὕπαρξή του.

Τὸ κεφάλαιο αὐτό, τοῦ μεγαλύτερου ἐκ τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀναφέρεται στὸν ἐρχομὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, 1700 χρόνια πρίν, καὶ περιγράφει μὲ κάθε λεπτομέρεια, πῶς θὰ εἶναι ἡ παρουσία Του στὴ γῆ, πῶς θὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν, λαὸς καὶ ἄρχοντες, γιατί θὰ ἔλθει καὶ γιατί θὰ πάθει.

Τὸ ἄκακο ἀρνίον, ποὺ θὰ πάθει καὶ θὰ Σταυρωθεῖ γιὰ τὶς δικές μας ἁμαρτίες καὶ δὲν θὰ βγάλει λέξη ἀπὸ τὸ στόμα Του. Ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, Ταπεινὸς στὴν καταγωγή, ποὺ θὰ ἔλθει γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ ὅλα τὰ ἔθνη.

Ἀξίζει νὰ διαβάσετε τὸ κεφάλαιο αὐτὸ (Ἡσαΐας, Κεφ. ΝΓ΄, ἐδ. 1-12), γιὰ νὰ καταλάβετε, γιατί οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχουν ὀνομάσει τὸν «Μεγαλοφωνότατο» ἐκ τῶν Προφητῶν, Ήσαΐα, πέμπτο Εὐαγγελιστή, ἀφοῦ οἱ περιγραφὲς ποὺ ἔδωσε 1700 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία, εἶναι τόσο ἀκριβεῖς καὶ λεπτομερεῖς, ὥστε κάποιος διαβάζοντας τὸ κεφάλαιο αὐτό, νὰ νομίζει ὅτι τὰ ἔγραψε κάποιος σύγχρονος αὐτόπτης μάρτυρας τῶν χρόνων τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γι’ αὐτόν, ἀκριβῶς τὸν λόγο, οἱ Ραββῖνοι ἀπόγονοι καὶ σύγχρονοι συνεχιστὲς τῶν σταυρωτῶν τοῦ Κυρίου, ἀπαγόρευσαν νὰ διαβάζεται τὸ κεφάλαιο τοῦ Ἡσαΐα στὶς Συν­αγωγές. 

Καί, γιὰ νὰ εἶναι σίγουροι, ὅτι οὔτε ἐκτὸς Συναγωγῶν δὲν θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ τὸ διαβάσει κάποιος συμπατριώτης τους, τὸ ἀφαίρεσαν ἀπὸ τὶς Έβραϊκὲς ἐκδόσεις τῆς 

Π.Διαθήκης.

Γιὰ νὰ μὴ κατηγορηθοῦν, προφανῶς, οἱ πρόγονοί τους Ἀρχιερεῖς, ὅτι ἐν γνώσει τους Σταύρωσαν τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία καὶ γιὰ νὰ μποροῦν, προφανῶς, οἱ ἴδιοι σήμερα νὰ συνεχίζουν νὰ παραμυθιάζουν τὸν λαό τους: ὅτι ὁ Μεσσίας δὲν ἦλθε, ἀλλὰ τὸν περιμένουν.. Καί, γνωρίζουμε πολὺ καλά, ποιὸν θὰ παρουσιάσουν ὡς 

.. μεσσία!!

Έδῶ, ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε τὸ φοβερό, «Οὐαὶ ὑμῖν Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριτές, ὅτι κλείνετε τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ΚΓ΄, 14).

Βέβαια, οἱ ἴδιοι σήμερα Γραμματεῖς, Φαρισαῖοι καὶ Ἀρχιραββῖνοι, μὲ αὐτές τους τὶς ἐνέργειες, δὲν ἀφήνουν οὔτε τοὺς συμπολίτες καὶ συμπατριῶτες τους νὰ εἰσέλθουν στὴν «Βασιλεία τοῦ Πατρός», ὅπως τοὺς ἐπέκρινε στὴν ἴδια ὁμιλία Του ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ ὑποκρισία, τὸ ψέμα καὶ ἡ παραπλάνηση τοῦ Έβραϊκοῦ λαοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶναι πνευματικὰ ὑπεύθυνοι, συνεχίζεται ἀδιάκοπα μέχρι σήμερα γιὰ δύο χιλιάδες χρόνια.

Ὅμως, κάποια τελευταῖα γεγονότα, τὰ ὁποῖα συμβαίνουν στὸ Ἰσραὴλ δείχνουν, ὅτι κάτι σημαντικό, ἀλλὰ καὶ σημαδιακὸ διαδραματίζεται σήμερα ἐκεῖ. Καί, εἶναι αὐτὰ τὰ γεγονότα, ποὺ ἔδωσαν ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινὸ ἄρθρο.

Συγκεκριμένα, Χριστιανοὶ Ἑβραῖοι, ποὺ πιστεύουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, γιὰ τὸν ὁποῖο Προφήτευσαν οἱ μεγάλοι Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὀργανώνονται, ἀναπτύσσουν δημόσια δράση καὶ ἐκδίδουν συγγράμματα καὶ βιβλία, γιὰ νὰ ἐνημερώσουν τοὺς συμπολίτες τους.

Σὲ ἕνα τέτοιο βιβλίο, μὲ τὸν τίτλο, «Τὸ ἀπαγορευμένο βιβλίο», ποὺ περιλαμβάνει τὸ διαγραφὲν κεφάλαιο ἀπὸ τὴν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα, τὶς Προφητεῖες γιὰ τὸν Μεσσία ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δανιὴλ καὶ διδασκαλίες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια, κυκλοφόρησε τελευταῖα.

Τὸ προτείνουν στοὺς συμπατριῶτες τους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους παίρνουν συνεντεύξεις στοὺς δρόμους τῶν πόλεων στὸ Ἰσραὴλ καὶ δημοσιοποιοῦν ὅλα ὅσα κάνουν, γίνονται καὶ λέγονται, μέσα ἀπὸ βίντεο στὰ Μ.Κ.Δ..

Σὲ ἕνα τέτοιο βίντεο ποὺ κυκλοφόρησε πρόσφατα στὸ διαδίκτυο, ἐπιβεβαιώνουν ὅλα τὰ πιὸ πάνω, ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο. Ὅτι, ἀκόμα, καὶ σήμερα, ἡ λέξη «Ἰησοῦς Χριστὸς» ἀποτελεῖ ταμποὺ στὸ Ἰσραήλ. Κάποιοι φοβοῦνται ἀκόμα καὶ νὰ προφέρουν τὸ ὄνομά Του καὶ κάποιοι ἀρνοῦνται «νὰ μιλήσουν γι’ αὐτὸ τὸ πρόσωπο», ὅπως οἱ ἴδιοι εἶπαν.

Ὅλοι, ὅμως, νεαροὶ καὶ ἡλικιωμένοι, Θρησκευόμενοι καὶ μή, μὲ κιπὰ (καπελάκι) ἢ χωρίς, Δέν γνώριζαν τὴν ὕπαρξη τοῦ συγκεκριμένου κεφαλαίου τῆς Προφητείας τοῦ Ἡσαΐα, τὸ ὁποῖο φρόντισαν οἱ Ραββῖνοι τους νὰ ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ τὴν Βίβλο.

Έπειδή, ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἑβραίων Χριστιανῶν, ποὺ Πιστεύουν στὸν Θεάνθρωπο καὶ Μεσσία Ἰησοῦ Χριστό, ὑπολογίζεται ἀπὸ τοὺς ἴδιους σήμερα στὸ μισὸ ἑκατομμύριο καὶ ἡ δράση τους αὐξάνεται -ὡς ἀντίλογος στὶς διακηρύξεις τῶν Ραββίνων, ὅτι πλησιάζει ὁ καιρὸς ποὺ θὰ φανερωθεῖ ὁ ἀναμενόμενος «μεσσίας» τους-, τὸ Ἀνώτατο Σαχεντρὶν (Συνέδριο) ζητεῖ ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση νὰ ἐκδιώξει ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ, ὅσους φεύγουν ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ ἀσπάζονται τὸν Χριστιανισμό.

Σ’ αὐτούς, τοὺς Χριστιανοὺς Ἑβραίους ποὺ ἐκδηλώνονται, νὰ προσθέσουμε καὶ τοὺς κρυπτοχριστιανοὺς Ἑβραίους, ποὺ δύο χιλιάδες χρόνια μετὰ Χριστόν, ἐξακολουθοῦν νὰ κρύβονται γιὰ τὸν «φόβο τῶν Ἰουδαίων»! 

Σ’ αὐτούς, περιλαμβάνονται καὶ κάποιοι νέοι Νικόδημοι καὶ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία! Ναί, μερικοὶ Ραββῖνοι ποὺ σιωποῦν, γιὰ νὰ μὴ γίνουν ἀποσυνάγωγοι!

Τέλος, στοὺς ἀποκαλυπτικοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε, θὰ πρέπει νὰ διαχωρίσουμε τοὺς Χριστομάχους Σιωνιστὲς καὶ φανατικοὺς Ἰουδαίους (Θρησκευόμενους καὶ μὴ) διῶκτες τῶν Χριστιανῶν, ἀπὸ τὴν μερίδα τοῦ ἁπλοῦ κόσμου, ποὺ δὲν θὰ πλανηθεῖ ἀπὸ τὴν πολιτικοθρησκευτική του ἡγεσία καὶ θὰ ἀπορρίψει αὐτόν, ποὺ θὰ τὸν παρουσιάσουν δῆθεν ὡς.. «μεσσία»!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Εντατικές Προσευχές,

 

Κυκλώστε τους ανθρώπους που έχουν τάσεις αυτοκτονίας με εντατικές Προσευχές.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Οι γονείς του θέλουν να Βαπτιστούν,

 

Ο μικρός Δημήτρης με το διορατικό Χάρισμα..

Τόν Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον Ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να Κοινωνήση

Ήταν 13 ετών. Ενάμιση περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον ώδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου. Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα. Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να Βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υϊού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν Κατηχήσεως βέβαια. Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όράση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και Θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο. Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχη κάτι διαφορετικό σ΄ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπο του έλαμπε. Ήθελε να Κοινωνάη συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, ελα γρήγορα. Φτάνει ο Παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσης». Και έτσι γινόταν. Ο Ιερέας ερχόταν και εύρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεββάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον Σταυρό του. Ενώ δεν εγνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του Ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό Χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες πού εχώριζαν το δωμάτιο του από τον διάδρομο πού ερχόταν ο Ιερέας. Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικώς εφρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πώ», της είπε μία ημέρα. «Όταν έρχεται ο Παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες πού ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή πού γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός: «Τί κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;». Του απάντησε: «Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πώ από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μην στενοχωριέστε πού έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος». Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος. Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός πού είχε συμβή την προηγούμενη ήμερα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα.  «Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν. Την τελευταία φορά πού Κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθή καθιστός στο κρεββάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.

Ο Ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διάβαση στον Δημητράκη το Τρισάγιο, είπε:

«Τέτοιο Λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπο του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού». Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να Βαπτιστούν.

Από το βιβλίο: "Ασκητές μέσα στον κόσμο".

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Αγία Μαρίνα μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών,

 

Ο Μακαριστός καθηγητής Πανεπιστημίου Θεολόγος Παναγιώτης Τρεμπέλας , είχε κληθεί να μιλήσει σε Ναό την ημέρα της εορτής της Άγίας Μαρίνας.

Την παραμονή το βράδυ προβληματίστηκε με το νεαρό της ηλικίας της όταν εκλήθη στο Μαρτύριο. Θα πώ : 21 και όχι 15 ετών, το 15 θα είναι υπερβολές του Συναξαριστή. Ακούει λοιπόν κτυπήματα στην μπαλκονόπορτα του δωματίου όπου εφιλοξενείτο. Βγαίνει στο μπαλκόνι και βλέπει ένα κοριτσάκι κρεμασμένο στα κάγκελα του μπαλκονιού να του λέει τρεις φορές μετ’επιτάσεως : 15, όχι 21.

Και ο  Μακαριστός Ιεροκήρυκας κ. Δημήτριος Παναγόπουλος επίσης έλεγε:

Έβγαζα το περιοδικό ''Αγία Μαρίνα" και μια χρονιά που πλησίαζε η εορτή της Αγίας Μαρίνας, θέλησα να γράψω κάτι γι' αυτήν και το βίο της.

Διάβαζα λοιπόν τους Συναξαριστές και άλλα βιβλία, τα οποία περιέγραφαν το Βίο και τα Μαρτύρια της Αγίας. Όλα καλά τα έβρισκα και κρατούσα σημειώσεις. Ένα όμως σημείο δεν μου άρεσε και δεν το έβρισκα καθόλου σωστό και ήταν η ηλικία της Αγίας.

Δεν μπορούσε να δεχτώ, ότι η Αγία Μαρίνα μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών!

Δεν είναι δυνατόν - έλεγα - να υποστεί ένα τόσο μεγάλο Μαρτύριο, ένα παιδί 15 ετών και μάλιστα κοπελίτσα. Και κατέληγα, πως οι βιογράφοι της, έκαναν λάθος ή ήταν τυπογραφικό λάθος, ότι δηλ. ήθελαν να γράψουν 25 ή 35 ετών και από απροσεξία έγραψαν 15. Έτσι σκέφτηκα να γράψω, χωρίς  να αναφέρω την ηλικία της Αγίας. Αλλά και πάλι δεν με ανέπαυε αυτή η λύση, μου φαινόταν μεγάλη παράλειψη. Και έτσι περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσα να αποφασίσω τι θα κάνω τελικά. Ένα απόγευμα όμως με επισκέφτηκε μια γνωστή μου ηλικιωμένη κυρία, η κυρά Δέσποινα και μου είπε τα εξής:

- Κύριε  Δημήτρη μου, θέλω να σου πω κάτι που μου συνέβη σήμερα.

Στο  ημιυπόγειο δωματιάκι μου, το πρωΐ που σκούπιζα βλέποντας προς το μικρό παραθυράκι που είναι ίσα με το δρόμο, βλέπω ένα κοριτσάκι με σχολική ποδιά και με κοτσίδες πολύ όμορφο και μου λέει:

- Γειά σου γιαγιά, τι κάνεις;

- Καλά παιδί μου, ποιά είσαι;

- Είμαι η Μαρίνα γιαγιά, με γνωρίζεις, έχεις έρθει πολλές φορές στο σπίτι μου στο Θησείο! (Στο Θησείο βρίσκεται Ναός της Αγίας Μαρίνας).

- Δεν γνωρίζω κόρη μου καμμία Μαρίνα στο Θησείο!

- Πως! Με γνωρίζεις γιαγιά, είμαι η Μαρίνα και είμαι 15 ετών και μένω στο Θησείο!

Και μόλις τα είπα αυτά, την έχασα από τα μάτια μου!

- Τι είναι αυτό κυρ Δημήτρη μου;  Δεν καταλαβαίνω τίποτε!

Τότε κατάλαβα, ότι αναγκάστηκε η Αγία να μου απαντήσει για το θέμα της ηλικίας της που με απασχολούσε, μέσω της κ. Δέσποινας. Δαγκώθηκα, δάκρυσα και συγκλονισμένος της είπα:

- Μην ασχολείσαι κυρά Δέσποινα με αυτά, δεν είναι για όλους.

Αυτά είναι για  κάποιους άλλους ανόητους.. και εννοούσα τον εαυτό μου που δυσπίστησα, ότι η Αγία Μαρτύρησε στην ηλικία των 15 ετών.

Έκτοτε όχι μόνο δεν τολμούσα να αμφισβητήσω τα γραφόμενα των βιβλίων, αλλά έλεγα ότι στα θέματα αυτά, δεν έχουν καμμία θέση, ούτε η λογική μας, ούτε τα νομίζω τα δικά μας, ούτε το εγώ το δικό μας..

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

“Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας”,

 

Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ θεραπεύσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ «μεφιτισμοῦ»,

Ο σκοπός μας είναι να καταλάβουμε και να θεραπεύσουμε αυτή την αρρώστια του ‘’μεφιτισμού’’ κάθε φορά που εμφανίζεται, κυρίως στην εκκλησία ενάντια στους ιερείς. Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα από τη ζωή μας: Κάποιοι δεν αγαπούν τα ελληνικά για παράδειγμα. Μόλις προφέρεις μια λέξη στα ελληνικά, παθαίνουν σοκ! Με έναν αόρατο τρόπο όμως, το πνεύμα του ιερέως ή του διακόνου που διακονεί την προσευχή το αισθάνεται, είναι τρωτός, μπορείς να τον σκοτώσεις με παρόμοιες συμπεριφορές, ακόμη και αόρατες κλπ. Αυτή η ψυχική ενέργεια δημιουργεί κάτι σαν ‘’ηλεκτρικές εκκενώσεις’’.

Γνώρισα μια Ρωσίδα στο Παρίσι. Ο σύζυγός της ήταν σπουδαίος μηχανικός και εργαζόταν στο Βιετνάμ. Μου είπε ότι οι Βιετναμέζοι είναι πολύ ευαίσθητοι ψυχικά και πολύ δυνατοί. Αν κάποιος δεν τους αρέσει, αρχίζουν να μπλοκάρουν αυτό το πρόσωπο με κάθε είδους “επιθέσεις”, ψυχολογικές απορρίψεις. Εξωτερικά δεν παρατηρεί κανείς τίποτε, αλλά το πρόσωπο έπειτα από έναν χρόνο – ή δύο αν έχει μεγάλη αντοχή – πεθαίνει. Αυτή είναι η τεχνική του τέλειου εγκλήματος. Κανείς δεν λέει τίποτε, δεν υπάρχουν λόγια ούτε χειρονομίες, παρά μόνο μια άρνηση να ακούσει κάποιος κάποιον.

Χάρη στην ασκητική στάση με την οποία καταδικάζουμε τον εαυτό μας στην κόλαση, αυτή η ενέργεια καθίσταται –πώς να το πω- λιγότερο δυνατή, αλλά παρ’ όλα αυτά εμποδίζει τη ζωή και τη σωτηρία.

Από το αποκαλυπτικό βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου:

 “Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας”,

Τόμος Α’ “Φυλάξτε τις εντολές του Θεού και τις υποθήκες των Πατέρων’’, 

Ομιλία 3: (20 Ιουνίου 1988), σελ. 70-73, 

Ι. Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2014.

ΠΗΓΗ, 

 iconandlight 

read more ►

Διδακτικό, από τον Θεό για Μετάνοια και καλλιέργεια της ψυχής μας,

 

Έχασες τον Παράδεισο, γιατί σπαταλούσες τον καιρό σου με τους νεκροζώντανους. Μια Χριστιανή κοπέλα από την Αθήνα, πριν μερικά χρόνια , βρέθηκε μπροστά σ’ ένα δίλημμα.

Μίσησε ο κακός την σωφροσύνη της και της έβαλε σκέψεις ότι θα ‘πρεπε να παρεκκλίνει έστω και λίγο από τον δρόμο του Θεού για να επιτύχει την αποκατάστασή της. Πάλευε λοιπόν η συνείδησή της με την ολιγοπιστία της. Τότε την λυπήθηκε ο φιλανθρωπότατος Χριστός μας και την στερέωσε στην αρετή μ’ ένα όνειρο συγκλονιστικά διδακτικό. Ένα όνειρο μέσα από το οποίο πέρασε ένα μήνυμα του Θεού, μια σοβαρή προειδοποίηση όχι μόνο για εκείνην αλλά και για όλους.            Το διηγήθηκε στον σεβαστό Πνευματικό της και σε Πνευματικές αδελφές της, για να τις ωφελήσει.                 Είπε τα εξής:

«Είδα ότι βρισκόμουν σ’ έναν υπόγειο χώρο , σαν αυτούς που είναι κάτω από την Ομόνοια, όπου περνούν τα τραίνα, αλλά υπήρχε ημίφως. Μέσα σ’ αυτόν τον χώρο εκινούντο δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Οι μεν περπατούσαν, αλλά ήταν ανέκφραστοι , 

με απλανές βλέμμα , χωρίς να έχουν αίσθηση χώρου και χρόνου. Ήταν σαν κινούμενοι νεκροί, νεκροζώντανοι. 

Οι δε ήταν φυσιολογικοί,  ζωντανοί άνθρωποι σαν κι εμένα,

 και είχαμε συγκεντρωθεί όλοι μαζί σ’ ένα μέρος.

Τότε ανάμεσά μας παρουσιάστηκε ένας Φωτόμορφος άνδρας με Θεία Όψι και μας είπε δείχνοντάς μας με το χέρι του μια διέξοδο, που έμοιαζε με πύλη, έξω από την οποία φαινόταν να υπάρχει άπλετο Φως.

– Προσέξτε! Για να βγήτε απ’ αυτό το μισοσκόταδο προς το Φως, πρέπει, όταν ακούσετε μια καμπάνα που θα χτυπήσει, να τρέξετε να προλάβετε να βγείτε έξω από εκείνη την πύλη, διότι αν δεν προλάβετε, θα μείνετε για πάντα εδώ μέσα!

Εγώ άρχισα να αγωνιώ αν θα άκουγα την καμπάνα. Για μια στιγμή ίσα που την άκουσα απόμακρα..

Άρχισα να τρέχω προς την πύλη, αλλά άλλοι είχαν τρέξει πρωτύτερα και έβγαιναν προς το Φως. Όταν πλησίασα κι εγώ, ίσα που πρόλαβα κι έβγαλα το σώμα μου και η πόρτα άρχισε να κλείνει!

Άρχισα και φώναζα σε βοήθεια τον Θεό μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Τότε παρουσιάστηκε ο Θείος αυτός άνδρας και με τράβηξε προς το Φως, ενώ η πόρτα έκλεινε σαν αυτόματη, αγγίζοντας τα πόδια μου. Ίσα που μπόρεσα να γλυτώσω! Τότε όμως, όλοι που βγήκαμε προς το Φως, αντικρύσαμε ένα τραγικό θέαμα.

Ενώ οι νεκροζώντανοι περιφέρονταν ακόμα στο μισοσκόταδο, χωρίς να έχουν πάρει είδηση τίποτε από όλα αυτά που συνέβησαν γύρω τους, μέσα από τα κάγκελα της κλειστής πύλης, έκλαιγε και χτυπιόταν μια παρθένος κοπέλλα με μακρυά μαλλιά , που φορούσε λευκά. Έκλαιγε γιατί δεν πρόλαβε να βγει. Φώναζε κοιτώντας τον Θείο αυτόν άνδρα, που φαίνεται πως ήταν ο Σωτήρας Χριστός , κι έλεγε:

– Γιατί, γιατί Θεέ μου, εγώ δεν βγήκα προς το Φως; Γιατί δεν πρόφτασα; Δεν είμαι κακή, είμαι αγνή. Γιατί;..

Και τότε Εκείνος της είπε:

– Ναι, είσαι αγνή. Αλλά την ζωή σου την πέρασες απορροφημένη με τους νεκροζώντανους. Γι’ αυτό δεν άκουσες την καμπάνα να βγεις προς το “Φως”!

Τόσο πολύ συγκλόνισε αυτό το μήνυμα του Θεού την κοπέλλα, ώστε συνέχισε την ζωή της Θεοσέβειας και της αρετής με μεγαλύτερη συνέπεια. Σε λίγο ο Θεός την αξίωσε να αποκτήσει μια Ευλογημένη οικογένεια.

Το θέμα όμως είναι γενικό. Ας αναλογιστεί ο καθένας πόσο χρόνο χάνει με τις ματαιοδοξίες του κόσμου τούτου και τους “νεκροζώντανους” της κοινωνίας (δηλαδή τους ανθρώπους που είναι προσκολλημένοι στην ύλη και την αμαρτία),ώστε να φεύγει ο πολύτιμος χρόνος της ζωής, που μας δόθηκε από τον Θεό για Μετάνοια και καλλιέργεια της ψυχής μας, με αδιαφορία και χλιαρότητα.

Άλλωστε , έχει πει ο Κύριος μέσα στην Αγία Γραφή “.. ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου”. (Αποκ. Γ΄, 16 )

Από το βιβλίο: «Μηνύματα από τον Ουρανό»

Έκδοσις Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας.         

  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►