Τί εἶναι ὁ Παράδεισος;
Εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.
Ἅμα ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐντός του τὸν Θεό, εἶναι ἤδη στὸν Παράδεισο, γιατί ὅπου εἶναι ὁ Θεὸς ἐκεῖ εἶναι καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ καὶ ὁ Παράδεισος.
Ἀπὸ τότε ποῦ ὁ Θεὸς Λόγος κατέβηκε στὴν γῆ καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, ὁ Παράδεισος ἔγινε ἡ ἀμεσότερη πραγματικότητα γιὰ τὴν γῆ καὶ τὸν ἄνθρωπο.
Ἐπειδή, ὅπου εἶναι ὁ Χριστὸς ἐκεῖ καὶ ὁ Παράδεισος!
Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ένα από τα πιο γνωστά σύγχρονα Θαύματα του Αγίου Γεωργίου συνέβη στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος στο Άγιον Όρος.
Κατά την Εορτή του Αγίου στις 23 Απριλίου, οι Μοναχοί πραγματοποιούσαν την καθιερωμένη Πανηγυρική Αγρυπνία και είχαν εκθέσει για Προσκύνηση το Ιερό Λείψανο του Αγίου, που αποτελείται από τμήμα του χεριού και της τιμίας Κάρας του Αγίου.
Κατά τη διάρκεια του Εσπερινού, οι Πατέρες παρατήρησαν ότι από το Λείψανο ανέβλυζε μια λεπτή, ευώδης μυρωδιά, ενώ εμφανίστηκε και Άγιο Μύρο. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι το Λείψανο έμοιαζε να έχει τη μορφή νωπής πληγής, σαν να ήταν ζωντανό. Οι Μοναχοί, συγκλονισμένοι, διέκοψαν την Ακολουθία και τέλεσαν την Παράκληση του Αγίου, Δοξάζοντας τον Θεό και τον Μεγαλομάρτυρα για το Θαυμαστό αυτό σημείο. Η εμπειρία αυτή παραμένει ζωντανή στις διηγήσεις των Πατέρων, που τη μοιράζονται με τους Προσκυνητές ως απόδειξη της συνεχούς παρουσίας του Αγίου.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Κάποια μέρα, όλα θα έχουν νόημα..
Προς το παρόν, γελάτε με τη σύγχιση..
Χαμογελάστε με τα δάκρυά σας και
συνεχίστε να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας, ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο..
Paulo Coelho
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
ΑΛΗΘΩΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ!! Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου
«Τη Μεγάλη βδομάδα τον χάναμε. Εκτελούσε στην εντέλεια όλα τα Χριστιανικά του χρέη σαν πειθαρχημένος Καλόγηρος.
Μα την Κυριακή του Πάσχα, κατά το μεσημέρι ο κυρ Στέφανος ερχότανε στο καφενείο και τον έπαιρνε στο σπίτι του να φάνε το Πασχαλινό αρνί.
Κατηφορίζανε κι οι δύο το λόφο, ο ένας με σκυμμένο το κεφάλι κι ο άλλος με την αλύγιστη περπατησιά του, γιατί τα γόνατά του ήτανε ξυλιασμένα από την αρθρίτιδα.
Στο τραπέζι μοσχοβολούσε κι άχνιζε το αρνί μέσα στο ταψί· μοσχοβολούσε το τυρί του Παρνασσού, η μαρουλοσαλάτα με τον άνηθο και το κρεμμυδάκι· μοσκοβολούσανε τα πορτοκάλια και λαμποκοπούσανε μέσα στη σουπιέρα τα κόκκινα τ' αυγά. Πόσοι πειρασμοί: Μα ο Θρήσκος Παπαδιαμάντης πρώτα έκαμνε το Σταυρό του, έλεγε το «φάγονται πένητες και εμπλησθήσονται..», οι άλλοι όρθιοι γύρω Σταυροκοπιόντανε κι αυτοί κι ύστερα..
Αι, ύστερα, άμα καθόντανε στο τραπέζι, ο κυρ Στέφανος, που ήξαιρε τα συνήθεια του φίλου του, του γέμιζε μια κούπα ρετσίνα. Ο κυρ Αλέξανδρος την έπιανε με τις δυο του φούχτες (γιατί τα χέρια του τρέμανε) και την άδειαζε ολάκερη «αμυστί» με μια συγκινητική λαχτάρα.
Τότες το αίμα του ξυπνούσε και κύλαε ζεστό στις φλέβες του, τα μάτια του καθαρίζανε, η ψυχή του άνοιγε τα διπλωμένα φτερά της και τότε μονάχα αρχίζανε το φαγί. «Ητο ωραίον ρετσινάτον» (λέγει σ' ένα του διήγημα) «όλον άρωμα και πτήσις και αφρός»! Τι λυρικός καϋμός, τι αληθινός έρωτας για το κρασί!»
Κώστας Βάρναλης (1884-1974)
Ἐφημ. «Πρωία», 2 Μαΐου 1937.
Π.Γ.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η ιστορική καθιέρωση της Περιφοράς του Επιταφίου και η Σύγχρονη Δυτικότροπη Αλλοίωση.
Σύντομα ιστορικά στοιχεία
Η καθιέρωση της περιφοράς του Επιταφίου, αποτελεί το προϊόν μιας μακράς και σύνθετης εξέλιξης, όπου η καθαρή λειτουργική τάξη του Βυζαντίου συνάντησε τη λαϊκή ευσέβεια και, αργότερα, τις δυτικές επιδράσεις της αστικής κοινωνίας.
Η ρίζα του εθίμου δεν βρίσκεται σε μια προκαθορισμένη «παρέλαση», αλλά στην ίδια τη δομή της Θείας Λειτουργίας. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, η περιφορά ξεκίνησε από τη Μεγάλη Είσοδο, όταν οι Ιερείς μετέφεραν τα Τίμια Δώρα καλυμμένα με τον «Αέρα», ένα μεγάλο ύφασμα που συμβόλιζε τη σινδόνη του Χριστού. Με την πάροδο του χρόνου, πάνω σε αυτό το ύφασμα άρχισε να κεντιέται η παράσταση του Επιτάφιου Θρήνου, οδηγώντας στη δημιουργία του ανεξάρτητου, κεντητού Επιταφίου που γνωρίζουμε.
Η έξοδος της πομπής από τον στενό χώρο του Ναού προς τους δρόμους της πόλης ή του χωριού παγιώθηκε κυρίως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Σε μια εποχή που η Χριστιανική ταυτότητα δοκιμαζόταν, η δημόσια περιφορά λειτουργούσε ως μια συλλογική Ομολογία Πίστης και ως μια πράξη καθαγιασμού του δημόσιου χώρου. Η περιφορά της «Κηδείας» του Θεανθρώπου στους δρόμους δεν ήταν απλώς μια αναπαράσταση, αλλά μια συμβολική πορεία της κοινότητας που ζητούσε την προστασία του Θείου, μεταφέροντας την Ευλογία από το Ιερό Θυσιαστήριο στα σπίτια και τα σοκάκια των Πιστών.
Η Σημερινή Δυτικότροπη πραγματικότητα.
Η σύγχρονη, ωστόσο, μεγαλειώδης μορφή του εθίμου —με τα περίτεχνα ξύλινα κουβούκλια, τις φιλαρμονικές ορχήστρες και την επίσημη ιεραρχία— φέρει έντονα τα σημάδια του 19ου αιώνα. Μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, και υπό την επίδραση των Ευρωπαϊκών προτύπων (ιδιαίτερα κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας και του Όθωνα),
η περιφορά στην Αθήνα και τα μεγάλα αστικά κέντρα απέκτησε χαρακτήρα κρατικής τελετής και δυτικότροπης λιτανείας. Η ενσωμάτωση Στρατιωτικών αγημάτων και πένθιμων εμβατηρίων προσέδωσε μια επισημότητα που συχνά υπερβαίνει τη Βυζαντινή λιτότητα. Έτσι, ο Επιτάφιος που βλέπουμε σήμερα είναι ένα πολυεπίπεδο μωσαϊκό: ξεκινά από τη Βυζαντινή μυσταγωγία, περνά μέσα από τον λαϊκό θρήνο της Τουρκοκρατίας και καταλήγει στη δυτική «παρασημοφόρηση» της αστικής τάξης, παραμένοντας, παρά τις αλλοιώσεις του, η κορυφαία στιγμή της λαϊκής συμμετοχής στο Πασχαλινό δράμα.
Στην Ορθόδοξη Ανατολή, η περιφορά του Επιταφίου είναι η κηδεία του Θεανθρώπου,
μια πράξη εσωτερική, πένθιμη και μυσταγωγική. Όμως η σύγχρονη πρακτική και ιδίως στα αστικά κέντρα συνιστά μια βαθιά πολιτισμική και Θεολογική αλλοίωση. Στην προσπάθειά της να επιβιώσει μέσα στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον,
η Ορθόδοξη πρακτική της Μεγάλης Παρασκευής έχει διολισθήσει σε ένα μοντέλο που προσιδιάζει περισσότερο στον δυτικό Θρησκευτικό συναισθηματισμό και το θέαμα, παρά στην εσωτερική μυσταγωγία της καθ’ ημάς Ανατολής.
Η σκληρή πραγματικότητα αποκαλύπτει μια μετατόπιση από τη Μετοχή στο Θέαμα. Ενώ η Ορθόδοξη Ανατολή βιώνει την περιφορά ως την Κηδεία του Θεανθρώπου —μια πράξη πένθιμη, σιωπηλή και υπαρξιακή— η σύγχρονη εκδοχή της θυμίζει συχνά δυτικότροπη παρέλαση ή τις καθολικές λιτανείες της Νότιας Ευρώπης. Ο Πιστός παύει να είναι «συνοδοιπόρος» στο Πάθος και μετατρέπεται σε απλό θεατή μιας επιδεικτικής διαδικασίας, όπου ο πλούτος του ανθοστόλιστου κουβουκλίου και η ένταση των φιλαρμονικών υποκαθιστούν τη συντετριμμένη καρδία.
Αυτός ο «θρίαμβος του συναισθηματισμού» έναντι του δόγματος αποτελεί καθαρό δάνειο από τη δυτική Χριστιανική παράδοση, η οποία ιστορικά επένδυσε στον εντυπωσιασμό και την πρόκληση συγκίνησης μέσω της εξωτερικής μορφής. Η μάχη των εντυπώσεων ανάμεσα στις Ενορίες και η μετατροπή της κατάνυξης σε ένα «ηχητικό κοκτέιλ» από μπάντες και Ψαλμωδίες, υποδηλώνει μια Πνευματική ρηχότητα.
Το Ιερό γεγονός εκκοσμικεύεται πλήρως: το κερί στο ένα χέρι και το κινητό τηλέφωνο στο άλλο, η μυρωδιά του λιβανιού που ανακατεύεται με τις προετοιμασίες των εστιατορίων, και η βιασύνη για την κοινωνική έξοδο αμέσως μετά την περιφορά, μαρτυρούν μια διακοσμητική και φολκλορική σχέση με τη Θρησκεία.
Τέλος, η μαζικοποίηση του γεγονότος διαλύει την έννοια της Χριστιανικής κοινότητας.
Η Ενορία, ως κύτταρο Πνευματικής ζωής όπου τα μέλη γνωρίζονται και συμπροσεύχονται, πνίγεται μέσα στην ανωνυμία της μάζας που καταναλώνει «Πνευματικότητα» όπως θα κατανάλωνε ένα κονσέρτο ή μια τουριστική ατραξιόν. Αυτό που αντικρίζουμε, λοιπόν, δεν είναι η Ανατολή που Προσκυνά τον Τάφο, αλλά μια υβριδική Δύση που χρησιμοποιεί τα Ορθόδοξα σύμβολα ως σκηνικό για μια ανοιξιάτικη βόλτα, μετατρέποντας το Μυστήριο σε καταναλωτικό προϊόν και τη Λατρεία σε κοσμικό γεγονός.
Η Ορθόδοξη πρακτική της περιφοράς του Επιταφίου
Στην αυθεντική Ορθόδοξη παράδοση και σύμφωνα με την αυστηρή λειτουργική τάξη, η περιφορά του Επιταφίου αποτελεί το αποκορύφωμα του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου, ο οποίος τελείται το εσπέρας της Μεγάλης Παρασκευής. Η γνήσια Ορθόδοξη πρακτική εστιάζει στην εσωτερικότητα και τη «χαρμολύπη», μακριά από τον θόρυβο και τον κοσμικό εντυπωσιασμό. Σε αντίθεση με τη δυτική «μαύρη» απόγνωση, η Ορθοδοξία βλέπει τον θάνατο του Χριστού ως μια νίκη που έχει ήδη ξεκινήσει, γεγονός που αποτυπώνεται στα Εγκώμια, τα οποία δεν είναι μοιρολόγια αλλά Ύμνοι Λατρείας και έκπληξης μπροστά στο Μυστήριο.
Όσον αφορά το τυπικό, η αρχέγονη και αυστηρή πρόβλεψη περιορίζει την περιφορά εντός του Ναού. Ιστορικά και λειτουργικά, η πομπή συμβολίζει την κάθοδο του Χριστού στον Άδη και την προετοιμασία της Ταφής, πράξεις που τελούνται μέσα στον ιερό χώρο. Ακόμη και σήμερα, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, η περιφορά πραγματοποιείται αποκλειστικά εντός του Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Γεωργίου (ή στον πέριξ αυλόγυρο), διατηρώντας τον απόλυτα μυσταγωγικό και Προσευχητικό χαρακτήρα της τελετής.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Σταυρός του Κυρίου, είχε 4,50 μέτρα ύψος και 2,40 μέτρα πλάτος. Κι ο ιστορικός Παυλίνος, στην ενδέκατη επιστολή του ,αναφέρει ότι ενώ ο Σταυρός, από την ημέρα της εύρεσής του τεμαχιζόταν (σε απειροελάχιστα κομματάκια) και δινόταν, στους Πιστούς, για Ευλογία, έν τούτοις αυτός, παρέμενε ακέραιος και δεν μειωνόταν καθόλου!
Επίσης, όσον αφορά τα καρφιά,στα Αγιασμένα χέρια και πόδια του Κυρίου, καθώς αναφέρει η παράδοση, ξεχώρισαν από τα καρφιά των ληστών, διότι δεν είχαν σκουριάσει από το πέρασμα των χρόνων, φαινόντουσαν σαν καινούργια, ενώ τα καρφιά με τα οποία σταυρώθηκαν οι ληστές, ήταν σκουριασμένα. Έτσι διασώθηκαν, μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια, κυρίως στις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους.
Μια εσχατολογική Προφητεία, λέγει πως ένα από τα συγκλονιστικά γεγονότα ,
του τέλους του κόσμου, θα είναι και η επανένωση , του Τιμίου Σταυρού.
"Σταυρέ του Χριστού Σώσον ημάς τη δυνάμει Σου!!"
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν!!»
Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι νεκροί μας ζουν.
Αυτό εβεβαίωσε σήμερα ο Κύριος όταν είπε στον Ιάρειο: Δεν πέθανε αλλά κοιμάτε.
Εκείνος που Πιστεύει στον Χριστό κι όταν πεθάνει θα ζήσει.
Ο θάνατος είναι ύπνος από τον οποίο θα ξυπνήσεις στην άλλη ζωή.
Γι' αυτό ο Χριστιανός δεν πενθεί απαρηγόρητα αλλά κλαίει ανθρώπινα. Πιστεύει και προσδοκά την Ανάσταση.
Τότε θα συναντηθούμε με τους νεκρούς μας.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Ἀδάμ ὁ πρωτοδημιούργητος καί πρωτόπλαστος καί πρωτόθνητος πού βρισκόταν δεμένος γερά καί βαθύτερα ἀπό ὅλους, ἄκουσε τά βήματα τοῦ Κυρίου, πού ἐρχόταν στούς φυλακισμένους καί ἀμέσως ἀνεγνώρισε τήν φωνή Του, καθώς ἐπερπατοῦσε μέσα στή φυλακή. Στράφηκε τότε πρός ὅλους τούς ἐπί αἰῶνες συγκρατουμένους του καί τούς φώναξε:
Ὦ φίλοι μου! Ἀκούω νά πλησιάζη σ᾿ ἐμᾶς ὁ ἦχος τῶν βημάτων Κάποιου. Ἐάν πραγματικά μᾶς ἀξίωσε νά ἔρθη ἕως ἐδῶ, τότε εἴμαστε ἐλεύθεροι! Ἐάν τόν ἰδοῦμε ἀνάμεσά μας, σωθήκαμε ἀπό τόν Ἅδη!
Kαί τήν ὥρα πού ὁ Ἀδάμ ἔλεγε αὐτά πρός τούς συγκαταδίκους του, εἰσέρχεται ὁ Κύριος, κρατῶντας τό νικηφόρο ὅπλο τοῦ Σταυροῦ. Μόλις τόν ἀντίκρυσε ὁ Ἀδάμ, χτύπησε τό στῆθος ἀπό τήν χαρούμενη ἔκπληξι καί φώναξε πρός ὅλους τούς ἐπί αίῶνες κεκοιμημένους: «ὁ Κύριός μου ἄς εἶναι μαζί μέ ὅλους»! Καί ὁ Χριστός ἀπάντησε στόν Ἀδάμ: «Καί μετά τοῦ Πνεύματός σου». Ὕστερα τόν πιάνει ἀπό τό χέρι, τόν σηκώνει ἐπάνω καί τοῦ λέει: «Σήκω σύ πού κοιμᾶσαι καί ἀνάστα ἀπό τούς νεκρούς, γιατί σέ καταφωτίζει ὁ Χριστός! (Ἐφεσ. 5, 14). Ἐγώ ὁ Θεός, πού γιά χάρι σου ἔγινα υἱός σου, ἔχοντας δικούς μου πλέον καί σένα καί τούς ἀπογόνους σου, μέ τήν Θεϊκή ἐξουσία μου δίνω ἐλευθερία καί λέω στούς φυλακισμένους: ἐξέλθετε. Σ᾿ αὐτούς πού κείτονται στό σκοτάδι: ξεσκεπασθῆτε. Καί σ᾿ ἐκείνους πού εἶναι πεσμένοι κάτω: σηκωθῆτε!
Απόσπασμα από τον Λόγο του Αγίου Επιφανίου Σαλαμίνος στην Θεόσωμη Ταφή του Κυρίου και την κάθοδο στον Άδη.
Αὐτὴ ἡ ἡμέρα, ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ.
Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτω θάνατον πατήσας, καὶ ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.
Εύχομαι ολόψυχα και με αγάπη πάρα πολύ,
ο Αναστάς εκ των νεκρών Χριστός μας να Ευλογεί όλον τον κόσμο πάντοτε και με τας δύο χείρας Του!!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μπογιόπουλος Νίκος,
«Ο Ιησούς πεθαίνει λίγο - λίγο, η ζωή τον εγκαταλείπει, όταν ξαφνικά ανοίγει ο ουρανός πάνω από το κεφάλι του, απ' άκρη σε άκρη, κι εμφανίζεται ο Θεός, με το ντύσιμο που είχε στο καΐκι, και η φωνή του αντηχεί σε όλη τη γη καθώς λέει,
Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, σε σένα έδωσα όλη μου την εύνοια.
Τότε ο Ιησούς κατάλαβε πως σύρθηκε στην πλάνη, όπως σέρνεται ο αμνός στη σφαγή, ότι η ζωή του χαράχτηκε για να πεθάνει έτσι από την αρχή της αρχής, και, όπως θυμήθηκε τον ποταμό αίματος και τον πόνο που θα γεννηθεί απ' αυτόν και θα πλημμυρίσει τη γη, κραύγασε προς τον ανοιχτό ουρανό, όπου ο Θεός χαμογελούσε, Άνθρωποι, συγχωρήστε τον, γιατί δεν ξέρει τι κάνει»...
(Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον»,
εκδόσεις «Καστανιώτη»)
***
Παρ’ όλα αυτά, αν χρειάζεται μια μέρα για να δοθεί μια ευκαιρία στην ελπίδα, αν χρειάζεται ένα σύμβολο της προσμονής για ένα καλύτερο αύριο, τέτοιο που να ξεπερνά την ουτοπία και το ανέφικτο, ας είναι αυτή η μέρα η ημέρα της Λαμπρής.
Έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτο:
Η ώρα της Ανάστασης, εφόσον σημάνει,
θα επιτευχθεί με όρους που ξεπερνούν αυτές τις ουράνιες «συμβάσεις».
Θα γίνει πιο γήινα.
Θα είναι μια Ανάσταση που οι φορείς της, κύριοι της μοίρας τους, απαλλαγμένοι από τα μεταφυσικά δεσμά, θα βάλουν τέλος στο πανηγύρι που έχει στηθεί από τους «εμποράκους». Από τους κάπηλους. Από τους «σταυρωτές» του Ναού.
Ας γιορτάσουμε, λοιπόν, την πανταχού παρούσα δυνατότητα της Ανάστασης.
Όσο για τους ευσεβείς φαρισαίους, αυτούς τους θεομπαίχτες που ωρύονται για την ασέβειά μας, υπάρχει μια παλιά ιστορία:
Ο Ναπολέοντας φέρεται να ρώτησε κάποτε το μεγάλο μαθηματικό και αστρονόμο Λαπλάς: «Γιατί στην "Ουράνια Μηχανική" σας δεν αναφέρετε ούτε μια φορά το θεό»;
Και ο Λαπλάς, με τη σοφία και το θάρρος της επιστήμης που έχει πια κατακτήσει τα δικά της εργαλεία για να εξηγεί τον κόσμο, πολύ διαφορετικά από τη θεωρία του «κρίνου», του απάντησε:
«Μεγαλειότατε, δεν είχα ανάγκη από αυτή την υπόθεση»!
***
Χρόνια πολλά!
Καλή Ανάσταση!
https://www.facebook.com/groups/249190295721306/?multi_permalinks=1848028892504097¬if_id=1775977802988411¬if_t=group_activity&ref=notif
Η Ταπεινή Είσοδος.
Δεν ήρθε με καλπασμούς, ούτε πάνω σε πολεμικό ίππο στολισμένο με χρυσάφι. Ο Ιησούς προχωρούσε αργά, καθισμένος πάνω σε ένα νεαρό γαϊδουράκι, ένα ζώο υπομονετικό και πράο. Η αντίθεση ήταν συγκλονιστική,
ο Βασιλιάς των Καρδιών επέλεξε την απλότητα ενός οδοιπόρου για να Θριαμβεύσει.
Το βλέμμα Του, γεμάτο μια γαλήνια θλίψη, κοίταζε πέρα από τις επευφημίες, σαν να γνώριζε ήδη το μονοπάτι που οδηγούσε από τα «Ωσαννά» στο «Σταύρωσον Αυτόν».
Ο κόσμος, μεθυσμένος από ελπίδα, ξεχύθηκε στους δρόμους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έκοβαν κλαδιά από φοίνικες και βάγια, στρώνοντας το έδαφος με ένα ζωντανό, πράσινο χαλί.
Τα παιδιά έτρεχαν μπροστά, φωνάζοντας με τις ψιλές τους φωνές.
Οι γέροντες δάκρυζαν, βλέποντας την Προφητεία να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια τους.
Οι φτωχοί άπλωναν τα ίδια τους τα ρούχα στις πέτρες για να πατήσει το υποζύγιο, προσφέροντας ό,τι πολυτιμότερο είχαν.
Μέσα στον πανδαιμόνιο των ύμνων και των επευφημιών, εκείνος παρέμενε η ήρεμη δύναμη. Κάθε βήμα του γαϊδουριού πάνω στα βάγια ήταν ένας χτύπος της καρδιάς της ιστορίας που άλλαζε σελίδα. Η Κυριακή των Βαΐων δεν ήταν απλώς μια υποδοχή· ήταν η αρχή μιας θυσίας που ντύθηκε με το ένδυμα της ταπεινότητας.
«Ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεταί σοι, πραΰς..»
Καθώς ο ήλιος ανέβαινε ψηλά, η σκιά του Χριστού και του μικρού ζώου μάκραινε πάνω στο δρόμο, προμηνύοντας τη Μεγάλη Εβδομάδα που μόλις είχε ξεκινήσει κάτω από τον γαλάζιο ουρανό της Ιουδαίας.
ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Γιατί ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα και η προθυμία μας για τις μέρες αυτές.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος:
Ομιλία που εκφωνήθηκε για τη Μεγάλη Εβδομάδα και διδάσκει για ποιό λόγο ονομάζεται έτσι και αναφέρεται επίσης στο «Να υμνής, ψυχή μου, τον Κύριο» και στο δεσμοφύλακα που αναφέρεται στις Πράξεις.
α’. Τελειώσαμε το ταξίδι της Νηστείας και με τη Χάρη τον Θεού φτάσαμε πια στο λιμάνι. Όμως ας μην επαναπαυώμαστε, επειδή φτάσαμε στο λιμάνι, αλλά, τώρα που πλησιάσαμε στο τέλος, ας αγρυπνούμε πιο πολύ. Το ίδιο κάνουν κι οι καπετάνιοι: όταν είναι να οδηγήσουν στην είσοδο λιμανιού κανένα τεράστιο φορτηγό πλοίο, γεμάτο ως επάνω από σιτάρι κι άλλα εμπορεύματα, είναι όλο αγωνία και φόβο, μήπως, ύστερα από ταξίδι σε μακρινές θάλασσες, χτυπήση το καράβι σε βράχο και βουλιάξη μ’ όλο το φορτίο του. Κι εμείς επίσης πρέπει να φοβώμαστε και να είμαστε όλο αγωνία, μήπως ξεστρατίσωμε, τη στιγμή που βρισκόμαστε στο τέλος κι η ανταμοιβή για τους κόπους μας περιμένει. Γι’ αυτό χρειάζεται να δυναμώσωμε το ζήλο μας. Το ίδιο κάνουν κι οι δρομείς· όταν δουν πως έχουν φτάσει κοντά στα βραβεία, τότε τρέχουν πιο γρήγορα. Κι οι αθλητές επίσης, ύστερα από πολλούς αγώνες κι άπειρες νίκες, τη στιγμή που πλησιάζουν κι η νίκη είναι κοντά τους, τότε ξανοίγονται περισσότερο και δυναμώνουν την προσπάθειά τους. Το ίδιο λοιπόν ας κάμωμε κι εμείς τώρα. Ό,τι δηλαδή είναι το λιμάνι για τους καπετάνιους, τα βραβεία για τους δρομείς και τα στεφάνια για τους αθλητές, είναι για μας αυτή η εβδομάδα, που βρίσκεται στην κορυφή όλων των αγαθών, και τα τωρινά αγωνίσματα για τα στεφάνια. Για το λόγο αυτό την ονομάζομε Μεγάλη, όχι φυσικά γιατί έχει μεγαλύτερες μέρες απ’ όλες τις άλλες, υπάρχουν άλλες μεγαλύτερες, ούτε γιατί έχει περισσότερες μέρες, αφού είναι ίσες με τις άλλες, αλλά γιατί αυτή την εβδομάδα ο Κύριός μας πραγματοποίησε μεγάλους άθλους.
Την εβδομάδα αυτή καταλύθηκε η μακρόχρονη τυραννία του διαβόλου, ο θάνατος έσβησε, ο δυνατός δέθηκε, τα όργανά του αφαιρέθηκαν, η αμαρτία καταργήθηκε, η κατάρα εξαλείφτηκε, ο Παράδεισο άνοιξε, ο ουρανός έγινε ευκολοπλησίαστος, οι άνθρωποι αναμείχτηκαν με τους Αγγέλους, ο μεσότοιχος του φράχτη γκρεμίστηκε, το παραπέτασμα τραβήχτηκε, ο Θεός της ειρήνης σκόρπισε την ειρήνη στον ουρανό και τη γη.
Γι αυτό ονομάζεται Μεγάλη εβδομάδα.
Κι όπως αυτή βρίσκεται στην κορυφή των άλλων εβδομάδων, έτσι και το μεγάλο Σάββατο είναι γι’ αυτήν η κεφαλή κι ακόμη, ό,τι είναι το κεφάλι για το σώμα, είναι για την εβδομάδα το Σάββατο.
Πολλοί λοιπόν καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια κατά τη μεγάλη εβδομάδα. Άλλοι Νηστεύουν περισσότερο, άλλοι πηγαίνουν περισσότερες φορές στις Ιερές Αγρυπνίες, άλλοι σκορπούν πιο πλουσιοπάροχα την Ελεημοσύνη τους, και με την προθυμία τους για τις καλές πράξεις και την πειθαρχημένη Ευλάβεια στη ζωή τους αναγνωρίζουν το μέγεθος της ευεργεσίας που ο Θεός μας έκαμε.
Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ο Κύριος Ανάστησε το Λάζαρο, τρέχανε κοντά του όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων και με τον όγκο τους επιβεβαίωναν, ότι πραγματικά Ανάστησε το νεκρό, γιατί βέβαια η προθυμία όλων αυτών που βγήκαν στους δρόμους ήταν απόδειξη πως το Θαύμα έγινε.
Πραγματικά, και η προθυμία μας αυτές τις μέρες για τη Μεγάλη εβδομάδα είναι σημάδι άσφαλτο κι απόδειξη για το μέγεθος των κατορθωμάτων που έγιναν κατά τη διάρκειά της.
Σήμερα δηλαδή δε βγαίνομε από μια μονάχα πόλη, για να προϋπαντήσωμε το Χριστό, ούτε μόνο απ’ τα Ιεροσόλυμα, αλλά στον κόσμον όλο μύριες Εκκλησίες βγαίνουν από παντού, για να υποδεχθούνε το Χριστό και δεν κρατάνε ούτε ανεμίζουνε στον αέρα βάγια από φοίνικες, αλλά προσφέρουν στον Δεσπότη Χριστό Ελεημοσύνη και φιλανθρωπία κι αρετή, Νηστεία και δάκρυα κι Ευχές κι Αγρυπνίες και κάθε είδους ευλάβεια.
Δεν τιμάμε όμως μόνον εμείς αυτή την εβδομάδα.
Για τον ίδιο λόγο κλείνουν και τις πόρτες των Δικαστηρίων. Ας σταματήση, λέει, κάθε απαίτηση και κάθε είδος διαμάχης και τιμωρίας, ας ξεκουραστούν για λίγο τα χέρια των δημίων.
Για όλους μας έγιναν τα κατορθώματα τον Κυρίου, ας γίνη λοιπόν και κάτι καλό κι από μας τους δούλους του.
Όμως τίμησαν μ’ αυτή μόνο την προθυμία και το σεβασμό, αλλά και με άλλη πιο μεγαλύτερη.
Ο Κύριός μας λευτέρωσε όσους βρισκόταν κάτω από τα δεσμά του θανάτου, όταν κατέβηκε στον άδη.
Το ίδιο κάνουν και οι δούλοι: προσφέρουν σύμφωνα με τη δύναμή τους και μιμούνται τη φιλανθρωπία τον Κυρίου· έτσι απολυτρώνονται απ’ τα υλικά δεσμά, αφού δεν έχουν δύναμη πάνω στα Πνευματικά.
Από το βιβλίο, Ιωάννου του Χρυσοστόμου έργα, «Πραγματείες», τόμος ένατος, των εκδόσεων ο Λόγος. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Αικ. Τσοτάκου – Καρβέλη και Δημήτριος Καρβέλης. Γενική επιμέλεια Κωνσταντίνος Λουκάκης.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι Άγιοι Πατέρες για την Βουβή Εβδομάδα,
Ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης,
«Τη Βουβή Εβδομάδα να ’σαι κι εσύ βουβός, να μη λες πολλά και να λες με την καρδιά σου ‘Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με’. Όχι να περιμένεις τη Μεγάλη Εβδομάδα για να σκεφτείς τον Χριστό. Η Βουβή είναι για τους αγωνιστές».
Ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης,
προέτρεπε τους Πιστούς να δουν αυτή την εβδομάδα ως «προεόρτια Μετανοίας», γιατί – όπως τόνιζε – «το Πάθος του Κυρίου δεν μπορεί να το καταλάβει κανείς αν δεν περάσει πρώτα από τη σιωπή της καρδιάς του».
Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης,
από την πλευρά του, θεωρούσε ότι αυτή η εβδομάδα είναι η «μυστική αρχή του Πάσχα». «Όποιος μπει στη Βουβή με πένθος και σιωπή, θα βγει από την Ανάσταση με Φως και χαρά»,
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μ' αρέσει το περπάτημα. Και περπατώ πολύ. Μου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας το περπάτημα. Πρόσφατα, λοιπόν, βρέθηκα μπροστά σε μια συγκινητική εικόνα.
Περπατώντας, έτυχε να περάσω μπροστά από το σπίτι της Λέλας Καραγιάννη, στα Πατήσια. Αυτό το σπίτι, που ήταν το αρχηγείο της Ηρωίδας Λέλας Καραγιάννη και της αντιστασιακής οργάνωσης "Μπουμπουλίνα".. εκεί όπου εξυφαίνονταν τα σχέδια ενάντια των Γερμανών Ναζί.
Ένας συμπαθέστατος δάσκαλος με μια μικρή ομάδα μαθητών στεκόταν απέναντι από το σπίτι και εξηγούσε με μεγάλη ευσυνειδησία στα παιδιά για το ποιά ήταν η Λέλα Καραγιάννη, το πώς αντιστάθηκε στους κατακτητές κατά τη διάρκεια της κατοχής και για το φρικτό της τέλος.
Στάθηκα και άκουγα. Τα παιδάκια, στην πλειοψηφία τους, παιδάκια μελαμψά με κοτσιδάκια και άλλα σκουρόχρωμα. Του δημοτικού. Ένα δυο παρακολουθούσαν. Τα υπόλοιπα πειραζόντουσαν, γελούσαν και ένα βαριότανε θανασίμως. Άκουγα, λοιπόν.. έβλεπα και τα παιδάκια που είχαν αλλού το μυαλό τους.. κι
αναρωτιόμουνα Τι να καταλάβει ένα παιδάκι που προέρχεται από την Κένυα, το Κογκό ή το Μαρόκο (και που ξαφνικά βρέθηκε στη χώρα μας) για τους αγώνες μιας εμβληματικής Ελληνίδας ; Που έδωσε τη ζωή της για την ελευθερία της χώρας μας; Και πόσο θα αισθανθεί ένα αλλοδαπό παιδάκι το μέγεθος της θυσίας μιας Ελληνίδας ; Το βάρος της ιστορίας μας ; Γιατί να συγκινηθεί ; Και το παιδάκι, και ο μπαμπάς του και η μαμά ;
Μετάγγιση στις ρίζες και στην ιστορία ενός τόπου δεν γίνεται !
Γωγώ Αντζολετάκη.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
25-9-1849 – Ο νεκροθάφτης ρίχνει την πρώτη φτυαριά χώμα
στο άψυχο κορμί και λιποθυμάει αναλογιζόμενος ποιος είναι ο νεκρός.
Είναι ο Πατριδοφύλακας, είναι ο γενναίος των γενναίων, είναι ο Τουρκοφάγος, είναι ο Ήρωας Νικήτας Σταματελόπουλος.
Αυτός που εξόντωσε με στρατό 600 παλληκαριών, τους 6000 Τούρκους του Κεχαγιάμπεη, αυτός που έσπασε 7 σπαθιά στην υπεράνθρωπη προσπάθειά του στα Δερβενάκια, αυτός που μέχρι το τέλος του Αγώνα ήταν στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον θείο του, τον Γέρο του Μωριά, αυτός ο Νικηταράς τώρα έχει τα μάτια κλειστά. Αυτός ο Νικηταράς σίγησε για πάντα.
Πρότυπο παλληκαριάς και αρετής. Άνδρας απλός, άκακος, ειλικρινής και τίμιος. Ενώ είχε τρόπους να πλουτίσει όπως και άλλοι οπλαρχηγοί, ο Νικηταράς καταφρόνησε τα λάφυρα.
Απέκτησε όμως πλούτο και θησαυρό ανεξάντλητο και πολυτιμότερο, την υπόληψη και τον σεβασμό όλου του Πανελληνίου. Η πατρίδα όμως δεν ξέρει να τιμάει τα παιδιά της. Τον Δεκέμβριο του 1839 το οθωνικό κράτος φυλάκισε τον Νικηταρά με την κατηγορία της συνομωσίας κατά του θρόνου.. Όταν αποφυλακίστηκε, ένα χρόνο αργότερα, και τον αντίκρυσε η πολυαγαπημένη του κόρη δεν άντεξε και έχασε τα λογικά της. Το χιλιοταλαιπωρημένο του κορμί, το βασανισμένο του πρόσωπο, τα θολά πλέον, πρώην γερακίσια μάτια του, εκείνη η περήφανη Φουστανέλα, η γεμάτη από το πολύτιμο αίμα του, καθώς κι εκείνο το άλλοτε λευκό πουκάμισο, το καταματωμένο τώρα, έκαναν να σαλέψουν τα λογικά της. Φωνάζοντας σπαραχτικά: «Τι ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα!» πέρασε στο ομιχλώδες βασίλειο της τρέλας. Πώς να μη σαλέψει ο νους; Η νεαρή τον έβλεπε καβαλάρη αγέρωχο να ορμά στον εχθρό. Ήξερε την απίστευτη τιμιότητά του. Και αντί να υψώσουν σε βάθρο τον Ήρωα πατέρα, τον κομμάτιασαν ανελέητα.
Όταν πλησίαζε το τέλος, ο αθάνατος Στρατηγός ζήτησε να θαφτεί δίπλα στον τάφο του θείου του, του Κολοκοτρώνη. Και έτσι έγινε. Πέρασαν τα χρόνια. Δεν έμεινε κανένας από την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να μην ενδιαφερθεί κανείς για τον τάφο του. Και έτσι, αντί εκεί που θάφτηκε να θεωρηθεί από το επίσημο κράτος περιοχή Ιερή και να του στήσουν Ανδριάντα, ο χώρος χάθηκε.
Σήμερα δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα Άγια κόκαλά του. Όμως όπως έλεγε ο Περικλής, «Ανδρός επιφανούς, πάσα γη τάφος». Έτσι και για τον Μεγάλο Νικηταρά. Όπου και να βρίσκεται θαμμένος, «πάσα γή, Πατρίς εστί». Άλλωστε, ο Στρατηγός δεν θα κοιτάξει τον απλό του τάφο, θα κοιτάξει ότι τον σκεπάζει χώμα ελεύθερο, Ελληνικό, για το οποίο αγωνίστηκε τόσο και το οποίο τόσο αγάπησε.
Για εμάς ο Στρατηγός Νικηταράς είναι ένας πολύ ξεχωριστός συγγενής! Μας ενώνει το Ελληνικό αίμα!
Στρατηγέ Νικηταρά, Δεν σε ξεχνάμε. Σε ευχαριστούμε που υπήρξες, γιατί έτσι υπάρχουμε κι εμείς, έτσι συνεχίζει να υπάρχει το Ελληνικό γένος!
Του Νικηταρά του Τουρκοφάγου αιωνία η μνήμη!!
Κείμενο: Μωραΐτες εν Χορώ.
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η ιστορία του Νικηταρά,
προκαλεί έκπληξη, όταν άλλοι οπλαρχηγοί αλληλοσκοτώνονταν για τα «γρόσια» εκείνος, μετά την άλωση της Τριπόλεως δεν θέλησε να πάρει ούτε ένα λάφυρο, μάλιστα ένα αδαμαντοκόλλητο σπαθί που του προσφέρθηκε, το δώρισε στην κυβέρνηση! Αργότερα ήταν από εκείνους που συνέβαλαν στη νίκη στα Δερβενάκια. Πολέμησε μαζί με τον Υψηλάντη και τον Παπαφλέσσα και απέκρουσαν τον Τουρκικό στρατό στη χαράδρα του Αγίου Σώστη.
Όταν τελείωσε η μάχη, οι πολεμιστές άρχισαν να μοιράζουν τα λάφυρα. Αναζήτησαν τον Νικηταρά. Αυτός είχε αποτραβηχτεί. Τον βρήκαν και τον ρώτησαν τι θέλει κι αυτός τους απάντησε: «Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να δω την Πατρίδα μου λεύτερη».
Με το ζόρι του χάρισαν ένα άλογο μεγαλόσωμο και ένα σπαθί! Και τα χρόνια πέρασαν και με αίμα και δάκρυα η Ελλάδα ξαναπάτησε στο ρημαγμένο τόπο της. Κι ήρθε η ώρα των Ηρώων της.. Το 1839, ο Νικηταράς, έκανε απόπειρα σύστασης Εταιρείας με την ονομασία «Φιλορθόδοξος Εταιρεία» με σκοπό την απελευθέρωση της υπόλοιπης Ελλάδας. Οι πράξεις της Εταιρείας κατ’ επίφασιν είχαν σκοπό την απελευθέρωση της Μακεδονίας, στην πραγματικότητα όμως απέβλεπαν στον εξαναγκασμό του βασιλιά Όθωνα σε παραίτηση. Ο Νικηταράς αφελής για το τι συμβαίνει είχε πέσει σε παγίδα του Ρώσου πρεσβευτή.
Η Ελληνική Κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το Ρωσόφιλο Κόμμα επεδίωκε να εκθρονίσει τον Όθωνα, συνέλαβε το Νικηταρά το 1839 και τον καταδίκασε - αν και αθώο - σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση, την οποία εξέτισε στις φυλακές της Αίγινας. Βγήκε από τη φυλακή σχεδόν τυφλός και πάμπτωχος. Η υγεία του ήταν εξασθενημένη από τις κακουχίες που υπέστη. Το ζάχαρο τον είχε καταβάλει και είχε επηρεάσει την όρασή του.
Τους επόμενους μήνες, σχεδόν τυφλός, ο Νικηταράς, ο άλλοτε Τουρκοφάγος των Δολιανών και πολέμαρχος στα Δερβενάκια, ζητιάνευε για να ζήσει έξω από τον Ναό της Ευαγγελίστριας του Πειραιά κάθε Παρασκευή!
Έξι χρόνια πριν από τον θάνατό του, ο Νικηταράς, πήρε τιμητική σύνταξη και τον βαθμό του Αντιστράτηγου.
Ο Νικηταράς είχε δανείσει στο Ελληνικό έθνος 12.225 φοινίκια και 105.000 γρόσια, τα οποία διεκδικούσε και διεκδίκησε και η οικογένειά του μετά το θάνατό του, αλλά ποτέ δεν έλαβαν!
Ρώτησε κάποτε τον Νικηταρά ο Τερτσέτης πώς κι έμεινε φτωχός και δεν πήρε ποτέ του λάφυρα από τις μάχες.
Ο Νικηταράς απάντησε: «Πραματευτής δεν ήμουνα. Η μοίρα μου το θέλησε να γίνω καπετάνιος. Μα δε θα ήτανε σωστό να κάμω πραμάτεια το καπετανιλίκι μου για να καζαντίσω..»!
Ο Νικηταράς πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 σε ηλικία 62 ετών. Σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του ήθελε να ταφεί δίπλα στον θείο του, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, όπως και έγινε.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Στο Χρυσοβίτσι, εκεί που ο Κολοκοτρώνης βρήκε τη δύναμη να αλλάξει τη μοίρα ενός ολόκληρου γένους.
Μεταφερόμαστε στο Χρυσοβίτσι της Αρκαδίας, την άνοιξη του 1821. Ο αέρας μυρίζει μπαρούτι και ανθισμένο πουρνάρι, αλλά η καρδιά του Γέρου του Μοριά είναι βαριά σαν την πέτρα της Καρύταινας.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν μόνος. Οι σύντροφοί του, απογοητευμένοι από τις πρώτες αναποδιές και τον φόβο του αήττητου εχθρού, είχαν σκορπίσει στα δάση. Ο ίδιος, με το άλογό του κατάκοπο, σταμάτησε μπροστά στο μικρό, πέτρινο Εκκλησάκι της Παναγίας, χωμένο μέσα στα έλατα. Δεν μπήκε μέσα σαν Στρατηγός. Μπήκε σαν κυνηγημένο αγρίμι που ζητά σπηλιά. Το φως των Καντηλιών έτρεμε, ρίχνοντας μεγάλες σκιές στους τοίχους. Ο Κολοκοτρώνης στάθηκε μπροστά στην Εικόνα της Θεοτόκου. Το πρόσωπό του, αυλακωμένο από τις έγνοιες και τους καημούς της ξενιτιάς, έσπασε. Γονάτισε. Το πάτωμα έτριξε κάτω από το βάρος των όπλων του. «Παναγιά μου», ψιθύρισε και η φωνή του, που συνήθως έκανε τα βουνά να σείονται, τώρα έτρεμε. «Εσύ ξέρεις. Δεν το κάνουμε για το βιός, ούτε για τη δόξα. Για το δίκιο το κάνουμε. Για να μην γεννιούνται τα παιδιά μας σκλάβοι. Βοήθησε, Μαυρομάτα μου, γιατί αν μας αφήσεις Εσύ, χαθήκαμε.» Έμεινε εκεί ώρα πολλή. Λένε πως τα μάτια του, που δεν λύγιζαν ούτε μπροστά στο θάνατο, γέμισαν δάκρυα. Προσευχόταν για το Γένος, για τους ραγιάδες που έγιναν ξαφνικά στρατιώτες, για την Ελλάδα που ξεψυχούσε τετρακόσια χρόνια. Όταν σηκώθηκε και βγήκε στο λιακωτό, ο ήλιος κρυβόταν πίσω από το Μαίναλο. Αλλά μέσα του είχε ξημερώσει. Το πρόσωπό του είχε μια γαλήνη που φόβιζε. Λίγο πιο κάτω, τον περίμεναν μερικοί πιστοί του σύντροφοι, με τα κεφάλια σκυφτά.
«Τι θα γίνει, καπετάνιο;» ρώτησε ένας, κοιτάζοντας το έδαφος. «Είμαστε λίγοι, κι εκείνοι είναι αμέτρητοι».
Ο Κολοκοτρώνης έπιασε τη λαβή του σπαθιού του και έδειξε το Εκκλησάκι. Τα μάτια του άστραφταν στο λυκόφως.
«Μην σκιάζεστε, μωρέ!» βρόντηξε η φωνή του. «Προσκύνησα την Παναγιά και μου το 'πε καθαρά. Ο Θεός υπέγραψε την ελευθερία της Ελλάδος και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή Του!»
Εκείνη τη στιγμή, οι άντρες ανατρίχιασαν. Η απελπισία έγινε πείσμα. Η μοναξιά έγινε στρατός. Από εκείνο το μικρό Εκκλησάκι στο Χρυσοβίτσι, ξεκίνησε μια φωτιά που δεν έσβησε παρά μόνο όταν ο ήλιος φώτισε μια χώρα ελεύθερη.
Μιχάλης Αντωνιάδης
1. Ο Κολοκοτρώνης ήταν μανιακός καπνιστής. Κάποτε είχε πάρει 22 παλικάρια και ετοιμαζόταν να χτυπήσει τους Τούρκους σε μια επιδρομή του. Το βράδυ παρέα με τα παλικάρια του, διαπίστωσε ότι είχε τελειώσει ο καπνός και ζήτησε από αυτούς λίγο καπνό. Αλλά κανείς από τα 22 παλικάρια δεν είχε, διότι ήταν όλοι άκαπνοι! Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, ήρθε εις εαυτόν και εκστόμισε εκείνα τα περίφημα λόγια:
Πώς είναι δυνατόν να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας από την σκλαβιά των Τούρκων, όταν εγώ δεν έχω απελευθερωθεί και είμαι σκλάβος αυτού του χόρτου;
Έτσι από εκείνη τη στιγμή έκοψε το τσιγάρο..
2. Εάν το κάπνισμα ήταν από τον Θεό, τότε ο άνθρωπος θα ήταν εξοπλισμένος με έναν καπνοδόχο.
Π. Βησαρίωνας Γιοργκουλέσκου
3. Αυτός που καπνίζει, δεν μπορεί να προχωρήσει στην Προσευχή, και δεν πάει ούτε πόντο η Προσευχή του πάνω.
Ένας με ρώτησε: Εγώ δεν καπνίζω, ούτε κάπνισα ποτέ. Η Προσευχή μου είναι καθαρή;
Να ξέρετε ότι 3 πράγματα μολύνουν την στοματική Προσευχή:
Α) Το κάπνισμα.
Β) Το ψέμα και η υποκρισία.
Γ) Η βλασφημία μαζί με την κατάρα.
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης του Αγίου Ανδρέα +.
Διπλή γιορτή Ελλάδα μου ξημέρωσε για σένα, το Έθνος κι η Παναγιά σήμερα γίνονται ένα!!
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
« Ὅταν γεμίζης τὸ λαδικό, νὰ πηγαίνης μπροστὰ στὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας»!
῾Ο Παπα-Χρυσόστομος, παλαιὸς Σταυρονικητιανός, διηγεῖτο ὅτι, ὅταν πῆγε νὰ Κοινοβιάση στὴν Σταυρονικήτα, ὁ Γερω-Φιλάρετος ὁ Καρουλιώτης (1889-1956) τὸν περιέβαλλε μὲ τὴν ἀγάπη του.
Ὅταν ὁ Π. Χρυσόστομος ἀνέλαβε τὸ Διακόνημα τοῦ παρεκκλησιαστικοῦ, κάποιος προϊστάμενος τοῦ ἔδωσε ἕνα πεντοκάρικο (πέντε ὀκάδες) λάδι καὶ τοῦ εἶπε νὰ κανονίση νὰ τοῦ φθάση, διότι μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο θὰ τοῦ ξαναδώση λάδι. Φυσικὰ αὐτὸ ἦταν ἀδύνατο.Ὁ Π. Χρυσόστομος ἦταν σὲ ἀπορία καὶ ρώτησε τὸν Γερω-Φιλάρετο. Ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε μὲ βεβαιότητα, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ φθάση τὸ λάδι.
«Ὅταν γεμίζης τὸ λαδικό, νὰ πηγαίνης μπροστὰ στὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας, νὰ τὸ Σταυρώνης καὶ νὰ Τὴν παρακαλᾶς νὰ τὸ Εὐλογήση»,..
τοῦ εἶπε.
Ἔτσι ἔκανε πάντα ὁ Π. Χρυσόστομος ὅταν ἔπαιρνε λάδι, καὶ ὢ τοῦ Θαύματος! Τὸ πεντοκάρικο ἔφθασε καὶ περίσσεψε..
Ἀπὸ τὴν Ἀσκητικὴ καὶ Ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη Παράδοση, ἐκδόσεις Ίερὸν Ήσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος», σελ. 55, Ἅγιον Ὄρος 2011.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ἅγιος Πορφύριος: «Μία γενικὴ Έξομολόγηση μπορεῖ νὰ σὲ λυτρώσει καὶ ἀπὸ ἐμβρυικὲς καταβολές»
Δὲν εὐθύνεται μονάχα ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὰ παραπτώματά του. Τὰ λάθη, οἱ ἁμαρτίες καὶ τὰ πάθη δὲν εἶναι μόνο προσωπικὰ βιώματα τοῦ Έξομολογούμενου.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει πάρει μέσα του καὶ τὰ βιώματα τῶν γονέων του καὶ εἰδικὰ τῆς μητέρας, δηλαδὴ τὸ πῶς ζοῦσε ἡ μητέρα του, ὅταν τὸν κυοφοροῦσε, ἂν στενοχωριόταν, τί ἔκανε, ἂν κουραζόταν τὸ νευρικό σύστημα τοῦ ἐμβρύου της. Ὁπότε, ὅταν γεννηθεῖ τὸ παιδὶ καὶ μεγαλώσει, παίρνει μέσα του καὶ τὰ βιώματα τῆς μητέρας του, δηλαδὴ ἄλλου ἀνθρώπου. Δημιουργεῖται μία κατάτασταση στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐξαιτίας τῶν γονέων του, ποὺ τὴν παίρνει μαζί του σ’ ὅλη του τὴ ζωή, ἀφήνει ἴχνη μέσα του καὶ πολλὰ πράγματα ποὺ συμβαίνουν στὴ ζωή του εἶναι ἀπόρροια τῆς καταστάσεως αὐτῆς. Τὰ φερσίματά του ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὴν κατάσταση τῶν γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, ἀλλὰ δὲν διορθώνεται. Ἐδῶ βρίσκεται μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν Πνευματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου.
Ὑπάρχει ὅμως ἕνα μυστικό. Ὑπάρχει κάποιος τρόπος ν’ ἀπαλλαγεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπ’ αὐτὸ τὸ κακό. Ὁ τρόπος αὐτὸς εἶναι ἡ γενικὴ Έξομολόγηση, ἡ ὁποία γίνεται μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ, δηλαδή,
νὰ σοῦ πεῖ ὁ Πνευματικός. Πῶς θὰ ἤθελα νὰ ἤμασταν σ’ ἕνα ἥσυχο μέρος, νὰ μὴν εἶχα ἀσχολίες καὶ νὰ μοῦ ἔλεγες τὴ ζωή σου ἀπ’ τὴν ἀρχή, ἀπὸ τότε ποὺ αἰσθάνθηκες τὸν ἑαυτό σου, ὅλα τὰ γεγονότα ποὺ θυμᾶσαι καὶ.. ποιὰ ἦταν ἡ ἀντιμετώπισή τους ἀπὸ σένα, ὄχι μόνο τὰ δυσάρεστα ἀλλὰ καὶ τὰ εὐχάριστα, ὄχι μόνο τὶς ἁμαρτίες ἀλλὰ καὶ τὰ καλά. Καὶ τὶς ἐπιτυχίες καὶ τὶς ἀποτυχίες. Ὅλα. Ὅλα ὅσα ἀπαρτίζουν τὴ ζωή σου.
Πολλὲς φορὲς ἔχω μεταχειριστεῖ αὐτὴ τὴν γενικὴ Έξομολόγηση καὶ εἶδα Θαύματα πάνω σ’ αὐτό. Τὴν ὥρα ποὺ τὰ λὲς στὸν Έξομολόγο, ἔρχεται ἡ Θεία Χάρις καὶ σὲ ἀπαλλάσσει ἀπ’ ὅλα τὰ ἄσχημα βιώματα καὶ τὶς πληγὲς καὶ τὰ ψυχικὰ τραύματα καὶ τὶς ἐνοχὲς διότι, τὴν ὥρα ποὺ τὰ λές, ὁ Έξομολόγος εὔχεται θερμὰ στὸν Κύριο γιὰ τὴν ἀπαλλαγή σου. “Στὴν Έξομολόγηση νὰ μὴ λέμε μόνο τὰ ἁμαρτήματά μας ἀλλὰ καὶ τοὺς διάφορους λογισμούς, π.χ. φόβου, λύπης, χαρᾶς, στενοχώριας, ποὺ περνᾶμε ἀπὸ διάφορα γεγονότα ἢ συμβάντα, ὅπως σεισμούς, θανάτους, γάμους, ὀλιγοπιστίες κ.λπ.”..
Ἀποσπάσματα ἀπὸ τά βιβλία:
“Τὸ Χάρισμα τῆς διάκρισης στὴν Ὀρθόδοξη Πνευματικὴ καθοδήγηση”, “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου”.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς καὶ Ὁμολογητὴς τοῦ Χριστοῦ Βαλεριάνος Νοβίτσκι (1897- 1930)
Ἑορτάζει στὶς 23 Φεβρουαρίου.
«Γιὰ νὰ μὴ μὲ ἐκτελέσουν, μοῦ ζήτησαν ν’ ἀπαρνηθῶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ίεροσύνη. Δὲν δέχτηκα. Θὰ τὰ βγάλεις πέρα μόνη σου μὲ τὰ παιδιά; Ἡ Πρεσβυτέρα τοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα ἄλλο σύντομο σημείωμα: Μὴν ἀπαρνηθεὶς οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε την Ίεροσύνη. Ἐμένα θὰ μὲ βοηθήσει ὁ Κύριος.»
Ὁ Ἱερομάρτυς Βαλεριανὸς γεννήθηκε τὸ 1897 στὸ χωριὸ Τελιάντοβιτς τῆς ἐπαρχίας Μίνσκ. Ἦταν γιὸς τοῦ Ίερέα τοῦ χωριοῦ Π. Βασιλείου Νοβίτσκι.
Τὸ 1918 ἡ ἄθεη σοβιετικὴ ἐξουσία ἔκλεισε τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Σεμινάριο τοῦ Μίνσκ, ὅπου φοιτοῦσε ὁ Βαλεριανός, κι ἔτσι ὁ νεαρὸς Ίεροσπουδαστὴς δὲν πρόλαβε νὰ ὁλοκληρώσει τὶς σπουδές του.
Τὸ 1921 μπῆκε στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Λευκορωσίας, ἀλλὰ τὴν ἐγκατέλειψε δύο χρόνια ἀργότερα ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του. Ἀποφάσισε τότε νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γίνει Ίερέας. Πράγματι ἀφοῦ νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε καὶ διορίστηκε Έφημέριος τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τελιάντοβιτς, στὴ θέση τοῦ πατέρα του.
Οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ βρῆκαν στὸ πρόσωπο τοῦ Π. Βαλεριανοῦ ἕναν ποιμένα μὲ μεγάλη καλοσύνη, ἐνάρετη ζωὴ καὶ ἔνθεο ζῆλο. Ἦταν σαγηνευτικὸς Ίεροκήρυκας καὶ μὲ τὴ διδαχή του κατόρθωσε νὰ ἐπαναφέρει στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πολλοὺς πλανεμένους ἀνθρώπους.
Μὲ τὴ δημιουργία τῶν κολχὸζ καὶ τὴ σταδιακὴ δήμευση τῶν περιουσιῶν τῶν χωρικῶν, ἐντάθηκε καὶ ἡ ἀθεϊστικὴ προπαγάνδα. Στὸ γειτονικὸ χωριὸ Λότβιν ἱδρύθηκε ἀντιθρησκευτικὴ ὀργάνωση. Ὁ Π. Βαλεριανὸς δήλωσε ὅτι δὲν θὰ κήδευε τοὺς χωρικοὺς ποὺ θὰ συμμετεῖχαν στὶς δραστηριότητες αὐτῆς τῆς ὀργανώσεως.
Στοὺς συγγενεῖς του, ποὺ ζοῦσαν στὴ Δυτικὴ Λευκορωσία - ἡ περιοχὴ αὐτὴ ἀνῆκε τότε στὴν Πολωνία-, ἔγραφε: ..Κάθε μέρα ἡ κατάσταση ἐπιδεινώνεται. Στὸ χωριό μας θέλουν νὰ δημιουργήσουν κολχόζ, καὶ ἐπειδὴ οἱ κάτοικοι ἀντιδροῦν, τοὺς λένε νὰ σηκωθοῦν καὶ νὰ φύγουν. Σὲ κάθε περίπτωση τὸ κολχὸζ θὰ γίνει.. Δὲν πρόκειται νὰ ἐγκαταλείψω την Ίεροσύνη, μολονότι ἀνησυχῶ γιὰ τὰ παιδιά, ποὺ θὰ πεινάσουν. Στὰ κολχόζ, ποὺ ὀργανώνονται σὲ κάθε χωριό, κυριαρχεῖ ἡ ἀντιθρησκευτικὴ προπαγάνδα. Ὁ ἀριθμὸς τῶν Ένοριῶν συνεχῶς μειώνεται, ἐνῷ οἱ φόροι, ποὺ μᾶς ἐπιβάλλονται, συνεχῶς αὐξάνονται. Οἱ ἀρχὲς ἐπιχείρησαν νὰ δημεύσουν τὸν Ναό μας καὶ νὰ τὸν μεταβάλουν σὲ ἀποθήκη σιτηρῶν, ἀλλὰ ἡ σθεναρὴ ἀντίδραση τῶν Ένοριτῶν ἀποσόβησε τὸ κακό. Ἔχετε, ἄραγε, ἀγαπητοί μου, ἔστω καὶ ἀμυδρὴ ἐντύπωση τοῦ τί συμβαίνει ἐδῶ; Τὸ αὔριο θὰ εἶναι φοβερό, ἀλλὰ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἐλπίζω ὅτι θ’ ἀντιμετωπίσω τὴ φτώχεια καὶ τὴν πεῖνα, δίχως νὰ ἀρνηθῶ την Ίεροσύνη..
Στὸ Μὶνσκ κατέλαβαν τὸν Καθεδρικὸ Ναὸ καὶ τὸ γυναικεῖο Μοναστήρι. Ἂν πάρουν τὴν Έκκλησία μας γιὰ νὰ τὴν κάνουν λέσχη, θὰ πρέπει νὰ ἐξαφανίσω τὸν τάφο τοῦ πατέρα μου, ἰσοπεδώνοντας τον, καὶ νὰ πάρω τὸν Σταυρό, γιὰ νὰ μὴ βεβηλωθεῖ κι αὐτός.. Ὁ Π. Βαλεριανὸς συνελήφθη στὶς 14 Ἰανουαρίου τοῦ 1930 καὶ κλείστηκε στὴ φυλακὴ τῆς πόλης Σλούτσκ, μὲ τὴν κατηγορία ὅτι προπαγάνδιζε ἐναντίον τῶν κολχόζ. Ἡ Πρεσβυτέρα του Δομινίκα πῆγε στὴ φυλακή, ἀλλὰ δὲν τὴν ἄφησαν νὰ τὸν δεῖ. Ὁ Π. Βαλεριανὸς κατάφερε νὰ τῆς στείλει μόνο ἕνα λιγόλογο σημείωμα:
«Γιὰ νὰ μὴ μὲ ἐκτελέσουν, μοῦ ζήτησαν ν’ ἀπαρνηθῶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ίεροσύνη. Δὲν δέχτηκα. Θὰ τὰ βγάλεις πέρα μόνη σου μὲ τὰ παιδιά;» Ἡ Πρεσβυτέρα τοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα ἄλλο σύντομο σημείωμα: «Μὴν ἀπαρνηθεὶς οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε την Ίεροσύνη. Ἐμένα θὰ μὲ βοηθήσει ὁ Κύριος.».
Στὶς 23 Φεβρουάριου τοῦ 1930 ὁ Π. Βαλεριανός, ἡλικίας τριάντα τριῶν ἐτῶν, καταδικάστηκε σὲ θάνατο μὲ τουφεκισμό. Ἕνας ἀπὸ τοὺς δημίους του διηγήθηκε ἀργότερα πώς, ὅταν τὸν ὁδήγησαν σ’ ἕνα δάσος γιὰ νὰ τὸν ἐκτελέσουν μαζὶ μὲ ἄλλους δύο Ίερεῖς, τοῦ πρότειναν ἀκόμα μιὰ φορὰ ν’ ἀρνηθεῖ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ίεροσύνη, προκειμένου ν’ ἀποφύγει τὸν θάνατο, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν λύγισε. Τὴν ἴδια στάση τήρησαν καὶ οἱ ἄλλοι Ίερεῖς. Ὕστερα ἀπ’ αὐτό, τοὺς πρόσταζαν νὰ σκάψουν τὸν τάφο τους μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια καί, ἀφοῦ τοὺς ἐκτέλεσαν, τοὺς ἔθαψαν ἐκεῖ.
Βιβλιογραφία: Ἅγιοι κατάδικοι Ρῶσοι Ἱερομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου.
Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
