Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

H μυθολογία τοῦ ἐξωτερικοῦ διαστήματος, Zωή σ’ άλλον πλανήτη,

13/6/26

Oἱ ἐκδηλώσεις τῶν σημερινῶν ἰπτάμενων δίσκων μοιάζουν ἀρκετά μέ τήν «τεχνολογία» τῶν δαιμόνων. 

Πράγματι τίποτα ἄλλο δέν μπορεῖ νά τά ἐξηγήσει τόσο καλά.

 Οἱ πολυσχιδεῖς δαιμονικές ἐξαπατήσεις, ὅπως περιγράφονται στήν ὀρθόδοξη λογοτεχνία ἔχουν προσαρμοσθεῖ στή μυθολογία τοῦ ἐξωτερικοῦ διαστήματος. Τίποτα περισσότερο ἀπό αὐτό. Ὁ σκοπός τοῦ «ἀγνώστου – μή ταυτοποιημένου» ἀντικειμένου σέ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι σαφής:   Νά γοητεύονται οἱ θεατές μέ μία αἴσθηση μαρτυρίου καί νά παραγάγουν «ἀπόδειξη» γιά τά «ὑψηλότερα νοήμονα ὄντα» («ἄγγελοι» ἐάν τό θῦμα πιστεύει σέ αὐτούς, ἤ «διαστημικοί ἐπισκέπτες» γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο) καί μέ αὐτόν τόν τρόπο νά κερδίσουν τήν ἐμπιστοσύνη τους γιά τό μήνυμα πού ἐπιθυμοῦν νά ἐπικοινωνήσουν.(Π. Σεραφείμ Ρόουζ), 

Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Θρησκεία τοῦ μέλλοντος, σελ. 105-106).

Τό μήνυμα τῶν UFO εἶναι: Προετοιμαστεῖτε γιά τόν ἀντίχριστο.

Ὁ «λυτρωτής» τοῦ κόσμου τῆς ἀποστασίας ἔρχεται,

 γιά νά τόν κυβερνήσει. Ἵσως ἔρθει μέσῳ ἀέρα, προκειμένου νά ὁλοκληρώσει τήν προσωποποίηση τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 24:30, Πράξ. 1:11).

Ἵσως μόνον οἱ «ἐπισκέπτες ἀπό τό ἐξωτερικό διάστημα» προσγειωθοῦν δημόσια προκειμένου νά προσφέρουν «κοσμική» λατρεία στόν κύριό τους.

 Ἵσως ἡ «πυρά ἀπό τόν οὐρανό» (Ἀποκ. 13:13) θά εἶναι μόνο ἕνα μέρος τῶν μεγάλων δαιμονικῶν θεαμάτων τῶν τελευταίων χρόνων. 

Ὁπωδήποτε, τό μήνυμα γιά τή  σύγχρονη ἀνθρωπότητα εἶναι : Ἀναμείνατε τήν ἀπελευθέρωση, ὄχι μέσα ἀπό τή Χριστιανική Ἀποκάλυψη καί τήν Πίστη σέ ἕναν ἀόρατο Θεό, ἀλλά ἀπό ὀχήματα στόν Οὐρανό. (Π. Σεραφείμ Ρόουζ, Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Θρησκεία τοῦ Μέλλοντος, σελ. 110-111).

..«Τά θαύματα τοῦ ἀντίχριστου θά φανερωθοῦν κυρίως στήν ἐναέρια σφαῖρα ὅπου ὁ Σατανᾶς ἔχει κυρίως τήν κυριαρχία του. (Ἁγ. Ἰγνάτιος Μπραντσανίνωφ, Θαύματα καί σημεῖα).

Στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του Διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια από τους Εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι Δαίμονες”!

“Στους εσχάτους χρόνους να μην κοιτάτε τον ουρανό. Μπορεί να πλανηθείτε από τα ψευδοσημεία που θα παρουσιάζονται εκεί. Θα εξαπατηθείτε και θα απολεσθείτε”!

“Πόσοι ουρανοί υπάρχουν; Εννέα! Εμείς βλέπουμε το κομμάτι του σύμπαντος που είναι ορατό. Είναι το μέρος όπου έπεσαν τα πονηρά πνεύματα και τα οποία δεν μπορούν ν’ ανέβουν πιο πάνω από τ’ αστέρια. Κάθε σκέψη για Εξωγήινους από Χριστιανούς Ορθοδόξους είναι απαράδεκτη. Οι Εξωγήινοι είναι Δαίμονες, οι οποίοι υπήρξαν Άγγελοι που έπεσαν στην αμαρτία. Κανένας άλλος πολιτισμός δεν υπάρχει. Μόνον αυτόν τον κόσμο έφτιαξε ο Θεός για τους ανθρώπους”!

Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν Σαλός+  Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Μια μέρα στον κύριο Π. Π. πήγαν κάποια μικρά παιδιά, Κατηχητόπουλα και τον ρώτησαν,

 αν είναι αλήθεια ότι υπάρχουν εξωγήινοι.

Εκείνες τις μέρες τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έλεγαν ότι κάπου είχε εμφανιστεί ένα UFO και ότι κάποιοι είχαν δει έναν εξωγήινο άνθρωπο.

Τα παιδιά, λοιπόν, προβληματισμένα απ’ όσα είχαν ακούσει, ρωτούσαν αν όλα αυτά είναι αληθινά κι αν υπάρχει σ’ άλλον πλανήτη ζωή.

Ο κύριος Π. δεν ήξερε τι να τους πει.

Έτυχε, λοιπόν, εκείνες τις μέρες να πάει στον Ωρωπό, για να δει τον γέροντα Πορφύριο [νυν Άγιο Πορφύριο] σχετικά με ένα σοβαρό θέμα υγείας, που απασχολούσε κάποιο συγγενή του.

Αφού συζήτησε το θέμα της ασθένειας του συγγενή του κι ενώ έπαιρνε την Ευχή του Πατρός Πορφυρίου, για να αναχωρήσει, εκείνος τότε του είπε:

– Π., τι λένε για ‘κεινα τα πράγματα, που πετάνε;

Κι έκανε μια χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι του, όπως κάνουμε, όταν θέλουμε να δείξουμε ότι κάτι πετάει.

Ο κύριος Π. δεν κατάλαβε κι ο Γέροντας του επανέλαβε:

– Για ‘κεινα τα πράγματα, που λένε ότι εμφανίζονται από άλλον πλανήτη, λέω, που διαδίδουν. Τι λες εσύ;

Τότε ο κύριος Π. θαύμασε που ο Γέροντας με την άφθονη Χάρη, που είχε, δεν τον άφησε να φύγει χωρίς να τον πληροφορήσει και γι’ αυτό, το όποιο τον είχε απασχολήσει μεν πριν λίγες μέρες, δεν το είχε όμως θεωρήσει πως ήταν ανάγκη να ρωτήσει τον Γέροντα.

Κι εκείνος τον εξήγησε:

-Αυτά όλα, να ξέρεις, είναι πράγματα φανταστικά, δαιμονικά. Ζωή σ’ άλλον πλανήτη δεν υπάρχει!


Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, «Σκεύος εκλογής», Άγιον Όρος.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Tι ξεχάσαμε στον σύγχρονο κόσμο. Είπε ο Βουσμάνος,

12/6/26

 

Οι Βουσμάνοι της Καλαχάρι μιλούν για δύο είδη πείνας.

 Η Μικρή Πείνα είναι η πείνα για φαγητό. Η ανάγκη για κάτι στην κοιλιά σου μια φωτιά στο σώμα σου που πρέπει να τραφεί για να μείνει ζωντανός. 

Η Μεγάλη Πείνα. Η πείνα για νόημα. Η πείνα που ζει πιο βαθιά από το στομάχι  στο στήθος, στα κόκαλα, στη σιωπή πίσω από τα μάτια σου. Είναι ο πόνος να ανήκεις. Να έχεις σημασία. Να μάθεις γιατί είσαι εδώ. Laurens van der Post, ο άνθρωπος που απεικονίζεται εδώ,  πέρασε χρόνια ανάμεσα στους Βουσμάνους, ακούγοντας, μαθαίνοντας, προσπαθώντας να καταλάβει, τι έχουμε ξεχάσει στον σύγχρονο κόσμο. Είπε ο Βουσμάνος, 

ότι το πιο επικίνδυνο πράγμα στη ζωή δεν είναι η θλίψηΕίναι το κενό, η αργή, πικρή διάβρωση, που έρχεται από μια ζωή χωρίς νόημα. Κυνηγάμε το χρήμα, τις ανέσεις, την οικονομική ασφάλεια. Κυνηγάμε την ευτυχία σαν αυτό να είναι το ζητούμενο. Αλλά η ευτυχία είναι φευγαλέα. Το νόημα διαρκεί. Γιατί όταν κάνεις κάτι που μετράει, κάτι που πραγματικά έχει σημασία για την ψυχή σου, δεν έχει σημασία αν νιώθεις καλά την κάθε στιγμή.  Αισθάνεσαι καλά. Αισθάνεσαι συνδεδεμένος. Αισθάνεσαι σαν να ανήκεις σε κάτι μεγαλύτερο από εσένα. Και σε αυτό το "ανήκειν", ακόμα και οι κακουχίες γίνονται ιερές.

Η φωτογραφία δεν είναι απλά μια συνάντηση μεταξύ δύο ανδρών. Είναι μια ήσυχη στιγμή ανάμεσα σε δύο τρόπους ύπαρξης. 

Θυμάται κανείς ότι δεν είμαστε μόνο σώματα που ψάχνουν τροφή, αλλά πνεύματα που πρέπει να εκπληρωθούν.  Και ίσως αυτή είναι η πραγματική πείνα που προσπαθούμε να ταΐσουμε από την αρχή..


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Εξομολόγηση καθαρά,

4/6/26

Κάποτε, μία γυναίκα ζούσε με Νηστείες και Προσευχές. Φαινόταν εξωτερικά ευλαβής, είχε όμως πολλή υπερηφάνεια και πίστευε πώς ήταν Αγία.   Είχε επίσης τόση μνησικακία, πού, αν μάλωνε με κάποια άλλη, όχι μόνο δεν τη συγχωρούσε, μα ούτε ήθελε νά την ξαναδεί στα μάτια της.   Κάποτε αρρώστησε και κάλεσε τον Πνευματικό, άλλά δεν Εξομολογήθηκε καθαρά. Αυτό το συνηθίζουν μερικοί επιπόλαιοι Χριστιανοί, πού κρύβουν τις μεγάλες αμαρτίες και φανερώνουν τις μικρές.  Τέλος, όταν ο Ιερέας έφερε τα ‘Άγια για να την Κοινωνήσει, εκείνη γύρισε στον τοίχο το πρόσωπο και δεν μπορούσε ούτε να αντικρίσει το Θείο Μαργαρίτη.  Την ίδια στιγμή, με Θεία παραχώρηση, Ομολόγησε με δυνατή φωνή:

Όπως εγώ από υπερηφάνεια δεν συγχωρούσα όσους μου έφταιγαν, αλλά τούς αποστρεφόμουν, έτσι τώρα αποστρέφει και ο Κύριος το πρόσωπό Του από μένα και δεν θέλει νά μπει στην ανάξια ψυχή μου! Δεν θα τον δω στην Ουράνια Βασιλεία, αλλά θα καίγομαι στην αιώνια κόλαση!  Και μ’ αυτά τα λόγια ξεψύχησε..

Βιβλίο: "Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία",

Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Ο Άγιος είναι ζωντανός και η Θρησκεία μας ζωντανή!

2/6/26

 


Μαρτυρία Ιερομονάχου Ιακώβου: 

Μία φορά που κατέβαινε στην Αθήνα για να πάη στον γιατρό, ήμουν μαζί του· μόλις φτάσαμε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο, μου λέει:

– Βάλε και το Ρασάκι σου, Ιλαρίωνά [τον προηγούμενο όνομά του Ιερομονάχου Ιακώβου], γιατί πάμε προς τον θείο Ιωάννη.  Είδες στον στρατό, όταν παρουσιάζεται στον Λοχαγό ο λοχίας, φορά άπασαν την στολήν έτσι είναι και με τον Άγιο. Να έχωμε σεβασμό, αγάπη και ΕυλάβειαΩς Ηγούμενος που ήταν, έπρεπε να ρίξη αυτός τα λεφτά για να πάρωμε κερί· όμως βγάζει και μου δίνει και εμένα χρήματα ν’ ανάψω κερί.

Λέω:

– Γέροντα, εσείς που είστε Ηγούμενος.

– Εγώ θ’ ανάψω· άναψε και συ Ιλαρίωνά μου στον Άγιο για τους γονείς σου και όποιον άλλον θέλεις.

Βλέπομε την λεπτότητα και την διάκριση του Γέροντα, που δεν ήθελε να ξεχωρίζη από κανέναν.

Μόλις φτάσαμε προς την Λάρνακα, ο Γέροντας μού λέει:

– Πάτερ, ζαλίστηκα, έχω κάποια αναγούλα· μάλλον με πείραξε το ταξί. Πες στον κυρ-Κώστα να περιμένωμε μισή ώρα για να συνέλθω και μετά φεύγομε.

Να ’ναι ευλογημένο.

Μετά από μισή ώρα φύγαμε· ο Γέροντας ήταν χαρούμενος και γεμάτος δέος και συγκίνηση.

Αφού πέρασε ένας μήνας, 

επειδή πολλές φορές πήγαινα το απόγευμα τον καφέ του Γέροντα στο Κελλάκι του, μου λέει:

– Ιλαρίωνά μου, θέλω να σου πω κάτι, αλλά δεν θα το πης πουθενά, μόνο μετά τον θάνατό μου.  Κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη και να σου φιλήσω το χέρι για ένα ψέμα που σου είπα.  Είναι, Πάτερ μου, Πνευματικό το θέμα· θέλει πολλή Προσευχή και Διάκριση.  Να ξέρης ότι ο θείος Ιωάννης ο Ρώσσος είναι ζωντανός και ό,τι του ζητήσουνε με Πίστη και αγάπη -και το κυριώτερο με Ταπείνωση-, το δίνει. 

Τότε που πηγαίναμε στην Αθήνα, μόλις έφτασα μπρος στην Λάρνακα, βλέπω, Πάτερ μου, να ανοίγη η Λάρνακα και ο Άγιος Ιωάννης να βγαίνη. Κάνω υπόκλιση του Αγίου και μου λέει: «Πάτερ Ιάκωβε, επιστρέφω σε λίγο, γιατί πρέπει να πάω σε κάποιον ασθενή..».Εγώ γεμάτος εσωτερική χαρά και Πνευματική κατάσταση, πλήρης Χάριτος Αγίου Πνεύματος και του Άγιου, έκανα τον Σταυρό μου, κάθησα δίπλα σ’ ένα σκαμνάκι, για να συνέλθω δήθεν από την ζαλάδα και τον ίλιγγο, όπως σου είχα πη, και Προσευχόμουν. Περνούσαν άνθρωποι, Προσκυνούσαν τον Άγιο, ενώ ο Άγιος έλειπε από την Λάρνακα, αλλά για να το δης έπρεπε νάχης Πνευματικά μάτια.

Μετά μισή ώρα έρχεται ο Άγιος, ανοίγει η Λάρνακα, μπαίνει ο Άγιος μέσα, βάζω Μετάνοια να Προσκυνήσω και ακούω να μου λέη ο Άγιος: «Πες, Πάτερ Ιάκωβε, τι έχεις να μου πης».

Εγώ είπα τι είχα να πω στον Άγιο και μετά έφυγα για την Αθήνα μαζί σου με το ταξί.

Να ξέρης, ο Άγιος είναι ζωντανός και η Θρησκεία μας ζωντανή!

Και άλλες πολλές φορές ο Γέροντας εξιστορούσε για τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και για να μην τον καταλάβουν, έλεγε ότι κάποιος Ιερομόναχος είδε τον Άγιο και του είπε αυτό ή εκείνο, ενώ ήταν ο ίδιος.


Απόσπασμα από το βιβλίο, «Ο Γέρων Ιάκωβος, (Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες)», των εκδόσεων Ενωμένη Ρωμηοσύνη.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Να είστε ξεφτέρια,

1/6/26

 

Για έναν λόγο παραπάνω σήμερα που βλέπεις σε τι κατάσταση ζούμε, είναι ανάγκη οι Πνευματικοί άνθρωποι να συνεννοούνται.

Θα έρθουν δύσκολα χρόνια. Πρέπει να παίρνη στροφές το μυαλό. Αν δεν παίρνη στροφές το μυαλό του ανθρώπου και δεν υπάρχη και Θείος Φωτισμός, τότε σε κάθε περίπτωση πρέπει να παίρνη εντολή πώς να κινηθή.

Μην περιμένετε να σας τα πούν όλα. Μερικά πράγματα, χωρίς να σας τα πουν, μόνες σας πρέπει να τα καταλαβαίνετε.

Θυμάμαι, μια φορά στην Κόνιτσα, πριν πάω Στρατιώτης, είχαμε μάθει ότι έρχονταν οι αντάρτες. Ήμασταν τέσσερις οι τρεις ήταν Μουσουλμάνοι – και κρυφτήκαμε σε ένα Τούρκικο σπίτι που ήταν στην άκρη της πόλης. Ένα Τουρκάκι πέντε χρονών κατάλαβε και μας λέει: «Πάτε μαγειρειό, βγω έτσω ̓γω». Μπήκαμε λοιπόν στο μαγειρειό, βγήκαμε πίσω από το σπίτι και έτσι προλάβαμε να κρυφτούμε σε κάτι αποθήκες πιο κάτω.  Αυτό βγήκε έξω και είπε στους αντάρτες ότι δεν είναι κανείς μέσα και έφυγαν. Παιδάκι πέντε χρονών, τόσο δα, να μην ξέρη να μιλήση, και είδατε πόσο συνετά φέρθηκε!                    Πα, πα, σπίρτο ήταν!      Βλέπεις, παρατηρούσε, αγαπούσε, ενώ ένας μεγάλος μπορεί από απερισκεψία να έκανε κακό.

Εμείς Βαπτισμένοι, Μυρωμένοι, 

με Κατηχήσεις, με μελέτες, να μη μένουμε σε υπανάπτυκτη, νηπιώδη κατάσταση.

Να είστε ξεφτέρια. Ξέρετε ποια είναι ξεφτέρια;

Τα Εξαπτέρυγα, Έχουν έξι φτερά και τα χτυπούν Ψάλλοντας το «Άγιος, Άγιος, Άγιος».

Να πετάτε, να έχετε Έξι Φτερά!


Από το βιβλίο του Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, «Πνευματική Αφύπνιση, Λόγοι β’», έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι Εικόνες,

30/5/26

Το καμπαναριό της Αγιά Σοφιάς, 


"Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι

με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό Καμπάνες",

 

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια, σημαίνει και η Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι, με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό Καμπάνες, κάθε Καμπάνα και Παπάς, κάθε Παπάς και Διάκος.  Ψάλλει ζερβά ο Βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης κι απ' την πολλή την Ψαλμουδιά, εσειόνταν οι κολώνες.

Να μπούνε στο Χερουβικό και να 'βγη ο Βασιλέας, φωνή τους ήρθε εξ' ουρανού κι απ' Αρχαγγέλου στόμα. Πάψετε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ' Άγια, Παπάδες πάρτε τα Ιερά και 'σεις Κεριά σβηστείτε, γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψη. Μον' στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να 'ρθουνε τρία καράβια

το 'να να πάρει το Σταυρό 

και   τ' άλλο το Βαγγέλιο,

το τρίτο το καλύτερο την ΄Αγια Τράπεζά μας, μη μας την πάρουν τα σκυλιά, μη μας την μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι Εικόνες

«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι».


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

ΣΤΡΑΒΗ ΠΙΣΤΗ, ΑΜΟΡΦΩΣΙΑ,

 

Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ..ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟΥ ΤΟΥ, Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ..ΕΞΕΤΑΖΕΤΕ ΤΙΣ ΓΡΑΦΕΣ_ΕΝΓΡΑΦΕΣ..


Π. Ανανίας Κουστένης: Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας.

Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας – εδώ κάνουμε αργία και απεργία για το τίποτε – και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας. Γιατί βαράνε όλες οι Καμπάνες από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και μέχρι τα Γιάννενα και μέχρι τη Ζάκυνθο και δεν ξέρω πού αλλού; Γιατί βαράνε πένθιμα;

Από τις αμαρτίες μας έπεσε η Βασιλεύουσα;

Τις αμαρτίες των Αρχόντων της; Και του λαού τηςΕίχε συμβεί η μέσα άλωση πρώτα. Της ψυχής η άλωση; Όταν εγκαθιδρύθηκε στις ψυχές των Βυζαντινών προγόνων μας;  

το κράτος της φιλαυτίας, από κει και πέρα ήταν εύκολο να πέσει η Βασιλεύουσα εξωτερικά;

Ναι αδελφοί μου. Κλείστηκαν μέσα στη Θεοφρούρητη Πόλη, όσοι είχαν απομείνει. Μερικές χιλιάδες. Οι υπερασπιστές της δεν έφταναν τις πέντε χιλιάδες. Δέκα χιλιάδες ήσαν καλογεροπαίδια στα Μοναστήρια, παρακαλώ! Τα λέει κι ο Άγιος Νεκτάριος. 

Πήγαν εκεί για να γλυτώσουν, να μην πολεμήσουν, να μην υπερασπιστούν την Πίστη και την Πατρίδα. Και στο τέλος κατεσφάγησαν από τους βάρβαρους, μέσα στα ίδια τους τα Μοναστήρια.Κι ο λαός είχε φύγει τελείως πιά, αφού και οι Άρχοντες; με τις ίντριγκες, τις φατρίες, τις αιρέσεις, τις διαιρέσεις, τα εγκλήματα και τα τόσα, είχε απελπιστεί τελείως. Όπως και σήμερα. Ποιόν να πιστέψεις; Ποιόν να ακούσεις; Πού ν’ ακουμπήσεις; Πού να σταθείς;

Και οι γυναίκες, και οι νέες περισσότερο, ησχολούντο, λέει ο ιστορικός, περί τον καλλωπισμόν κτλ. Καλό είν’ αυτό. Αλλά να ‘χουμε κι άλλον καλλωπισμό. Να πηγαίνουμε και βαθύτερα. «Ίσθι φιλόκαλος αλλά μή καλλωπιστής», που θα ‘λεγαν κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Κι όταν το ξημέρωμα της αποφράδος εκείνης ημέρας, της Τρίτης της ασβολερής, όπως τη λέει και το λαϊκό άσμα, έμπαιναν οι Τούρκοι, πολλές Βυζαντινές φτιαγμένες και στολισμένες πήγαιναν στο Ναό της Αγίας Θεοδοσίας, για το πανηγύρι. Ήσαν κι αυτοί για τα πανηγύρια, λίγο. Και τις πρόλαβαν οι Τούρκοι και τις εφρόντισαν. Ακόμη, είχαμε μαύρη αγορά στα τρόφιμα. Άλλοι πέθαιναν απ’ την πείνα και πολεμούσαν νηστικοί και διψασμένοι, κι άλλοι έκρυβαν τα τρόφιμα, για να ‘κονομίσουν περισσότερα. Μαύρη αγορά!

Είχε φύγει, λοιπόν, η Χάρη του Θεού. Στο «Χρονικό» του Ρώσου Νέστορος, του Μοναχού, αναφέρεται το εξής φοβερό, ότι λίγο πριν την Άλωση έγινε κρότος φοβερός στην Κωνσταντινούπολη, και θόρυβος μεγάλος, και μάλιστα στο Ναό της του Θεού Σοφίας. Κι είδαν να βγαίνει απ’ τον τρούλο της Εκκλησίας μιά λάμψη μεγάλη και ν’ ανεβαίνει στον ουρανό, εγκαταλείποντας την Εκκλησιά, τη Μεγάλη Εκκλησιά, στο σκοτάδι. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού! Για τις αμαρτίες του Κλήρου και του λαού και των Αρχόντων θα παρέδινε ο Θεός τη Βασιλεύουσα στους μωαμεθανούς. Γιατί «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να Τουρκέψει». Η μέσα Άλωση έφερε την έξω Άλωση, η οποία, όμως για τους περισσότερους των Ελλήνων, στάθηκε ευεργετική. Γιατί όπως λέει ο μεγάλος Μακρυγιάννης «στα χρόνια της Τουρκοκρατίας πολλοί Άγιασαν». 

Ο λαός πιά άφησε τα μίση, τις έχθρες, τις ματαιότητες, τις μικροψυχίες κι αγκάλιασε τον Εσταυρωμένο Χριστό. Και αισθάνθηκε τη θλιμμένη Παναγιά. Ταπεινώθηκε θεληματικά και επήρε τη Χάρη του Θεού. Αφού λέει η Θεία Γραφή «Ο Θεός ταπεινοίς δίδωσι χάριν». Και βγήκαν αναρίθμητοι Νεομάρτυρες και Άγιοι, που εστόλισαν την Εκκλησία του Χριστού. Αγίασαν με τα αίματά των το σκλαβωμένο και Μαρτυρικό τούτο τόπο. Κι εκείνα τα αίματα έγιναν θεμέλιο κι εστήριξαν το Γένος.

Γιατί οι πρώτοι αντιστασιακοί εναντίον των μωαμεθανών κατακτητών ήσαν οι Νεομάρτυρες.. ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΞΕΡΑΝ; ΜΑΣ ΔΙΩΞΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ ΜΑΣ; Δυστυχώς αυτό δεν τονίζεται επαρκώς και δεόντως. Οι Νεομάρτυρες! Που ΔΕΝ εσήκωσαν συμβατικά όπλα κατά του τυράννου, όπως οι κλεφταρματωλοί, αλλά εσήκωσαν τα όπλα τα Πνευματικά. Τα όπλα της ψυχής τους. Τα όπλα της καρδιάς τους. Τα όπλα της Πίστεως.  Της αγάπης. Της ελπίδος. 

Του μεγαλείου της Θρησκείας μας. Κι αυτούς φοβήθηκαν περισσότερο οι Μουσουλμάνοι. Και μάλιστα πιό πολύ απ’ όλους, φοβήθηκαν τον Άγιο των σκλάβων, τον μεγάλο διδάχο, τον Ισαπόστολο και Ιερομάρτυρα και Εθνομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό. Ο οποίος, εάν δεν υπήρχε, δεν ξέρω σήμερα αν η Ελλάς θα υπήρχε, θα ήτο Ορθόδοξος.


Πηγή: “Λόγοι για τη Άλωση της Πόλης”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Ακτή, τόμ. Α΄, σελ. 32-34.


Μιχάλης Αντωνιάδης

ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΜΑΡΙΑ ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ,

read more ►
0 σχόλια

Ὁ Θεὸς μᾶς δίνει πολλὲς εὐκαιρίες γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸν Παράδεισο,

26/5/26

 

Ὁ Θεὸς μᾶς δίνει πολλὲς εὐκαιρίες γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸν Παράδεισο, ἀλλὰ ἐμεῖς αὐτὲς τὶς εὐκαιρίες δὲν τὶς δεχόμαστε, τὶς διώχνουμε.

Έὰν ὅσα ὀφείλει ὁ ἄνθρωπος τὰ ξεπληρώσει σ΄αυτή τὴ ζωή, σώζεται. 

Γι΄αυτό νὰ δεχόμαστε ὅλες τὶς δοκιμασίες μὲ ὑπομονὴ καὶ Ταπείνωση, εὐχαριστώντας καὶ δοξάζοντας τὸ Θεό. 

Νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε πάντοτε κοντὰ στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴν ἀπομακρυνόμαστε απ΄Αυτόν, γιατὶ μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό,Σωτηρία δὲν ὑπάρχει.

Ἅγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Η Εντολή : «Μη φοβού»,

25/5/26

 

Εάν μετρήσουμε σε ολόκληρη την Αγία Γραφή ποια εντολή συναντάμε γραμμένη περισσότερες φορές από τις άλλες, η απάντηση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που ζούμε και σκεφτόμαστε.


Δεν είναι ούτε η εντολή «Μη κλέψεις» ούτε η «Μη φονεύσεις».


Η πιο συχνά επαναλαμβανόμενη εντολή είναι: «Μη φοβού». Μην φοβάσαι! Ξέρετε πόσες φορές είναι γραμμένη; 365 φορές, μία για κάθε ημέρα του χρόνου.


Ξεκίνα την ημέρα σου με προσευχή και ανάθεσε την ολόκληρη στα χέρια του Δημιουργού σου. Και όταν η μέρα τελειώσει, πες: «Άντεξα σήμερα; Αύριο έχει ο Θεός!».


Κάθε ημέρα, εσύ θα προσπαθείς να κάνεις το ανθρωπίνως δυνατό, χωρίς ανασφάλεια και άγχος. Και πάνω απ’ όλα, ακολούθησε αυτήν την εντολή: «Πίστευε και μη φοβού».


Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης@


Μάκης Πρόδρομος Παρθενίου


read more ►
0 σχόλια

19 Μαΐου — Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων,

24/5/26

 

19 Μαΐου — Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων,


ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ, https://youtu.be/ATAB-1PCOco?si=Q0V4k0bVzoWyARIs



Μιχάλης Αντωνιάδης  

read more ►
0 σχόλια

Παναγία Σουμελᾶ, τοῦ Πόντου ἡ ἐλπίδα,

 

19 Μαΐου. Ἡμέρα μνήμης τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Μὲ βαθιὰ συγκίνηση καὶ σεβασμὸ ἀνακαλοῦμε σήμερα στὴ μνήμη μας τὶς ἀμέτρητες ψυχὲς τῶν Ποντίων ἀδελφῶν μας, ποὺ μαρτύρησαν, ξεριζώθηκαν καὶ θυσιάστηκαν, κρατώντας ἄσβεστη τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα.

Μέσα στὶς θλίψεις, τὶς πορεῖες τοῦ ξεριζωμοῦ καὶ τὸν πόνο τῆς προσφυγιᾶς, ἡ Παναγία Σουμελά παρέμεινε τὸ Ιερὸ σύμβολο τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ· παρηγοριά, ἐλπίδα καὶ Πνευματικὸ καταφύγιο γιὰ κάθε πονεμένη ψυχή.

«Παναγία Σουμελᾶ, τοῦ Πόντου ἡ ἐλπίδα,

σκέπε καὶ φύλαττε τοῦ Γένους μας τὴν κληρονομίδα».

Αἰωνία τους ἡ μνήμη.


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Πήγα στο σπίτι που αφήσαμε στον Πόντο,

 

Πήγα στο σπίτι που αφήσαμε στον Πόντο για να βρω το μεταλλικό κουτί που είχε κρύψει η μάνα μου, όταν έφυγαν πρόσφυγες, άρον άρον το 1922,


Συνάδελφός μου στὸ γραφεῖο, μὲ Ποντιακὴ καταγωγὴ καὶ καρδιά, μοῦ διηγήθηκε ὅτι κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ ’90 παρακολουθοῦσε ἀργὰ τὸ βράδυ κρατικὸ κανάλι. Παρουσιαζόταν ἕνα ντοκιμαντὲρ γιὰ τὴ γενοκτονία τῶν Ποντίων καὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἀφορμὴ διάφοροι ἄνθρωποι κατέθεταν τὶς μαρτυρίες τους.

 Κάποια στιγμὴ μίλησε ἕνας γηραιὸς κύριος Ποντιακῆς καταγωγῆς μὲ κατάλευκα μαλλιά. Ἦταν Καθηγητὴς Πανεπιστημίου. Αὐτός, μὲ πολὺ συγκίνηση, εἶπε τὰ ἑξῆς: «Ἀρκετὰ χρόνια πρίν, ὅταν ἤμουν πενηντάρης, μιλοῦσα μὲ μιὰ θεία μου ποὺ ἦταν γιαγιὰ πιά. Μοῦ μιλοῦσε μὲ μεγάλο παράπονο γιὰ τὴν Πατρίδα μας, τὸν Πόντο, καὶ γιὰ τοὺς προγόνους μας. Πάνω στὴν κουβέντα τῆς εἶπα πὼς σύντομα θὰ ἔκανα ταξίδι – Προσκύνημα στὸν Πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου καὶ μὲ παρακάλεσε μὲ λυγμούς, ὅταν πάω, νὰ τῆς κάνω ἕνα χατίρι.

Μοῦ διηγήθηκε ἐπακριβῶς ποῦ βρισκόταν τὸ πατρικό της σὲ χωριὸ τοῦ Πόντου. Μοῦ ἐξήγησε μὲ λεπτομέρεια τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ χωριοῦ, τοὺς δρόμους, καὶ μοῦ προσδιόρισε μὲ ἀκρίβεια τὴ θέση τοῦ σπιτιοῦ. Μοῦ εἶπε, μόλις τὸ βρῶ, νὰ ζητήσω ἀπ’ τοὺς Τούρκους ποὺ θὰ ἔμεναν πιὰ ἐκεῖ νὰ βροῦν ἕνα κασελάκι, ποὺ εἶχε κρύψει σὲ συγκεκριμένο σημεῖο τοῦ παλιοῦ ἀρχοντικοῦ. Μοῦ περιέγραψε πλήρως τὸ κασελάκι καὶ τὸ τὶ περιεῖχε μέσα. Ἀσημικά, παλιὰ κοσμήματα, λίρες κλπ, ἕναν μικρὸ θησαυρὸ δηλαδή. Μοῦ εἶπε νὰ τὰ ἀφήσω στοὺς Τούρκους γιὰ ἀμοιβή, μὲ προϋπόθεση νὰ μοῦ δώσουν ἕναν κρεμαστὸ Σταυρὸ ποὺ εἶχε μέσα τὸ κασελάκι.

Αὐτὸς ὁ Σταυρὸς ἦταν ὁ Βαφτιστικὸς τοῦ μικροῦ παιδιοῦ της, ποὺ τὸ ἔχασε κατὰ τὴ Γενοκτονία. Αὐτὴ εἶχε γλιτώσει. Εἶχε γλιτώσει μόνο τὴ ζωή της, γιατὶ ἡ χαροκαμένη ψυχή της μόνο ὁ Θεὸς γνωρίζει πῶς πέρασε μέσα στὶς πικρὲς ἀναμνήσεις ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα. Ἔσβησε τὰ παρακαλετά της μέσα στὰ δάκρυα καὶ τῆς ὑποσχέθηκα νὰ κάνω ὅ,τι θὰ περνοῦσε ἀπ’ τὸ χέρι μου, ἀλλὰ μέσα μου δὲν εἶχα πολλὲς ἐλπίδες. Πράγματι, ἔκανα τὸ ταξίδι, ἔκανα ὅ,τι ἐπιθυμοῦσα γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ μετὰ κατευθύνθηκα γιὰ τὸ χωριὸ τῆς θείας μου. Ἡ περιγραφή του ἦταν τόσο λεπτομερής, ποὺ βρῆκα τὸ σπίτι πολὺ εὔκολα. Παλιὸ λιθόκτιστο δίπατο ἀρχοντικό. Χτύπησα τὴν πόρτα καὶ μοῦ ἄνοιξε ἕνας Τοῦρκος λίγο μικρότερος σὲ ἡλικία ἀπὸ ἐμένα.

Εὐτυχῶς ἤξερε ἄπταιστα Άγγλικά, γιατὶ ἐτύγχανε σεβαστὸ πρόσωπο τῆς Δημόσιας Διοίκησης τῆς περιοχῆς, μὲ μεγάλο ἀξίωμα (Νομάρχης;) καὶ μπορούσαμε νὰ συνεννοηθοῦμε πολὺ ἄνετα. Τοῦ διηγήθηκα μὲ λεπτομέρεια ὅ,τι μοῦ εἶχε πεῖ ἡ θεία μου. Γιὰ μιὰ στιγμὴ ταράχθηκε καὶ μετὰ μοῦ εἶπε αποφασιστικά: “Κοῖτα νὰ δεῖς, τώρα καλύτερα νὰ φύγεις, γιατὶ ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ὁμοεθνεῖς μου στὸ σπίτι καὶ δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω ἐλεύθερα. Ξαναέλα τὸ ἀπόγευμα τὴν τάδε ὥρα ποὺ θὰ εἶμαι μόνος νὰ τὰ ποῦμε καλύτερα”. Πράγματι, ἔκανα ὅπως μοῦ εἶπε καὶ, ὅταν ξαναπῆγα, μὲ ὑποδέχθηκε μέσα στὸ σπίτι πιά. Ἀφοῦ ἤπιαμε τὸν καφέ, χωρὶς νὰ μιλήσει, ἔφυγε ἀπ΄ τὸ δωμάτιο ὑποδοχῆς καὶ σὲ λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στὰ χέρια του τὸ κασελάκι τῆς θείας μου.

Κυριολεκτικὰ μοῦ ἔπεσε τὸ φλιτζάνι τοῦ καφὲ ἀπ’ τὰ χέρια. “Ὥστε τὸ βρήκατε ἤδη”, ψέλλισα σαστισμένος. “Ναί, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια, ἀπὸ τότε ποὺ εἶμαι σὲ αὐτὸ τὸ σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ὅτι σοῦ ἀνήκει”, πρόσθεσε. “Μὰ δὲν τὸ θέλω”, εἶπα διστακτικά. “Μόνο τὸ Σταυρουδάκι θέλω. Αὐτὸ μόνο ζήτησε ἡ θεία μου. Σᾶς παρακαλῶ κρατῆστε ὅλα τὰ ὑπόλοιπα”. “Κοῖτα νὰ δεῖς”, εἶπε θυμωμένα, “θὰ κάνεις αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω. Αὐτὰ δὲν εἶναι δικά μου. Τόσα χρόνια τὰ φύλαγα, μέχρι ποὺ ἦρθες ἐσύ. Στὴ θεία σου ἀνήκουν. Νὰ τῆς τὰ πᾶς”. “Μά, τὸ Σταυρουδάκι”, ψέλλισα φοβισμένα. Τότε μὲ μιὰ κίνηση ἄνοιξε τὸ πουκάμισό του καὶ φάνηκε κρεμασμένο στὸν λαιμό του τὸ Σταυρουδάκι. “Αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ στὸ δώσω. Δὲν μπορῶ, γιατὶ εἶναι δικό μου”.. Πραγματικὰ ζαλίστηκα. Δὲν καταλάβαινα τὶ ἐννοοῦσε. “Εἶναι δικό μου. Ἀκοῦς;” εἶπε δυνατά. “Εἶναι δικό μου, γιατὶ ἐγὼ εἶμαι τὸ παιδὶ ποὺ ἔχασε ἡ θεία σου πρὶν σαράντα χρόνια”. Ἔμεινα νὰ τὸν κοιτῶ μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα. Βούρκωσα. Ἦταν ὁ χαμένος μου ξάδερφος. Ἔπεσα στὴν ἀγκαλιά του καὶ τὸν ἔσφιξα. Ἔκλαιγα μὲ ἀναφιλητά. Τὸ ἴδιο καὶ αὐτός. Ὅταν συνήλθαμε, μοῦ εἶπε: “Δὲν ἤξερα ὅτι ἡ μητέρα μου ἔζησε. Ἔμεινα πίσω. Ἄλλοι Τοῦρκοι πήρανε τὸ σπίτι καὶ μὲ μεγαλώσανε σὰν παιδί τους. Τώρα εἶναι πεθαμένοι. Ἔχω τὴ δικιά μου οἰκογένεια ἐδῶ πιά”. Τοῦ ζήτησα νὰ μὲ ἀκολουθήσει στὴν Ἑλλάδα. Νὰ δεῖ τὴ μάνα του. Ἀρνήθηκε. “Δὲν μπορῶ νὰ γυρίσω πιά. Τὰ παιδιά μου ἔχουν μεγαλώσει. Εἶναι Άξιωματικοὶ στὸν Τουρκικὸ Στρατό. Καὶ σὲ ὑψηλὲς θέσεις. Δὲν ξέρουν ὅτι εἶναι Ἕλληνες. (σημ.: Ἀπ’ τὴ συνέχεια τῆς διήγησης θὰ φανεῖ ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο ψευδόταν, γιὰ νὰ προφυλάξει τὰ παιδιά του) Ἂν φύγω στὴν Ἑλλάδα, τὰ παιδιά μου μπορεῖ νὰ πάθουν κακὸ ἐδῶ. Δὲν πρέπει νὰ ἔχω καμία σχέση μὲ τὴν Ἑλλάδα”.

Ἐπέμενα καὶ τὸν παρακάλεσα νὰ ἔρθει τουλάχιστον ἕνα ταξίδι σὰν τουρίστας καὶ νὰ ἐπωφεληθεῖ γιὰ νὰ δεῖ τὴ μάνα του καὶ τοὺς ἄλλους συγγενεῖς του. “Δὲν γίνεται”, μοῦ ἀπάντησε. “Γιὰ νὰ καταλάβεις, ἐδῶ ἔχω μεγάλη Δημόσια θέση. Σὰν ἐμένα ὑπάρχουν πολλοὶ ἐδῶ. Ἐγὼ τοὺς προσέχω. Μὲ ἔχουν ἀνάγκη. Ἂν πάω στὴν Ἑλλάδα, θὰ δώσω στόχο ὅτι κάτι συμβαίνει καὶ θὰ κινδυνέψουν καὶ ἄλλοι. (σημ.: Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο φαίνεται ὅτι, ταυτόχρονα μὲ τὸ Άξίωμα ποὺ κατεῖχε σὰν Τοῦρκος, ἦταν καὶ τοπικὸς ἡγέτης τῶν Κρυπτοχριστιανῶν. Τὸ πιθανότερο ἦταν καὶ τὰ παιδιά του νὰ τὸ γνωρίζανε, ἀλλὰ προφυλαγόντουσαν ἐξαιρετικά). Νὰ δώσεις πολλὰ φιλιὰ στὴ μάνα μου. Νὰ μὴν λυγίσει. Νὰ κάνει ὑπομονή. Νὰ τῆς πεῖς ὅτι θὰ συναντηθοῦμε στὴν ἄνω Ἰερουσαλήμ. Ἀγκαλιαστήκαμε καὶ πάλι καὶ χωρίσαμε δακρυσμένοι.

Ἐπέστρεψα στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔτρεξα ἀμέσως μὲ τὸ κασελάκι στὴ θεία μου, γιὰ νὰ τῆς τὸ δείξω καὶ νὰ τῆς πῶ τὰ φοβερὰ νέα. Ἀλλὰ τὶ δυσάρεστη ἔκπληξη μὲ περίμενε. Οἱ συγγενεῖς μου μοῦ διηγηθήκανε πώς, λίγο μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου γιὰ τὴν Τουρκία, ἡ θεία μου ἄφησε τὴν τελευταία της πνοή. Ἴσως ὁ καλὸς Θεὸς τὴν πῆρε κοντά του γιὰ νὰ μὴν ἀκούσει ὅτι τόσα χρόνια ζοῦσε τὸ παιδάκι της καὶ αὐτὴ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ἔχει στὴν ἀγκαλιά της. Μὲ ἀρκετὰ δάκρυα εἶχε ματώσει τὴν καρδιά της τόσον καιρό. Δὲν θὰ ἄντεχε νὰ ἀκούσει κάτι τέτοιο.


Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Ἐκκλησιαστική Διακονία καί Μαρτυρία, τεῦχ. 377, 11.


Μιχάλης Αντωνιάδης  


read more ►
0 σχόλια

Η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ποντίων,

23/5/26

 

Στις 19 Μαϊου 1919, εκατόν έξι χρόνια πριν, ξεκινούσε η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η μέρα που ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβαζόταν στη Σαμψούντα και δρομολογούσε την ανελέητη σφαγή στο πλαίσιο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Τούρκων κατά των Δυτικών.

Υπολογίζεται ότι οι Νεότουρκοι, σε ένα σύνολο περίπου 750.000 ψυχών, εξολόθρευσαν περισσότερους από 350.000 Ελληνοποντίους. Πόλεις από την αρχαιότητα Ελληνικές, που είχαν αδιάκοπο πολιτισμό για περισσότερους από 27 αιώνες, ερήμωσαν. Και μαζί τους, Ιδρύματα, Σχολεία και Εκκλησιές έκλεισαν. Όσες δεν καταστράφηκαν. Συνολικά κατεστράφησαν, 815 Κοινότητες, 1.134 Εκκλησίες, 960 Σχολεία ενώ 353.000 κάτοικοι εσφάγησαν ή πέθαναν από τις κακουχίες και την πείνα. Οι Πόντιοι εξολοθρεύτηκαν: Ομαδικές 

εκτελέσεις, αποκεφαλισμοί, παλουκώματα. Για τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους, η «συνταγή» εξολόθρευσης είχε πορείες θανάτου στην ενδοχώρα..


ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Περίοδο του Πεντηκοσταρίου,

21/5/26

-Γέροντα, γιατί στην Περίοδο του Πεντηκοσταρίου παραλείπουμε το "Βασιλεύ Ουράνιε;

- Επειδή όλο αυτό το διάστημα είναι αφιερωμένο στο δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος, τον Αναστάντα Κύριο, αφήνουμε το "Βασιλεύ ουράνιε" για να το πούμε την Πεντηκοστή. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η ημέρα εκείνη είναι η ημέρα του Αγίου Πνεύματος, να συνειδητοποιήσουμε τις εργασίες τις οποίες κάνει το Άγιο Πνεύμα στον κόσμο για τη Σωτηρία των Πιστών. Τώρα έχουμε να ασχοληθούμε με την Ανάσταση του Χριστού. Η σειρά του Αγίου Πνεύματος θα έρθη την ημέρα της Πεντηκοστής. Να μας λείψη λίγο για να το αισθανθούμε.

Αρχ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!


Μιχάλης Αντωνιάδης

Πίνακας του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, 

Πεντηκοστή, 

Μεγάλη δεσποτική εορτή της Χριστιανοσύνης, σε ανάμνηση της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους...



Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/780   © SanSimera.gr

read more ►
0 σχόλια

Έκανε μια τυπική Εξομολόγηση,

18/5/26

 

Οι δαίμονες ονειδίζουν ανεξομολόγητο.


Ο μπαρμπα-Θεόδωρος ζούσε σ’ ένα χωριό του Ξηρομέρου. Ήταν περίπου 52 ετών και δεν είχε ποτέ Εξομολογηθή. Πήγαινε όμως στην Εκκλησία και είχε καλή προαίρεση. Κάποτε, όταν βρέθηκε στον Αστακό (κωμόπολη) για μία υπόθεσή του, πήγε στον Ι. Ναό του Αγίου Νικολάου βρήκε τον Εφημέριο Π. Ιερόθεο, που ήταν και Πνευματικός, και Εξομολογήθηκε. Έκανε μια τυπική Εξομολόγηση και τις βαρειές αμαρτίες δεν τις είπε. Εκείνος για να τον στηρίξη στην Μετάνοια τού συνέστησε να επισκεφθή την Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλληνία που πανηγυρίζει το καλοκαίρι στις 16 Αυγούστου.

Πράγματι, ο αείμνηστος μπαρμπα-Θεόδωρος, μετέβη με άλλους Προσκυνητές στο Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου στις 15 Αυγούστου. Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου μεταφέρουν την τιμία Λάρνακα του Αγίου Γερασίμου στον μεγάλο Ναό για την Τελετή της Πανηγύρεως. Κατά την μεταφορά η Λάρνακα του Αγίου περνά πάνω από αρρώστους, κυρίως δαιμονισμένους, και την συνοδεύει ο Αρχιερεύς της περιοχής περιστοιχούμενος από πλειάδα Ιερέων της νήσου Κεφαλλονιάς. 

Βρέθηκε λοιπόν και ο μπαρμπα-Θεόδωρος εκεί κοντά, σαν τον Ζακχαίο, παρακολουθώντας την τελετή της μεταφοράς της Τιμίας Λάρνακας του Αγίου. Τότε λοιπόν ξεπετάχτηκε ένας δαιμονισμένος και άρχισε να λέγη: «Θόδωρε, τι θέλεις εσύ εδώ; Ήλθε και ο Θόδωρος στον Καψάλη!» (Έτσι αποκαλεί τον Άγιο Γεράσιμο ο διάβολος.) Μετά απευθυνόμενος σ’ έναν άλλο δαιμονισμένο του λέγει: «Θωμά, ακούς; Ήλθε και ο Θόδωρος στον Καψάλη! Δος του χαβαδάκι!» Άρχισαν, λοιπόν, να του φωνάζουν υπενθυμίζοντας και αμαρτίες, τις οποίες δεν είχε Εξομολογηθή και οι οποίες ήταν θανάσιμες, ενώ αυτός ένιωθε καταντροπιασμένος.  Ακούοντας όλα αυτά ο μπαρμπα-Θεόδωρος, έντρομος έτρεξε μπροστά στην Τιμία Λάρνακα και απευθυνόμενος στον αείμνηστο Αρχιερέα Π. Ιερόθεο Βουή, του λέγει: «Τρελλαίνομαι, θέλω Πνευματικό να Εξομολογηθώ τώρα». Τότε ο αείμνηστος Αρχιερεύς σταμάτησε την Πομπή, δέχθηκε με στοργή τον μπαρμπα-Θεόδωρο και ανέθεσε σ’ ένα Πνευματικό να τον Εξομολογήση κατ’ ιδίαν μέσα στον μικρό Ι. Ναό, ενώ η πομπή συνέχισε την πορεία της. Μετά οι δαιμονισμένοι δεν μπορούσαν πλέον να του πουν τίποτε, γιατί είχαν σβηστή οι αμαρτίες του με την καλή Εξομολόγηση.

Αυτά τα διηγήθηκε αυτούσια ο αείμνηστος μπαρμπα-Θεόδωρος, ο οποίος από τότε άλλαξε ριζικά την ζωή του, ζώντας με συνεχή Μετάνοια και τηρώντας με φόβο Θεού τις εντολές του Χριστού. Έφθασε σε ηλικία 95 ετών και απεβίωσε εν ειρήνη και Μετανοία την 23η Απριλίου 2000.


Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Α’, Άγιον Όρος 2009, σελ. 349.


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

16ης προς 17ην Μαρτίου 1910, νίκη της Ρωσίας σε αθέους,

12/5/26

 

Είδα μια επανάστασι στην Ρωσία, μία φοβερή εξέγερσι..

Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα (1853 – 1928).

(Εορτάζει σήμερα).


«Ο Καθηγητής Σέργιος Νείλος στο Ημερολόγιό του «Στις όχθες του ποταμού του Θεού» και στην ημερομηνία 17 και 19 Μαρτίου 1910, γράφει πως επισκέφθηκε στο Νοσοκομείο της Όπτινα τον Π. Νεκτάριο

που είχε ασθενήσει, μα τώρα βρισκόταν στην ανάρρωσι. Ο Π. Νεκτάριος του είπε ότι τον είχε συνταράξει ένα φοβερό όνειρο, που το έβλεπε σχεδόν όλο το βράδυ και μάλιστα ήταν ασυνήθιστα ζωντανό. – Τι είδατε, τον ρώτησε ο Σέργιος Νείλος με ξεχωριστό ενδιαφέρον.

 – Είδα μια επανάστασι στην Ρωσία, μία φοβερή εξέγερσι. Θα χρειαζόταν πολύ ώρα, για να σας το διηγηθώ με όλες τις λεπτομέρειες. Είδα μια τεράστια πεδιάδα στην οποία γινόταν μια φοβερή μάχη ανάμεσα σε ορδές από άθεους αποστάτες και ένα μικρό στρατό Χριστιανών.   Όλοι οι αποστάτες ήσαν καλά οπλισμένοι και πολεμούσαν σύμφωνα με τους Κανόνες της στρατιωτικής επιστήμης, ενώ οι Χριστιανοί ήσαν άοπλοι. Η κατάληξη αυτής της άνισης μάχης μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί. 

Η στιγμή της τελικής νίκης των αποστατών πλησίαζε.   Ντυμένοι γιορτινά μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους πανηγύριζαν προκαταβολικά την νίκη του. Ξαφνικά όμως μια ασήμαντη στον αριθμό ομάδα Χριστιανών, ανάμεσα στους οποίους έβλεπα γυναίκες και παιδιά, έκαναν μια γενναία επίθεση στους εχθρούς του Θεού και αμέσως το πεδίο της μάχης γέμισε από πτώματα του άθεου στρατού.  Το αμέτρητο πλήθος είχεν εξοντωθεί και μάλιστα, προς μεγάλη μου έκπληξι, χωρίς την βοήθεια όπλων. Ρώτησα τότε ένα Χριστιανό στρατιώτη:

– Πως καταφέρατε να νικήσετε αυτήν την αμέτρητη στρατιά;

Ο Θεός βοήθησε, μου απάντησε.

– Ναι, αλλά με ποιά μέσα ρώτησα πάλι, αφού δεν είχατε κανέναν όπλο;

– Με οτιδήποτε βρέθηκε στα χέρια μας, μου ξαναείπε ο στρατιώτης.

Κι’ εδώ το όνειρο τελείωσε.

Και ο Σέργιος Νείλος σημειώνει:

 «Ο Χαρισματικός Ιερέας του Θεού,  Π.Νεκτάριος, Ιερομόναχος της Όπτινα, είδε αυτό το αποκαλυπτικό όνειρο την νύχτα της 16ης προς 17ην Μαρτίου 1910.  Συμβολίζει την νίκη της Ρωσίας κατά των αθέων αποστατών, ή μήπως είναι ένα προάγγελμα της τελικής νίκης του μικρού Ποιμνίου του Χριστού κατά των ανόμων αντιχρίστων που θα εμφανισθούν στους έσχατους καιρούς, τους οποίους ο Κύριος θα εξαφανίσει με το μεγαλείο του ερχομού του; Θα δούμε, αν ζήσουμε τόσο πολύ.

Όμως αυτό το όνειρο δεν ήταν τυχαίο, και είναι παρήγορο είτε με την μία, είτε με την άλλη εξήγησι».


Από το βιβλίον: «Όσιος Νεκτάριος, Ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα.

(Έκδοσις Ιεράς Μονής Συμεών του Νέου Θεολόγου Κάλαμος 2003, σελίδα 148-149).


Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►
0 σχόλια

Βιβλίο «Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα»,

10/5/26

Ο Μωαμεθανισμός είναι δημιούργημα των Εβραίων! Κατά τον 6ον αιώνα βλέπουν οι Εβραίοι τον Χριστιανισμό να ξαπλώνεται καί ν' αγκαλιάζει όλη τη γη. Θέλουν όμως, με κάθε τρόπο να αναχαιτίσουν την εξάπλωση αυτή. Τους ανησυχεί η ραγδαία πορεία της πίστεως και της Διδασκαλίας του Χριστού.

Συνέρχεται τότε το αόρατο Εβραϊκό Επιτελείο Σανχεντρίν (Συνέδριο) και δημιουργεί μια Χριστιανομάχο θρησκεία, τον Μωαμεθανισμό.

Ελάχιστοι, ίσως γνωρίζουν, ότι η θρησκεία του Ισλάμ δεν ήταν έργο του αγραμμάτου καί αγροίκου Μωάμεθ, αλλά των Εβραίων..

Ελάχιστοι έχουν μάθει, ότι ο Μωαμεθανισμός είναι εβραϊκό κατασκεύασμα, διότι όλες οι πηγές πληροφοριών από σκοπού καταστρέφονται από τους ενδιαφερομένους.

Ποίοι γνωρίζουν σήμερα, ότι ο ίδιος ο Μωάμεθ ήταν Εβραίος εκ μητρός;

Ποιός ξέρει, ότι τρεις τουλάχιστον από τις γυναίκες του ήσαν Εβραίες και ο ίδιος ήταν δαιμονισμένος;

Ποιός έμαθε ποτέ, ότι ολόκληρο το περιβάλλον του αποτελείτο από Εβραίους σατανιστές (μάγους, αστρολόγους και αποκρυφιστές) με επικεφαλής τον διαβόητο Εβραίο εξάδελφο της γυναικός του Ουάρακα; Κατάφεραν οι σατανικοί εωσφοριστές του «Σανχεντρίν» να φτιάξουν τον αγράμματο, αστοιχείωτο, επιληπτικό και δαιμονισμένο βεδουίνο Μωάμεθ, ψευδοπροφήτη. Τον ανέβασαν ψηλά για να διαδώσει με την βία του σπαθιού την ψεύτικη θρησκεία καί να πληγεί έτσι ο Χριστιανισμός. Ποιό είναι όμως το αποτέλεσμα αυτής της εχθρικής στάσεως των Εβραίων εναντίον του Χριστού;

Τί κέρδισαν από την δημιουργία του Ισλάμ οι εωσφοριστές του Σανχεντρίν;

Δημιούργησαν τον χειρότερο και τον πλέον θανάσιμο εχθρό του εβραϊσμού. Το πρώτο εβραϊκό αίμα έχυσε ο ίδιος ο Μωάμεθ. και το έργο του συνεχίζουν σήμερα οι οπαδοί της θρησκείας του. Δεν είναι πολύς καιρός, που 510 εκατομμύρια Αράβων έδωσαν βαρύ όρκο να εξαφανίσουν από το πρόσωπο της γης και τον τελευταίο Εβραίο! 600 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι, τους οποίους δημιούργησαν οι Εβραίοι για να κτυπήσουν τον Χριστιανισμό, είναι έτοιμοι να πλήξουν μέχρις αφανισμού τους Ισραηλίτες και όχι τους Χριστιανούς, όπως είχαν προσχεδιάσει εκείνοι.

Βλέπεις, λοιπόν, αναγνώστη, ότι ο Θεός επέστρεψε στο κεφάλι τους, τα βέλη που ακόντισαν εναντίον του Χριστιανισμού.


Από το βιβλίο «Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα» του Αρχιμ. Χαραλ. Βασιλοπούλου+


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Το Πρώτο Ευαγγέλιο Ήταν ο Σταυρός, Γένεση,

7/5/26

 

Το Πρώτο Ευαγγέλιο Ήταν ο Σταυρός

Οι περισσότεροι διαβάζουν το Γένεση 3:15 και το προσπερνούν. Αλλά αυτός ο στίχος είναι τα πάντα.

«Αυτός θα σου συντρίψει το κεφάλι και εσύ θα του συντρίψεις την πτέρνα.»

Εκεί είναι όλη η ιστορία σε μία γραμμή.

Ο Χριστός πηγαίνει στον Σταυρό, υποφέρει, αιμορραγεί και πεθαίνει. Από έξω φαίνεται σαν το κακό να νίκησε επιτέλους. Σαν το φίδι να χτύπησε ακριβώς εκεί που έπρεπε.  Αλλά δεν έγινε αυτό.

Ο Σταυρός δεν ήταν ήττα. Ήταν το όπλο.

Ο διάβολος χτύπησε την πτέρνα — τα πάθη, τα καρφιά, τον θάνατο. Αλλά κάνοντάς το αυτό, μπήκε κατευθείαν στην ίδια του την καταστροφή.  Ο Χριστός του συνέτριψε το κεφάλι.  Γι’ αυτό οι Πατέρες μιλούν τόσο τολμηρά.  Ο Ειρηναίος είπε ότι ο Κύριος κατέστρεψε εκείνον που είχε την εξουσία του θανάτου.  Ο Χρυσόστομος είπε ότι ο διάβολος νόμιζε πως νίκησε, αλλά νικήθηκε από τον Σταυρό.Ο Αθανάσιος είπε ότι ο Χριστός κατήργησε τον θάνατο με τον θάνατό Του.  Δεν μιλούσαν συμβολικά. Το εννοούσαν.  Αυτό που φαινόταν αδυναμία ήταν νίκη. Αυτό που φαινόταν τέλος ήταν το σημείο που γύρισαν όλα.  Γι’ αυτό στην Ορθοδοξία δεν βλέπουμε τον Σταυρό σαν τραγωδία. Δεν τον αντιμετωπίζουμε σαν κάτι άτυχο που απλώς έπρεπε να συμβεί.

Τον βλέπουμε όπως είναι.

Νίκη πάνω στην αμαρτία.

Νίκη πάνω στον θάνατο.

Νίκη πάνω στον διάβολο.

Το φίδι χτύπησε την πτέρνα.

Αλλά ο Χριστός συνέτριψε το κεφάλι του.

Ο διάβολος νόμιζε πως ο Γολγοθάς ήταν η στιγμή του.

Ήταν η στιγμή που τα έχασε όλα.


Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια

Από την κόλαση ξεκινάει ο Παράδεισος,

6/5/26

 

Ο Ανδρείος λοιπόν άνθρωπος είναι έτοιμος για όλα. Διότι, ενώ περιμένεις ειρήνη, έρχεται λαίλαπα. 

Ενώ περιμένεις επιτυχία, έρχεται αποτυχία. Ενώ περιμένεις υγεία, έρχεται αρρώστια. 

Πας στο νοσοκομείο, γίνεσαι χειρότερα. 

Κάνεις εγχείρησι, γίνεσαι τρις χειρότερα. Πρέπει να τα περιμένης όλα.

Ανδρεία σημαίνει: εδώ μπροστά σου στέκομαι, Θεέ μου, και εσύ κάνε με ό.τι θέλεις. Εγώ δεν προσδοκώ τίποτε. Προσδοκώ μόνον θλίψεις, διότι άνευ αυτών δεν υπάρχει Παράδεισος.

Από το βιβλίο του Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, «Λόγοι Ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα». ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης, Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!! Μιχάλης Αντωνιάδης, Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου


read more ►
0 σχόλια

Χώρα μου, δάκρυά σου, γλυκιά γη της ελευθερίας.

1/5/26

Λυπήσου το Έθνος του οποίου ο λαός είναι πρόβατα, και του οποίου οι ποιμένες τον παραπλανούν.Λυπήσου το Έθνος του οποίου οι ηγέτες είναι ψεύτες, του οποίου οι σοφοί φιμώνονταικαι του οποίου οι φανατικοί στοιχειώνουν τα ραδιοφωνικά κύματαΛυπήσου το Έθνος που δεν υψώνει τη φωνή τουπαρά μόνο για να επαινέσει τους κατακτητές και να ανακηρύξει τον νταή ως ήρωα και στοχεύει να κυβερνήσει τον κόσμο με βία και βασανιστήρια. Λυπήσου το Έθνος που δεν γνωρίζει τη γλώσσα του και ιδιαίτερα με τον πολιτισμό. Λυπησου το Έθνος που δεν γνωρίζει τη δική του γλώσσα και περιφρονεί  τον δικό του πολιτισμό. Λυπήσου το Έθνος που εχει διδαχθεί να μισεί τον εαυτό του. Λυπήσου το Έθνος του οποίου η ανάσα είναι το χρήμα και κοιμάται τον ύπνο των πολύ χορτάτων.  Λυπήσου το Έθνος ω! λυπήσου τους ανθρώπους που επιτρέπουν στα δικαιώματά τους να σβηστούν και στις ελευθερίες τους να ξεπλυθούν.

Χώρα μου, δάκρυά σου, γλυκιά γη της ελευθερίας.

  Lawrence Ferlinghetti, "Λυπήσου το Έθνος".


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!   

Μιχάλης Αντωνιάδης


read more ►
0 σχόλια