Ο προφήτης Ησαΐας πριν τη γέννηση του Χριστού προείπε,

 

Ας μας εξηγήσουν..

«Μπορεί η επιστήμη να μας πει πώς ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας 700 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού προείπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του;

Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι Άγιοι και να μας πει, με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν οι Άγιοι αυτοί την χάρη και πώς μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο αμέσως να καταλάβαιναν την καρδιά του και να διάβαζαν τις σκέψεις του;

Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ’ αυτά που τον προβλημάτιζαν.

Ας μας εξηγήσουν με ποιον τρόπο προέλεγαν οι Άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει… «

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Τὸ κεφάλαιο τοῦ Ἡσαΐα στὶς Συν­αγωγές.

 

Οἱ ραββίνοι ἀφήρεσαν κεφάλαιον ἀπό τήν Παλαιάν Διαθήκην!

Τοῦ κ. Χρήστου Σιναίου, Οἰκονομολόγου,

πρώην ἀρθρογράφου τῆς ἐφημερίδος «Ρωμηοσύνη»

'Ώς ἐκεῖ ἔφτασαν! Ἕνα ὁλόκληρο κεφάλαιο ἔχουν ἀφαιρέσει, οἱ ἀθεόφοβοι, ἀπὸ τὴν Έβραϊκὴ μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μὲ ἀποτέλεσμα, νὰ μὴ ἀναγιγνώσκεται ποτὲ στὴ Συναγωγή τους καὶ οἱ νεότερες γενιὲς τῶν Έβραίων νὰ μὴ γνωρίζουν κἄν τὴν ὕπαρξή του.

Τὸ κεφάλαιο αὐτό, τοῦ μεγαλύτερου ἐκ τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀναφέρεται στὸν ἐρχομὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, 1700 χρόνια πρίν, καὶ περιγράφει μὲ κάθε λεπτομέρεια, πῶς θὰ εἶναι ἡ παρουσία Του στὴ γῆ, πῶς θὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν, λαὸς καὶ ἄρχοντες, γιατί θὰ ἔλθει καὶ γιατί θὰ πάθει.

Τὸ ἄκακο ἀρνίον, ποὺ θὰ πάθει καὶ θὰ Σταυρωθεῖ γιὰ τὶς δικές μας ἁμαρτίες καὶ δὲν θὰ βγάλει λέξη ἀπὸ τὸ στόμα Του. Ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, Ταπεινὸς στὴν καταγωγή, ποὺ θὰ ἔλθει γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ ὅλα τὰ ἔθνη.

Ἀξίζει νὰ διαβάσετε τὸ κεφάλαιο αὐτὸ (Ἡσαΐας, Κεφ. ΝΓ΄, ἐδ. 1-12), γιὰ νὰ καταλάβετε, γιατί οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχουν ὀνομάσει τὸν «Μεγαλοφωνότατο» ἐκ τῶν Προφητῶν, Ήσαΐα, πέμπτο Εὐαγγελιστή, ἀφοῦ οἱ περιγραφὲς ποὺ ἔδωσε 1700 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία, εἶναι τόσο ἀκριβεῖς καὶ λεπτομερεῖς, ὥστε κάποιος διαβάζοντας τὸ κεφάλαιο αὐτό, νὰ νομίζει ὅτι τὰ ἔγραψε κάποιος σύγχρονος αὐτόπτης μάρτυρας τῶν χρόνων τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γι’ αὐτόν, ἀκριβῶς τὸν λόγο, οἱ Ραββῖνοι ἀπόγονοι καὶ σύγχρονοι συνεχιστὲς τῶν σταυρωτῶν τοῦ Κυρίου, ἀπαγόρευσαν νὰ διαβάζεται τὸ κεφάλαιο τοῦ Ἡσαΐα στὶς Συν­αγωγές. 

Καί, γιὰ νὰ εἶναι σίγουροι, ὅτι οὔτε ἐκτὸς Συναγωγῶν δὲν θὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ τὸ διαβάσει κάποιος συμπατριώτης τους, τὸ ἀφαίρεσαν ἀπὸ τὶς Έβραϊκὲς ἐκδόσεις τῆς 

Π.Διαθήκης.

Γιὰ νὰ μὴ κατηγορηθοῦν, προφανῶς, οἱ πρόγονοί τους Ἀρχιερεῖς, ὅτι ἐν γνώσει τους Σταύρωσαν τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία καὶ γιὰ νὰ μποροῦν, προφανῶς, οἱ ἴδιοι σήμερα νὰ συνεχίζουν νὰ παραμυθιάζουν τὸν λαό τους: ὅτι ὁ Μεσσίας δὲν ἦλθε, ἀλλὰ τὸν περιμένουν.. Καί, γνωρίζουμε πολὺ καλά, ποιὸν θὰ παρουσιάσουν ὡς 

.. μεσσία!!

Έδῶ, ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε τὸ φοβερό, «Οὐαὶ ὑμῖν Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριτές, ὅτι κλείνετε τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ΚΓ΄, 14).

Βέβαια, οἱ ἴδιοι σήμερα Γραμματεῖς, Φαρισαῖοι καὶ Ἀρχιραββῖνοι, μὲ αὐτές τους τὶς ἐνέργειες, δὲν ἀφήνουν οὔτε τοὺς συμπολίτες καὶ συμπατριῶτες τους νὰ εἰσέλθουν στὴν «Βασιλεία τοῦ Πατρός», ὅπως τοὺς ἐπέκρινε στὴν ἴδια ὁμιλία Του ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ ὑποκρισία, τὸ ψέμα καὶ ἡ παραπλάνηση τοῦ Έβραϊκοῦ λαοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶναι πνευματικὰ ὑπεύθυνοι, συνεχίζεται ἀδιάκοπα μέχρι σήμερα γιὰ δύο χιλιάδες χρόνια.

Ὅμως, κάποια τελευταῖα γεγονότα, τὰ ὁποῖα συμβαίνουν στὸ Ἰσραὴλ δείχνουν, ὅτι κάτι σημαντικό, ἀλλὰ καὶ σημαδιακὸ διαδραματίζεται σήμερα ἐκεῖ. Καί, εἶναι αὐτὰ τὰ γεγονότα, ποὺ ἔδωσαν ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινὸ ἄρθρο.

Συγκεκριμένα, Χριστιανοὶ Ἑβραῖοι, ποὺ πιστεύουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, γιὰ τὸν ὁποῖο Προφήτευσαν οἱ μεγάλοι Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὀργανώνονται, ἀναπτύσσουν δημόσια δράση καὶ ἐκδίδουν συγγράμματα καὶ βιβλία, γιὰ νὰ ἐνημερώσουν τοὺς συμπολίτες τους.

Σὲ ἕνα τέτοιο βιβλίο, μὲ τὸν τίτλο, «Τὸ ἀπαγορευμένο βιβλίο», ποὺ περιλαμβάνει τὸ διαγραφὲν κεφάλαιο ἀπὸ τὴν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα, τὶς Προφητεῖες γιὰ τὸν Μεσσία ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δανιὴλ καὶ διδασκαλίες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια, κυκλοφόρησε τελευταῖα.

Τὸ προτείνουν στοὺς συμπατριῶτες τους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους παίρνουν συνεντεύξεις στοὺς δρόμους τῶν πόλεων στὸ Ἰσραὴλ καὶ δημοσιοποιοῦν ὅλα ὅσα κάνουν, γίνονται καὶ λέγονται, μέσα ἀπὸ βίντεο στὰ Μ.Κ.Δ..

Σὲ ἕνα τέτοιο βίντεο ποὺ κυκλοφόρησε πρόσφατα στὸ διαδίκτυο, ἐπιβεβαιώνουν ὅλα τὰ πιὸ πάνω, ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο. Ὅτι, ἀκόμα, καὶ σήμερα, ἡ λέξη «Ἰησοῦς Χριστὸς» ἀποτελεῖ ταμποὺ στὸ Ἰσραήλ. Κάποιοι φοβοῦνται ἀκόμα καὶ νὰ προφέρουν τὸ ὄνομά Του καὶ κάποιοι ἀρνοῦνται «νὰ μιλήσουν γι’ αὐτὸ τὸ πρόσωπο», ὅπως οἱ ἴδιοι εἶπαν.

Ὅλοι, ὅμως, νεαροὶ καὶ ἡλικιωμένοι, Θρησκευόμενοι καὶ μή, μὲ κιπὰ (καπελάκι) ἢ χωρίς, Δέν γνώριζαν τὴν ὕπαρξη τοῦ συγκεκριμένου κεφαλαίου τῆς Προφητείας τοῦ Ἡσαΐα, τὸ ὁποῖο φρόντισαν οἱ Ραββῖνοι τους νὰ ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ τὴν Βίβλο.

Έπειδή, ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἑβραίων Χριστιανῶν, ποὺ Πιστεύουν στὸν Θεάνθρωπο καὶ Μεσσία Ἰησοῦ Χριστό, ὑπολογίζεται ἀπὸ τοὺς ἴδιους σήμερα στὸ μισὸ ἑκατομμύριο καὶ ἡ δράση τους αὐξάνεται -ὡς ἀντίλογος στὶς διακηρύξεις τῶν Ραββίνων, ὅτι πλησιάζει ὁ καιρὸς ποὺ θὰ φανερωθεῖ ὁ ἀναμενόμενος «μεσσίας» τους-, τὸ Ἀνώτατο Σαχεντρὶν (Συνέδριο) ζητεῖ ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση νὰ ἐκδιώξει ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ, ὅσους φεύγουν ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ ἀσπάζονται τὸν Χριστιανισμό.

Σ’ αὐτούς, τοὺς Χριστιανοὺς Ἑβραίους ποὺ ἐκδηλώνονται, νὰ προσθέσουμε καὶ τοὺς κρυπτοχριστιανοὺς Ἑβραίους, ποὺ δύο χιλιάδες χρόνια μετὰ Χριστόν, ἐξακολουθοῦν νὰ κρύβονται γιὰ τὸν «φόβο τῶν Ἰουδαίων»! 

Σ’ αὐτούς, περιλαμβάνονται καὶ κάποιοι νέοι Νικόδημοι καὶ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία! Ναί, μερικοὶ Ραββῖνοι ποὺ σιωποῦν, γιὰ νὰ μὴ γίνουν ἀποσυνάγωγοι!

Τέλος, στοὺς ἀποκαλυπτικοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε, θὰ πρέπει νὰ διαχωρίσουμε τοὺς Χριστομάχους Σιωνιστὲς καὶ φανατικοὺς Ἰουδαίους (Θρησκευόμενους καὶ μὴ) διῶκτες τῶν Χριστιανῶν, ἀπὸ τὴν μερίδα τοῦ ἁπλοῦ κόσμου, ποὺ δὲν θὰ πλανηθεῖ ἀπὸ τὴν πολιτικοθρησκευτική του ἡγεσία καὶ θὰ ἀπορρίψει αὐτόν, ποὺ θὰ τὸν παρουσιάσουν δῆθεν ὡς.. «μεσσία»!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Εντατικές Προσευχές,

 

Κυκλώστε τους ανθρώπους που έχουν τάσεις αυτοκτονίας με εντατικές Προσευχές.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Οι γονείς του θέλουν να Βαπτιστούν,

 

Ο μικρός Δημήτρης με το διορατικό Χάρισμα..

Τόν Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον Ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να Κοινωνήση

Ήταν 13 ετών. Ενάμιση περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον ώδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου. Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα. Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να Βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υϊού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν Κατηχήσεως βέβαια. Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όράση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και Θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο. Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχη κάτι διαφορετικό σ΄ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπο του έλαμπε. Ήθελε να Κοινωνάη συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, ελα γρήγορα. Φτάνει ο Παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσης». Και έτσι γινόταν. Ο Ιερέας ερχόταν και εύρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεββάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον Σταυρό του. Ενώ δεν εγνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του Ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό Χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες πού εχώριζαν το δωμάτιο του από τον διάδρομο πού ερχόταν ο Ιερέας. Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικώς εφρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πώ», της είπε μία ημέρα. «Όταν έρχεται ο Παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες πού ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή πού γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός: «Τί κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;». Του απάντησε: «Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πώ από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μην στενοχωριέστε πού έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος». Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος. Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός πού είχε συμβή την προηγούμενη ήμερα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα.  «Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν. Την τελευταία φορά πού Κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθή καθιστός στο κρεββάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.

Ο Ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διάβαση στον Δημητράκη το Τρισάγιο, είπε:

«Τέτοιο Λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπο του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού». Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να Βαπτιστούν.

Από το βιβλίο: "Ασκητές μέσα στον κόσμο".

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Αγία Μαρίνα μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών,

 

Ο Μακαριστός καθηγητής Πανεπιστημίου Θεολόγος Παναγιώτης Τρεμπέλας , είχε κληθεί να μιλήσει σε Ναό την ημέρα της εορτής της Άγίας Μαρίνας.

Την παραμονή το βράδυ προβληματίστηκε με το νεαρό της ηλικίας της όταν εκλήθη στο Μαρτύριο. Θα πώ : 21 και όχι 15 ετών, το 15 θα είναι υπερβολές του Συναξαριστή. Ακούει λοιπόν κτυπήματα στην μπαλκονόπορτα του δωματίου όπου εφιλοξενείτο. Βγαίνει στο μπαλκόνι και βλέπει ένα κοριτσάκι κρεμασμένο στα κάγκελα του μπαλκονιού να του λέει τρεις φορές μετ’επιτάσεως : 15, όχι 21.

Και ο  Μακαριστός Ιεροκήρυκας κ. Δημήτριος Παναγόπουλος επίσης έλεγε:

Έβγαζα το περιοδικό ''Αγία Μαρίνα" και μια χρονιά που πλησίαζε η εορτή της Αγίας Μαρίνας, θέλησα να γράψω κάτι γι' αυτήν και το βίο της.

Διάβαζα λοιπόν τους Συναξαριστές και άλλα βιβλία, τα οποία περιέγραφαν το Βίο και τα Μαρτύρια της Αγίας. Όλα καλά τα έβρισκα και κρατούσα σημειώσεις. Ένα όμως σημείο δεν μου άρεσε και δεν το έβρισκα καθόλου σωστό και ήταν η ηλικία της Αγίας.

Δεν μπορούσε να δεχτώ, ότι η Αγία Μαρίνα μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών!

Δεν είναι δυνατόν - έλεγα - να υποστεί ένα τόσο μεγάλο Μαρτύριο, ένα παιδί 15 ετών και μάλιστα κοπελίτσα. Και κατέληγα, πως οι βιογράφοι της, έκαναν λάθος ή ήταν τυπογραφικό λάθος, ότι δηλ. ήθελαν να γράψουν 25 ή 35 ετών και από απροσεξία έγραψαν 15. Έτσι σκέφτηκα να γράψω, χωρίς  να αναφέρω την ηλικία της Αγίας. Αλλά και πάλι δεν με ανέπαυε αυτή η λύση, μου φαινόταν μεγάλη παράλειψη. Και έτσι περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσα να αποφασίσω τι θα κάνω τελικά. Ένα απόγευμα όμως με επισκέφτηκε μια γνωστή μου ηλικιωμένη κυρία, η κυρά Δέσποινα και μου είπε τα εξής:

- Κύριε  Δημήτρη μου, θέλω να σου πω κάτι που μου συνέβη σήμερα.

Στο  ημιυπόγειο δωματιάκι μου, το πρωΐ που σκούπιζα βλέποντας προς το μικρό παραθυράκι που είναι ίσα με το δρόμο, βλέπω ένα κοριτσάκι με σχολική ποδιά και με κοτσίδες πολύ όμορφο και μου λέει:

- Γειά σου γιαγιά, τι κάνεις;

- Καλά παιδί μου, ποιά είσαι;

- Είμαι η Μαρίνα γιαγιά, με γνωρίζεις, έχεις έρθει πολλές φορές στο σπίτι μου στο Θησείο! (Στο Θησείο βρίσκεται Ναός της Αγίας Μαρίνας).

- Δεν γνωρίζω κόρη μου καμμία Μαρίνα στο Θησείο!

- Πως! Με γνωρίζεις γιαγιά, είμαι η Μαρίνα και είμαι 15 ετών και μένω στο Θησείο!

Και μόλις τα είπα αυτά, την έχασα από τα μάτια μου!

- Τι είναι αυτό κυρ Δημήτρη μου;  Δεν καταλαβαίνω τίποτε!

Τότε κατάλαβα, ότι αναγκάστηκε η Αγία να μου απαντήσει για το θέμα της ηλικίας της που με απασχολούσε, μέσω της κ. Δέσποινας. Δαγκώθηκα, δάκρυσα και συγκλονισμένος της είπα:

- Μην ασχολείσαι κυρά Δέσποινα με αυτά, δεν είναι για όλους.

Αυτά είναι για  κάποιους άλλους ανόητους.. και εννοούσα τον εαυτό μου που δυσπίστησα, ότι η Αγία Μαρτύρησε στην ηλικία των 15 ετών.

Έκτοτε όχι μόνο δεν τολμούσα να αμφισβητήσω τα γραφόμενα των βιβλίων, αλλά έλεγα ότι στα θέματα αυτά, δεν έχουν καμμία θέση, ούτε η λογική μας, ούτε τα νομίζω τα δικά μας, ούτε το εγώ το δικό μας..

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

“Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας”,

 

Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ θεραπεύσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ «μεφιτισμοῦ»,

Ο σκοπός μας είναι να καταλάβουμε και να θεραπεύσουμε αυτή την αρρώστια του ‘’μεφιτισμού’’ κάθε φορά που εμφανίζεται, κυρίως στην εκκλησία ενάντια στους ιερείς. Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα από τη ζωή μας: Κάποιοι δεν αγαπούν τα ελληνικά για παράδειγμα. Μόλις προφέρεις μια λέξη στα ελληνικά, παθαίνουν σοκ! Με έναν αόρατο τρόπο όμως, το πνεύμα του ιερέως ή του διακόνου που διακονεί την προσευχή το αισθάνεται, είναι τρωτός, μπορείς να τον σκοτώσεις με παρόμοιες συμπεριφορές, ακόμη και αόρατες κλπ. Αυτή η ψυχική ενέργεια δημιουργεί κάτι σαν ‘’ηλεκτρικές εκκενώσεις’’.

Γνώρισα μια Ρωσίδα στο Παρίσι. Ο σύζυγός της ήταν σπουδαίος μηχανικός και εργαζόταν στο Βιετνάμ. Μου είπε ότι οι Βιετναμέζοι είναι πολύ ευαίσθητοι ψυχικά και πολύ δυνατοί. Αν κάποιος δεν τους αρέσει, αρχίζουν να μπλοκάρουν αυτό το πρόσωπο με κάθε είδους “επιθέσεις”, ψυχολογικές απορρίψεις. Εξωτερικά δεν παρατηρεί κανείς τίποτε, αλλά το πρόσωπο έπειτα από έναν χρόνο – ή δύο αν έχει μεγάλη αντοχή – πεθαίνει. Αυτή είναι η τεχνική του τέλειου εγκλήματος. Κανείς δεν λέει τίποτε, δεν υπάρχουν λόγια ούτε χειρονομίες, παρά μόνο μια άρνηση να ακούσει κάποιος κάποιον.

Χάρη στην ασκητική στάση με την οποία καταδικάζουμε τον εαυτό μας στην κόλαση, αυτή η ενέργεια καθίσταται –πώς να το πω- λιγότερο δυνατή, αλλά παρ’ όλα αυτά εμποδίζει τη ζωή και τη σωτηρία.

Από το αποκαλυπτικό βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου:

 “Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας”,

Τόμος Α’ “Φυλάξτε τις εντολές του Θεού και τις υποθήκες των Πατέρων’’, 

Ομιλία 3: (20 Ιουνίου 1988), σελ. 70-73, 

Ι. Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 2014.

ΠΗΓΗ, 

 iconandlight 

read more ►

Διδακτικό, από τον Θεό για Μετάνοια και καλλιέργεια της ψυχής μας,

 

Έχασες τον Παράδεισο, γιατί σπαταλούσες τον καιρό σου με τους νεκροζώντανους. Μια Χριστιανή κοπέλα από την Αθήνα, πριν μερικά χρόνια , βρέθηκε μπροστά σ’ ένα δίλημμα.

Μίσησε ο κακός την σωφροσύνη της και της έβαλε σκέψεις ότι θα ‘πρεπε να παρεκκλίνει έστω και λίγο από τον δρόμο του Θεού για να επιτύχει την αποκατάστασή της. Πάλευε λοιπόν η συνείδησή της με την ολιγοπιστία της. Τότε την λυπήθηκε ο φιλανθρωπότατος Χριστός μας και την στερέωσε στην αρετή μ’ ένα όνειρο συγκλονιστικά διδακτικό. Ένα όνειρο μέσα από το οποίο πέρασε ένα μήνυμα του Θεού, μια σοβαρή προειδοποίηση όχι μόνο για εκείνην αλλά και για όλους.            Το διηγήθηκε στον σεβαστό Πνευματικό της και σε Πνευματικές αδελφές της, για να τις ωφελήσει.                 Είπε τα εξής:

«Είδα ότι βρισκόμουν σ’ έναν υπόγειο χώρο , σαν αυτούς που είναι κάτω από την Ομόνοια, όπου περνούν τα τραίνα, αλλά υπήρχε ημίφως. Μέσα σ’ αυτόν τον χώρο εκινούντο δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Οι μεν περπατούσαν, αλλά ήταν ανέκφραστοι , 

με απλανές βλέμμα , χωρίς να έχουν αίσθηση χώρου και χρόνου. Ήταν σαν κινούμενοι νεκροί, νεκροζώντανοι. 

Οι δε ήταν φυσιολογικοί,  ζωντανοί άνθρωποι σαν κι εμένα,

 και είχαμε συγκεντρωθεί όλοι μαζί σ’ ένα μέρος.

Τότε ανάμεσά μας παρουσιάστηκε ένας Φωτόμορφος άνδρας με Θεία Όψι και μας είπε δείχνοντάς μας με το χέρι του μια διέξοδο, που έμοιαζε με πύλη, έξω από την οποία φαινόταν να υπάρχει άπλετο Φως.

– Προσέξτε! Για να βγήτε απ’ αυτό το μισοσκόταδο προς το Φως, πρέπει, όταν ακούσετε μια καμπάνα που θα χτυπήσει, να τρέξετε να προλάβετε να βγείτε έξω από εκείνη την πύλη, διότι αν δεν προλάβετε, θα μείνετε για πάντα εδώ μέσα!

Εγώ άρχισα να αγωνιώ αν θα άκουγα την καμπάνα. Για μια στιγμή ίσα που την άκουσα απόμακρα..

Άρχισα να τρέχω προς την πύλη, αλλά άλλοι είχαν τρέξει πρωτύτερα και έβγαιναν προς το Φως. Όταν πλησίασα κι εγώ, ίσα που πρόλαβα κι έβγαλα το σώμα μου και η πόρτα άρχισε να κλείνει!

Άρχισα και φώναζα σε βοήθεια τον Θεό μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Τότε παρουσιάστηκε ο Θείος αυτός άνδρας και με τράβηξε προς το Φως, ενώ η πόρτα έκλεινε σαν αυτόματη, αγγίζοντας τα πόδια μου. Ίσα που μπόρεσα να γλυτώσω! Τότε όμως, όλοι που βγήκαμε προς το Φως, αντικρύσαμε ένα τραγικό θέαμα.

Ενώ οι νεκροζώντανοι περιφέρονταν ακόμα στο μισοσκόταδο, χωρίς να έχουν πάρει είδηση τίποτε από όλα αυτά που συνέβησαν γύρω τους, μέσα από τα κάγκελα της κλειστής πύλης, έκλαιγε και χτυπιόταν μια παρθένος κοπέλλα με μακρυά μαλλιά , που φορούσε λευκά. Έκλαιγε γιατί δεν πρόλαβε να βγει. Φώναζε κοιτώντας τον Θείο αυτόν άνδρα, που φαίνεται πως ήταν ο Σωτήρας Χριστός , κι έλεγε:

– Γιατί, γιατί Θεέ μου, εγώ δεν βγήκα προς το Φως; Γιατί δεν πρόφτασα; Δεν είμαι κακή, είμαι αγνή. Γιατί;..

Και τότε Εκείνος της είπε:

– Ναι, είσαι αγνή. Αλλά την ζωή σου την πέρασες απορροφημένη με τους νεκροζώντανους. Γι’ αυτό δεν άκουσες την καμπάνα να βγεις προς το “Φως”!

Τόσο πολύ συγκλόνισε αυτό το μήνυμα του Θεού την κοπέλλα, ώστε συνέχισε την ζωή της Θεοσέβειας και της αρετής με μεγαλύτερη συνέπεια. Σε λίγο ο Θεός την αξίωσε να αποκτήσει μια Ευλογημένη οικογένεια.

Το θέμα όμως είναι γενικό. Ας αναλογιστεί ο καθένας πόσο χρόνο χάνει με τις ματαιοδοξίες του κόσμου τούτου και τους “νεκροζώντανους” της κοινωνίας (δηλαδή τους ανθρώπους που είναι προσκολλημένοι στην ύλη και την αμαρτία),ώστε να φεύγει ο πολύτιμος χρόνος της ζωής, που μας δόθηκε από τον Θεό για Μετάνοια και καλλιέργεια της ψυχής μας, με αδιαφορία και χλιαρότητα.

Άλλωστε , έχει πει ο Κύριος μέσα στην Αγία Γραφή “.. ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου”. (Αποκ. Γ΄, 16 )

Από το βιβλίο: «Μηνύματα από τον Ουρανό»

Έκδοσις Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας.         

  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ό Θεός για το καλό μας φρο­ντίζει πάντα,

 Ήρθε κάποιος στο Καλύβι και μού είπε:   «Γιατί οί Καλόγεροι πηγαίνουν στους γιατρούς και δέν τους βοηθάει ό Χριστός τους και ή Παναγία τους νά γίνουν καλά;». 

«Αυτήν τήν ερώτηση, τού λέω, μού τήν έκανε και ένας Εβραίος γιατρός». «Αυτός δέν είναι Εβραίος», μού λέει ένας πού ήταν μαζί του. «Δέν έχει σημασία πού δέν είναι Εβραίος, τού λέω. Αυτή ή ερώ­τηση Εβραίου είναι. Και θά σας πώ τήν απάντηση πού έδωσα στον Εβραίο, αφού είναι όμοια ή περίπτωση. Έσύ, σαν Εβραίος πού είσαι, του είπα, έπρεπε να ξέρης άπ” έξω την Παλαιά Διαθήκη. Εκεί στον Προφήτη Ησαΐα αναφέ­ρει ότι ό Θεός χάρισε στον Βασιλιά Έζεκία, επειδή ήταν πολύ καλός, ακόμη δεκαπέντε χρόνια ζωής. Έστειλε τόν Προφήτη Ησαΐα και είπε στον Βασιλιά: Ό Θεός σού χα­ρίζει ακόμη δεκαπέντε χρόνια ζωής, γιατί διέλυσες τά άλση των ειδωλολατρών. Και γιά τήν πληγή σου – ο Βασιλιάς είχε και μιά πληγή – είπε ό Θεός νά βάλης επάνω μιά τσαπέλλα σύκα, καί θά γίνης καλά! Άφού ό Θεός τού χάρισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, δέν μπορούσε νά Θεραπεύση καί εκείνη τήν πληγή; Εκείνη όμως γιατρευόταν με μιά τσαπέλλα σύκα». Πράγματα πού γίνονται άπό τους ανθρώ­πους νά μήν τά ζητάμε άπό τόν Θεό. Νά Ταπεινωνώμαστε στους ανθρώπους καί νά ζητάμε τήν βοήθεια τους.

Μέχρις ενός σημείου θά ένεργήση ό άνθρωπος ανθρω­πίνως καί μετά θά άφεθή στον Θεό. Είναι εγωιστικό νά προσπαθή νά βοηθήση κανείς σε κάτι πού δέν γίνεται ανθρωπίνως. Σέ πολλές περιπτώσεις πού επιμένει ό άνθρω­πος νά βοηθήση, βλέπω ότι είναι άπό ενέργεια του πει­ρασμού, γιά νά τόν άχρηστέψη. Έγώ, όταν βλέπω ότι δέν βοηθιέται μιά κατάσταση ανθρωπίνως – λίγο-πολύ κα­ταλαβαίνω μέχρι ποιο σημείο μπορεί νά βοηθήση ό άνθρω­πος καί άπό ποιο σημείο καί μετά πρέπει νά τ’ άφήση στον Θεό -, τότε υψώνω τά χέρια στον Θεό, ανάβω καί δυο λα­μπάδες, αφήνω το πρόβλημα στον Θεό καί αμέσως τα­κτοποιείται. Ό Θεός ξέρει ότι δέν το κάνω άπό τεμπελιά.

Γι’ αυτό, όταν μας ζητούν βοήθεια, πρέπει νά διακρίνου­με καί νά βοηθούμε σέ όσα μπορούμε. Σέ όσα όμως δέν μπο­ρούμε, νά βοηθούμε έστω με μιά Ευχή ή μέ το νά τά αναθέ­τουμε μόνο στον Θεό· καί αυτό είναι μιά μυστική Προσευχή.

Ό Θεός είναι φύσει αγαθός και για το καλό μας φρο­ντίζει πάντα, και όταν του ζητήσουμε κάτι, θα μας το δώση, εάν είναι γιά το καλό μας. Ό,τι είναι απαραίτητο γιά την σωτηρία της ψυχής μας καί γιά τήν σωματική μας συντήρηση, ό Θεός θά μας το δώση πλουσιοπάροχα καί θά έχουμε τήν Ευλογία Του. Ο,τι μας στερεί, είτε γιά νά μας δοκιμάση είτε γιά νά μας προφύλαξη, όλα νά τά δε-χώμαστε με χαρά, άλλα καί νά τά μελετούμε, γιά νά ωφε­λούμαστε. Ξέρει πότε καί πώς νά οίκονομάη το πλάσμα Του. Βοηθάει με τον τρόπο Του τήν ώρα πού χρειάζεται. Πολλές φορές όμως τό αδύνατο πλάσμα Του αδημονεί, γιατί τό θέλει εκείνη τήν ώρα πού τό ζητάει, σάν τό μι­κρό παιδί πού ζητάει τό κουλούρι από τήν μάνα του άψητο καί δέν κάνει υπομονή νά ψηθή. Έμεΐς θά ζητάμε, θά κά­νουμε υπομονή καί ή Καλή μας Μητέρα ή Παναγία, όταν είναι έτοιμο, θά μάς τό δώση.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου λόγοι Β’

Πνευματική αφύπνιση     Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

"Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με",

 

Γεροντικό: Φοβερός πόλεμος με δαιμόνια υπερηφανείας,

Διηγήθηκε Γέρων:

 «Κάποτε ήρθαν και με προσκύνησαν τα δαιμόνια, ενώ έψελνα το Χερουβικό και είχα φθάσει στο "καί τῇ ζωοποιῷ Τριάδι". Έρχονται λοιπόν πέντε δαίμονες, ένας μεγάλος αξιωματικός με πηλίκιο και κάτι σήματα δαιμονικά, γαλόνια και κέρατα που έβγαιναν δίπλα απ’ το πηλίκιο, και τέσσερις μικροί μαλλιαροί, και πέφτουν στα γόνατα μπροστά μου. Ο μεσαίος, ο αξιωματικός, είχε το ένα πόδι γονατιστό και το άλλο  μισολυγισμένο όπως οι καθολικοί και μου λέε: "Είσαι σπουδαίος Ψάλτης! Είσαι θαυμάσιος! Είσαι άφθαστος!". Είχε το κεφάλι ψηλά, ενώ οι άλλοι τέσσερις είχαν το κεφάλι κάτω. Εγώ μονολόγησα: "Τα δαιμόνια θα μου πάρουν το μυαλό. Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με. Κύριον τον Θεόν μας Προσκυνήσωμεν και Αυτώ μόνω Λατρεύσωμεν". Αμέσως έγιναν άφαντοι. Αυτά εν ριπή οφθαλμού. Εγώ αγρίεψα μέσα μου. Σκέφθηκα: "Αυτός που δεν δέχεται να Προσκυνήση τον Θεό και να πη Ελέησόν με ο Θεός, ήρθε να προσκυνήση εμένα να με κάνη συμμέτοχο στην υπερηφάνειά του; Αγρίεψα και άρχισα να λέω το "Τριάδι" του Παπανικολάου. Μόλις τελείωσα, μου λένε οι Πατέρες: "Τι Τριάδι ήταν αυτό! Πανηγύρι μας έφερες". "Ε, λέω, καμμιά φορά μας πιάνουν και τα μεράκια".

Μετά την Τράπεζα συναντώ στην αυλή ένα Μοναχό Αγιορείτη, όχι του Μοναστηριού, που ήταν παρών στην Λειτουργία. Τον χαιρέτισα και μου λέει:

― Βρε, τι ήταν αυτό σήμερα! Τι ωραία Ψαλμωδία! Μας ανέβασες στον ουρανό. Νιώσαμε Κατάνυξη.

― Όχι εγώ, ο Πατήρ τάδε, του είπα.

― Ποιος Πατήρ τάδε. Εσύ, η δική σου φωνή, και μου είπε και διάφορα επαινετικά λόγια.

Τον βάζω Μετάνοια και πάω να φύγω. Έρχεται ο σατανάς δίπλα μου· τον έβλεπα και μου λέει: "Όταν σου λέω εγώ να ακούς. Είσαι άφθαστος, εσύ έπρεπε να πάρεις δίπλωμα έξω και να είσαι δάσκαλος".

"Πίσω μου δαίμονα", λέω. Τι ήθελα να ‘ρθώ από δω να συναντήσω τον Μοναχό να ακούσω όλα αυτά.

Βγήκα έξω και κίνησα για τον κήπο. Ο διάβολος από κοντά μου. Ενώ έβλεπα, βάδιζα, δεν ξέρω πώς, πήρε το πνεύμα μου ο σατανάς και με ανέβασε ψηλά, πολύ ψηλά και έβλεπα τον κόσμο σαν μυρμήγκια κάτω.

― Εσύ δεν είσαι τυχαίος, μου έλεγε ο σατανάς, εσύ δεν ξέρεις τι κουβαλάς.

― Τι κουβαλάω, βρε σατανά, ό,τι κουβαλάς και συ κουβαλώ κι εγώ. Φύγε από κοντά μου. "Θεέ μου, βοήθησέ με". Τι είναι αυτό σήμερα. Θα μου πάρει τα μυαλά ο σατανάς. "Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με".  Άρχισα να φουσκώνω από υπερηφάνεια, αλλά είχα και λίγο επίγνωση και είπα: "Θεέ μου, δεν θέλω τέτοιες επάρσεις".

Μπαίνω στον κήπο, αυτός από κοντά. Αυτός τα δικά του, εγώ τα δικά μου. Δεν υπάρχει χειρότερο δαιμόνιο από το δαιμόνιο της υπερηφανείας. Προχώρησα πιο μέσα στον κήπο, μήπως και φύγη. Τίποτα. "Πάει", είπα, "θα δαιμονισθώ". Τότε έπεσα στα γόνατα με το Ράσο που φορούσα στην Εκκλησία, και έκλαιγα. Δεν έδινα σημασία τι μου έλεγε ο σατανάς, εγώ τα δικά μου. "Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με", δύο-δυόμισι ώρες είχα μέσα στον ήλιο. "Δεν θέλω", έλεγα, "τέτοιες επάρσεις, τέτοιους λογισμούς. Εγώ θέλω, Χριστέ μου, να σε Προσκυνώ πάνω στον Σταυρό. Εγώ είμαι ένας αμαρτωλός και τίποτα παραπάνω". Αυτός έλεγε τα δικά του. Μούσκεψε το χώμα από τα δάκρυα, σαν να είχε τρέξει βρύση. Κάποια στιγμή έφυγε εκείνο το νέφος και ο σατανάς μαζί. Κατάλαβα ότι προσγειώθηκα. Ένιωσα την ανάγκη να Προσκυνήσω τα πόδια του Εσταυρωμένου. Σηκώθηκα, ευχαρίστησα τον Κύριό μας και την Παναγία, έβαλα λίγες Μετάνοιες και έφυγα κλαίγοντας.

Έπειτα σκέφθηκα ότι, για να έρθουν να με πειράξουν τα δαιμόνια τόσες φορές, κάτι βρήκαν μέσα μου. Φαίνεται ότι "λάγκευα" προς τον εγωισμό. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή και Ταπείνωση».

Από το βιβλίο «Από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»    

  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η επόμενη βάσανος θα είναι..

Τι οσμή θα υπάρχει στην Κόλαση;

Άλλη ακόμη παίδευση στην κόλαση θα είναι ο βρώμος και η δυσωδία. Διότι εκεί θα συνάζονται όλα τα ακάθαρτα και τα βδελύγματα όλου του κόσμου.Θα είναι το αποχωρητήριον της οικουμένης.  Αλλά και από τα τόσα αθανάτως και μονίμως σαπισμένα σώματα θα βγαίνει τόση δυσωδία και μάλιστα από τους σιχαμερούς δαίμονες που θα δίνει πολύ στένωση στην όσφρηση .Τόση θα είναι βρώμα που αν ήταν βολετό να έλθει στον κόσμο ένας από τους κολασμένους θα φθειρόταν ο αέρας απ΄την δυσωδία και θα γινόταν μεγάλο θανατικό από την αποφορά και λοιμός.

Κάποτε ένας Καλόγερος παρακάλεσε τον Θεό να του δείξε που πήγε ο αδελφός του που απέθανε πριν λίγο καιρό και αν μπορεί να τονε δεί και να του μιλήσει λίγο.

Πράγματι τον επισκέφθηκε το άλλο κιόλας βράδυ και του είπε πως βρίσκεται στον άδη και σε οδύνη αμέτρητη.

-Μα πές μου σε παρακαλώ ,είναι πράγματι η κόλαση τόσο φοβερή όσο την περιγράφουν τα βιβλία τα Θεωτικά ή έτσι τα γράφουν για να μας φοβερίξουν;

Και του απαντά ο αποθαμένος: Μυριάκις περισσότερο,τόσο που δεν μπορούν όλες οι γλώσσες να διηγηθούν.

-Μπορώ έστω και για λίγο να λάβω μία μικρή δοκιμασία και πείρα από τα εκεί βασανιστήρια , να δω αν λες αλήθεια;

-Και ποια από όλες θέλεις;

-Χμμμ. Είμαι μικρόψυχος γι’αυτό καλύτερα να προτιμήσω την λιγότερο οδυνηρή.Να γευτώ για μία στιγμή την δυσωδία αν γίνεται.

Τότε τίναξε για λίγο τα ρούχα του ο κολασμένος και βγήκε μία τόση βρώμα και δυσωδία που έφυγαν όλοι οι Μοναχοί από το Μοναστήρι και μην μπορώντας να την ανεχτούν άλλο πήγανε και χτίσανε αλλού πάλι καινούργιο Μοναστήρι.

Η επόμενη βάσανος θα είναι..

(Από το βιβλίο «ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ» Μον.Αγαπίου του Κρητός)

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Συνεχῶς : Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ Έλέησόν με.

 

 «Εἶχα βγάλει στό κεφάλι μου μία μεγάλη ἐλιά, σάν ρεβύθι, εἶπε ὁ Παππούλης Πορφύριος, ἡ ὁποία συνεχῶς μεγάλωνε καί πονοῦσα πολύ. 

Γνώριζα, μέ τήν Χάρη, πού μοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός, ὅτι ἔπρεπε νά ἀφαιρεθεῖ, γιατί θά ἐξελίσσετο σέ κακοήθη.

Συμφώνησαν μαζί μου καί οἱ γιατροί καί γι’ αὐτό μοῦ ἔκλεισαν ἡμερομηνία γιά χειρουργεῖο. 

Στό χειρουργεῖο ὅμως, ἐγώ διαφώνησα μαζί τους.  Ἐκεῖνοι ἐπέμεναν νά γίνει ἀφαίρεση τῆς ἐλιᾶς μέ τοπική νάρκωση, γιατί καί ἡ διάρκεια τῆς ἐπέμβασης θά ἦταν μεγάλη, καί οἱ πόνοι τῆς ἐπέμβασης ἀφόρητοι.   Ἐγώ ἀρνήθηκα καί τούς εἶπα ὅτι, οὔτε ἀφαίρεση θά κάνετε, οὔτε νάρκωση.     Ἀλλά θά τήν καυτηριάσετε μέ διαθερμοπληξία. Οἱ γιατροί τρόμαξαν καί μοῦ εἶπαν, ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι ἐπιστημονικῶς ἀδύνατον.  Ἐγώ, ὅμως, ἐπέμενα καί ἐπειδή ἦσαν δικά μου παιδιά, δέν ἤθελαν νά μέ στενοχωρήσουν καί μοῦ εἶπαν θά τήν κάνουμε μέ δική σας εὐθύνη καί ἔκαναν τόν Σταυρό τους καί ἄρχισαν. 

Ἐγώ ἔκλεισα τά μάτια μου καί μπροστά μου φαντάστηκα τόν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦν σέ ἔνα μεγάλο Σταυρό καί μέ μεγάλη Πίστη ἔλεγα, συνεχῶς μέσα μου: Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστέ Έλέησόν με. 

Οἱ γιατροί μέ ἀγωνία καί μέ χέρια πού ἔτρεμαν συνέχιζαν τήν καυτηρίαση, ἐνῶ τό χειρουργεῖο εἶχε «ντουμανιάσει» ἀπό καπνό καί ὀσμή ψημένου κρέατος!  Ὅσο περνοῦσε ἡ ὥρα, τόσο μεγάλωνε ἡ Πίστη μου καί ἔφθασα σέ τέτοιο σημεῖο, πού δέν αἰσθανόμουν σχεδόν τίποτε! Ἀντίθετα, τούς γιατρούς τούς εἶχε κόψει κρύος ἱδρώτας.  Δέν πίστευαν στά μάτια τους. Συνέχεια μέ ρωτοῦσαν, ἐάν αἰσθάνομαι καλά καί ἐγώ τούς ἔλεγα: Προχωρεῖστε. Ἡ ἐπέμβαση διήρκεσε περισσότερο ἀπό ¾ τῆς ὥρας.  Ὅταν τελείωσε, σηκώθηκα ἤρεμος καί γελαστός καί ἀφοῦ εὐχαρίστησα τόν Θεόν καί τούς γιατρούς, πρόσθεσα: Μεγάλα τά τῆς Πίστεως κατορθώματα!.  Βλέπεις, λοιπόν, παιδί μου Ἀνάργυρε, τί μπορεῖ νά πετύχει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει Πίστη στό Θεό; Γι’ αὐτό καί ἐσύ νά Πιστεύεις καί νά μή φοβᾶσαι τίποτε στή ζωή σου, γιατί ὁ Θεός εἶναι μεγαλύτερος ἀπό ὅλους καί ἀπό ὅλα»!

Βιβλίο: Ἀναργύρου Καλλιάτσου

 “Ὁ Πατήρ Πορφύριος”, Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἡ  Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Ἀθῆναι  2005

 Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Στὸν Πιστὸ ἀνήκει ὅλος ὁ κόσμος τῶν χρημάτων,

 

Στὸν Πιστὸ ἀνήκει ὅλος ὁ κόσμος τῶν χρημάτων, Ποτέ μην πεις ότι τα χρήματα είναι του διαβόλου. Δὲν ἀνήκουν στὸ διάβολο ὁ πλοῦτος, τὸ χρυσάφι καὶ τὰ χρήματα, ὅπως μερικοὶ νομίζουν.  Διότι «στὸν Πιστὸ ἀνήκει ὅλος ὁ κόσμος τῶν χρημάτων, στὸν ἄπιστο ὅμως οὔτε δεκάρα» (Πάρμ. 17, 6α). 

Καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς πιὸ ἄπιστος ἀπὸ τὸ διάβολο.

Αὐτὸ τὸ λέει ὁ Θεὸς ὁλοφάνερα μὲ τὸ στόμα τοῦ Προφήτη Ἀγγαίου: «Δικό μου εἶναι τὸ χρυσάφι, δικά μου εἶναι τὰ χρήματα» (Ἀγγ. 2,  καὶ «σὲ ὅποιον θέλω τὰ δίνω» (πρβλ. Λούκ. 4, 6). ‘Ἐσὺ μονάχα νὰ τὰ χρησιμοποιεῖς καλὰ καὶ δὲν εἶναι ἄξιοκατάκριτα τὰ χρήματα. Ὅτὰν ὅμως ἐσὺ τὸ καλὸ τὸ χρησιμοποιεῖς ἄσχημα, τότε, ἐπειδὴ δὲν θέλεις νὰ κατακρίνεις τὸν ἑαυτό σου γιὰ τὴν κακὴ χρήσῃ, ρίχνεις τὸ φταίξιμο μὲ πολλὴ ἀσέβεια στὸ Δημιουργό του. Μπορεῖ κανεὶς καὶ ἔχοντας χρήματα νὰ σωθεῖ; «Ἠμουνα πεινασμένος καὶ μοῦ δώσατε νὰ φάω» (Μάτθ. 25, 35), ὁπωσδήποτε χρησιμοποιῶντας τὰ χρήματά σας. «Ἤμουνα γυμνὸς καὶ μὲ ντύσατε» (Μάτθ. 25, 36), ὁπωσδήποτε χρησιμοποιῶντας τὰ χρήματά σας.

Θέλεις νὰ μάθεις πῶς μποροῦν νὰ γίνουν εἴσοδος γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν τὰ χρήματα; «Πούλησε», εἶπε ὁ Κύριος, «τὰ ὑπάρχοντα σοῦ καί, δῶσ’ τα στοὺς φτωχοὺς καὶ θὰ ἔχεις θησαυρὸ στοὺς οὐρανοὺς» (Μάτθ. 10, 21΄). 

Αὐτὰ σᾶς τὰ εἶπα γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς ποῦ ἄναθεματίζούν τα κτήματα, τὰ χρήματα καὶ τὰ σώματα. Γιατί δὲν σὲ θέλω οὔτε δοῦλο τῶν χρημάτων, οὔτε, νὰ βλέπεις μὲ μάτι ἐχθρικὸ ὅσα δόθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ἀνθρώπων. Ποτὲ λοιπὸν νὰ μὴν πεῖς ὅτι τὰ χρήματα εἰναι τοῦ διαβόλου. 

Καὶ ἂν ὁ διάβολος λέει «αὐτὰ ὅλα θὰ σοῦ τὰ δώσω» (Μάτθ. 4, 9), ἐπειδὴ «μοῦ ἔχουν παραδοθεῖ» (Λούκ. 4 6), μπορεί κανεὶς ὅμως νὰ μὴν πιστέψει στὰ λόγια του.

Γιατί πραγματικά, δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στὸν ψεύτη. Ἴσως τώρα νὰ ἀναγκάστηκε ἀπὸ τὴ δύναμη Ἐκείνου ποὺ ἔχει μπροστά του καὶ εἰπε τὴν ἀλήθεια. Γιατί δὲν εἶπε ὅλα αὐτὰ θὰ σοῦ τὰ δώσω, ἐπειδὴ μοῦ ἀνήκουν, ἀλλὰ «ἐπειδὴ μοῦ ἔχουν παραδοθεῖ». 

Διότι ὁ διάβολος δὲν ἔχει τὴν κυριαρχία πάνω σὲ ὅσα ὑποσχόταν στὸν Χριστό, ἀλλὰ ὁμολόγησε ὅτι τοῦ εἶχε παραχωρηθεῖ ἡ διαχείρηση ὅλων αὐτῶν. Κάθε φορὰ ποὺ καλεῖται κάποιος νὰ ἑρμηνεύσει λόγια τοῦ διαβόλου, πρέπει πρῶτα-πρῶτα νὰ διευκρινίζει τὸ θέμα, ἂν τὰ λόγια αὐτὰ εἶναι ἀληθινὰ ἡ ψεύτικα.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Κατηχήσεις Άγίου Κυρίλλου Ίεροσολύμων».

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Χριστός ευλόγησε τους Έλληνες και την Ελλάδα,

 

Ξέρεις παιδί μου γιατί ο Χριστός μας ευλόγησε τους Έλληνες και την Ελλάδα; Με ρώτησε μία ημέρα ο Γέροντας των Αγράφων, ο Παππούλης μας, ο Π. Παναγιώτης.

Με ξάφνιασε η ερώτησή του. Γνώριζα πως κάτι σημαντικό θα ακολουθούσε και σιώπησε.

Την μεγάλη Ευλογία που λάβαμε την οφείλουμε στο Άγιο παλικάρι και  Βασιλιά μας, στο καμάρι της Μακεδονίας και της Ελλάδας, τον Μέγα Αλέξανδρο. Δεν ήταν μόνο  Βασιλιάς, αλλά ήταν και Ταπεινός και παράδειγμα ευσεβείας.  Ήταν κόσμημα αρετής. Αυτός όργωσε το χωραφάκι, πάνω στο οποίο έριξε τους σπόρους της Σωτηρίας ο Χριστός μας. Ο δάσκαλός του τον είχε εμποτίσει με όλες αυτές τις ωραίες διδασκαλίες που σου ανοίγουν τον δρόμο προς τον Θεό. Δοχείο της Χάριτος ήταν και ακόμη είναι ο Βασιλιάς μας Αλέξανδρος. Ο Θεός ηγείται τώρα των Πνευματικών δυνάμεων που θα ελευθερώσουν τη Βασιλεύουσα, την Κωνσταντινούπολη και θα την παραδώσει στον Άγιο Βασιλιά, Ιωάννη Βατάτζη.  Αυτός θα βγάλει την Ελλάδα από το βούρκο της αμετανοησίας και θα επιφέρει την πολυπόθητη ενότητα, που εξασφαλίζει η Μετάνοια. Κάπου τα έχει μπερδέψει ο Γέροντας, αναλογιζόμουν καθώς αφουγκραζόμουν τα όσα μας έλεγε. Ξαφνικά εκείνος διακόπτει το συλλογισμό μου και λέει.

Κάποιοι νομίζουν πως έχω χάσει τα λογικά μου και έχω μπερδευτεί. Βλέπετε αυτά δεν τους τα δίδαξαν στα σχολειά τους. Δεν τους είπαν λ.χ. ότι το Άγιο αυτό παλικάρι δεν ήταν κατακτητής αλλά εκπολίτισε τους λαούς. 

Τους γνώρισε το μεγαλείο της Ελληνικής γλώσσας, της γλώσσας των Αγγέλων, της γλώσσας του Ουρανού. Τους έφερε τον πολιτισμό. 

-Και ξέρετε γιατί τον πήρε κοντά του ο Χριστός μας, στο άνθος της ηλικίας του; 

-Γιατί ήθελε να τον κρατήσει αμόλυντο, καθαρό. Να τον προφυλάξει από τις κακοτοπιές και τις βαβυλώνιες ακολασίες. Άλλωστε είχε ολοκληρώσει το έργο που του είχε αναθέσει ο Θεός. Όταν ο Θεός επιτρέψει και φανερωθεί ο τάφος του Βασιλιά Αλέξανδρου, τότε θα δείτε θα ευωδιάσει όλος ο τόπος. Και η ευωδία είναι σημάδι Αγιότητας. Έτσι δεν είναι Θεολόγε; 

-Ναι Γέροντα, απάντησα!

-Στην Ελλάδα βρίσκεται θαμμένος ο Βασιλιάς Αλέξανδρος. Και ο τάφος του θα αποκαλυφθεί όταν οι Έλληνες καταφέρουν και λύσουν τα δεσμά της δουλείας. Γιατί σήμερα είμαστε δεμένοι στην κολοκύθα του Διαβόλου, βουτηγμένοι στα πάθη και στην αμαρτία.

-Κάποιοι υποστηρίζουν πως έχει ταφεί στην Αίγυπτο..

-Στην Αίγυπτο έγινε μία εικονική ταφή και στην Ελλάδα έγινε η πραγματική. Τότε τους νεκρούς Βασιλιάδες τους έθαβαν μαζί με χρυσό και άλλα πολύτιμα μέταλλα και πολύτιμους λίθους γιατί πίστευαν οι καημένοι πως ο πλούτος θα τους χρειαζόταν και στην μετά θάνατον ζωή.

 

-Κάπου στη Μακεδονία είναι ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου και το χρυσάφι, όμως το πήραν από εκεί και το μετέφεραν σε ασφαλή χώρο σε κάποιο από τα ευλογημένα βουνά της Ελλάδος. Αυτό το χρυσάφι θα χρησιμοποιήσει ο Άγιος βασιλιάς Ιωάννης Βατάτζης, μόλις αναλάβει τα ηνία της Κωνσταντινούπολης. Έχει σχέδιο ο Θεός. Τ’ ακούς Θεολόγε; Έχει σχέδιο ο Θεός και εμείς απλά πρέπει να το ακολουθούμε και όχι να επιμένουμε να πείσουμε τον Χριστό μας να αποδεχθεί τα δικά μας σχέδια. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του.  

Όταν έφυγαν από κοντά δύο ζευγάρια και ένας Αστυνομικός που άκουγαν τις περίεργες εξιστορήσεις.. ο Γέροντας με τράβηξε παράμερα και μου είπε:Ταξιδιωτικοί οδηγοί και οδοιπορικά

Θεολόγε, μην αμφιβάλλεις για τα ανωτέρω, ο Μ. Αλέξανδρος είναι μπροστά και ηγείται των Πνευματικών δυνάμεων που θα πάρουν την Πόλη. Πίστευε και θα σε αξιώσει ο Θεός να Κοινωνήσεις στην Μεγάλη Εκκλησιά μας, την Αγιά Σοφιά. 

Την Αγιότητα του Μ. Αλεξάνδρου την γνωρίζει ο Αντίδικος. Γι’ αυτό έχει εξαπολύσει όλα τα όργανά του τα επιχώρια και της αλλοδαπής και πότε τον συκοφαντούν ως ανώμαλο, πότε ως φονιά, ως δολοφόνο κατακτητή.            Για να αμαυρώσει τη μνήμη του και το έργο του κίνησε το Βατικανό για να ιδρύσει ένα ψευδεπίγραφο πολυπολιτισμικό κράτος και να το ονομάσει Μακεδονία. Αυτός είναι ο λόγος που ο Πάπας έτρεξε πρώτος να αναγνωρίσει το Σλαβικό Κρατίδιο, δίνοντας το σύνθημα και στους άλλους να πράξουν το ίδιο. Κοντοζυγώνει όμως η ημέρα που τα Σκόπια θα διαλυθούν, όσο κι αν θέλουν κάποιοι ψευτο-πολιτικοί μας και ξένοι να τα στηρίξουν..

Βιβλίο: “Ο Γέροντας των Αγράφων, 

Π. Παναγιώτης Τσιώλης”, εκδ. Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2022.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

H μυθολογία τοῦ ἐξωτερικοῦ διαστήματος, Zωή σ’ άλλον πλανήτη,

Oἱ ἐκδηλώσεις τῶν σημερινῶν ἰπτάμενων δίσκων μοιάζουν ἀρκετά μέ τήν «τεχνολογία» τῶν δαιμόνων. 

Πράγματι τίποτα ἄλλο δέν μπορεῖ νά τά ἐξηγήσει τόσο καλά.

 Οἱ πολυσχιδεῖς δαιμονικές ἐξαπατήσεις, ὅπως περιγράφονται στήν ὀρθόδοξη λογοτεχνία ἔχουν προσαρμοσθεῖ στή μυθολογία τοῦ ἐξωτερικοῦ διαστήματος. Τίποτα περισσότερο ἀπό αὐτό. Ὁ σκοπός τοῦ «ἀγνώστου – μή ταυτοποιημένου» ἀντικειμένου σέ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι σαφής:   Νά γοητεύονται οἱ θεατές μέ μία αἴσθηση μαρτυρίου καί νά παραγάγουν «ἀπόδειξη» γιά τά «ὑψηλότερα νοήμονα ὄντα» («ἄγγελοι» ἐάν τό θῦμα πιστεύει σέ αὐτούς, ἤ «διαστημικοί ἐπισκέπτες» γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο) καί μέ αὐτόν τόν τρόπο νά κερδίσουν τήν ἐμπιστοσύνη τους γιά τό μήνυμα πού ἐπιθυμοῦν νά ἐπικοινωνήσουν.(Π. Σεραφείμ Ρόουζ), 

Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Θρησκεία τοῦ μέλλοντος, σελ. 105-106).

Τό μήνυμα τῶν UFO εἶναι: Προετοιμαστεῖτε γιά τόν ἀντίχριστο.

Ὁ «λυτρωτής» τοῦ κόσμου τῆς ἀποστασίας ἔρχεται,

 γιά νά τόν κυβερνήσει. Ἵσως ἔρθει μέσῳ ἀέρα, προκειμένου νά ὁλοκληρώσει τήν προσωποποίηση τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 24:30, Πράξ. 1:11).

Ἵσως μόνον οἱ «ἐπισκέπτες ἀπό τό ἐξωτερικό διάστημα» προσγειωθοῦν δημόσια προκειμένου νά προσφέρουν «κοσμική» λατρεία στόν κύριό τους.

 Ἵσως ἡ «πυρά ἀπό τόν οὐρανό» (Ἀποκ. 13:13) θά εἶναι μόνο ἕνα μέρος τῶν μεγάλων δαιμονικῶν θεαμάτων τῶν τελευταίων χρόνων. 

Ὁπωδήποτε, τό μήνυμα γιά τή  σύγχρονη ἀνθρωπότητα εἶναι : Ἀναμείνατε τήν ἀπελευθέρωση, ὄχι μέσα ἀπό τή Χριστιανική Ἀποκάλυψη καί τήν Πίστη σέ ἕναν ἀόρατο Θεό, ἀλλά ἀπό ὀχήματα στόν Οὐρανό. (Π. Σεραφείμ Ρόουζ, Ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Θρησκεία τοῦ Μέλλοντος, σελ. 110-111).

..«Τά θαύματα τοῦ ἀντίχριστου θά φανερωθοῦν κυρίως στήν ἐναέρια σφαῖρα ὅπου ὁ Σατανᾶς ἔχει κυρίως τήν κυριαρχία του. (Ἁγ. Ἰγνάτιος Μπραντσανίνωφ, Θαύματα καί σημεῖα).

Στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του Διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια από τους Εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι αυτοί στην πραγματικότητα είναι Δαίμονες”!

“Στους εσχάτους χρόνους να μην κοιτάτε τον ουρανό. Μπορεί να πλανηθείτε από τα ψευδοσημεία που θα παρουσιάζονται εκεί. Θα εξαπατηθείτε και θα απολεσθείτε”!

“Πόσοι ουρανοί υπάρχουν; Εννέα! Εμείς βλέπουμε το κομμάτι του σύμπαντος που είναι ορατό. Είναι το μέρος όπου έπεσαν τα πονηρά πνεύματα και τα οποία δεν μπορούν ν’ ανέβουν πιο πάνω από τ’ αστέρια. Κάθε σκέψη για Εξωγήινους από Χριστιανούς Ορθοδόξους είναι απαράδεκτη. Οι Εξωγήινοι είναι Δαίμονες, οι οποίοι υπήρξαν Άγγελοι που έπεσαν στην αμαρτία. Κανένας άλλος πολιτισμός δεν υπάρχει. Μόνον αυτόν τον κόσμο έφτιαξε ο Θεός για τους ανθρώπους”!

Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν Σαλός+  Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Μια μέρα στον κύριο Π. Π. πήγαν κάποια μικρά παιδιά, Κατηχητόπουλα και τον ρώτησαν,

 αν είναι αλήθεια ότι υπάρχουν εξωγήινοι.

Εκείνες τις μέρες τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έλεγαν ότι κάπου είχε εμφανιστεί ένα UFO και ότι κάποιοι είχαν δει έναν εξωγήινο άνθρωπο.

Τα παιδιά, λοιπόν, προβληματισμένα απ’ όσα είχαν ακούσει, ρωτούσαν αν όλα αυτά είναι αληθινά κι αν υπάρχει σ’ άλλον πλανήτη ζωή.

Ο κύριος Π. δεν ήξερε τι να τους πει.

Έτυχε, λοιπόν, εκείνες τις μέρες να πάει στον Ωρωπό, για να δει τον γέροντα Πορφύριο [νυν Άγιο Πορφύριο] σχετικά με ένα σοβαρό θέμα υγείας, που απασχολούσε κάποιο συγγενή του.

Αφού συζήτησε το θέμα της ασθένειας του συγγενή του κι ενώ έπαιρνε την Ευχή του Πατρός Πορφυρίου, για να αναχωρήσει, εκείνος τότε του είπε:

– Π., τι λένε για ‘κεινα τα πράγματα, που πετάνε;

Κι έκανε μια χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι του, όπως κάνουμε, όταν θέλουμε να δείξουμε ότι κάτι πετάει.

Ο κύριος Π. δεν κατάλαβε κι ο Γέροντας του επανέλαβε:

– Για ‘κεινα τα πράγματα, που λένε ότι εμφανίζονται από άλλον πλανήτη, λέω, που διαδίδουν. Τι λες εσύ;

Τότε ο κύριος Π. θαύμασε που ο Γέροντας με την άφθονη Χάρη, που είχε, δεν τον άφησε να φύγει χωρίς να τον πληροφορήσει και γι’ αυτό, το όποιο τον είχε απασχολήσει μεν πριν λίγες μέρες, δεν το είχε όμως θεωρήσει πως ήταν ανάγκη να ρωτήσει τον Γέροντα.

Κι εκείνος τον εξήγησε:

-Αυτά όλα, να ξέρεις, είναι πράγματα φανταστικά, δαιμονικά. Ζωή σ’ άλλον πλανήτη δεν υπάρχει!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, «Σκεύος εκλογής», Άγιον Όρος.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Tι ξεχάσαμε στον σύγχρονο κόσμο. Είπε ο Βουσμάνος,

 

Οι Βουσμάνοι της Καλαχάρι μιλούν για δύο είδη πείνας.

 Η Μικρή Πείνα είναι η πείνα για φαγητό. Η ανάγκη για κάτι στην κοιλιά σου μια φωτιά στο σώμα σου που πρέπει να τραφεί για να μείνει ζωντανός. 

Η Μεγάλη Πείνα. Η πείνα για νόημα. Η πείνα που ζει πιο βαθιά από το στομάχι  στο στήθος, στα κόκαλα, στη σιωπή πίσω από τα μάτια σου. Είναι ο πόνος να ανήκεις. Να έχεις σημασία. Να μάθεις γιατί είσαι εδώ. Laurens van der Post, ο άνθρωπος που απεικονίζεται εδώ,  πέρασε χρόνια ανάμεσα στους Βουσμάνους, ακούγοντας, μαθαίνοντας, προσπαθώντας να καταλάβει, τι έχουμε ξεχάσει στον σύγχρονο κόσμο. Είπε ο Βουσμάνος, 

ότι το πιο επικίνδυνο πράγμα στη ζωή δεν είναι η θλίψη.  Είναι το κενό, η αργή, πικρή διάβρωση, που έρχεται από μια ζωή χωρίς νόημα. Κυνηγάμε το χρήμα, τις ανέσεις, την οικονομική ασφάλεια. Κυνηγάμε την ευτυχία σαν αυτό να είναι το ζητούμενο. Αλλά η ευτυχία είναι φευγαλέα. Το νόημα διαρκεί. Γιατί όταν κάνεις κάτι που μετράει, κάτι που πραγματικά έχει σημασία για την ψυχή σου, δεν έχει σημασία αν νιώθεις καλά την κάθε στιγμή.  Αισθάνεσαι καλά. Αισθάνεσαι συνδεδεμένος. Αισθάνεσαι σαν να ανήκεις σε κάτι μεγαλύτερο από εσένα. Και σε αυτό το "ανήκειν", ακόμα και οι κακουχίες γίνονται ιερές.

Η φωτογραφία δεν είναι απλά μια συνάντηση μεταξύ δύο ανδρών. Είναι μια ήσυχη στιγμή ανάμεσα σε δύο τρόπους ύπαρξης. 

Θυμάται κανείς ότι δεν είμαστε μόνο σώματα που ψάχνουν τροφή, αλλά πνεύματα που πρέπει να εκπληρωθούν.  Και ίσως αυτή είναι η πραγματική πείνα που προσπαθούμε να ταΐσουμε από την αρχή..

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Εξομολόγηση καθαρά,

Κάποτε, μία γυναίκα ζούσε με Νηστείες και Προσευχές. Φαινόταν εξωτερικά ευλαβής, είχε όμως πολλή υπερηφάνεια και πίστευε πώς ήταν Αγία.   Είχε επίσης τόση μνησικακία, πού, αν μάλωνε με κάποια άλλη, όχι μόνο δεν τη συγχωρούσε, μα ούτε ήθελε νά την ξαναδεί στα μάτια της.   Κάποτε αρρώστησε και κάλεσε τον Πνευματικό, άλλά δεν Εξομολογήθηκε καθαρά. Αυτό το συνηθίζουν μερικοί επιπόλαιοι Χριστιανοί, πού κρύβουν τις μεγάλες αμαρτίες και φανερώνουν τις μικρές.  Τέλος, όταν ο Ιερέας έφερε τα ‘Άγια για να την Κοινωνήσει, εκείνη γύρισε στον τοίχο το πρόσωπο και δεν μπορούσε ούτε να αντικρίσει το Θείο Μαργαρίτη.  Την ίδια στιγμή, με Θεία παραχώρηση, Ομολόγησε με δυνατή φωνή:

Όπως εγώ από υπερηφάνεια δεν συγχωρούσα όσους μου έφταιγαν, αλλά τούς αποστρεφόμουν, έτσι τώρα αποστρέφει και ο Κύριος το πρόσωπό Του από μένα και δεν θέλει νά μπει στην ανάξια ψυχή μου! Δεν θα τον δω στην Ουράνια Βασιλεία, αλλά θα καίγομαι στην αιώνια κόλαση!  Και μ’ αυτά τα λόγια ξεψύχησε..

Βιβλίο: "Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία",

Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Άγιος είναι ζωντανός και η Θρησκεία μας ζωντανή!

 

Μαρτυρία Ιερομονάχου Ιακώβου: 

Μία φορά που κατέβαινε στην Αθήνα για να πάη στον γιατρό, ήμουν μαζί του· μόλις φτάσαμε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο, μου λέει:

– Βάλε και το Ρασάκι σου, Ιλαρίωνά [τον προηγούμενο όνομά του Ιερομονάχου Ιακώβου], γιατί πάμε προς τον θείο Ιωάννη.  Είδες στον στρατό, όταν παρουσιάζεται στον Λοχαγό ο λοχίας, φορά άπασαν την στολήν έτσι είναι και με τον Άγιο. Να έχωμε σεβασμό, αγάπη και Ευλάβεια. Ως Ηγούμενος που ήταν, έπρεπε να ρίξη αυτός τα λεφτά για να πάρωμε κερί· όμως βγάζει και μου δίνει και εμένα χρήματα ν’ ανάψω κερί.

Λέω:

– Γέροντα, εσείς που είστε Ηγούμενος.

– Εγώ θ’ ανάψω· άναψε και συ Ιλαρίωνά μου στον Άγιο για τους γονείς σου και όποιον άλλον θέλεις.

Βλέπομε την λεπτότητα και την διάκριση του Γέροντα, που δεν ήθελε να ξεχωρίζη από κανέναν.

Μόλις φτάσαμε προς την Λάρνακα, ο Γέροντας μού λέει:

– Πάτερ, ζαλίστηκα, έχω κάποια αναγούλα· μάλλον με πείραξε το ταξί. Πες στον κυρ-Κώστα να περιμένωμε μισή ώρα για να συνέλθω και μετά φεύγομε.

– Να ’ναι ευλογημένο.

Μετά από μισή ώρα φύγαμε· ο Γέροντας ήταν χαρούμενος και γεμάτος δέος και συγκίνηση.

Αφού πέρασε ένας μήνας, 

επειδή πολλές φορές πήγαινα το απόγευμα τον καφέ του Γέροντα στο Κελλάκι του, μου λέει:

– Ιλαρίωνά μου, θέλω να σου πω κάτι, αλλά δεν θα το πης πουθενά, μόνο μετά τον θάνατό μου.  Κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη και να σου φιλήσω το χέρι για ένα ψέμα που σου είπα.  Είναι, Πάτερ μου, Πνευματικό το θέμα· θέλει πολλή Προσευχή και Διάκριση.  Να ξέρης ότι ο θείος Ιωάννης ο Ρώσσος είναι ζωντανός και ό,τι του ζητήσουνε με Πίστη και αγάπη -και το κυριώτερο με Ταπείνωση-, το δίνει. 

Τότε που πηγαίναμε στην Αθήνα, μόλις έφτασα μπρος στην Λάρνακα, βλέπω, Πάτερ μου, να ανοίγη η Λάρνακα και ο Άγιος Ιωάννης να βγαίνη. Κάνω υπόκλιση του Αγίου και μου λέει: «Πάτερ Ιάκωβε, επιστρέφω σε λίγο, γιατί πρέπει να πάω σε κάποιον ασθενή..».Εγώ γεμάτος εσωτερική χαρά και Πνευματική κατάσταση, πλήρης Χάριτος Αγίου Πνεύματος και του Άγιου, έκανα τον Σταυρό μου, κάθησα δίπλα σ’ ένα σκαμνάκι, για να συνέλθω δήθεν από την ζαλάδα και τον ίλιγγο, όπως σου είχα πη, και Προσευχόμουν. Περνούσαν άνθρωποι, Προσκυνούσαν τον Άγιο, ενώ ο Άγιος έλειπε από την Λάρνακα, αλλά για να το δης έπρεπε νάχης Πνευματικά μάτια.

Μετά μισή ώρα έρχεται ο Άγιος, ανοίγει η Λάρνακα, μπαίνει ο Άγιος μέσα, βάζω Μετάνοια να Προσκυνήσω και ακούω να μου λέη ο Άγιος: «Πες, Πάτερ Ιάκωβε, τι έχεις να μου πης».

Εγώ είπα τι είχα να πω στον Άγιο και μετά έφυγα για την Αθήνα μαζί σου με το ταξί.

Να ξέρης, ο Άγιος είναι ζωντανός και η Θρησκεία μας ζωντανή!

Και άλλες πολλές φορές ο Γέροντας εξιστορούσε για τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και για να μην τον καταλάβουν, έλεγε ότι κάποιος Ιερομόναχος είδε τον Άγιο και του είπε αυτό ή εκείνο, ενώ ήταν ο ίδιος.

Απόσπασμα από το βιβλίο, «Ο Γέρων Ιάκωβος, (Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες)», των εκδόσεων Ενωμένη Ρωμηοσύνη.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►