Ο σεβασμός και η αγάπη μεταξύ των συζύγων,

Ο σεβασμός και η αγάπη μεταξύ των συζύγων

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Ο Θεός τα ρύθμισε όλα με σοφία.  Με άλλα χαρίσματα προίκισε τον άνδρα, με άλλα την γυναίκα. Έδωσε στον άνδρα ανδρισμό, για να τα βγάζη πέρα στις δύσκολες υποθέσεις και για να υποτάσσεται σ’ αυτόν  η γυναίκα.  Γιατί, αν έδινε και στην γυναίκα τον ίδιο ανδρισμό, δεν θα  μπορούσε να σταθή οικογένεια.

Έλεγαν στην Ήπειρο για μια γυναίκα ότι ήταν φοβερή!  Φορούσε ένα άσπρο πουκάμισο μέχρι κάτω και είχε πάντα μαζί της ένα γιαταγάνι!  Οι ληστές την έπαιρναν στην συντροφιά τους! Σκεφθήτε να έχουν μια γυναίκα στην σπείρα τους!  Μια φορά πήγε ώρες δρόμο με τα πόδια σε ένα μακρινό χωριό, για να πάρη ένα Βλαχάκι και να το κάνη γαμπρό στην κόρη της.  Επειδή όμως εκείνο αντιδρούσε, το έκλεψε, το φορτώθηκε στην πλάτη της και το έφερε στο χωριό της!  Αυτά όμως είναι εξαιρέσεις. Αν επιστρατεύσης γυναίκες και κάνης με αυτές έναν λόχο και βάλης καμμιά δεκαριά προσκοπάκια να έρχωνται από πέρα, ου, έφυγαν όλες!  Θα νομίζουν ότι είναι ο εχθρός! 

«Ο ανήρ, λέει η Γραφή, εστί κεφαλή της γυναικός» . Δηλαδή ο Θεός κανόνισε, ώστε ο άνδρας να αφεντεύη στην γυναίκα.  Να αφεντεύη η γυναίκα στον άνδρα είναι ύβρις στον Θεό.  Ο Θεός έπλασε πρώτα τον Αδάμ και ο Αδάμ είπε για την γυναίκα: «Τούτο νυν οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου» .

Η γυναίκα, λέει το Ευαγγέλιο, πρέπει να φοβάται τον άνδρα, δηλαδή να τον σέβεται, και ο άνδρας να αγαπάη την γυναίκα .  Μέσα στην αγάπη είναι ο σεβασμός. Μέσα στον σεβασμό είναι η αγάπη.  Αυτό το οποίο αγαπώ, το σέβομαι κιόλας.  Και αυτό το οποίο σέβομαι, το αγαπώ. Δηλαδή δεν είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο· ένα πράγμα είναι και τα δύο.

Οι άνθρωποι, όμως φεύγουν από αυτήν την αρμονία του Θεού και δεν καταλαβαίνουν αυτά που λέει το Ευαγγέλιο. Έτσι ο άνδρας παίρνει στραβά αυτό που γράφει το Ευαγγέλιο και λέει στην γυναίκα: «Πρέπει να με φοβάσαι». Μα, αν σε φοβόταν, δεν θα σε παντρευόταν!  Είναι και μερικές γυναίκες που λένε: «Γιατί η γυναίκα να φοβάται τον άνδρα; Αυτό δεν το παραδέχομαι. Τι θρησκεία είναι αυτή; Δεν υπάρχει ισότητα».  Αλλά βλέπεις τι λέει η Αγία Γραφή; «Αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου» . Φόβος Θεού είναι ο σεβασμός προς τον Θεό, η ευλάβεια, η πνευματική συστολή. Αυτός ο φόβος σε κάνει να αισθάνεσαι δέος.  Είναι κάτι το ιερό.

Η ισότητα που ζητούν οι γυναίκες με τους άνδρες μόνον ως ένα σημείο μπορεί να ισχύση.  Σήμερα στις γυναίκες, επειδή εργάζονται και ψηφίζουν, μπήκε ένα αρρωστημένο πνεύμα και νομίζουν ότι είναι ίσες με τους άνδρες.  Φυσικά οι ψυχές ίδιες είναι. Αλλά, όταν ο άνδρας δεν αγαπά την γυναίκα και η γυναίκα δεν σέβεται τον άνδρα, δημιουργούνται σκηνές στην οικογένεια.

Παλιά το να αντιμιλήση η γυναίκα στον άνδρα, το θεωρούσαν πολύ βαρύ.  Τώρα μπήκε ένα αλήτικο πνεύμα. Τότε τι όμορφα ήταν!  Είχα γνωρίσει ένα ανδρόγυνο που ο άνδρας ήταν πολύ κοντός και η γυναίκα μια ανδρογυναίκα, ψηλή μέχρι εκεί επάνω! Αφού εκατόν ογδόντα οκάδες σιτάρι το ξεφόρτωνε από το κάρρο μόνη της.  Μια φορά ένας εργάτης –ψηλός κι εκείνος- πήγε να την πειράξη και εκείνη τον άρπαξε και τον πέταξε πέρα σαν σπριτόξυλο!  Αλλά να βλέπατε τι υπακοή έκανε στον άνδρα της, πως τον σεβόταν! Έτσι κρατιέται η οικογένεια, αλλιώς δεν γίνεται.

«Η αγάπη μεταξύ των συζύγων»

 -Έγραψες, Γερόντισσα, ευχές στον Δημήτρη που παντρεύεται;

-Έγραψα, Γέροντα.

-Φέρε την κάρτα να συμπληρώσω κι εγώ: «Ο Χριστός και η Παναγία μαζί σας.  Σου δίνω ευλογία, Δημήτρη, να μαλώνης με όλον τον κόσμο, εκτός από την Μαρία!  Το ίδιο και στην Μαρία!». Για να δώ, θα καταλάβουν τι εννοώ; Με ρώτησε κάποιος: «Γέροντα, τι ενώνει περισσότερο τον άνδρα με την γυναίκα;» «Η ευγνωμοσύνη», του λέω. Ο ένας αγαπάει τον άλλον γι’ αυτό που του χαρίζει.

Η γυναίκα δίνει στον άνδρα την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση, την υπακοή. Ο άνδρας δίνει στην γυναίκα την σιγουριά ότι μπορεί να την προστατέψει. Η γυναίκα είναι η αρχόντισσα του σπιτιού, αλλά και η μεγάλη υπηρέτρια. Ο άνδρας είναι ο κυβερνήτης του σπιτιού, αλλά και ο χαμάλης.

Μεταξύ τους τα ανδρόγυνα πρέπει να έχουν την εξαγνισμένη αγάπη, για να έχουν αλληπαρηγοριά και να μπορούν να κάνουν και τα πνευματικά τους καθήκοντα.

Για να ζήσουν αρμονικά, χρειάζεται να βάλουν εξαρχής ως θεμέλιο της ζωής τους την αγάπη, την ακριβή αγάπη, που βρίσκεται μέσα στην πνευματική αρχοντιά, στην θυσία, και όχι την ψεύτικη, την κοσμική, την σαρκική. Αν υπάρχη αγάπη, θυσία, πάντα έρχεται ο ένας στην θέση του άλλου, τον καταλαβαίνει, τον πονάει.  Και όταν παίρνη κανείς τον πλησίον του στην πονεμένη του καρδιά, παίρνει τότε μέσα του τον Χριστό, ο Οποίος τον γεμίζει και πάλι με την αγαλλίασή Του.

Όταν υπάρχη αγάπη, και μακριά να βρεθή ο ένας από τον άλλον, αν οι περιστάσεις το απαιτήσουν, κοντά θα βρίσκεται, γιατί την αγάπη του Χριστού δεν την χωρίζουν αποστάσεις. Όταν όμως, Θεός φυλάξοι, τα ανδρόγυνα δεν έχουν αγάπη μεταξύ τους, μπορεί να βρίσκωνται κοντά, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκονται μακριά.  Γι’ αυτό πρέπει να προσπαθήσουν να διατηρήσουν σε όλη την ζωή τους την αγάπη, να θυσιάζεται ο ένας για τον άλλον.

Η σαρκική αγάπη ενώνει εξωτερικά τους κοσμικούς ανθρώπους τόσο μόνον, όσο υπάρχουν κοσμικά προσόντα, και τους χωρίζει, όταν αυτά χαθούν, οπότε και αυτοί οδηγούνται στην απώλεια. Ενώ, όταν υπάρχη η πνευματική, η ακριβή αγάπη, αν τυχόν ο ένας από τους συζύγους χάση τα κοσμικά του προσόντα, αυτό όχι μόνο δεν τους χωρίζει, αλλά τους ενώνει περισσότερο.

 Όταν υπάρχη μόνον η σαρκική αγάπη, τότε, αν λ.χ. η γυναίκα μάθη ότι ο σύντροφός της κοίταξε κάποια άλλη, του πετάη βιτριόλι και τον τυφλώνει. Ενώ, όταν υπάρχη η αγνή αγάπη, τον πονάει πιο πολύ και κοιτάζει με τρόπο πως να τον φέρη πάλι στον σωστό δρόμο. Έτσι έρχεται η Χάρις του Θεού.

Μια φορά ήρθε στο Καλύβι κάποιος Ελληνοαμερικανός γιατρός.  Είδα το πρόσωπό του που ήταν φωτεινό, γι’ αυτό με τρόπο τον ρώτησα για την ζωή του. «Πάτερ, μου είπε, είμαι Ορθόδοξος, αλλά μέχρι τελευταία ούτε νηστείες κρατούσα ούτε στην εκκλησία πήγαινα συχνά. Ένα βράδυ είχα γονατίσει στο δωμάτιό μου να παρακαλέσω τον Θεό για ένα θέμα που με απασχολούσε, οπότε γέμισε το δωμάτιο με ένα γλυκό φως. Για αρκετή ώρα δεν έβλεπα τίποτε άλλο παρά μόνο φως και ένιωθα μια ανέκφραστη ειρήνη μέσα μου».

Θαύμασα, γιατί κατάλαβα ότι ο άνθρωπος αυτός αξιώθηκε να δη το άκτιστο φως, και του ζήτησα να μου πη τι είχε προηγηθή.

«Πάτερ, μου είπε, είμαι παντρεμένος και έχω τρία παιδιά.  Στην αρχή περνούσαμε καλά στην οικογένεια. Μετά όμως η γυναίκα μου δεν είχε την υπομονή να ασχολήται στο σπίτι με τα παιδιά και ζητούσε να βγαίνουμε έξω με τις φίλες της. Της έκανα το χατίρι.

Έπειτα από ένα διάστημα μου είπε ότι ήθελε να βγαίνη μόνη της με τις φίλες της.  Το δέχθηκα και αυτό και κοίταζα εγώ τα παιδιά. Ύστερα δεν ήθελε να κάνουμε μαζί διακοπές και μου ζητούσε χρήματα να πηγαίνη μόνη της. Στην συνέχεια μου ζήτησε ένα διαμέρισμα, για να ζη μόνη της. Το έκανα και αυτό, αλλά εκείνη μάζευε εκεί τους φίλους της. Όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσα να την βοηθήσω με διάφορους τρόπους, με συμβουλές κ.λπ., ώστε να λυπηθή τα παιδιά μας, αλλά δεν δεχόταν κουβέντα.

Τελικά μου πήρε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και εξαφανίσθηκε. Έψαχνα, ρωτούσα παντού, άδικα όμως. Είχα χάσει τελείως τα ίχνη της.  Κάποια μέρα πληροφορήθηκα ότι είχε έρθει εδώ στην Ελλάδα και έμενε σε κάποιον κακόφημο οίκο. Η στεναχώρια μου για το κατάντημά της δεν περιγράφεται.  Γονάτισα πανω στην θλίψη μου να προσευχηθώ. ‘‘Θεέ μου, είπα, βοήθησέ με να την βρω και να κάνω ό,τι μπορώ, για να μη χάση την ψυχή της.  Αυτήν την κατάντια της δεν μπορώ να την αντέξω’’.  Τότε με έλουσε εκείνο το φως και πλημμύρισε με ειρήνη η καρδιά μου».

 «Ο Θεός, αδελφέ, του είπα, είδε την υπομονή, την ανεξικακία, την αγάπη σου και σε παρηγόρησε με αυτόν τον τρόπο».

 Γι’ αυτό λέω ότι θα μας κρίνουν οι λαϊκοί.  Βλέπετε; Γιατρός στην Αμερική, με τέτοια σύζυγο, με τι συνθήκες και σε τι περιβάλλον  ζούσε, και όμως τι αξιώθηκε!

3. Εφ. 5,23.  4. Γέν. 2, 23.    5.Βλ. Εφ. 5, 33.   6. Παρ. 1, 7.  

read more ►

Ποτέ η ζήλια ένα υγιές συναίσθημα;

 SatireElonMusk   @ESatire55,  Λογαριασμός παρωδίας

Be real: Is jealousy ever a healthy emotion?

A) Yes

B) No

Μεταφράστηκε από τη γλώσσα: Αγγλικά από

Να είσαι ειλικρινής: Είναι ποτέ η ζήλια ένα υγιές συναίσθημα;

Α) Ναι

B) Όχι

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ AL, ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ, 

Επισκόπηση AI

Ναι, η ζήλια μπορεί να θεωρηθεί ένα υγιές και φυσιολογικό συναίσθημα υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Αν και συνήθως συνδέεται με αρνητικές συμπεριφορές, η ψυχολογία την αναγνωρίζει ως ένα "συναίσθημα-σήμα" που υποδηλώνει ότι ένα άτομο νοιάζεται βαθιά για μια σχέση και φοβάται την απώλειά της. 

Πότε η ζήλια θεωρείται υγιής:

Ως "Alarm System": Λειτουργεί σαν προειδοποιητικό σύστημα ότι ένας σημαντικός δεσμός απειλείται, κινητοποιώντας μας να προστατεύσουμε τη σχέση μας.

Βάσιμος φόβος: Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε ζήλια όταν υπάρχει πραγματική, βάσιμη απειλή για τη σχέση, και όχι φανταστική ανασφάλεια.

Εποικοδομητική επικοινωνία: Όταν η ζήλια εκφράζεται με ειλικρίνεια και ψυχραιμία, μπορεί να οδηγήσει σε πιο ανοιχτή επικοινωνία, βαθύτερη κατανόηση και ενίσχυση του δεσμού μεταξύ των συντρόφων.

Αυτογνωσία: Μας βοηθά να αναγνωρίσουμε τις δικές μας ανάγκες, ανασφάλειες ή τα όριά μας. 

Πότε η ζήλια γίνεται ανθυγιεινή (Τοξική):

Η ζήλια ξεπερνά τα υγιή όρια και γίνεται καταστροφική όταν: 

Είναι εμμονική και βασίζεται σε αβάσιμες υποψίες.

Οδηγεί σε ελεγκτικές συμπεριφορές (έλεγχος τηλεφώνου, παρακολούθηση).

Προκαλεί επιθετικότητα ή συναισθηματική χειραγώγηση.

Επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητα και την ψυχική υγεία.

Συμπέρασμα:  Η "μικρή" ή "ήπια" ζήλια είναι φυσιολογική, καθώς δείχνει την αξία που δίνουμε στον σύντροφό μας. Αν όμως η ζήλια δεν διαχειρίζεται σωστά, μετατρέπεται σε τοξική και μπορεί να καταστρέψει τη σχέση. 

I FULLY AGREE, AI Review

Yes, jealousy can be considered a healthy and normal emotion under certain conditions. Although it is usually associated with negative behaviors, psychology recognizes it as a "signal emotion" that indicates that a person cares deeply about a relationship and fears losing it.

When is jealousy considered healthy:

As an "Alarm System": It acts as a warning system that an important bond is threatened, motivating us to protect our relationship.

Valid Fear: It is normal to feel jealousy when there is a real, valid threat to the relationship, and not imaginary insecurity.

Constructive Communication: When jealousy is expressed honestly and calmly, it can lead to more open communication, deeper understanding, and a stronger bond between partners.

Self-awareness: Helps us recognize our own needs, insecurities, or limits.

When does jealousy become unhealthy (Toxic):

Jealousy goes beyond healthy boundaries and becomes destructive when:

It is obsessive and based on unfounded suspicions.

It leads to controlling behaviors (phone checking, surveillance).

It causes aggression or emotional manipulation.

It negatively affects daily life and mental health.

Conclusion: "Small" or "mild" jealousy is normal, as it shows the value we give to our partner. However, if jealousy is not managed properly, it turns into toxic and can destroy the relationship.

read more ►

Ο Άγιος Πορφύριος, έλεγε, τα ψυχολογικά κρύβουν δαιμόνια.

 Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε, ότι πίσω από όλα τα λεγόμενα ψυχολογικά κρύβονται δαιμόνια. 

Κρύβονται πονηρά πνεύματα.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια δύναμη, ένα ψυχικό δυναμικό. Και μπορούμε να το διοχετεύσουμε όπου θέλουμε εμείς. Κανονικά πρέπει να το διοχετεύσουμε στον Θεό. Να κινηθούμε προς τον Θεό, με ότι δύναμη έχουμε. Την προαίρεση μας, την βούληση μας, την θέληση μας.

 Ο Διάβολος λέει, όταν ο άνθρωπος αμαρτάνει, καταφέρνει και του κλέβει αυτό το δυναμικό, και την κάνει λύπη, κατάθλιψη, τον βυθίζει τον άνθρωπο, σε αυτά τα πολύ άσχημα πράγματα. Τον αχρηστεύει ουσιαστικά, του κλέβει την δύναμη. Η λύπη είναι και αυτή μια δύναμη, μας την έχει δώσει ο Θεός, αλλά πως μας την έδωσε.

Να λυπόμαστε για τις αμαρτίες μας. Όχι να λυπόμαστε γιατί αδικηθήκαμε, γιατί πληγώθηκε ο εγωισμός μας, γιατί ο άλλος δεν μας αγαπάει, γιατί δεν μας δίνει αυτό που περιμένουμε, αυτό είναι κακή λύπη!

Έρχεται ο πονηρός, και αυτή την δύναμη που σου έδωσε ο Θεός για να κλάψεις για τις αμαρτίες σου, να μετανοήσεις, να διορθωθείς, την κάνει λύπη εγωιστική, την κάνει κατάθλιψη.

Και βυθίζει τον άνθρωπο σε μια απραξία.

 Η έξοδος από όλη αυτή την κατάσταση είναι η Μετάνοια.

Όταν ο άνθρωπος Μετανοήσει, Εξομολογηθεί, αποτινάξει τα πονηρά πνεύματα, τα οποία έχουν δικαιώματα πάνω του λόγω των αμαρτιών του, μετά θα μπορεί πλέον να λειτουργεί σωστά και την δύναμη τις ψυχής του να την κατευθύνει στον Θεό.

Το σπουδαιότερο αίτιο όλων των ψυχολογικών είναι η απομάκρυνση από τον Θεό..

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Συγκρατώντας το από τα περιττά λόγια,

 Αδελφέ, όταν ο αθλητής αγωνίζεται, κρατάει σφιχτό το στόμα του. Σφίγγε κι εσύ το στόμα σου, συγκρατώντας το από τα περιττά λόγια, και θα έχεις ψυχική ανάπαυση.

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος. 

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Γεια σου μαμά, είμαι η Βάνα,

 

"Αν κάποια μέρα εμφανίσω άνοια, θα ήθελα η οικογένειά μου να κρεμάσει αυτή τη λίστα επιθυμιών στον τοίχο του σπιτιού μου. Θέλω να θυμούνται αυτά τα πράγματα:

-Κάθε φορά που μπαίνεις στο δωμάτιο, να με χαιρετάς και να συστήνεσαι. «Γεια σου μαμά, είμαι η Βάνα».

Ποτέ μην ρωτήσεις: «Ξέρεις ποια είμαι;» – προκαλεί άγχος.

-Αν πάθω άνοια, θέλω οι φίλοι και η οικογένειά μου να αγκαλιάσουν τη δική μου πραγματικότητα.

-Αν πιστεύω ότι ο/η σύντροφός μου ζει ακόμη, ή αν νομίζω ότι πάμε για φαγητό στους γονείς μου, άφησέ με να το πιστεύω. Θα είμαι πιο ευτυχισμένη έτσι.

-Μην προσπαθήσεις να με διορθώσεις για το τι είναι "αληθινό". Το δικό μου "τώρα" είναι αλλού.

-Αν δεν σε αναγνωρίζω, μην το πάρεις προσωπικά. Ο χρόνος για μένα έχει γίνει μπλεγμένος.

-Αν δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω πια μαχαιροπίρουνα, μην με ταΐσεις — δώσε μου φαγητό για τα δάχτυλα, ίσως καταφέρω ακόμα να φάω μόνη μου.

-Αν νιώθω θλίψη ή ανησυχία, πιάσε το χέρι μου και άκουσέ με. Μην μου πεις ότι «δεν υπάρχει λόγος».

-Μη μου φέρεσαι σαν να είμαι παιδί. Είμαι ενήλικας, και θέλω να μου μιλάς όπως σε έναν ενήλικα.

-Θέλω να συνεχίσω να απολαμβάνω όσα αγαπούσα. Βοήθησέ με να γυμναστώ, να διαβάσω ή να δω φίλους.

-Ζήτα μου να σου πω μια ιστορία από τα παλιά.

-Αν γίνομαι ανήσυχη ή επιθετική, προσπάθησε να καταλάβεις τι με ενοχλεί.

-Φέρσου μου όπως θα ήθελες να σου φερθούν αν ήσουν στη θέση μου.

-Να υπάρχουν πάντα σνακ στο σπίτι. Ακόμα και τώρα, αν δεν φάω, θυμώνω – πόσο μάλλον τότε που δεν θα μπορώ να σου το πω.

-Μην μιλάς για μένα σαν να μη βρίσκομαι στο δωμάτιο.

-Μην νιώθεις ενοχές αν δεν μπορείς να με φροντίζεις 24/7. Δεν φταις εσύ. Ζήτα βοήθεια ή βρες ένα καλό μέρος να μείνω.

-Αν μένω σε μονάδα φροντίδας, να έρχεσαι συχνά.

-Αν μπερδεύω ονόματα, γεγονότα ή τοποθεσίες, μην εκνευρίζεσαι. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Δεν φταίω εγώ.

-Βάλε μου τη μουσική που αγαπώ, να την ακούω όσο συχνά γίνεται.

-Αν πιάνω αντικείμενα και τα κουβαλώ, βοήθησέ με να τα επιστρέψω στη θέση τους.

-Μη με αποκλείεις από γιορτές και οικογενειακές μαζώξεις.

-Θυμήσου ότι ακόμα μου αρέσουν οι αγκαλιές και τα φιλικά αγγίγματα.

Πάνω απ’ όλα, θυμήσου ότι είμαι ακόμα ο άνθρωπος που ήξερες και αγαπούσες. 

Κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά αυτή την ασθένεια, μέχρι να χτυπήσει τη δική του οικογένεια..

Ειρήνη Ρέρα,MSc Παιδοψυχολόγος - Dipl. Αθλητική Ψυχολόγος.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Κανείς δεν είναι πιο μόνος από αυτόν που πονάει και δεν τον πιστεύει κανείς..

 

Βλέπω τέτοιες μέρες κάθε χρόνο, πολλούς να γράφουν στα σόσιαλ μίντια για όλους εκείνους που πηγαίνουν με τα γόνατα..στην ελπίδα..

Είναι εύκολο να γελάς με κάποιον πού σέρνεται στα γόνατα.

Είναι εύκολο να ρίχνεις ατάκες για «εκμετάλλευση» και «αφέλεια» πίνοντας το φρεντο σου στην ασφάλεια της βεράντας σου.

Είναι εύκολο, όταν δεν σε έχει ακουμπήσει η φωτιά.

Μα αν η ζωή σού είχε βάλει το μαχαίρι εκεί που πονάει πιο βαθιά,

αν είχες κοιτάξει στα μάτια γιατρού που σου λέει «δεν υπάρχει ελπίδα»,

αν είχες δει το παιδί σου να λιώνει μέρα με τη μέρα…

τότε θα καταλάβαινες.

Ο πόνος δεν έχει πανεπιστήμιο να τον σπουδάσεις..

Δεν τον μαθαίνεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία.

Σου μπαίνει μέσα με βία και δεν φεύγει ποτέ.

Σου αλλάζει το πρόσωπο, σου λιώνει την περηφάνια, σε κάνει να παρακαλάς για Θαύματα — κι ας μην πίστευες ποτέ σε αυτά.

Κι αν χρειαστεί να σέρνεσαι στα γόνατα για πέντε χιλιόμετρα, το κάνεις.

Όχι γιατί πιστεύεις ότι η εικόνα είναι μαγικό κουμπί.

Αλλά γιατί δεν έχεις πια τίποτα άλλο.

Όσοι χλευάζουν, έχουν την πολυτέλεια να χλευάζουν.

Τους φύλαξε η ζωή, τους φύλαξαν τα γονίδιά τους, δεν τους έσφαξε η μοίρα,οχι ακόμα τουλάχιστον..

Και νομίζουν ότι αυτό είναι εξυπνάδα.

Μα υπάρχει μια μέρα που όλοι γινόμαστε ίσοι.

Η μέρα που ισως έρθει κι ο δικός τους Σταυρός.

Κι αν τότε θυμηθουν τα λόγια που έλεγαν για τα «κορόιδα»,

ισως να θυμηθουν και κάτι ακόμη:

κανείς δεν είναι πιο μόνος από αυτόν που πονάει και δεν τον πιστεύει κανείς..

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Νέλσον Μαντέλα σπούδαζε νομική στο πανεπιστήμιο,

 Όταν ο Νέλσον Μαντέλα σπούδαζε νομική στο πανεπιστήμιο, 

ένας από τους καθηγητές του - ο κύριος Πέτρος, ένας λευκός άντρας τον μισούσε βαθιά. Μια μέρα, ο καθηγητής Peter έτρωγε μεσημεριανό στην καφετέρια του πανεπιστημίου 

όταν ο Μαντέλα τον πλησίασε με το δίσκο του φαγητού και κάθισε δίπλα του.  Ο καθηγητής Peter είπε,  "Φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνεις, Μαντέλα. Ένα γουρούνι και ένα πουλί δεν κάθονται μαζί για να φάνε. ”                           Ο Μαντέλα απάντησε ήρεμα,  "Μην ανησυχείτε, καθηγητά. Θα πετάξω μακριά. ”  Μετά μετακόμισε σε άλλο τραπέζι.           Ανίκανος να αντέξει την απάντηση του Μαντέλα, ο καθηγητής αποφάσισε να πάρει εκδίκηση...          

Την επόμενη μέρα στην τάξη, ο καθηγητής Peter έθεσε μια ερώτηση στον Mandela:     "Κύριε Μαντέλα, αν περπατούσατε στο δρόμο και βρίσκατε ένα κουτί. Μέσα στο κουτί, υπάρχουν δύο τσάντες - η μία περιέχει χρήματα και η άλλη περιέχει σοφία. Εσύ ποιο θα διάλεγες; ”

Χωρίς δισταγμό, ο Μαντέλα απάντησε,

"Φυσικά, θα έπαιρνα την τσάντα με τα λεφτά. ”

Με ένα κοροϊδευτικό χαμόγελο, ο καθηγητής είπε,

"Αν ήμουν στη θέση σου, θα έπαιρνα το σάκο της σοφίας. ”

Ο Μαντέλα απάντησε ήρεμα, "Κάθε άνθρωπος παίρνει αυτό που του λείπει. ”

Εκείνη τη στιγμή, ο καθηγητής Peter ήταν γεμάτος οργή. Από πείσμα έγραψε «Ανόητος» στο εξεταστικό χαρτί του Μαντέλα και του το επέστρεψε.  Ο Μαντέλα πήρε το χαρτί, παρέμεινε καθισμένος και προσπάθησε να παραμείνει ήρεμος. Μετά από λίγα λεπτά, σηκώθηκε, πήγε στον καθηγητή και είπε ευγενικά,  "Καθηγητά Πέτρο, υπογράψατε το χαρτί με το όνομά σας, αλλά ξεχάσατε να μου δώσετε τον βαθμό μου. ”

Ηθικό δίδαγμα της Ιστορίας:

Ποτέ μην αφήνετε κανέναν να σας κλέψει την αυτοπεποίθηση ή την περηφάνια για την ταυτότητά σας, ακόμα και αν ο δάσκαλός σας έχει τους βαθμούς σας ή το αφεντικό σας που κρατάει τη δουλειά σας.

Η αυτοεκτίμηση σου είναι πιο πολύτιμη από οτιδήποτε άλλο.

Μιχάλης Αντωνιάδης  

read more ►

Ζητάω κάτι ανέξοδο, και νιώθουν ότι και εμείς έχουμε ανάγκη.

 Άκουσα τη μαμά μου να ζητάει από τους γείτονες αλάτι. 

Αλλά είχαμε αλάτι στο σπίτι. Τη ρώτησα γιατί ζήτησε από τους γείτονες αλάτι. «Επειδή οι γείτονές μας δεν έχουν πολλά χρήματα και συχνά μας ζητούν κάτι.

Κάθε τόσο τους ζητάω και κάτι μικρό και ανέξοδο, για να νιώθουν ότι και εμείς τα έχουμε ανάγκη. 

Με αυτόν τον τρόπο θα αισθάνονται πιο άνετα και θα είναι πιο εύκολο για αυτούς να συνεχίσουν να μας ζητούν ό,τι χρειάζονται».

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Σαν ζεστό ψωμί! Έτσι μυρίζουν οι καλοί άνθρωποι!

 *Μου λείπει η μυρωδιά των καλών ανθρώπων...* 

Θα με ρωτήσεις, ′′ - Μα πώς μυρίζουν οι καλοί άνθρωποι?". Και θα χαμογελάω. Δεν θα βιαστώ να σου απαντήσω για να μην εξορίσω τις στιγμές και τη γλύκα της ψυχής τους.

′′-Σαν ζεστό ψωμί! Έτσι μυρίζουν οι καλοί άνθρωποι! Σαν τα χεράκια της γιαγιάς όταν είσαι μικρή!

Σαν το πουλόβερ του παππού όταν σε αγκάλιαζε!

Σαν το χαμόγελο της μαμάς!

Σαν το γέλιο σου όταν ήσουν παιδί!".

Ναι, μου λείπουν εκείνες οι στιγμές που στην ψυχή μου δεν καταλάβαινα την έννοια του κακού. Δεν το καταλαβαίνω τώρα, αλλά τώρα δυστυχώς ξέρω ότι υπάρχει.

Μου λείπει η μυρωδιά των ζεστών χεριών...

Θα με ρωτήσεις: ′′ - Μα πώς μυρίζουν τα ζεστά χέρια?".

Θα κλάψω κι εγώ. Δεν θα βιαστώ να απαντήσω για να μην φύγει η ζέστη των δακρύων από το μάγουλο μου.

′′-Σαν παιδί! Σαν τη γιαγιά μου! Σαν τον μπαμπά μου! Σαν εκείνα τα μέρη όπου πάντα ένιωθα ασφαλής!". Και ακόμα νιώθω.

Αλλά κάποιοι έφυγαν."

Μου λείπει η μυρωδιά της αγάπης...

Θα με ρωτήσεις: ′′ Μα πως μυρίζει η αγάπη?". Και θα σου πω.... όπως όλα τα συναισθήματα, τα χαμόγελα, τα δάκρυα, η παιδική ηλικία θα χωρέσουν στα μάτια μου. Θα σε κοιτάζω, θα πάρω το χέρι σου χωρίς να πω τίποτα και θα το βάλω στον κόρφο μου. Στην καρδιά.

′′-Αυτό είναι! Μυρίζει σαν καρδιά βανίλιας! Καρδιά με γιασεμί! Μια καρδιά που τρέμει! Δεν μπορώ να περιγράψω τη μυρωδιά και τη γεύση της αγάπης. Για τον καθένα είναι διαφορετική!

Κλείσε τα μάτια σου και ασκήσου στην αίσθηση.

 Νιώσε τον αέρα, τη χαρά, την καλοσύνη, την παιδική ηλικία. Κάθε ένα έχει μια συγκεκριμένη μυρωδιά. Θα την αναγνωρίσεις. Είναι με την καρδιά σου!"

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

η ένδειξη σεβασμού αντικατροπτίζει και τον αυτοσεβασμό σου.

 

Το πώς εσύ ο ίδιος αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα είναι θέμα οπτικής γωνίας το πώς όμως αντιμετωπίζεις τις διαφορετικές οπτικές γωνίες είναι θέμα κουλτούρας.

Οι άνθρωποι,

 που δεν σέβονται,

 είναι άνθρωποι φοβικοί, 

ανασφαλείς, 

με αγκυλώσεις και παρωπίδες 

που δυσκολεύονται να συνυπάρξουν σε ένα κοινωνικό σύνολο ή σε μία ομάδα που περικλείει τόσο πολύ διαφορετικότητα. Το κυριότερο χαρακτηριστικό των ανθρώπων που δεν σέβονται είναι ότι πιστεύουν ότι μειώνοντας τον άλλον αποκτούν μεγαλύτερη υπόσταση οι ίδιοι, αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων που «φωνάζουν» ότι είναι σημαντικοι.

Δεν χρειάζεται να «φωνάζεις» το ποιός είσαι,

χρειάζεται απλά να πορεύεσαι με βάση τον σεβασμό καθώς η ένδειξη σεβασμού αντικατροπτίζει και τον αυτοσεβασμό σου.

https://www.peripsixisanalisi.gr/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/i-kalliergeia-kai-i-axia-toy-ayto-seva/

read more ►

Μόλις οπλιστείς με αξία και αυτοπεποίθηση, ευδοκιμείς,

 

Βιολιστής έπαιξε για 45 λεπτά σε μετρό της Νέας Υόρκης,το 2007  

Μια χούφτα άνθρωποι σταμάτησαν, ένα ζευγάρι χειροκρότησαν και ο βιολιστής κατάφερε να συγκεντρώσει περίπου 30 δολάρια σε φιλοδωρήματα.

Κανείς δεν το ήξερε αυτό, αλλά ο βιολιστής ήταν ο J. Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο.

Σε εκείνο το μετρό, ο Joshua έπαιξε ένα από τα πιο περίπλοκα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ με βιολί αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων. 

Δύο μέρες πριν παίξει στο μετρό, ο J. Bell είχε παίξει το ίδιο μουσικό θέμα σε γεμάτο θέατρο στη Βοστώνη με εισιτήριο - κατά μέσο όρο - περίπου 100 δολάρια.

Το πείραμα απέδειξε ότι το ασυνήθιστο σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον δεν λάμπει και τόσο συχνά παραβλέπεται και υποτιμάται.

Υπάρχουν παντού λαμπρά ταλαντούχοι άνθρωποι που δεν λαμβάνουν την αναγνώριση και την ανταμοιβή που τους αξίζει.

Αλλά μόλις οπλιστούν με αξία και αυτοπεποίθηση και απομακρυνθούν από ένα περιβάλλον που δεν τους εξυπηρετεί, ευδοκιμούν και μεγαλώνουν.

Γι’ αυτό πηγαίνετε εκεί που σας εκτιμούν και σας τιμούν.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Tο χασμουρητό στην προσευχή είναι από τους δαίμονες,

 _*ΓΙΑΤΙ ΧΑΣΜΟΥΡΙΕΜΑΙ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ;*_

 *☦️Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης.*

      «Γνώρισα έναν άνθρωπο συνετό, που όταν κατάλαβε ότι το χασμουρητό στην προσευχή είναι από τους δαίμονες, πήρε απόφαση να μη χασμουρηθεί ποτέ πια.

Μόλις το αντιλήφθηκαν τα πονηρά δαιμόνια, σήκωσαν άγριο πόλεμο εναντίον του.

Όμως κι αυτός αμυνόταν μ’ εξυπνάδα και δεν έσκυβε το κεφάλι στο θέλημά τους.

Ε, τί να σου πω! Ήταν να γελάς με τους δαίμονες… Άλλος πήγαινε κι άλλος ερχόταν, πασχίζοντας με μύριους τρόπους να κάνουν τον άνθρωπο να χασμουρηθεί. Φούσκωναν, ξεφούσκωναν, ιδρωκοπούσαν, αλλά τίποτα!

Πώς να μη γελάσεις, αλήθεια, με την αδυναμία τους; Κάθε μέρα άλλαζαν βάρδια ίσαμε τριάντα δαίμονες! 

Και κανείς τους δεν μπόρεσε να τον νικήσει».

Σημειώνει ο βιογράφος του: Αυτά ο δίκαιος τα παρουσίαζε σαν κατορθώματα κάποιου άλλου.

 Εγώ όμως υποψιάζομαι πως αφορούσαν τον ίδιο, γιατί από τότε που γύρισε στο δρόμο του Θεού, κανείς δεν τον είδε να χασμουρηθεί ποτέ, αν και πολεμήθηκε σκληρά από τα πνεύματα της πονηρίας._

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Τα νιάτα δεν είναι περίοδος ζωής, είναι η κατάσταση του νου,

 *Τα νιάτα δεν είναι περίοδος ζωής, είναι η κατάσταση του νου.*

Δεν είναι κόκκινα μάγουλα, κόκκινα χείλη και ευλύγιστα γόνατα.

Είναι η διάθεση της θέλησης, ιδιότητα της φαντασίας, η δύναμη των αισθημάτων.

Είναι η φρεσκάδα της βαθιάς πηγής της ζωής.

Είναι η νίκη ενάντια στην ατολμία, είναι και της επιθυμίας για περιπέτεια ενάντια στο πόθο για μια ήσυχη ζωή.

Αυτός ο πόθος υπάρχει συχνά σε έναν σαραντάρη.

Κανένας δεν γερνάει μόνο και μόνο επειδή ζει μερικά χρόνια.

*_Οι άνθρωποι γερνούν όταν λιποτακτούν από τα ιδανικά τους._*

Και τα ωραία ακόμη πρόσωπα, όταν δεν προσέξουν να μείνουν όσο γίνεται ηθικά αμόλυντα, στιγματίζονται συχνά από την αυθάδεια ή την αηδία.

Τα χρόνια μπορεί να ρυτιδώνουν το δέρμα,

αλλά όταν εγκαταλείψεις τον ενθουσιασμό, τότε ρυτιδώνεται το πνεύμα.

Η ανησυχία, η αμφιβολία, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό σου, ο φόβος και η απελπισία, αυτά τα μυσαρά μακρά χρόνια που γέρνουν το κεφάλι και κάνουν σκόνη το πνεύμα που γέρασε.  

 Και αν είναι κανείς εβδομήντα ή δεκάξι χρόνων, πάντα στην καρδιά του μπορεί να υπάρχει η αγάπη για το θαύμα, ο θαυμασμός για τα άστρα και τα πράγματα και για τις σκέψεις.

Η θέληση να αντιμετωπίσει κανείς τα γεγονότα, η αδιάκοπη παιδιάστικη όρεξη για κείνο που πρόκειται να ΄ρθει.

Έπειτα, *και η μεγάλη χαρά για το παιχνίδι ζωής.*

~__Είστε τόσο νέοι, όση είναι η πίστη σας στον ζωοπάροχο  Θεό.

___Τόσο γέροι, όση είναι η αμφιβολία σας.__

_Τόσο νέοι, όση είναι εμπιστοσύνη στον Θεό  που είναι χορηγός στις δυνάμεις Πνεύματος και σώματος

_Τόσο γέροι, όση είναι η απελπισία σας_.__

*Μέσα στο κέντρο της καρδιάς σας βρίσκεται ένας σταθμός ασυρμάτου*.

Όσα χρόνια αυτός παίρνει μηνύματα ομορφιάς, ελπίδας, χαράς, μεγαλείου, θάρρους και δύναμης από τη γη, από τους ανθρώπους και από το Θεό, τότε είστε πάντα νέος.

Όταν τα μηνύματα αυτά πάψουν να έρχονται, και το κέντρο της καρδιά σας έχει σκεπαστεί με τα χρόνια της απαισιοδοξίας και τον πάγο της αδιαφορίας και του κυνισμού, τότε πραγματικά μεγαλώσατε και γεράσατε.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Δεν παλεύεται εύκολα αυτή η κρυφή πεισματάρα γνώση.

 Κάτι πιο μέσα από αυτά που συνειδητοποιούμε και λογικά ξέρουμε, γνωρίζει καλύτερα, γνωρίζει αλλιώς εκείνο που μας συμβαίνει. Λέγεται υποσυνείδητο και από εκεί πηγάζουν άγχη και φόβοι. Καμιά φορά πηγάζει αισιοδοξία και αόριστη ευφορία κόντρα στα φανερά γεγονότα μας. Δεν παλεύεται εύκολα αυτή η κρυφή πεισματάρα γνώση. Δεν νικιέται ένα άγχος, ένας φόβος με τη λογική διότι άλλο το λογικό, άλλο το ψυχολογικό.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Γεννήθηκε, ω! του θαύματος, από δύο πατεράδες,

 ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ!!!  

Το μωράκι αυτό φίλοι μου, γεννήθηκε καταδικασμένο να μην γνωρίσει ποτέ την μάνα που το γέννησε, ούτε βεβαίως και την μάνα που το υιοθέτησε.

Καταδικασμένο σε μία εκ προμελέτης και καλά σχεδιασμένης ορφάνια, που δεν προέκυψε ούτε από πόλεμο, ούτε από θεομηνία, ούτε από ατύχημα και αρρώστια. Καταδικασμένο να μην νιώσει ποτέ την αγάπη της, την στοργή της, την τρυφερότητα, την αγκαλιά, τα χάδια, τα φιλιά, την φροντίδα και την προστασία της.

Καταδικασμένο να μην ζήσει σε καμία φυσιολογική οικογένεια με ΜΑΝΑ και ΠΑΤΕΡΑ. Γεννήθηκε, ω! του θαύματος, από δύο πατεράδες! Γεννήθηκε καταδικασμένο να βλέπει τα υπόλοιπα παιδάκια με τις μανάδες τους και μονίμως να διερωτάται, κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε λεπτό: "Πού είναι η δική μου μάνα...";;;

Κι αυτό για μια ολόκληρη ζωή και μέχρι του τέλους της!!!

Θα σέρνει και θα κουβαλά μέσα του ένα ανυπόφορο, ατελείωτο και δυσαναπλήρωτο απίστευτο κενό. Από την παιδικότητα του, την αθωότητά του, μέχρι την εφηβεία και την ενηλικίωσή του. Κι από την ενηλικίωση του μέχρι τα βαθιά του γεράματα και τον τάφο.

Ένα κενό που ποτέ, με τίποτα και με κανέναν δεν θα μπορεί να καλυφθεί. Ένα αβάσταχτο κενό, που ποτέ δεν ήταν επιλογή του, που ποτέ δεν ήταν έστω η "τιμωρία" του για καμία, απολύτως καμία, πράξη του.

Κανένας νόμος των ανθρώπων δεν μπορεί να καταργήσει κανέναν νόμο της φύσης και του Θεού. Η φύση δεν καταργείται. Δεν διατάσσεται! Κι όταν η φύση παραβιάζεται και βιάζεται τότε τιμωρεί. Και δυστυχώς, τιμωρεί σκληρά κι αλύπητα!

Και η ερώτηση φίλοι μου, προς τους πάσης φύσεως, προελεύσεως και κοπής δικαιωματιστές είναι η εξής:

Ποιών τα ανθρώπινα δικαιώματα υπερτερούν; Των δύο ομοφυλοφίλων ή του αθώου παιδιού;

          (Ανώνυμος εκπαιδευτικός)

read more ►

Εχει <ΡΟΛΟΙ> η καταΣτροφή.

 Ούτε νέο είναι, ούτε "πρόοδος".

Η παράλογη ελευθεριότητα (πάντα υποστηριζόμενη από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα) εμφανίζεται σε περιόδους παρακμής της Ιστορίας, παραμονές μεγάλων καταστροφών ή πολέμων και πάντα, μα πάντα, ακολουθείται από εξίσου ακραία αυστηροποίηση και θρησκοληψία, που επιβάλλουν εξελίξεις, ομάδες και πρόσωπα όπως ο Μεσαίωνας, η Ιερά Εξέταση ή ο Χίτλερ, μέχρι να μπορέσει η ανθρωπότητα να ξαναβρεί, αργά και οδυνηρά, την ισορροπία της.

Για να μη μιλήσω για παλαιότερες, βιβλικές αναφορές.

Δείτε το εξαιρετικό μιούζικαλ "Καμπαρέ" με την ανυπέρβλητη Λάϊζα Μινέλι. Μάς δείχνει βήμα-βήμα, πού οδηγούμαστε, μ' αυτό το "πολύχρωμο", "ξένοιαστο", "χαρούμενο" και "διασκεδαστικό" καμπαρέ που είναι και ο σημερινός μας κόσμος. Και μάλιστα, μάς το δείχνει ευθαρσώς, από την γκέι οπτική του. 

Φωτογραφία από τη Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, παραμονές του Β'ΠΠ

Μιχάλης Αντωνιάδης,

read more ►

Συνειδητοποίηση ή βράσιμο. Πρέπει να διαλέξουμε!

 

Μάνος Δανέζης: Με ρώτησαν πως θα μπορούσα να περιγράψω  γενικότερα την κατάσταση που βρισκόμαστε οι περισσότεροι πολίτες  σήμερα. 

Απάντησα χωρίς δισταγμό : «Σαν τα βατραχάκια που δεν ξέρουν ότι τα βράζουν», αναφερόμενος σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία του Γάλλου συγγραφέα και φιλόσοφου Olivier Clerc στην οποία έχω αναφερθεί και πολύ παλαιότερα όταν μου είχε ξανατεθεί ένα ανάλογο ερώτημα.

Την ιστοριούλα αυτή σκέφτηκα να ξαναμοιραστώ μαζί σας 

             «Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν».

Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα, ένα βατραχάκι.

Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό, αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά. Το νερό, σιγά - σιγά γινεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντάς το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο.

Η θερμοκρασία του νερού, συνεχίζει να ανεβαίνει.

Το νερό γίνεται πιο ζεστό, από ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθανόταν λίγο κουρασμένο, αλλά παρ όλα ταύτα δεν αισθάνεται κανέναν φόβο.

Τέλος το νερό γίνεται πραγματικά πολύ ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Για αυτόν τον λόγο, υπέμενε και δεν αντιδρούσε.

Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι κατέληξε να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει.

Εάν έριχνες το ίδιο βατραχάκι κατ ’ ευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα.

Αυτό, αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνείδησης και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση. Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά για να το συνηθίζουμε.

Όταν για πρώτη φορά άκουσα αυτή την ιστορία, σκεφτόμουν το αύριο… τώρα, κατάλαβα ότι αναφέρετε στο σήμερα!!!

Συνειδητοποίηση ή βράσιμο. Πρέπει να διαλέξουμε!

Λοιπόν, αν δεν είμαστε σαν το βατραχάκι, μισοβρασμένοι, ας κάνουμε μια γερή εκτίναξη με τα πόδια, πριν είναι πολύ αργά!!!

read more ►

Να Συμβάλεις ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ,

 

Δεν θα Σωσεις Εσυ τον Κοσμο, θα Συμβάλεις ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, 

Εκείνο που με τρομάζει πιο πολύ στη ζωή μου είναι ο εαυτός μου. Ενώ δείχνω στα όρια της διαφήμισης τον ανθρωπισμό μου κρίνοντας αβίαστα κάθε δυσάρεστο και απεχθές περιστατικό που συμβαίνει στην  κοινωνία , την διπλανή μου και την μακρινή μου, την ίδια ώρα δεν γνωρίζω αν ο γείτονάς μου έχει να φάει, εάν ο γείτονάς μου έχει ανάγκη από λίγη συντροφιά, εάν ο γείτονάς μου έχει ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον.

Όμως εγώ δείχνω την ανθρωπιά μου κατηγορώντας θεούς και δαίμονες για τα άσχημα που συμβαίνουν στον κόσμο, καθισμένος άνετα στην καρέκλα του γραφείου μου, μπροστά σε έναν υπολογιστή, φυλακισμένος στην επανάσταση του μυαλού μου.

Πώς θα γλυτώσω από τον δυνάστη και χλευαστή εαυτό μου ;

-Αυτό με τρομάζει... ΑΜΗΝ!!

-Να αγαπάς την ευθύνη.. Αυτός δεν έχει.. Μέτρο και υποφέρει

read more ►

Είναι βασική ανάγκη του ανθρώπου η αγκαλιά,

 

Ίσως γιατί όταν είμαστε έμβρυο ακόμα, νιώθουμε τη ζεστασιά ενός αγαπημένου σώματος να μας κρατά με ασφάλεια μέσα του. Και μπορεί να είναι το παιδί που πάντα κουβαλάμε στριμωγμένο σε μια γωνιά, εκείνο που την αναζητά, τη λαχταρά και τη διεκδικεί.

 

«Η πιο μικρή απόσταση στη γη είναι δυο άνθρωποι αγκαλιασμένοι», λέει ο Ποταμίτης κι αυτήν την απόσταση μόνο η αγκαλιά της αγάπης μπορεί να την καλύψει.

 

Είναι υπέροχη η αίσθηση να ακουμπάει η καρδιά σου πάνω σε μια άλλη καρδιά. Θαρρείς και με τον τρόπο αυτό γίνεται ο καλύτερος συγχρονισμός της αγάπης. Δυο ενωμένες καρδιές αφήνονται και παραδίνονται η μια στα χέρια της άλλης, για να νιώσουν μαζί το χτυποκάρδι και να κουρνιάσουν μέσα στο συναίσθημα που κουβαλούν.

 

Η αγκαλιά της αγάπης δίνεται αυθόρμητα κι όχι προγραμματισμένα. Δεν έχει ανάγκη από καμιά πρόφαση για να υπάρξει.

 

Δίνεται σφιχτά κι όχι χλιαρά. Καθημερινά κι όχι μόνο στην ανάγκη. Χαρίζεται χωρίς όρους και χωρίς όρια. Γιατί μόνο έτσι αντέχει να δοθεί.

 

Είναι η αγκαλιά που νομίζεις πως κολλάει όλα τα σπασμένα κομμάτια μέσα σου, κάθε φορά που αφήνεσαι πάνω στον αγαπημένο ώμο. Κι έρχεται να γίνει βάλσαμο και ανάσα και χαμόγελο.

 

Η αγκαλιά της αγάπης σε ταξιδεύει μακριά από εκείνα που σε έχουν κουράσει. Απομακρύνει τις σκέψεις που θορυβούν μέσα στο μυαλό σου, έστω για μια μικρή στιγμή αιωνιότητας. Κι αφήνει την καρδιά σου να ξαποστάσει από εκείνα που την έχουν πονέσει. Νιώθεις σφιχτά τα χέρια του άλλου γύρω σου κι ο κόσμος σου γίνεται όμορφος μέσα στη μυρωδιά του.

 

  ΘΑ ΔΑΚΡΥΣΕΤΕ: Ζήτησαν από έναν ηλικιωμένο να μιλήσει για την γυναίκα του… Η απάντηση που έδωσε, πάγωσε όσους τον άκουσαν!!!

Η αγκαλιά είναι η αυθόρμητη πράξη αγάπης.

Δεν τη ζητιανεύεις, αλλά ούτε και την απαρνιέσαι.  Και θα τη συναντήσεις παρά μόνο εκεί που η αγάπη έχει βρει τη θέση της μέσα στις καρδιές.

 

Δε θα τη βρεις στα γρήγορα κρεβάτια, στις διαλυμένες σχέσεις, στα μέτρια συναισθήματα.

Δε θα τη βρεις ανάμεσα στους ανθρώπους που νιώθουν μέσα της συναισθηματικά εγκλωβισμένοι.

Δε θα τη βρεις στα αδιάφορα βλέμματα και στα στημένα χαμόγελα.

 

Γιατί στις περιπτώσεις αυτές είναι μεγάλη η απόσταση που χωρίζει τις καρδιές. Δεν έχει καμιά σημασία αν δε θέλουν πια ή αν δεν μπορούν να έρθουν πιο κοντά. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι δυο άνθρωποι επιτρέπουν στη συναισθηματική απόσταση να κρατήσει την καρδιά τους μέσα στο ασφυχτικό δίχτυ μιας κρύας μοναξιάς.

 

Η αγκαλιά είναι ό,τι πιο όμορφο, τρυφερό και αυτονόητο ενώνει τους ανθρώπους.

Είναι χαμόγελο. Είναι δύναμη. Μέσα της νιώθεις την ασφάλεια που σου δίνει ο χτύπος μιας άλλης καρδιάς και γεμάτος από τη μυρωδιά του έρωτά της.

 

Μέσα της κρύβεται η αγάπη. Κι όταν τη βρεις, αγκάλιασέ τη δυνατά και σκόρπισέ τη σπάταλα!

 

Της Γεωργίας Ανδριώτου.

Η αγάπη κρύβεται στην αγκαλιά

Αναδημοσίευση Από ΑΝΑΠΝΟΕΣ

read more ►

Για να με γνωρίσεις, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΓΚΡΙΝΩ,

 

Ταπεινότητα δεν σημαίνει να έχεις μικρή ιδέα για τον εαυτό σου, αλλά να ασχολείσαι με αυτόν λιγότερο,

«Ταπεινότητα δεν σημαίνει να έχεις μικρή ιδέα για τον εαυτό σου, αλλά να ασχολείσαι με τον εαυτό σου λιγότερο» – Σιντ Μπανκς,

Υπό αυτή την έννοια, η ταπεινότητα ισοδυναμεί με την ανθρώπινη κατάσταση.

Δεν έχει καμία σχέση με την υψηλή ή χαμηλή αυτοεκτίμηση, αλλά με την αναγνώριση του γεγονότος ότι είμαστε ένα από τα έξι δισεκατομμύρια κύματα στον ωκεανό της ζωής και ότι κανείς μας δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντικός από τους άλλους.

Χωρίς να χρειάζεται να κάνω οτιδήποτε γι’ αυτό, ο ήλιος ανατέλλει το πρωί και το βράδυ βγαίνουν τα άστρα. Προτού ακόμα σηκωθώ από το κρεβάτι, η Γη έχει εκτελέσει το ένα τρίτο της περιστροφής της γύρω από τον άξονά της και έξι δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν κάνει ό,τι καλύτερο μπορούν για να γίνουν πιο ευτυχισμένοι και να μετριάσουν τον πόνο τους.

Και αφού δεν είμαι εγώ υπεύθυνος, μπορώ να χαλαρώσω και να απολαύσω τη ζωή. Δεν δειλιάζω συνειδητοποιώντας ότι είμαι αδύναμος – ή ακόμα και απόλυτα ανίσχυρος – μπροστά στις δυνάμεις που είναι πολύ ανώτερες από τις δικές μου, αλλά, αντίθετα, νιώθω ελεύθερος.  Ελεύθερος να απολαμβάνω τη ζωή όταν τα πράγματα εξελίσσονται σύμφωνα με τις επιθυμίες μου, αλλά και να επιδεικνύω στωικότητα και αξιοπρέπεια όταν καλούμαι να διαχειριστώ δυσκολίες.

Ελεύθερος να αγαπώ και να βοηθώ τους ανθρώπους όταν συμπεριφέρονται όπως θα ήθελα, αλλά και να εξακολουθώ να τους αγαπώ και να τους βοηθώ όταν η συμπεριφορά τους δεν είναι η επιθυμητή.

Ελεύθερος να δημιουργήσω τη ζωή των ονείρων μου όταν τα πράγματα φαίνονται εύκολα, αλλά και ελεύθερος να συνεχίσω να κινούμαι προς αυτή την κατεύθυνση ή να παραιτηθώ και να χαράξω νέα πορεία όταν τα πράγματα φαίνονται δύσκολα.

Τελικά, αυτό μου φαίνεται ότι είναι στον πυρήνα κάθε επιθυμίας μας: η ελευθερία να απολαμβάνουμε τη ζωή μας και να συνεισφέρουμε στο Όλον, τόσο στα εύκολα όσο και στα δύσκολα, με όποιο τρόπο μπορούμε και για όσο καιρό βρισκόμαστε εδώ.

Το πώς θα καταλήξουν τα πράγματα δεν είναι στο χέρι μας. Ποτέ δεν ήταν στο χέρι μας. Αν όμως βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας και παίξουμε τον ρόλο μας, είναι απίστευτο πόσο μακριά μπορούμε να πάμε.

Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο του 

Michael Neill «Η Επανάσταση αρχίζει μέσα μας» από τις εκδόσεις Διόπτρα

Αναδημοσίευση Από, Σχέσεις και Συναισθήματα.com

read more ►