Η 8η Μαρτίου ημέρα της γυναίκας.
Μη θέλεις να έρχονται τα πράγματα όπως σε συμφέρει, αλλά όπως είναι αρεστό στο Θεό.
Έτσι θα είσαι την ώρα της Προσευχής γεμάτος γαλήνη και χαρούμενος.
Άγιος Νείλος ο Ασκητής
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Προσευχὴ χωρὶς Εὐλάβεια
Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος.
Πείτε αυτή την Προσευχή για να απαλλαγείτε από το άγχος!
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἁμαρτία, ἀπὸ τὸ νὰ Προσεύχεται κανεὶς χωρὶς φόβο Θεοῦ, χωρὶς προσοχὴ καὶ Εὐλάβεια.
Ἐκεῖνος ποὺ Προσεύχεται ἢ Ψάλλει ἀπρόσεκτα καὶ ἀσυναίσθητα, εἶναι φανερὸ πὼς δὲν ξέρει ποιός εἶναι ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς πάλι, σὰν εὔσπλαχνος, θέλει νὰ Έλεήσει αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν μπορεῖ. Εἶναι καλύτερα, τολμῶ νὰ πῶ, νὰ μὴν Προσεύχεται κανεὶς καθόλου, παρὰ νὰ Προσεύχεται χωρὶς προσοχή.
Ἡ σωστὴ Προσευχὴ εἶν᾿ ἐκείνη ποὺ δὲν γίνεται ἁπλᾶ μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ νοῦ καὶ μὲ τὴν καρδιά. Ὅποιος λοιπὸν δὲν Προσεύχεται ὁλοκληρωμένα, οὐσιαστικὰ δὲν κάνει Προσευχή, καὶ εἶναι ὑπόλογος γι᾿ αὐτὸ ἀπέναντι στὸν Θεό.
Ἐκεῖνος ποὺ Προσεύχεται χωρὶς συμμετοχή του νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς του, κατὰ βάθος περιφρονεῖ τὸν Θεό.
Καὶ πῶς θὰ Έλεηθοῦμε ἀπὸ Ἐκεῖνον, ὅταν
Προσευχόμαστε μὲ κενὰ λόγια, κι ὅταν ὁ νοὺς μας συντυχαίνει μὲ τοὺς δαίμονες;
Πῶς νὰ μὴν παροργίζουμε τὸν Κύριο, ὅταν ἀπὸ τὴ μιὰ ἀπευθυνόμαστε
σ᾿ Ἐκεῖνον κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ νοὺς μας συλλογίζεται πράγματα ἄσχετα, ἄτοπα ἢ καὶ αἰσχρά;
Ἕνας τέτοιος νοὺς δὲν ἀνήκει στὸν Χριστὸ καὶ δὲν θὰ παραδοθεῖ σ᾿Αυτόν. Πῶς ὅμως θὰ μπορέσουμε νὰ Προσευχόμαστε μὲ προσοχή, Θεῖο φόβο, Εὐλάβεια καὶ Κατάνυξη;
Πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ Προσευχόμαστε μὲ τὴ σταθερὴ καὶ ἐνεργητικὴ συμμετοχή τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς μας; Δὲν θὰ τὸ κατορθώσουμε μόνοι μας.Στὴν τέλεια Προσευχὴ θὰ φτάσουμε, μόνο ἂν ζητήσουμε ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Κύριο νὰ μᾶς Φωτίσει μὲ τὸ Πνεῦμα Του τὸ Ἅγιο, γιὰ ν᾿αποκτήσουμε ἐπίγνωση τῆς ἄπειρης μεγαλωσύνης Του, νὰ νιώσουμε σὲ ποιό φοβερὸ Θεὸ μπροστὰ στεκόμαστε.
Καὶ ἀκόμα, ἂν Τὸν παρακαλοῦμε θερμὰ ὄχι γιὰ μάταια καὶ πρόσκαιρα πράγματα, ἀλλὰ γιὰ τὴν κάθαρσή μας ἀπὸ τὰ πάθη καί, προπαντός, τὴν ἀπόκτηση Ταπεινοῦ φρονήματος.
Ὅποιος, ἀλήθεια, γνωρίσει τὴν ἀπέραντη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ Ταπεινωθεῖ βαθειὰ μπροστὰ στὴ μακροθυμία Του.
Εἶναι λοιπὸν ἀδύνατο νὰ Προσεύχεται τέλεια ὁ νοῦς –καὶ ἑπομένως ἀδύνατο νὰ Κατανυχθεῖ καὶ ἡ καρδιά– ἂν δὲν δεχθεῖ πρῶτα τὸ Φωτισμὸ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ μυστικὸ Φῶς τῆς Θείας Γνώσεως, ποὺ δίνεται κατ’ ἐξοχὴν μ᾿ ἕναν τρόπο: μὲ τὴν ἐπίμονη καὶ ἔμπονη ἐπίκληση τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Έλέους Του.
Ἐκεῖνος ποὺ ἔμαθε γράμματα καὶ μορφώθηκε πολύ, πῶς μπορεῖ νὰ διαβάσει τὰ βιβλία του χωρὶς φῶς; Ἔχει τὰ βιβλία. Ἂν ὅμως δὲν ἔχει καὶ τὸ φῶς, πῶς θὰ τὰ μελετήσει; Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν Προσευχή.
Πῶς θὰ «μελετήσουμε» καὶ θὰ γνωρίσουμε τὸ Θεό, χωρὶς τὸ μυστικὸ Φῶς τῆς Θείας Γνώσεως; Αὐτό το Φῶς δὲν εἶναι παρὰ μιὰ νοητή, Θεόσταλτη δύναμη, ποὺ περικυκλώνει καὶ μαζεύει τὸ νοῦ, τὸν ἐμποδίζει νὰ φεύγει καὶ νὰ διασκορπίζεται στὰ γήινα καὶ τὸν καθηλώνει στὴν πανευφρόσυνη θέα καὶ κοινωνία τοῦ Θεοῦ.
Ὅσο τὸ Φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δὲν Φωτίζει τὸ νοῦ μας, ἡ Προσευχή μας εἶναι ἄστατη καὶ ἄκαρπη. Καὶ ὁ νοῦς, λογιάζοντας πράγματα ἄτοπα – ἀκόμα κι αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν ἀναγκαῖα – πλανιέται, χωρὶς νὰ συνειδητοποιεῖ πὼς γίνεται σκλάβος στὸ νοητὸ τύραννο, ποὺ τὸν τραβάει ἐδῶ κι ἐκεῖ, σὲ μέριμνες, φροντίδες, ὑποθέσεις, προβλήματα «τοῦ κόσμου τούτου».Ἂς ἀγωνιστοῦμε λοιπὸν μ᾿ ὅλες μας τὶς δυνάμεις γιὰ νὰ νικήσουμε τὸ «σπερμολόγο» διάβολο, ποὺ μὲ πονηρὲς ἐνθυμήσεις καὶ ἄκαιρες σκέψεις μᾶς κλέβει τὸν ἀνεκτίμητο Πνευματικὸ Καρπὸ τῆς Προσευχῆς καὶ κρατάει τὴν ψυχή μας στὸ σκοτάδι.
Ἂς παρακαλέσουμε θερμὰ τὸν Κύριο, «τὸ Φῶς τοῦ κόσμου», νὰ στείλει τὸ Ἅγιὸ Του Πνεῦμα καὶ νὰ διαλύσει μὲ τὸ ἄκτιστο Φῶς Του τὸ σκοτάδι αὐτὸ τῆς ψυχῆς μας, ποὺ μόνο ἔτσι θὰ μπορέσει νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸ Θεό, «τὸν πανταχοῦ παρόντα καὶ τὰ πάντα πληροῦντα».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Βραβεία και Στεφάνια δίνουν οι πειρασμοί!!
«Τα βραβεία και τα Στεφάνια είναι προορισμένα για όσους πειράζονται και όχι για κείνους πού δεν φροντίζουν για τον Θεό, ούτε για τούς κοσμικούς πού είναι ξαπλωμένοι και ροχαλίζουν».
Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
. Κανείς λοιπόν, ἀγαπητοί, ἄς μή ἀπελπίζεται γιά τήν σωτηρία του. Δέν εἶναι μέσα στήν φύση μας τά κακά ἔργα.
Ἀντιθέτως,
ὁ ἄνθρωπος ἔχει τιμηθεῖ μέ τήν ἐλευθερία τῆς βουλήσεως
καί τῆς πράξεως.
Εἶσαι τελώνης; Μπορεῖς νά γίνεις Έὐαγγελιστής. Εἶσαι βλάσφημος; Μπορεῖς νά γίνεις Άπόστολος. Εἶσαι ληστής; Μπορεῖς νά ἁρπάξεις τόν Παράδεισο. Εἶσαι μάγος; Μπορεῖς νά Προσκυνήσεις τόν Κύριο.
Δέν ὑπάρχει καμία ἁμαρτία πού νά μή συγχωρεῖται μέ τήν Μετάνοια.
Γι᾿ αὐτό καί ὁ Χριστός ἐπέλεξε νά σώσει τούς μεγαλύτερους ἁμαρτωλούς, γιά νά μήν μπορέσει τελικά νά τοῦ διαφύγει κανείς ἀπό τήν σωτηρία. Μή μοῦ λές, χάθηκα καί τί νά περιμένω πιά; Μή μοῦ λές, ἁμάρτησα καί τί νά κάνω πλέον; Ἔχεις ἰατρό ἀνώτερο ἀπό τήν ἀσθένειά σου, ἔχεις ἰατρό πού ἀντιμετωπίζει μέ ἐπιτυχία τήν φύση τοῦ νοσήματος, ἔχεις ἰατρό πού θεραπεύει μόνο μέ ἕνα Του νεῦμα, ἔχεις ἰατρό πού μπορεῖ νά σέ Θεραπεύσει, ἐπειδή καί μόνο τό θέλει· καί μπορεῖ καί θέλει νά σέ σώσει
Ἱερός Χρυσόστομος (στήν φωτογραφία τό χέρι του ἄφθαρτο).
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ψυχοσάββατο: Μια γέφυρα ελέους και αγάπης μεταξύ ζώντων και κεκοιμημένων.
Εκατομμύρια τιμητικά στεφάνια και κοσμικές εκδηλώσεις μνήμης δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε ένα ψίχουλο από αυτό που προσφέρει ένα και μόνο Ψυχοσάββατο.
Δεν είναι μια συμβολική μέρα τιμής ή μνήμης. Δεν είναι μια πράξη δικής μας παρηγοριάς για εκείνους που έχουμε χάσει. Είναι μια ζώσα κοινωνία. Είναι μια Λειτουργική κατάδυση στο απύθμενο έλεος του Θεού, μια Ιερή ημέρα που δεόμαστε μπροστά στον Χριστό για όλες τις ψυχές του επέκεινα.
Η επίγεια Εκκλησία που λέγεται Στρατευομένη, παρίσταται ενώπιον Θεού αντάμα με την Ουράνια Εκκλησία, τη Θριαμβεύουσα. Δύο πανίσχυρες πτέρυγες που εξυψώνουν το ανθρώπινο γένος και γράφουν ψυχές στη Βίβλο της Ζωής.
Εκατομμύρια κατατεθειμένα στεφάνια και εκδηλώσεις μνήμης και βιβλία και αφιερώματα και άλλες κοσμικές τιμές, δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε ένα ψίχουλο ωφέλειας στους κεκοιμημένους, μπροστά στα Ψυχοσάββατα. Οι ψυχές κυριολεκτικά σκιρτούν από αδημονία για τη στιγμή που θα μνημονευτεί το όνομά τους τότε, αλλά και σε κάθε Αγία πρόθεση.
«Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνείαν πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν». Αυτή είναι όλη η ουσία του Ψυχοσάββατου στην χαριτωμένη αποστολή της. Προσέξτε εδώ ότι η μάνα – Εκκλησία εύχεται για τη μνήμη «τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων», δηλαδή για όλους τους κεκοιμημένους από την αρχή της ανθρωπότητας. Και δέεται συγκεκριμένα για τους κοιμηθέντες «εὐσεβῶς», δηλαδή ανθρώπους που είχαν έστω μια στοιχειώδη Θεοσέβεια.
Οι ταλαίπωρες ψυχές που έφυγαν με αντίθεο φρόνημα και αμετανοησία, μαζί με τα μάτια τους, σφράγισαν και την αμετάκλητη επιλογή τους να απορρίπτουν το έλεος του Θεού. Αυτές οι ψυχές που έμειναν συνειδητά εκτός Εκκλησίας, δεν μπορούν να θριαμβεύσουν στον ουρανό – αφού δεν στρατεύθηκαν ποτέ στη γη, αλλά αντιστρατεύθηκαν. Διότι
ο Θεός δεν είναι μόνο Αγάπη – είναι εξίσου και Δικαιοσύνη.
Βέβαια για κάθε ψυχή τον τελικό λόγο τον έχει μόνο ο Κύριος, αλλά ταυτόχρονα και η Εκκλησία οφείλει να εύχεται σύμφωνα με την Πνευματική τάξη της, σεβόμενη το αυτεξούσιο του κάθε ανθρώπου.
Κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους ως αναφορά του περάσματος του Χριστού από τον Άδη, και κάθε Θεία Λειτουργία ενώνει τους Χριστιανούς της γης με εκείνους του ουρανού, αλλά το Ψυχοσάββατο είναι μια ειδική ημέρα Μνημόνευσης που γίνεται οικουμενική αγκαλιά. Για κάθε άνθρωπο που αποβίωσε σε ξένο τόπο, που πνίγηκε, που κάηκε, που εξαφανίστηκε, που τον κατέφαγε αρρώστια, που ξεψύχησε σε πόλεμο ή σε φυσική καταστροφή. Και πάνω απ’ όλα για κάθε άνθρωπο που δεν άφησε πίσω του κανέναν ζωντανό να τον Μνημονεύει και να δέεται για εκείνον, για κάθε φτωχό και άπορο που δεν διαβάστηκε η ψυχούλα του, για κάθε άσημο που δεν έλαβε ανακούφιση από τα Μνημόσυνα και τις Ακολουθίες της Εκκλησίας.
Από τη φοβερή στιγμή του θανάτου κι έπειτα, η ψυχή δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να καλυτερέψει την κατάστασή της. Μένει μόνο με τα έργα που έπραξε εν ζωή ως εφόδια. Οι ψυχές που ταξίδεψαν με λιγοστές αποσκευές Θεάρεστων έργων, περιμένουν από εμάς να τις φιλέψουμε με ευεργετικές Προσευχές.
Σαν εργατικές Πνευματικές μέλισσες, οι Χριστιανοί ζυμώνουν τα Πρόσφορα, συμπληρώνουν τα ψυχοχάρτια υπέρ Αναπαύσεως, κάνουν Ελεημοσύνες στη μνήμη των οικείων τους, και το πιο σημαντικό απ’ όλα: διάγουν οι ίδιοι βίο Μετανοίας και ωφελούν έτσι ακόμα καλύτερα τον κεκοιμημένο τους.
Σε έναν κόσμο απάνθρωπο που εξορίζει τη μνήμη των εξουθενωμένων, ένα Ψυχοσάββατο έρχεται για να περιθάλψει ζώντες και νεκρούς, να τιμήσει και τον πιο ξεχασμένο θανόντα, να αλείψει με Θείο Έλεος και το πιο παραμελημένο σκήνωμα, να δροσίσει και την τελευταία ψυχή, να επεκτείνει τη φιλανθρωπία μέχρι τα τρίσβαθα του Άδη. Αυτό είναι το μεγαλείο της αχανούς αγάπης της Εκκλησίας μας, που δεν υπάρχει κανένα όμοιο του στο στερέωμα της ζωής και του θανάτου.
Την Ιερότατη σημασία της δεήσεώς μας υπέρ κεκοιμημένων, ως ένα ενωμένο σώμα Ορθόδοξης αλληλοβοήθειας, εξυμνεί υπέροχα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Ας μη κουρασθούμε λοιπόν να βοηθούμε αυτούς που έφυγαν από την παρούσα ζωή και να προσφέρουμε για χάρη τους και να ζητούμε να γίνονται γι’ αυτούς Δεήσεις. Διότι υπάρχει η κοινή εξιλέωση της οικουμένης..][..Δεν έχει να επιδείξει (σ.σ ο νεκρός) δικές του Ελεημοσύνες; Ας είναι συγγενικές. Δεν έχει να παρουσιάσει τις δικές του Ελεημοσύνες; Ας δείξει εκείνες που έγιναν γι’ αυτόν. Όσο περισσότερων αμαρτημάτων είναι υπεύθυνος, τόσο μεγαλύτερη ανάγκη από Ελεημοσύνη έχει. Όχι μόνο αυτό, αλλά διότι τώρα η Ελεημοσύνη δεν έχει την ίδια δύναμι, αλλά πολύ μικρότερη. Διότι δεν είναι το ίδιο πράγμα να κάνει κάποιος Ελεημοσύνη αυτός ο ίδιος και να την κάνει άλλος γι’ αυτόν..]
[..Γι’ αυτό με θάρρος τότε ας Προσευχόμαστε για την οικουμένη και ας καλούμε και αυτούς (σ.σ. τους κεκοιμημένους) μαζί με τους Μάρτυρες, τους Ομολογητές, τους Ιερείς. Διότι είμαστε ένα σώμα, έστω και αν υπάρχουν μέλη που είναι λαμπρότερα από άλλα μέλη. Και μπορούμε από παντού να κερδίσουμε γι’ αυτούς συγγνώμη, από τις Δεήσεις, από τα δώρα που προσφέρονται γι’ αυτούς, από εκείνους που καλούμε μαζί με αυτά».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Γίνε κουφός, μουγγός, τυφλός και αναίσθητος προς όλα τα πράγματα της ζωής αυτής.
Αυτός είναι ο καλύτερος δρόμος προς την Σωτηρία σου.
Διότι είναι αδύνατον να σωθεί κανείς, αν δεν αποσπάσει το νου του από την ματαιότητα και κάθε μέριμνα και δεν τον συγκεντρώσει σε ένα μοναδικό σκοπό:
Την εν Χριστώ Σωτηρία.
Γιατί ο νους είναι απλός:
Είτε παραδίδεται ολοκληρωτικά στον Χριστό, είτε παραδίδεται στις μάταιες μέριμνες.
Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ- Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Θέατρο ΗΒΗ, Σαρρή 27, Ψυρρή, 8 Φεβ - 5 Απρ 2026
ΘΕΑΤΡΟ ΗΒΗ - Θεατρική περίοδος 2025-2026
Ζαχαρένια Πετράκη
.jpg)
Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης
Τραγούδησε για να σμίξει τον κόσμο…
Η μουσικοθεατρική παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης», που παρουσιάζεται από τις 3 Δεκεμβρίου στο θέατρο ΗΒΗ, σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη και παραγωγή της Stages Network και των Αθηναϊκών Θεάτρων, καταχειροκροτήθηκε από περισσότερους από 11.000 θεατές μέσα στον πρώτο μήνα της παρουσίασής της στο θέατρο ΗΒΗ.
Είναι η πρώτη φορά που η ζωή και το έργο ενός μεγάλου Έλληνα, ενός καλλιτέχνη-σύμβολο, του Νίκου Ξυλούρη, παρουσιάζεται στο θέατρο σε μία υψηλών αξιώσεων παραγωγή σε κείμενο της φιλολόγου και συγγραφέως Ζαχαρένιας Πετράκη, βασισμένο σε πολυετή έρευνα και αρχειακό υλικό.
Ο «Αρχάγγελος της Κρήτης», όπως αποκαλείτο ο Ψαρονίκος, ζωντανεύει για πρώτη φορά θεατρικά, σε μία παράσταση που συνδυάζει ζωντανή μουσική, αδημοσίευτες φωτογραφίες, πολύτιμα ηχητικά ντοκουμέντα και αφήγηση. Μια βιωματική εμπειρία, που ενώνει τη μαρτυρία, την τέχνη και τη συγκίνηση.
Το έργο επιχειρεί να συστήσει τη μορφή του Ξυλούρη όχι μόνο ως φωνή-σύμβολο, αλλά ως εσωτερικό σύμπαν ενός ανθρώπου που τραγουδούσε με την ψυχή ενός λαού. Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκονται η πορεία του από τα Ανώγεια και την Κρήτη της Κατοχής, μέχρι τις μπουάτ της Αθήνας και το αποκορύφωμα της δημόσιας παρουσίας του, που ταυτίστηκε με τον αγώνα, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα μιας ολόκληρης εποχής.
Οι θεατές έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τα εμβληματικά τραγούδια του Ξυλούρη, σε νέες ενορχηστρώσεις του Ανδρέα Κατσιγιάννη, ενώ το κρητικό πρόγραμμα της παράστασης επιμελείται μουσικά ο Ross Daly!
Η Ουρανία Ξυλούρη, σύντροφος ζωής του Νίκου και θεματοφύλακας της μνήμης του, έχει συνεισφέρει ουσιαστικά στην τελική διαμόρφωση του κειμένου.
Στη σκηνή του Θεάτρου ΗΒΗ αναβιώνουν προσωπικότητες-σταθμοί της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής ζωής της χώρας, όπως η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος, ο Χρήστος Λεοντής κ.α. Φυσικά ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην σχέση του Νίκου με τον Σταύρο Ξαρχάκο που ξεκίνησε με τον σημαντικό δίσκο «Διόνυσε Καλοκαίρι μας» και εξελίχτηκε σε μια δυνατή φιλία.
Λίγα λόγια για το έργο
Η παράσταση ξεδιπλώνει τη ζωή και την πορεία του σπουδαίου Κρητικού τραγουδιστή και λυράρη Νίκου Ξυλούρη. Ακολουθούμε τα βήματα του «Αηδονιού της Κρήτης» από τα παιδικά του χρόνια στα Ανώγεια, στη σκιά της Κατοχής, έως τη θριαμβευτική του παρουσία στις αθηναϊκές μπουάτ της δεκαετίας του ’70 και την πρόωρη αναχώρησή του από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 44 ετών.
Με οδηγό τις αφηγήσεις της συντρόφου του, Ουρανίας Ξυλούρη, και άξονα τα τραγούδια που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, η παράσταση δεν αποτυπώνει μόνο το μεγαλείο της φωνής του, αλλά αποκαλύπτει – κυρίως – το ηθικό και πνευματικό βάρος μιας προσωπικότητας που σφράγισε το νεότερο ελληνικό πολιτισμό.
Λίγα λόγια για τον Ψαρονίκο
Ο Νίκος Ξυλούρης δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής· ήταν η φωνή ενός λαού που αναζητούσε δικαιοσύνη, φως και ελευθερία. Ένας λυράρης με ψυχή ανοιχτή σαν ορίζοντας, που μέσα από τις νότες του ξυπνούσε αισθήσεις, μνήμες και ελπίδες. Η μουσική του έμοιαζε με μυρωμένο λιβάδι· ένας τόπος όπου οι αισθήσεις στήνουν χορό κι η ψυχή ανασαίνει ελεύθερη.
Χωρίς σπουδές και πτυχία, αλλά με απλότητα, ακεραιότητα και σπάνιο ήθος, στάθηκε απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας που καταπίεζε τον άνθρωπο. Όπου κι αν τραγουδούσε, γεννιόταν μια άτυπη εξέγερση· γιατί η φωνή του δεν υπάκουε, αλλά υψωνόταν. Με πάθος, λεβεντιά και παρρησία.
Ήταν εκείνος που επανέφερε τη λησμονημένη λύρα στο Ηράκλειο, αναστήλωσε την παράδοση και έδωσε φωνή στα ριζίτικα τραγούδια που, μέσα από τη δική του ερμηνεία, απέκτησαν κύρος, καθολικότητα και μια νέα δυναμική. Ολόκληρη η Κρήτη τραγούδησε ξανά και μαζί της… όλη η Ελλάδα.
Σημαντικό ρόλο στην πορεία του Ξυλούρη έπαιξε η κυκλοφορία των «Ριζίτικων» το 1971, έτσι όπως τα διασκεύασε-ενορχήστρωσε ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» έπαψε να είναι απλώς ένα παραδοσιακό τραγούδι κι έγινε ένα σύνθημα, ένα κάλεσμα, ένα σύμβολο. Ο σπουδαίος μας συνθέτης χρησιμοποίησε σημειολογικά την «Ξαστεριά» ως εναρκτήριο άσμα του δίσκου και ένωσε τις φωνές των φοιτητών στην ιστορική συναυλία του Συλλόγου Κρητών στο γήπεδο του Σπόρτινγκ.
Ο Ψαρονίκος, λιγομίλητος και περήφανος, χάρισε στον λαό του στιγμές που άγγιξαν τα όρια του μύθου. Ήταν η ζωντανή ενσάρκωση του κρητικού πνεύματος· γνήσιος, ευθύς, γενναίος. Πίστευε ακράδαντα πως, αν η Ελλάδα αποτινάξει τη μιζέρια και τη φθορά, θα αναδυθεί το φως των αληθινών της θησαυρών.
Αναδείχθηκε σε σύμβολο αντίστασης απέναντι στη χούντα και τον φασισμό. Ήταν μάλιστα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπου τραγούδησε την «Ξαστεριά» μαζί με τους φοιτητές. Δεν χώρεσε ποτέ σε καλούπια. Πήρε το φως του νησιού και το πάντρεψε με την ποίηση, τις έντεχνες αναζητήσεις και τις παραδόσεις άλλων πολιτισμών, δημιουργώντας κάτι αυθεντικό, καινούργιο, βαθιά ελληνικό και παγκόσμιο μαζί.
Ο Ξυλούρης δεν τραγουδούσε για να εντυπωσιάσει. Δημιουργούσε ιερές στιγμές, μια βαθιά επικοινωνία με το κοινό του. Μετέτρεπε τον ήχο σε μνήμη και την ερμηνεία σε προσευχή. Ήταν εκείνος που μετουσίωνε τον πόνο σε δύναμη, τη σιωπή σε πάθος, τη ζωή σε τέχνη.
Ήταν ο άνθρωπος που, παρά την αναγνώριση, ποθούσε πάντα την επιστροφή στις κορφές του Ψηλορείτη· ένας καλλιτέχνης που απέστρεφε το βλέμμα από τον θόρυβο και τη ματαιότητα του κόσμου. Όπως έλεγε κι ο ίδιος:
«Δακρύζω με παράπονο, με πόνο συλλογούμαι,
γιατί 'ναι όλα μάταια στον ψεύτη κόσμο απού 'μαι...»
Σήμερα, σε έναν κόσμο που διψά για ουσία και αλήθεια, το έργο του Νίκου Ξυλούρη στέκει σαν φάρος. Είναι μια όαση υψηλής αισθητικής, μια πηγή έμπνευσης, μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και στο αύριο. Η κληρονομιά του αποτελεί θεμέλιο πολιτισμού και μέσο επικοινωνίας ανάμεσα σε λαούς και γενιές.
Γιατί, όπως τραγούδησε κι ο ίδιος:
«Εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο».
Θέατρο ΗΒΗ, Διεύθυνση: Σαρρή 27, Αθήνα 105 54
Τηλέφωνο: 211 1000 365
Ημέρες & Ώρες παραστάσεων (από 3 Δεκεμβρίου έως 31 Ιανουαρίου):
Τετάρτη 19.00
Πέμπτη 20.00
Παρασκευή 21.00
Σάββατο 18.00 & 21.15 (διπλή παράσταση)
Κυριακή 19:00
Από 1η Φεβρουαρίου:
Τετάρτη 19.00
Πέμπτη 20.00
Παρασκευή 21.00
Σάββατο 17.00 & 21.00 (διπλή παράσταση)
Κυριακή 18:00
Τιμές εισιτηρίων: VIP1: €55, VIP2 : €50 , Α' Ζώνη : €45, Β' Ζώνη : €40, Γ' Ζώνη : €35, Δ' Ζώνη : €30 , Ε' Ζώνη: €25 ΣΤ'Ζώνη : €20
Φοιτητικό, Ανέργων , Παιδικό (έως 12 ετών), ΑμεΑ(χωρίς αμαξίδιο) : €33 (στην Γ' Ζώνη), €28 (στην Δ' Ζώνη), 23€ (στην Ε΄ Ζώνη), €18 (ΣΤ' Ζώνη)
Άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο εισέρχονται δωρεάν, κατόπιν επικοινωνίας με το ταμείο του θεάτρου, λόγω περιορισμένων θέσεων.
Εισιτήρια :
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ksylouris/
Στο τηλεφωνικό κέντρο : 211 1000 365
Στο ταμείο του Θεάτρου Αλίκη, Αμερικής 4, Aθήνα
Για Ομαδικές Κρατήσεις :
Κώστας Μπάλτας & Γιώτα Καραίσκου: 211-1026277 & 210-2117240,
Δευτ-Παρ : 10:00 -19:00
Ε-mail Τμήματος Ομαδικών Κρατήσεων: reservations@a-th.gr
Πληροφορίες : www.a-th.gr
! Σημαντική σημείωση !
15 λεπτά πριν από την έναρξη κάθε παράστασης προβάλλεται η ταινία μικρού μήκους «Τα παιδικά χρόνια του Ψαρονίκου στα Ανώγεια».
Ημέρες & Ώρες προβολών της ταινίας (από 3 Δεκεμβρίου έως 31 Ιανουαρίου):
Τετάρτη 18:45
Πέμπτη 19:45
Παρασκευή 20:45
Σάββατο 17:45 & 21:00
Κυριακή 18:45
Από 1η Φεβρουαρίου:
Τετάρτη 18:45
Πέμπτη 19:45
Παρασκευή 20:45
Σάββατο 16:45 & 20:45
Κυριακή 17:45
Παρακολουθήστε στο Youtube την ταινία μικρού μήκους πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο:
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην του έρχονται τα πράγματα ανάποδα. Όταν θέλεις να σου έρχονται τα πράγματα στρωτά, εμπίπτεις πάντοτε σε πειρασμούς. Θέλεις να είσαι καλά,για να κάνεις πιο πολλή Προσευχή και καλύτερη αγρυπνία, θα πέσεις σε πειρασμούς.
Μόνον ο άνθρωπος που ξέρει να σιωπά και να υπομένει τα οδυνηρά γίνεται χαρούμενος και ευτυχισμένος μ ένα απλό βλέμμα του Θεού, πόσω μάλλον με βαθύτερες και Πνευματικότερες επισκέψεις του Θεού στην καρδιά του.
Είναι πολύ σοβαρό αυτό.
Δεν υπάρχει ενδεχόμενο Πνευματικής επιτυχίας,
εάν αγανακτούμε,
εάν ανησυχούμε και πιεζόμαστε από κάτι που συναντάμε μπροστά μας.
Μόνον ο υπομένων, ο άνετος άνθρωπος, που δέχεται οτιδήποτε συναντάει μπροστά του, μπορεί να ζήσει Χριστόν, να κάνει Προσευχή και να φτάσει στην τελειότητα!
Άνθρωποι προβληματισμένοι και σκεπτικοί, άνθρωποι που πονούν και δεν ησυχάζουν με το τι γίνεται γύρω τους, άνθρωποι που φοβούνται και αγωνιούν, χίλιες φορές να έρθει ο Θεός, θα τον διώξουν. Όπως οι Γαδαρηνοι,θα του πουν:" φύγε,έχω το πρόβλημα μου και θέλω να το λύσω". οι Γαδαρηνοί είχαν το πρόβλημα τους. Δεν ήξεραν τι να κάνουνε τους χοίρους που είχαν πνίγει κι έδιωξαν τον Χριστό. Έτσι κι εμείς διώχνουμε τον Χριστό, με όλα αυτά που μας βασανίζουν.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετριτης.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Μπορώ μόνο να ακολουθήσω τη συνείδησή μου. Δεν μπορώ, να κοροϊδέψω τον εαυτό μου. Ξέρω, ότι κάνω το σωστό. Αν αυτό που κάνω μοιάζει ανόητο στα μάτια του κόσμου, μπορώ να απαντήσω με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου:
Όλη η σοφία αυτού του κόσμου, δεν είναι παρά μωρία στα μάτια του Θεού.
Αυτό είναι κάτι που ξεχνάμε πολύ εύκολα.
Π. Σεραφείμ Ρόουζ.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Προσευχή μας κάνει ρωμαλέους.
Όπως η φωτιά κάνει το σίδερο τέτοιο ώστε δεν μπορεί κανείς να το αγγίξει, έτσι οι πυκνές Προσευχές κάνουν πιο ρωμαλέο το νου στον πόλεμο του εχθρού. Γι’ αυτό με όλη τους τη δύναμη προσπαθούν να μας προκαλέσουν οκνηρία στην επιμονή μας στην Προσευχή, γιατί γνωρίζουν ότι η Προσευχή είναι γι’ αυτούς μεγάλος εχθρός, ενώ είναι υπερασπιστής του νου.
Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος
ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ. ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Αρετή της Αγάπης είναι ανώτερη από την Αρετή της Προσευχής, διότι η Προσευχή είναι μία από τις επιμέρους Αρετές, ενώ η Αγάπη τις περικλείει όλες.
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Κάποτε ρώτησαν τον Γέροντα Παΐσιο για τα Χριστούγεννα και πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»..
- Ο Χριστός με τη μεγάλη Του αγάπη και με την μεγάλη Του αγαλλίαση που σκορπάει στις ψυχές των Πιστών με όλες τις Άγιες Γιορτές Του, μας Ανασταίνει αληθινά αφού μας ανεβάζει ψηλά Πνευματικά. Αρκεί να συμμετέχουμε και να έχουμε όρεξη Πνευματική να τις πανηγυρίζουμε Πνευματικά. Tότε τις γλεντάμε Πνευματικά και μεθάμε Πνευματικά από το Παραδεισένιο Κρασί που μας φέρνουν οι Άγιοι και μας κερνούν.
Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις Άγιες Ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις Άγιες Ημέρες.
Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα τής κάθε Άγιας Ημέρας και να λέμε την Ευχή Δοξολογώντας το Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ Ευλάβεια κάθε γιορτή. Όταν κανείς μελετάει τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθεί και με ιδιαίτερη Ευλάβεια θα Προσευχηθεί. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με Ευλάβεια να παρακολουθούμε τα Τροπάρια που Ψέλνονται. Όταν ο νους είναι στα Θεία Νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι δεν αλλοιώνεται.
– Γέροντα, μετά την Αγρυπνία των Χριστουγέννων δεν κοιμόμαστε;
– Χριστούγεννα και να κοιμηθούμε; Η μητέρα μου έλεγε: «Απόψε μόνον οι Εβραίοι κοιμούνται». Βλέπεις, τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός οι άρχοντες κοιμόνταν βαθιά, και οι Ποιμένες «αγραυλούσαν». Φύλαγαν τα πρόβατα την νύχτα παίζοντας την φλογέρα. Κατάλαβες; Οι Ποιμένες πού αγρυπνούσαν είδαν τον Χριστό.
– Πώς ήταν Γέροντα, το σπήλαιο;
– Ήταν μία σπηλιά μέσα σε έναν βράχο και είχε μία Φάτνη, τίποτε άλλο δεν είχε. Εκεί πήγαινε κανένας φτωχός και άφηνε τα ζώα του. Η Παναγία με τον Ιωσήφ, επειδή όλα τα χάνια ήταν γεμάτα και δεν είχαν πού να μείνουν, κατέληξαν σε αυτό το σπήλαιο.Εκεί ήταν το γαϊδουράκι και το βοϊδάκι, που με τα χνώτα τους ζέσταναν τον Χριστό! «Ἔγνω βοῦς τον κτησάμενον και όνος την Φάτνην του κυρίου αὐτοῦ», δεν λέει ο Προφήτης Ησαΐας;
-Σε ένα τροπάριο, Γέροντα, λέει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος βλέποντας τον νεογέννητο Χριστό, «χαίρουσα ομού και δακρύουσα» αναρωτιόταν:.. «Επιδώσω σοι μαζόν, τω τα σύμπαντα τρέφοντι, ή υμνήσω σε, Υιόν και Θεόν μου; Ποίαν εύρω επὶ σοί προσηγορίαν;»
– Αυτά είναι τα μυστήρια Του Θεού, η πολύ μεγάλη συγκατάβαση του Θεού, την οποία δεν μπορούμε εμείς να συλλάβουμε!
– Γέροντα, πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»;
– Για να ζήσουμε αυτά τα Θεία Γεγονότα, πρέπει ο νους να είναι στα Θεία Νοήματα. Τότε αλλοιώνεται ο άνθρωπος. «Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον», Ψάλλουμε. Άμα ο νους μας είναι εκεί, στο «παράδοξον», τότε θα ζήσουμε και το μεγάλο μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού. Εγώ θα εύχομαι η καρδιά σας να γίνει Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις Ευλογίες Του.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Περί Προσευχής», Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ’ (σελ. 195-196).
Μιχάλης Αντωνιάδης
Γιατί λέτε να αρνήθηκαν στην Παναγία κατάλυμα οι άνθρωποι της Βηθλεέμ;;
Ολόκληρη πόλη δεν βρέθηκε κάποιος να πάρει στο σπίτι του,
μια μικρή έγκυο γυναίκα;;
Νομίζω ότι αυτή η άρνηση φιλοξενίας,
κρύβει κάτι βαθύτερο.
Κρύβει την άρνηση αυτού το κόσμου,
να φιλοξενήσει την αγνότητα,
την αθωότητα και καθαρότητα.
Στο πρόσωπο της Παναγίας,
οι άνθρωποι αρνούνται το Θαύμα του Θεού στην ζωή.
Μην μας προκαλεί εντύπωση,διότι αυτή η άρνηση είναι και δική μας.
Καθημερινά αρνούμαστε στον Χριστό να γεννηθεί μέσα μας.
Του κλείνουμε όλες τις πόρτες κατάμουτρα.
Τον πετάμε έξω από την ζωή μας.
Δεν θέλουμε να αναλάβουμε το κόστος της φιλοξενίας,
δηλαδή των αλλαγών που πρέπει να γίνουν στο βίο μας.
Ο Χριστός δεν σταμάτησε να ζητάει κατάλυμα αιώνες τώρα στις ανθρώπινες ψυχές..
και δεν ξέρω πόσοι από εμάς είμαστε έτοιμοι και διατεθειμένοι,
να του το προσφέρουμε.
Κάθε συνάντηση με τον Θεό είναι μια κρίση, του τρόπου,
των αντιλήψεων,
των σκέψεων και λογισμών μας,
ολάκερης της ζωής μας.
Συναισθηματικά φορτισμένοι μπορεί να λέμε μεγάλα λόγια:
«Αχ Χριστέ μου,
να γεννιόσουν μέσα μου»,
αλλά δεν ξέρω κατά πόσο εσωτερικά είμαστε έτοιμοι να τον υποδεχθούμε.
Δεν φτάνει να προσκαλείς κάποιον στο σπίτι σου.
Πρέπει να χάσεις κάτι από σένα, από την βόλεψη σου,
για να τον φιλοξενήσεις.
Και μονάχα στο ποσοστό που είσαι έτοιμος να χάσεις,
μπορείς να βρεις τον Χριστό!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Πού πήγαν εκείνα τα Χριστούγεννα;;
Εκείνα πού μοσχοβολούσαν Λιβάνι, Προσευχή και ζεστή καρδιά;
Εκείνα που ο κόσμος περίμενε να ανάψει το Καντήλι, όχι τα φώτα της αγοράς.
Ρωτούν όλοι:
«Πώς θα κάνουμε φέτος Χριστούγεννα;»
Κι εγώ, στην αρχή, συγκινήθηκα..
Είπα: Δόξα τῷ Θεῷ! Ο λαός ξύπνησε..
Ψάχνει τον Χριστό, τη Φάτνη, την ταπεινή σιωπή όπου γεννιέται η Αγάπη.
Μα στάθηκα λίγο να ακούσω καλύτερα.
Και τότε.. κάτι πάγωσε μέσα μου.
Δεν μιλούσαν για Εκείνον..
Μιλούσαν για τα λαμπάκια.
Για τα τραπέζια.
Για τα δώρα, τα ρούχα, τα καλλυντικά, τα μαλλιά..
Μιλούσαν για «Χριστούγεννα» χωρίς Χριστό.
Για μια γιορτή–σκηνικό, χωρίς την Ουράνια Γέννηση.
Για μια χαρά ψεύτικη, που λάμπει μόνο όσο το ρεύμα δεν κόβεται.
Και τότε ρώτησα:
Μα πού είναι οι άνθρωποι που περιμένουν τον Χριστό;
Πού είναι εκείνοι που λαχταρούν να πουν «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε»;
Πού είναι τα δάκρυα της Εξομολόγησης;
Η Νηστεία;
Η προσμονή της Θείας Κοινωνίας;
Η ζεστασιά της ψυχής μέσα στη νύχτα όπου ο Θεός γίνεται Άνθρωπος;
Κι όμως.. λίγοι ρωτούν για τον Ναό.
Λίγοι αναζητούν τη Φάτνη.
Λίγοι θέλουν να συναντήσουν το Θείον Βρέφος.
Αν ήμουν παιδί θα φώναζα κι εγώ:
«Θέλω τα Χριστούγεννα μου πίσω!!»
Ποιος τα σκέπασε με εμπορεύματα;
Ποιος τα γέμισε με θόρυβο;
Ποιος φοβήθηκε το Φως;
Ποιος κρύβει τον Χριστό πίσω από ψεύτικες λάμψεις που σβήνουν πριν φτάσει η αυγή;
Χριστιανοί!
Μην χαρίζουμε την Αγία μας Γιορτή σε κανέναν!
Ο Χριστός είναι τα Χριστούγεννα.
Η Φάτνη είναι το σπίτι μας.
Η Θεία Κοινωνία είναι το δώρο μας.
Η σιωπή της νύχτας είναι η Προσευχή μας.
Αυτόν Λατρεύουμε.
Αυτόν Προσκυνούμε.
Αυτόν περιμένουμε.
Αυτόν να βρούμε φέτος και κάθε χρόνο.
Να μη χάσουμε τον Χριστό από τα Χριστούγεννα!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Με τον καιρό να 'ναι κόντρα,είναι τιμή να πετάς!!
Κι ας μην κρατά,παρά ελάχιστα..
Οσο ένα όνειρο,όσο ένα αγκάλιασμα,όσο ένα φιλί!!
Έτσι κι αλλιώς άσπρο μέτρημα,μάυρο άθροισμα!! Είναι πολύ συχνά η ζωή..Κι εξαρτάται πάντα,από τί μετράς κάθε φορά..Για να μπορείς να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι!! Για να μπορείς να γελάς!!
Οδ.Ελύτης
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Σούπα του Ξένου..
Ήταν λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, σε ένα μικρό χωριό σκεπασμένο με χιόνι. Οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να κλείνονται στα σπίτια τους, να ετοιμάζουν γιορτινά τραπέζια, να στολίζουν και να σκέφτονται τι δώρα θα ανταλλάξουν.
Ένα απόγευμα, έφτασε στο χωριό ένας ξένος. Ήταν κουρασμένος, παγωμένος, φορούσε ένα παλιό παλτό και κρατούσε μόνο ένα μικρό ταγάρι. Χτύπησε την πρώτη πόρτα και είπε:
- «Καλή σας μέρα. Μήπως έχετε λίγο φαγητό;»
Η νοικοκυρά κοίταξε το άδειο καλάθι της και απάντησε:
- «Δυστυχώς, δεν περισσεύει τίποτα..»
Και του έκλεισε ευγενικά την πόρτα.
Το ίδιο συνέβη και στο δεύτερο σπίτι, και στο τρίτο.
Οι άνθρωποι δεν ήταν κακοί, μόνο φοβισμένοι ότι δεν έχουν αρκετά.
Ο ξένος δεν παραπονέθηκε. Πήγε στην πλατεία, έβγαλε από το ταγάρι του ένα παλιό, αλλά καθαρό σιδερένιο καζάνι, έβαλε μέσα λίγο νερό και άναψε μια μικρή φωτιά. Έπειτα έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό, λείο βότσαλο και το έριξε μέσα.
Οι χωριανοί τον παρατηρούσαν από τα παράθυρά τους. Ένας παππούς πλησίασε διστακτικά.
- «Τι κάνεις εκεί, ξένε;»
- «Φτιάχνω την περίφημη.. σούπα από βότσαλο!! Θέλει μόνο νερό, φωτιά.. και αυτό το Θαυματουργό βότσαλο. Βέβαια, αν είχα ένα μικρό κομμάτι καρότο, θα γινόταν ακόμη πιο νόστιμη.»
Ο παππούς γύρισε σπίτι, έφερε ένα καρότο. Ο ξένος το έκοψε και το έριξε μέσα. Η μυρωδιά άρχισε να αλλάζει.
Ήρθε μια γυναίκα:
- «Αν είχατε λίγο κρεμμύδι, ίσως..»
Κι έφερε ένα κρεμμύδι.
- «Ξένε, μια πατάτα θα βοηθούσε;» ρώτησε ένας νεαρός.
-«Θα την έκανε υπέροχη!»
Και πρόσθεσαν πατάτες.
Με την ώρα, ντροπαλά, διστακτικά, οι χωριανοί έφερναν ό,τι είχαν: λίγο λάδι, λίγα φασόλια, λίγο ρύζι, ένα κομμάτι κρέας. Κανείς μόνος του δεν είχε αρκετό για σούπα. Μα όλοι μαζί είχαν παραπάνω από αρκετά.
Το καζάνι σιγόβραζε και η μυρωδιά γέμισε την πλατεία.
Ο ξένος χαμογέλασε και είπε:
- «Βλέπετε; Το βότσαλο κάνει θαύματα.. όταν οι καρδιές ανοίγουν.»
Όταν η σούπα ήταν έτοιμη, μοιράστηκε σε όλους. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να έφαγε μόνος του εκείνο το βράδυ.
Γύρω από τη φωτιά, άνθρωποι που πριν ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους γελούσαν μαζί, μοιράζονταν ιστορίες, ζέσταιναν όχι μόνο το σώμα αλλά και την καρδιά.
Ένα μικρό κορίτσι πλησίασε τον ξένο και του είπε:
- «Κύριε, πού θα πάτε τώρα; Θέλετε να μείνετε στο σπίτι μας;»
Ο ξένος της χαμογέλασε:
- «Ευχαριστώ, μικρή μου. Αλλά υπάρχουν κι άλλα χωριά που περιμένουν να μάθουν το μυστικό της σούπας από βότσαλο.»
Τότε ένας χωρικός τον ρώτησε:
-«Πες μας.. το βότσαλο είναι στ’ αλήθεια Θαυματουργό;»
Ο ξένος πήρε το βότσαλο, το σήκωσε στο φως της φωτιάς. Ήταν απλό, σαν όλα τα άλλα.
- «Το Θαύμα δεν είναι στο βότσαλο,» είπε. «Το Θαύμα είναι όταν ο ένας προσφέρει στον άλλον. Μια καρδιά κλειστή δεν χορταίνει ποτέ. Μια καρδιά ανοιχτή γεμίζει την πλάση.»
Οι χωριανοί συγκινήθηκαν.
- «Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για να στολίζουμε τα σπίτια μας,» συνέχισε. «Είναι για να στολίζουμε τις ψυχές μας. Κι αυτό γίνεται με αγάπη, με προσφορά, με τη ζεστασιά ενός πιάτου φαγητού προς τον άλλον.»
Άφησε το βότσαλο μέσα στο καζάνι και ετοιμάστηκε να φύγει.
Ο παππούς είπε τότε:
- «Το βότσαλο θα μείνει εδώ. Για να μην ξεχάσουμε ποτέ ότι κανείς δεν πρέπει να μένει πεινασμένος στο χωριό μας.»
Και έτσι έγινε.
Κάθε χρόνο, λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, οι χωριανοί έφτιαχναν όλοι μαζί μια μεγάλη σούπα και τη μοίραζαν σε όποιον είχε ανάγκη ξένο ή γνωστό, φτωχό ή πλούσιο, δεν είχε σημασία.
Ο ξένος χάθηκε μέσα στο χιόνι. Κανείς δεν τον ξανάδε.
Αλλά όλοι ήξεραν πως είχε αφήσει πίσω του κάτι πιο πολύτιμο από δώρα:
είχε αφήσει το Πνεύμα της Αληθινής Χριστουγεννιάτικης Αγάπης!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
The miracle - Ένα συγκλονιστικό θαύμα του Αγίου Νικολάου!!
Η Ζωή έμεινε όρθια 4 μήνες (128 μέρες)..
Η Ζωή "κοκκάλωσε" ακίνητη, με την Εικόνα του Αγίου κολλημένη στο στήθος. Έμεινε έτσι επί 128 ημέρες!
Χωρίς να μπορούν να την μετακινήσουν, χωρίς τροφή και νερό..
Ο κομμουνιστικός στρατός της Ρωσίας απέκλεισε το σπίτι για να μην μαθευτεί το γεγονός..
Η ταινία Το Θαύμα (ЧУДО) του Αlexander Proshkin, η οποία βραβεύτηκε στο 31ο Διεθνές Φεστιβάλ της Μόσχας με το ειδικό βραβείο, βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, ένα Θαύμα που συγκλόνισε την πόλη Σαμάρα της Σοβιετικής Ένωσης το 1956.
Ένα αληθινό γεγονός διάρκειας 128 ημερών, που συντάραξε και έφερε σε Μετάνοια εκατοντάδες ανθρώπους στην πόλη Κουιμπίσεβ (σημερινή Σαμάρα) της Σοβιετικής Ρωσίας, την εποχή που επικρατούσε το κομμουνιστικό καθεστώς.
Όσοι δεν φορούσαν Σταυρό, άρχισαν να φορούν κατά την εποχή εκείνη που μόνο γι’ αυτό ήταν δυνατόν να πληρώσουν με τη ζωή τους..
Στην πόλη Κουιμπίσεβ ζούσε μία οικογένεια:
η Ευσεβής μητέρα και η κόρη της Ζωή.
Το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς (31 Δεκεμβρίου) του 1956 η Ζωή προσκάλεσε επτά φίλες της και άλλους τόσους νεαρούς σε δείπνο και χορό..
Τότε ήταν η Νηστεία των Χριστουγέννων (παλαιό ημερολόγιο) και η μητέρα παρακάλεσε την Ζωή να μην
προγραμματίσει μια εσπερίδα με χορούς και φαγητό , αλλά η κόρη επέμενε στο δικό της.
Εκείνο το βράδυ η μητέρα πήγε στην Εκκλησία να Προσευχηθεί.
Μαζεύτηκαν οι καλεσμένοι, αλλά ο αρραβωνιαστικός της Ζωής δεν είχε έρθει ακόμη.
Το όνομα του ήταν Νικόλαος.
Οι κοπέλες και τα αγόρια χωρίσθηκαν σε ζευγάρια και άρχισαν το χορό.
Η Ζωή έμεινε μόνη της.
Από αμηχανία χωρίς να πολυσκεφθεί, κατέβασε την Εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού από τον τοίχο και είπε:
«Θα πάρω αυτόν τον Νικόλα και θα πάω να χορέψω μαζί του», χωρίς να δίνει σημασία εν τω μεταξύ στις φίλες της, οι οποίες την συμβούλευσαν να μη κάνει αυτήν την βλάσφημη ενέργεια..(7...)
Αλλά η Ζωή απάντησε με θράσος:
«Αν υπάρχει Θεός, ας με τιμωρήσει!»
Άρχισε να χορεύει, έκανε δύο γύρους, οπότε ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο γίνεται ένας φοβερός θόρυβος, ανεμοστρόβιλος, και έλαμψε Φως εκτυφλωτικό σαν αστραπή.
Η διασκέδαση γύρισε σε φρίκη και τρόμο.
Όλοι έφευγαν φοβισμένοι από το δωμάτιο.
Μόνο η Ζωή στεκόταν ακίνητη, με την Εικόνα εικόνα του Αγίου κολλημένη στο στήθος, απολιθωμένη και παγωμένη σαν μάρμαρο.
Οι γιατροί που γρήγορα κατέφθασαν, δεν μπόρεσαν να την συνεφέρουν με τις προσπάθειες τους.
Οι βελόνες των ενέσεων, που ήθελαν να της κάνουν, στράβωναν και έσπαζαν καθώς κτυπούσαν πάνω στο μαρμαρωμένο κορμί της!
Θέλησαν να την μεταφέρουν στο νοσοκομείο, αλλά δεν μπορούσαν να την μετακινήσουν από την θέση της.
Τα πόδια της λες και ήσαν καρφωμένα στο πάτωμα.
Αλλά, η καρδιά χτυπούσε!
Η Ζωή ήταν ζωντανή, δεν μπορούσε όμως πλέον να φάει ούτε να πιει..
Τις πρώτες ημέρες το σπίτι της ζωής ήταν κυκλωμένο από πλήθος κόσμου, Πιστοί που ήρθαν ή ακόμη και που βάδισαν από μακριά, περίεργοι, γιατροί, και Πνευματικά πρόσωπα.
Αλλά, γρήγορα, κατ’ εντολή των αρχών, το σπίτι έκλεισε για τους επισκέπτες.
Δύο αστυνομικοί φύλαγαν σκοπιά εναλλάξ, ανά οκτάωρο.
Κάποιοι από τους φύλακες που ήσαν ακόμη νέοι (28-30) άσπρισαν από την φρίκη ακούγοντας κάθε νύχτα τη Ζωή να βγάζει τρομακτικές κραυγές.
Νύχτες και νύχτες δίπλα της Προσευχόταν η μητέρα.
- Μαμά,Προσευχήσου!
Προσευχήσου, γιατί χάνομαι για τις αμαρτίες μου!
Προσευχήσου! Φώναζε η Ζωή..
Για όλα όσα συνέβησαν ενημέρωσαν και τον Πατριάρχη και τον παρεκάλεσαν να Ευχηθεί υπέρ της αναρρώσεως της Ζωής. Ο Πατριάρχης απάντησε:
Εκείνος που την τιμώρησε εκείνος και θα την Ελεήσει!
Μεταξύ των προσώπων που επετράπη στο εξής να επισκεφθούν τη Ζωή ήσαν:
- Εγνωσμένου κύρους Καθηγητής της Ιατρικής που κατέφθασε από την Μόσχα.
Αυτός βεβαίωσε ότι η καρδιά δεν σταμάτησε να χτυπά.
- Ιερείς, τους οποίους προσκάλεσε η μητέρα της για να πάρουν από τα χέρια της Ζωής τον Άγιο Νικόλαο.
Αλλά ούτε εκείνοι μπόρεσαν να ξεκολλήσουν την Εικόνα από τα απολιθωμένα χέρια της Ζωής..
Δείτε την ταινία με τις λεπτομέρειες του Θαυμαστού αυτού περιστατικού..
The miracle - Ένα συγκλονιστικό θαύμα του Αγίου Νικολάου!! ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΛΙΝΚ ΑΥΤΟ,
Μιχάλης Αντωνιάδης
Άγιος Νικόλαος - Βασίλειος ο Μέγας: Τα υγιή Ορθόδοξα πρότυπα των Χριστουγέννων.
Ο Άγιος Νικόλαος διακρίθηκε για τη μεγάλη φιλανθρωπική του δραστηριότητα.
Ο τρόπος με τον οποίο ενίσχυσε οικονομικά την οικογένεια με τις τρεις κόρες, είναι μνημειώδης, αφού χωρίς να τον αντιλαμβάνονται, άφηνε κρυφά στην πόρτα τους μεγάλα χρηματικά ποσά, ώστε δεν χρειάστηκε να ξεπέσουν ηθικά, για να φτιάξουν την προίκα τους. Το Θαύμα του Αγίου Νικολάου με τις τρεις κόρες, που συχνά αναφέρεται, δεν αφορά την πορνεία, αλλά τη σωτηρία τους από την οικονομική εξαθλίωση και τον εξαναγκασμό τους σε πορνεία από τον πατέρα τους, καθώς δεν είχε προίκα, με τον Άγιο να αφήνει κρυφά τρεις χρυσές λίρες, σώζοντάς τις από την κατάντια αυτή και εξασφαλίζοντας την αξιοπρέπειά τους (ή γάμους).
Ο κόσμος ζήλεψε τον τρόπο του Αγίου Νικολάου και μιάς και η μνήμη του Εορτάζεται κοντά στα Χριστούγεννα, εφεύρε τον Santa Claus, όνομα προερχόμενο από την Αγγλική απόδοση του ονόματος του αγίου Νικολάου: Saint Nicolaus.
Ο κόσμος αρνείται να αναδείξει τον Άγιο, ως το υγιές Ορθόδοξο Εκκλησιαστικό πρότυπο και τον αντικατέστησε με τον μυθώδη "ήρωα" των Χριστουγέννων, ο οποίος μοιράζει δώρα χωρίς κι εκείνος να γίνεται αντιληπτός από τους ανθρώπους!
Δυστυχώς ο Santa Claus όμως, κυριάρχησε και στην παράδοση μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανικών Οικογενειών και μάλιστα ονομάζεται και Άγιος Βασίλειος, ενώ καμμία σχέση δεν έχει με τον δικό μας, Ασκητικό, Μέγα Βασίλειο!
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
