Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες Τελούνται,

 

Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες Τελούνται,

Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες=Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

Ή Προσευχή συνεχίζεται..ἡ ἐλπίδα δὲν σβήνει".

Από τις Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες που τελούνται καθημερινά στον Πανάγιο Τάφο και στον Φρικτό Γολγοθά.

Και αυτό, για να γνωρίζει ο κόσμος ότι ο Πανάγιος Τάφος δεν έχει κλείσει.

Η εξωτερική θύρα εισόδου παραμένει κλειστή, λόγω του πολέμου και κατόπιν εντολής των αρχών, αλλά εντός τελούνται κανονικά όλες οι Ιερές Ακολουθίες:

"των Προηγιασμένων Δώρων, του Μεγάλου Αποδείπνου και των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου."

Δεν διεκόπη καμία Προσευχή.Οι πατέρες έχουν εντείνει τις Προσευχές εντός όλων των Ιερών Προσκυνημάτων και Μονών,

στην Ιερουσαλήμ, τη Βηθλεέμ και σε ολόκληρη την Αγία Θεοβάδιστη Γη,

υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου. Ἡ Προσευχή συνεχίζεται..καὶ ἡ ἐλπίδα δὲν σβήνει".

Πατήρ Ιγνάτιος. (Ηγούμενος της Μονής Ποιμένων).

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η Ανάσταση γίνεται τροφή,

Καθώς πλησιάζει το Πάσχα, οι ειδήσεις για ανασφάλεια στα Ιεροσόλυμα και το ενδεχόμενο να μη πραγματοποιηθεί η Τελετή ή να μη μεταφερθεί το Άγιο Φως στην Ελλάδα προκαλούν ανησυχία αλλά και κακόβουλα σχόλια. Όμως το γεγονός αυτό μπορεί να γίνει αφορμή να θυμηθούμε τι ακριβώς Εορτάζουμε. 

Το Χριστιανικό Πάσχα δεν είναι πρωτίστως μια συγκινητική Τελετή ή ένα Θαυμαστό σημείο, αλλά η ίδια η Ανάσταση του Χριστού, το γεγονός που θεμελιώνει την Πίστη και την ύπαρξη της Εκκλησίας. 

Ο Απόστολος Παύλος το θέτει με απόλυτη σαφήνεια: αν δεν Αναστήθηκε ο Χριστός, τότε το Κήρυγμα και η Πίστη μας είναι κενά. πρβλ.Α΄Κορ. 15:14.

Το ερώτημα λοιπόν είναι: Ποιό είναι το κεντρικό στοιχείο του Εορτασμού του Πάσχα; Η αφή και η μεταφορά του Αγίου Φωτός ή η Τέλεση της Θείας Ευχαριστίας;

Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν αφήνει περιθώριο σύγχυσης: 

στο κέντρο του Πάσχα βρίσκεται ο ίδιος ο Αναστημένος Χριστός, και η κατεξοχήν συνάντηση μαζί Του γίνεται στη Θεία Λειτουργία. Η Θεία Ευχαριστία δεν είναι ένα εθιμικό «καθήκον» των ημερών ούτε μια συγκινησιακή κορύφωση του Εορταστικού κλίματος, Είναι η σύναξη της Εκκλησίας «ἐπὶ τὸ αὐτό», όπου ο Χριστός προσφέρει τον εαυτό Του και μεταδίδεται στους Πιστούς ως Σώμα και Αίμα, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Έτσι, η Ανάσταση δεν τιμάται μόνο με φωταψίες, Ύμνους και Αναστάσιμες Ευχές, αλλά βιώνεται ως κοινωνία με τη Ζωή που νίκησε τον θάνατο και ως ένταξη του ανθρώπου στο Αναστάσιμο ήθος της Εκκλησίας.

Το Άγιο Φως έχει τη δική του θέση ως Θαυμαστό σημείο και ως χαρά για τους Πιστούς. Κανείς δεν πρέπει να το υποτιμήσει. Δεν αποτελεί όμως Μυστήριο της Εκκλησίας, ούτε είναι αναγκαία προϋπόθεση για να τελεστεί το Πάσχα. 

Η Εκκλησία δεν εξαρτά την ύπαρξή της από μια συγκεκριμένη τελετή σε έναν τόπο, όσο Ιερός κι αν είναι. 

Η Ανάσταση «δεν μεταφέρεται» με πτήση είναι ήδη παρούσα όπου τελείται η Θεία Ευχαριστία.

Αξίζει επίσης να γνωρίζουμε και το εξής: η μεταφορά του Αγίου Φωτός με ειδικές πτήσεις και κρατικές τιμές είναι σχετικά πρόσφατη πρακτική και αφορά λίγες Ορθόδοξες Χώρες. Εκατοντάδες Ορθόδοξες Κοινότητες ανά τον κόσμο—στην Αφρική, στην Ασία, στην Ευρώπη της διασποράς, στην Αμερική, στην Ωκεανία—είναι πρακτικά αδύνατον να λαμβάνουν το Φως από τα Ιεροσόλυμα. 

Κι όμως,αυτοί οι Πιστοί δεν κάνουν «μισό Πάσχα». Τελούν κανονικά την Αναστάσιμη Ακολουθία και τη Θεία Λειτουργία, και Ευλογούν το Φως από την ακοίμητη κανδήλα του Ιερού Βήματος, ως σημείο της Αναστάσιμης χαράς. Η ουσία δεν βρίσκεται στην προέλευση του Φωτός, αλλά στο ότι η Εκκλησία Ομολογεί και ζει τον Αναστάντα Χριστό.

Αν, λοιπόν, φέτος υπάρξουν εμπόδια στην τελετή ή τη μεταφορά του Αγίου Φωτός, αυτό δεν θα είναι  Θεολογική καταστροφή. 

Το Πάσχα δεν κινδυνεύει, διότι το Πάσχα είναι ο ίδιος ο Χριστός, και η Εκκλησία Τον συναντά με τον πιο πραγματικό τρόπο στη Θεία Ευχαριστία. 

Εκεί η Ανάσταση γίνεται τροφή, ελπίδα, συγχώρηση, δύναμη για Μετάνοια και ανακαίνιση. Και από εκεί ξεκινά η αληθινή «μετάδοση» του Φωτός: να γίνει η ζωή μας Αναστάσιμη, Φωτισμένη από την Πίστη, με περισσότερη ειρήνη, πραότητα και έλεος, ιδιαίτερα σε εποχές πολέμου και φόβου.

Γι’ αυτό, το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι αν θα φτάσει στην Ελλάδα το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα, αλλά αν θα φτάσει στην καρδιά μας το Φως του Αναστάντος Χριστού μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας: την Μετάνοια, τη Συγχώρηση, τη συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία και, κυρίως, τη Θεία Κοινωνία. Εκεί βρίσκεται η καρδιά του.

Νεκτάριος Τσίλης, Μητροπολίτης  Χόνγκ Κόνγκ

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Αποφθέγματα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου,

 Αποφθέγματα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Προστάτης των Γραμμάτων

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ένας από τους Τρεις Ιεράρχες και θεωρείται ένας εξαίρετος εκκλησιαστικός συγγραφέας. Συνέβαλε μεταξύ άλλων, στη μετάδοση της χριστιανικής διδασκαλίας και των αρχαίων ελληνικών γραμμάτων. Έτσι, καθιερώθηκε από την Εκκλησία μας να τιμάται ως Προστάτης των γραμμάτων και της μόρφωσης. 

Πίσω του άφησε ένα έργο πλήρες από έκταση και θεολογικό περιεχόμενο, το οποίο αποτελείται από επιστολές, αποφθέγματα και ομιλίες. 

Κάποια από τα σοφά αποφθέγματά του αναφέρονται παρακάτω:

Να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, για να μάθουμε να σεβόμαστε και τον Θεό. Εκείνος που είναι θρασύς στους ανθρώπους, είναι θρασύς και στον Θεό.

Αν έχεις λύπη, σκύψε στην Καινή Διαθήκη, σαν σε αποθήκη φαρμάκων.

 Ο Θεός απαιτεί από τους ενάρετους σαν να είναι πλούσιοι, από τους αμαρτωλούς σαν να είναι φτωχοί.

 Τα πουλιά έχουν φτερά για να αποφεύγουν τις παγίδες και οι άνθρωποι το λογικό για να αποφεύγουν τα αμαρτήματα.

 Τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο από τον άνθρωπο, παρά το γεγονός ότι είναι και παραμένει θνητός.

Ο Κύριος δέχεται αυτόν που έρχεται την τελευταία στιγμή με τον ίδιο τρόπο που αναπαύει τον εργάτη της πρώτης ώρας.

 Ούτε η δικαιοσύνη σου να είναι άκαμπτη, ούτε η φρόνηση σου περίπλοκη. Παντού το μέτρο είναι το άριστο.

Αυτό κυρίως είναι το γνώρισμα του πράου, τις μεν αδικίες που γίνονται σ’ αυτόν να τις παραβλέπει, τους αδικούμενους όμως να τους υπερασπίζεται.

 Δεν πρέπει να μισούμε τους αιρετικούς, αλλά την αίρεση, όχι τον άνθρωπο, αλλά την πονηρή πράξη, την διεφθαρμένη γνώμη.

 Οι ισχυροί θεωρούν αυτονόητο να αδικούν τους πιο αδύνατους, όπως τα ψάρια στη θάλασσα όπου το μεγάλο τρώει το μικρό.

 Το πίπτειν ανθρώπινον, το εμμένειν εωσφορικόν, το μετανοείν θείον. (Το να κάνει λάθη κανείς είναι ανθρώπινο, το να επιμένει όμως στην αμετανοησία είναι διαβολικό, ενώ το να μετανοεί είναι θεϊκό).

Όταν διαθρέψης τον πένητα, σαυτόν νόμιζε διατρέφειν.

 Πραγματικά πλούσιος είναι εκείνος που δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Δηλαδή ο ολιγαρκής.

 Κάθε επιεικής και πράος εύκολα οδηγείται στη φιλανθρωπία, γιατί τη φτώχεια των άλλων τη θεωρεί σαν δική του δυστυχία.

 Τίποτε δεν μας ανακουφίζει τόσο πολύ, όσο η θλίψη που μας απομακρύνει από όλα τα κοσμικά πράγματα.

 Όπου αποφασίζει ο Θεός, υποχωρεί η φυσική τάξη, γιατί εφόσον αποφάσισε, μπόρεσε και το έκανε.

 Ό,τι γίνεται στον καιρό του, είναι χρήσιμο. Ό,τι γίνεται άκαιρα, όχι μόνο άχρηστο είναι, αλλά και βλαβερό.

 Η λύπη, η αγωνία, ο θυμός και οι πολλές μέριμνες σκοτίζουν το νου και δεν τον αφήνουν να κάνει λογικές σκέψεις.

 Τα αμαρτήματα είναι οι αιτίες όλων των κακών. Στα αμαρτήματα οφείλονται οι λύπες, στα αμαρτήματα οι ταραχές, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες.

Για τούτο, πάνω απ’ όλα πρέπει πιο πολύ να κλαίμε: Για το ότι, επειδή οι κακοί στην εποχή μας έγιναν πολλοί, τα κακά δεν προκαλούν πια ντροπή σ’ εκείνους που τα διαπράττουν.

Πλήθος μάγοι και αγύρτες και πλάνοι πέρασαν, αλλά ξεχάστηκαν όλοι, χωρίς ν’ αφήσουν το παραμικρό ίχνος· μαζί με τη ζωή τους έσβησαν κι οι μαγγανείες τους. Η φήμη όμως και η δόξα και οι πιστοί του Χριστού κάθε μέρα αυξάνουν κι απλώνονται σ’ όλη την Οικουμένη.

Ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο με σώμα και ψυχή, δηλαδή με ένα στοιχείο υλικό και με ένα πνευματικό, είναι και τούτος: όταν κυριεύεται από την αλαζονεία, να ταπεινώνεται από την ευτέλεια του φθαρτού σώματος, και όταν του έρχεται λογισμός εξευτελιστικός για τη θεόπλαστη φύση του, να ενθαρρύνεται από την ευγένεια της αθάνατης ψυχής του.

Δεν θα χρειάζονταν λόγια, αν έλαμπε η ζωή μας. Δεν θα χρειάζονταν δάσκαλοι, αν επιδεικνύαμε έργα. Κανείς δεν θα παρέμενε άπιστος, αν εμείς ήμασταν πραγματικοί Χριστιανοί.

Αναδημοσίευση monastiriaka gr

read more ►

Η Νηστεία σε αντίθεση με μια κουβέντα,

 

Διαπιστώνουμε καθημερινά ότι οι άνθρωποι θεωρούν μεγαλύτερη αμαρτία το ότι έφαγαν ένα σοκολατάκι και χάλασαν τη Νηστεία σε αντίθεση με μια κουβέντα που ίσως ξεστόμισαν και πλήγωσαν μια καρδιά ή κακοποίησαν έναν άνθρωπο. Αυτό αποκαλύπτει το επίπεδο Πνευματικής υγείας του κάθε ανθρώπου.

Όταν θεωρώ το σοκολατάκι μεγαλύτερο πρόβλημα από το να πληγώσω έναν άνθρωπο, τότε δεν διαφέρω σε τίποτα με έναν ειδωλολάτρη. 

Για τους περισσότερους είναι πιο εύκολο να ζητήσουν Συγχώρεση από τον Πνευματικό διότι «χάλασαν» έναν κανόνα Νηστείας, αλλά για να ζητήσουν Συγχώρεση από κάποιον που του «χάλασαν» την καρδιά είναι δύσκολο αν και πολλές φορές για εκείνους δεν αποτελεί καν πρόβλημα.  Δυστυχώς στα Πετραχήλια των Πνευματικών θα βρούμε περισσότερο διατροφικές αμαρτίες παρά Πνευματικές και εκεί υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, Πνευματικής υγείας του Πιστού. 

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!          Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Όταν ήταν Μεγάλη Σαρακοστή Νηστεύαμε αυστηρά.

 

Όταν ήταν Μεγάλη Σαρακοστή Νηστεύαμε αυστηρά. 

Παρ’ όλη την κοπιαστική δουλειά, περιμέναμε πότε θα έρθει του Ευαγγελισμού και των Βαΐων, για να φάμε λίγο τηγανιτό μπακαλιάρο παστό, πού μας φαινότανε νόστιμος σαν παστέλι, ή λίγες φρέσκες σαρδέλες, το μόνο ψάρι πού έφτανε στο χωριό από τη θάλασσα κι αυτό σπάνια. Η μητέρα μου για να με δοκιμάσει αν Νηστεύω με την καρδιά μου, μου έλεγε καμιά φορά κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής:

– Παιδί μου Ιάκωβε, είσαι τόσο αδύνατος! Φάε ένα αυγουλάκι να δυναμώσεις.

– Αν φάω μητέρα αυγό της απαντούσα, δεν θα καταλάβω Ανάσταση. Εγώ θέλω να φάω το Πασχαλινό αυγό για να καταλάβω Πάσχα. Και όταν τελείωνε η Σαρακοστή κι ερχόταν το Πάσχα, μετά την Ανάσταση δεν έτρωγα αμέσως το αυγό, αλλά το έπαιρνα κι έβγαινα από το χωριό, έξω στο ύπαιθρο, στην εξοχή, όπου μέσα στις ερημικές λαγκαδιές Έψαλλα το

 ” Χριστός Ανέστη” 

και τα Αναστάσιμα Τροπάρια μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου, με πόθο και κατάνυξη, ώσπου έφθανε σχεδόν μεσημέρι. Τότε καθόμουν και έτρωγα το Πασχαλινό αυγό και μου φαινόταν ότι μοσχοβολούσε!

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Με σημαία τη διαφορετικότητα,

 

Η διαφορετικότητα στην ομάδα ως η βασική προϋπόθεση επιτυχίας,

Ατομικότητα και Ομάδα (Συμμετοχή & Εξατομίκευση)

Είμαστε κοινωνικά όντα, ειδικά φτιαγμένα για να συνδεόμαστε με τους άλλους ουσιαστικά, διαφορετικά υποφέρουμε. Η αληθινή σύνδεση με τους άλλους μέσα στην ομάδα, μας βγάζει από την ατομικότητά μας και κερδίζουμε αγώνες μέσα από το μοίρασμα, την αλληλεξάρτηση, την αλληλεγγύη, τις συνέργειες. Σε μια αποτελεσματική ομάδα τα μέλη αλληλοϋποστηρίζονται, εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο, συνεργάζονται αρμονικά, αποδέχονται τη διαφορετικότητα τους και την μετατρέπουν σε πλεονέκτημα της ομάδας. Δεν αλλάζουν τον εαυτό τους για να γίνουν αρεστοί, δεν καταπιέζονται για να τους αποδεχτούν οι άλλοι ούτε προσαρμόζονται άνευ όρων καταργώντας την αυθεντικότητά τους.

Η Διαφορετικότητα στην oμάδα

Η αποτελεσματική συνεργασία προϋποθέτει τον διαφορετικό συνεργάτη. Αλίμονο αν εκλαμβάνουμε τον διαφορετικό ως φορέα αρνητικών στοιχείων. Σε αυτή την περίπτωση ο διαφορετικός θα νιώσει την απόρριψη και δε θα είναι αντίστοιχα διατεθειμένος να κατανοήσει. Μόνο δυσπιστία και καχυποψία γεννά η μη αποδοχή της διαφορετικότητας μέσα στην ομάδα. Τα μέλη μετατρέπονται σε ενεργειακά βαμπίρ που τρώνε τις σάρκες τους μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης ανασφάλειας, εμπλουτισμένης με το αίσθημα της αδικίας.

Γιατί όσοι δεν αποδέχονται το διαφορετικό είναι οι περισσότερο ανασφαλείς. Επιθυμούν κυρίως συναναστροφές με σχετικά αντίγραφα των ταλέντων και της εμπειρίας τους. Αναρωτηθείτε πόσο ρεαλιστική και δυναμική είναι αυτή η αναζήτηση όμοιων μελών μέσα σε μια ομάδα; Είμαστε όλοι μας πολύ διαφορετικοί. Σκεφτόμαστε διαφορετικά, κινούμαστε με διαφορετικές ταχύτητες, έχουμε διαφορετικά στυλ μάθησης και λήψης αποφάσεων, αναζητούμε διαφορετικές πληροφορίες, απολαμβάνουμε διαφορετικά ενδιαφέρονται. Είμαστε ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ! Είμαστε το άτομο που δεν είναι κανείς άλλος και αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία μας. Δεν πρέπει όλα τα λουλούδια να είναι ορχιδέες. Οι πανσέδες έχουν την χάρη τους και τα κυκλάμινα το ίδιο. Δεν μπορεί να απαιτεί ο κηπουρός να μυρίζει η μαργαρίτα σαν το γιασεμί ή τη φρέζια. Είναι εξουθενωτικό να περιμένεις από το νυχτολούλουδο να μοιράσει το μεθυστικό του άρωμα την ημέρα αντί για τη νύχτα. Δεν μπορούμε , λοιπόν, να αρέσουμε σε όλους ούτε να ελέγξουμε τις σκέψεις τους για εμάς. Σε μια ομάδα με διαφορετικά μέλη σε επίπεδο ικανοτήτων, δεξιοτήτων, ταλέντων, εμπειρίας, σπουδών, φύλων, ηλικίας, εθνικότητας… αξίζει να είμαστε ο εαυτός μας και παράλληλα να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα κάθε συνεργάτη μας.

Τα Οφέλη της διαφορετικότητας στην oμάδα

Τα μέλη αποκτούν μια ολιστική αίσθηση κάθε κατάστασης , καθώς διαφορετικοί άνθρωποι φέρνουν τις οπτικές τους. Έτσι η ομάδα, μειώνει τις προκαταλήψεις και έχει μια πλήρη θεώρηση της κατάστασης. Όταν το κάθε μέλος της ομάδας ενεργοποιεί τα δικά του δυνατά σημεία εξασφαλίζεται η μέγιστη απόδοση. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, έχοντας πρώτα ο καθένας κατανοήσει την ιδιαίτερη αξία του άλλου. Συνεπώς αντί να τρέχουν όλοι μαζί ταυτόχρονα λειτουργούν σαν μια καλοσυντονισμένη σκυταλοδρομία, όπως λέει η Brene Brown (καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χιούστον). Τα μέλη της ομάδας περνάνε τη σκυτάλη με βάση τα δυνατά σημεία του καθενός και δεν προσπαθούν να καλύψουν όλη τη διαδρομή μόνοι τους. Αντί να προσπαθούν να αποδείξουν την αξία τους, επικεντρώνονται στα χαρίσματά τους και συνθετικά στο τέλος το αποτέλεσμα τους ανταμείβει όλους.

Μέσα από τις διαφορετικές, συμπληρωματικές ικανότητες και τις διαφορετικές προσεγγίσεις στην επίλυση προβλημάτων παράγεται καινοτομία στην ομάδα.

Μέσα από την ενθάρρυνση της συχνής συνύπαρξης, τη δέσμευση χρόνου για παραγωγή νέων σκέψεων, τη διασφάλιση «open space», την ενθάρρυνση ανεπίσημων συζητήσεων και την ανταλλαγή εργασίας (job swaps) βελτιώνουμε τις σχέσεις των διαφορετικών μελών και προάγουμε την εμπιστοσύνη μεταξύ τους.

Το πλεονέκτημα της Ψυχολογικής Ασφάλειας για παραγωγικές και επιτυχημένες ομάδες, To project «Αριστοτέλης» της Google ανέλυσε το πώς χτίζονται οι ομάδες υψηλής παραγωγικότητας και κατέληξε στο συμπέρασμα πως η πιο σημαντική διάσταση που κάνει μια ομάδα να ξεχωρίζει είναι η «ψυχολογική ασφάλεια». Τον όρο αυτό δημιούργησε η Έιμι Έντμονσον, Καθηγήτρια Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Harvard. Ψυχολογική Ασφάλεια στην ομάδα σημαίνει να μη φοβάσαι να εκτεθείς, να ασκείς κριτική ή να κάνεις λάθος χωρίς να σκέφτεσαι πως θα τιμωρηθείς. Να ρωτάς, να ζητάς βοήθεια με αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας, να μιλάς με άνεση και ευαλωτότητα.

Στα πλαίσια της διαφορετικότητας που διαπνέει τις ομάδες, ο πιο θετικός οιωνός για την επιτυχία είναι να νιώθει ο καθένας πως μπορεί να είναι ο εαυτός του. Να νιώθουν όλα τα μέλη σημαντικά, να έχουν την αίσθηση της συν-διαμόρφωσης, να λαμβάνουν αναγνώριση για όσα συνεισφέρουν.

Ουσιαστικά αυτό που χρειάζονται τα μέλη μιας ομάδας για να είναι παραγωγικά και να συνεργαστούν προς την επιτυχία είναι να εκφράζονται ελεύθερα, να ακούγονται, να διερευνούν με περιέργεια, να λένε την «αλήθεια» τους και να διασφαλίζεται η αίσθηση της εμπιστευτικότητας μεταξύ τους.

Η διαφορετικότητα ως υγιές αντίβαρο στην απειλή του «Groupthink»

Πόσες φορές σας έχει συμβεί να επικρατήσει στην ομάδα μια μοναδική άποψη – συνήθως ενός ισχυρού , επιδραστικού χαρακτήρα - ώστε όσοι δεν τη συμμερίζονται να περιθωριοποιούνται; Αυτές είναι οι περιπτώσεις της ενδοομαδικής πίεσης , όπου υπάρχει μια φαινομενική ψευδαίσθηση ομοφωνίας, απόρριψη ή μη ρεαλιστική αξιολόγηση άλλων εναλλακτικών λύσεων, άρνηση συνυπολογισμού σημαντικών πληροφοριών και υποτίμηση κινδύνου.

Τα καλά νέα είναι πως όσο πιο μεγάλη είναι η διαφορετικότητα στα προφίλ των μελών της ομάδας, τόσο θα μεγαλώνει και η πιθανότητα να ακουστούν διαφορετικές απόψεις μέσω της πολυφωνίας. Παράλληλα αυξάνονται οι πιθανότητες να μπούνε «λειτουργικά όρια» σε μέλη που «καπελώνουν» τη συζήτηση, να μπει «μέτρο», να γκρεμιστούν ανυποχώρητοι τοίχοι που κόβουν τη σύνδεση μεταξύ των μελών της ομάδας.

Ποια είναι η κοινή συνισταμένη στη διαφορετικότητα;

Η διαφορετικότητα στη σύνθεση των μελών βοηθά την ομάδα να βλέπει τον κόσμο και τις προκλήσεις μέσα από διαφορετικούς φακούς.

Η διαφορετικότητα καλλιεργεί την ενσυναίσθηση στα μέλη, συνδέει τους ανθρώπους σε έναν ισχυρό πολυμορφικό πυρήνα.

Σκεφτείτε, λοιπόν, σε ποιό βαθμό προσλαμβάνετε ανθρώπους με διαφορετικές οπτικές, διαφορετικά backgrounds, διαφορετική εργαλειοθήκη για την επίλυση προβλημάτων, συμπληρωματικές ικανότητες;

Με σημαία τη διαφορετικότητα, ας έχουμε ως κοινή συνισταμένη στο προφίλ των μελών της ομάδας την κατανόηση και η αποδοχή του οράματος, την ευθυγράμμιση με την κουλτούρα που δεν προϋποθέτει ωστόσο την ταύτιση. Αυτός είναι και ένας θεμελιώδης τρόπος για να προάγουμε την καινοτομία σε βασική αξία της ομάδας επί του πρακτέου. Να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου οι άνθρωποι θα βγαίνουν από την ατομικότητά τους, θα συνδέονται φέρνοντας τα «δώρα» τους στο τραπέζι επειδή θα παρακινούνται από ένα ανώτερο κίνητρο, να συνεισφέρουν στο όραμα και στην ξεκάθαρα επικοινωνημένη αποστολή, την οποία κατανόησαν και αποδέχτηκαν εξ’αρχής.

elena-mitsimpona-1

Έλενα Μητσιμπόνα, PCC ICF

Managing Director Secret Key

e.mitsibona@secretkey.gr

read more ►

Η Αξία του Αυτοελέγχου,

 

Ποια είναι η αξία του αυτοελέγχου; 

Πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε στο πειρασμό να κάνετε κάτι που σε άλλη περίπτωση δεν θα επιχειρούσατε, όπως το να καταναλώσετε ένα μεγάλο κομμάτι γλυκό ή να καθίσετε μπροστά από τη τηλεόραση αντί να προτιμήσετε την φυσική άσκηση;

Ο παραδοσιακός τρόπος που πολλοί από μας σκέφτονται αυτές τις καταστάσεις αφορούν το γιν και γιαν ενός Δυαδικού μυαλού, όπου το ένα μέρος υποκινείται από τον πειρασμό και το άλλο από τον έλεγχο. Κάποιοι άλλοι ίσως θα το εξηγούσαν με βάση τις αντίρροπες δυνάμεις του «Εκείνο» και του «Υπερεγώ», κατά τη θεωρία του Φρόϋντ. Κάπου στο μυαλό όλων μας, αυτές οι δύο αντίπαλες δυνάμεις παλεύουν διαρκώς για το ποιός θα κυριαρχήσει και θα αποκτήσει τον έλεγχο της συμπεριφοράς μας.

Αυτός ο καθορισμός των δύο αντίρροπων δυνάμεων μέσα μας είναι επιτακτικός, επειδή τον αισθανόμαστε πραγματικό. Όλοι έχουμε βρεθεί στη κατάσταση να έχουμε «δύο νοητικές δυνάμεις», όπως για παράδειγμα όταν αναγκαζόμαστε να σηκωθούμε το πρωί με δυσκολία από το κρεβάτι για να πάμε για δουλειά, ενώ θα προσδοκούσαμε να παραμείνουμε λίγο ακόμη εκεί. Ωστόσο, όσο λογική και αν φαίνεται αυτή η θεωρία, στη πραγματικότητα δεν υφίσταται.  

Μια εναλλακτική εξήγηση της νοητικής πάλης ανάμεσα στον πειρασμό και τον έλεγχο είναι μια απλή σύγκριση μεταξύ των εναλλακτικών επιλογών από τις οποίες επιλέγεται τελικά εκείνη που έχει την μεγαλύτερη αξία.   Οι πειρασμοί αντλούν την αξία τους από την ηδονική ευχαρίστηση και την άμεση ικανοποίηση, 

ενώ ο αυτοέλεγχος την αντλεί από πιο αφηρημένα οφέλη αυτόαποτελεσματικότητας και την πρόοδο ως προς την επίτευξη του στόχου.

 

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι ανταμοιβές, παρόλο που πηγάζουν από πολύ διαφορετικές πηγές, τόσο οι βραχυπρόθεσμες, και σταθερές ανταμοιβές του πειρασμού όσο και τα μακροπρόθεσμα, αφηρημένα οφέλη του αυτοελέγχου, θα μπορούσαν θεωρητικά να συγκριθούν επί ίσους όρους στις μονάδες της «αξίας». Το μόνο που χρειάζεται για να συγκρίνουμε όμοια πράγματα, είναι με κάποιο τρόπο να μετατρέψουμε τους διάφορους τύπους αμοιβής (όπως για παράδειγμα την ηδονική απόλαυση έναντι της αυτοαποτελεσματικότητας) σε μια κοινή νομισματική αξία.

Σε αυτό το σημείο εμπλέκεται η νευροεπιστήμη. Μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της τελευταίας δεκαετίας όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων στο χώρο της νευροεπιστήμης, είναι ότι υπάρχει ένα κεντρικό σύστημα αξιών που εντοπίζεται κυρίως στο μεσοκοιλιακό προμετωπιαίο φλοιό ή ΜΠΦ. Μεγάλο μέρος αυτής της εργασίας έχει γίνει από μια ομάδα στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας, με επικεφαλή τον Antonio Rangel, ο οποίος έχει επανειλημμένα διαπιστώσει ότι ο μεσοκοιλιακός προμετωπιαίο φλοιός κωδικοποιεί την υποκειμενική αξία αρκετών τύπων ανταμοιβών, και ότι η αξία που αντικατοπτρίζεται στον ΜΠΦ, συμβάλλει σημαντικά στην τελική λήψη αποφάσεων.

Μια άλλη κοινωνική νευροεπιστήμονας, η Jamil Zaki, έχει δείξει ότι η δραστηριότητα στον ΜΠΦ αντιπροσωπεύει την αξία του χρήματος, αλλά όπως είναι φυσικό με τρόπο που διαφέρει ανάλογα με το ποιος είναι ο αποδέκτης των χρημάτων. Όταν όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες παραμένουν σταθεροί, το όριο της ενεργοποίησης στο ΜΠΦ ενός συμμετέχοντος είναι πολύ μικρότερο από ότι όταν αυτός είναι αποδέκτης. Και τα δύο αυτά είδη μελέτης εμπλέκουν το ΜΠΦ ως το τελικό προορισμό μιας νευρικής οδού που μετατρέπει διαφορετικές επιλογές  απόφασης σε μια κοινή μορφή αξίας.

Συνεπώς, αντι να πρόκειται για μια μάχη μεταξύ του πειρασμού και τη δύναμη της θέλησης, ο αυτοέλεγχος περιορίζει τα ερωτήματα στην ερώτηση της συγκριτικής αξίας των δύο επιλογών. Οι Rangel και Todd Hare παρουσίασαν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία για αυτή την άποψη, θέτοντας τα θεμέλια για τη κατανόηση του αυτοελέγχου όσον αφορά την αξία. Η υπέρβαση των πειρασμών, έχει να κάνει με την εκμάθηση της αξίας των μακροπρόθεσμων, αφηρημένων ανταμοιβών, σε σημείο που να είναι πιο σημαντικές από την αξία των βραχυπρόθεσμων, συγκεκριμένων ανταμοιβών. Όσον αφορά την επίτευξη του στόχου, το πιο άμεσο ερώτημα που καλούνται οι ειδικοί να απαντήσουν τώρα, αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα προωθηθεί η αξία του αυτοελέγχου πάνω από το κρίσιμο σημείο. Η απάντηση εν ολίγοις είναι ο εαυτός και η αντίληψη που έχουμε για αυτόν. Πιο συγκεκριμένα, η απάντηση είναι η ταυτότητά ή αυτοαντίληψη, συμπεριλαμβανομένου και του ορισμού που δίνουμε σχετικά με το ποιοί είμαστε  και ποιοί θέλουμε να είμαστε. 

Σύμφωνα με μια κλασσική θεωρία των στόχων που διατύπωσαν οι Charles Carver και Michael Scheier, το να επιτύχουμε την επιθυμητή ταυτότητα είναι ένας από τους πολυτιμότερους στόχους διότι αντιπροσωπεύει τα υπέρτατα μακροπρόθεσμα κίνητρα που έχουμε θέσει. Μια άλλη θεωρητική προσέγγιση υποστηρίζει ότι η διαφορά ανάμεσα στο ποιοί είμαστε (πραγματικός εαυτός) και στο ποιοί θέλουμε να είμαστε (ιδανικός εαυτός), δημιουργεί συναισθήματα που κυμαίνονται από το φόβο και την δυσθυμία μέχρι τον ενθουσιασμό και την ικανοποίηση, τα οποία με τη σειρά τους καθορίζουν και καθοδηγούν πολλές φορές τη συμπεριφορά μας σε καθημερινή βάση. Και στις δύο αυτές θεωρητικές απόψεις, οι στόχοι που σχετίζονται με τη ταυτότητα αναμένονται να φέρουν υψηλό βαθμό αξίας επειδή ουσιαστικά αφορούν τον Εαυτό.

Οι έννοιες της ταυτότητας και της αξίας είναι επίσης συνυφασμένες με τη λειτουργία του εγκεφάλου. Η κοιλιακή περιοχή του προμετωπιαίου φλοιού, που συμμετέχει στον υπολογισμό και καθορισμό της κοινής αξίας, παρουσιάζει τη μεγαλύτερη δραστηριότητα. Σε ένα νευρωνικό επίπεδο, ο τρόπος που σκεφτόμαστε τη ταυτότητά μας μοιάζει πάρα πολύ με τον τρόπο που αναλογιζόμαστε την αξία.

Η εξαιρετικά κοινή εκπροσώπηση της ταυτότητας και της αξίας δεν αποτελεί μια εξελικτική σύμπτωση. Αντίθετα, η κοινή εκπροσώπηση εξυπηρετεί το τελικό σκοπό της προώθησης των στόχων που αφορούν την ταυτότητά μας – που είναι εξ ορισμού μακροπρόθεσμες και αφηρημένες –  με  υποκειμενική αξία, έτσι ώστε να μπορούν μερικές φορές να αντισταθμίσουν τη δυσανάλογη αξία των άμεσων πειρασμών στο “εδώ και τώρα”. Υπάρχουν κάποιες έμμεσες ενδείξεις για αυτή την άποψη, όπως το γεγονός ότι η σκέψη για τις βασικές αξίες μπορεί να αποτρέψει τη μείωση του αυτοελέγχου να εμφανίζεται κατ’επανάληψη (εξάντληση του «Εγώ»), αλλά μέχρι στιγμής τα αποτελέσματα αυτά είναι αμφισβητήσιμα.

 Ωστόσο, με βάση τα δεδομένα που παρέχονται από τον εγκέφαλο, μια υπόθεση είναι ότι η σκέψη για τις βασικές ιδέες (αυτοεπιβεβαίωση) είναι πιθανό να ενεργοποιήσει τη λειτουργία του προμετωπιαίου κοιλιακού φλοιού στη περιοχή που αφορά την αξία, η οποία με τη σειρά της ωθεί τις αποφάσεις μας ως προς μακροπρόθεσμους στόχους, που σχετίζονται με τον Εαυτό και όχι βραχυπρόθεσμους, παροδικούς πειρασμούς, που θα εξυπηρετούν μόνο την ηδονική ευχαρίστηση της δεδομένης στιγμής.

Αναδημοσίευση από Psychologynow.gr.  

read more ►

Η Επιτυχία ΘΕΛΕΙ Αγάπη,

 

Μπορεί ο φόβος της επιτυχίας να αποτελέσει εμπόδιο στη ζωή μας;

Όταν η επιθυμία για επιτυχία, συγκρούεται με το άγχος.

Ένα από τα πράγματα που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι ο φόβος που έχουμε για την επιτυχία. Γιατί φοβόμαστε την επιτυχία; Ο φόβος της αποτυχίας έχει ένα νόημα, καθώς κανένας δεν επιθυμεί να αποτύχει σε κανένα τομέα της ζωής του. Την επιτυχία όμως, για ποιο λόγο μπορεί κάποιος να την φοβάται;

Η επιτυχία είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής, όπως οι σπουδές, η καριέρα και η προσωπική μας ζωή. Όλοι μας επιθυμούμε να πετύχουμε στη ζωή μας και οι γύρω μας αναμένουν την επιτυχία μας. Αλλά υπάρχει κάτι που μπορεί να ονομάζεται «υπερβολική επιτυχία»; Υπάρχει ένα επίπεδο επιτυχίας που θα προτιμούσαμε να μην κατορθώσουμε, λόγω του φόβου που μας προκαλεί;

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος φόβου που σχετίζεται με την επιτυχία. Και όπως ακριβώς συμβαίνει και με το φόβο της αποτυχίας, πρόκειται για έναν πολύπλοκο φόβο με πολλαπλές όψεις. 

Μελέτες που έχουν διεξαχθεί στο χώρο των αθλητικών επιδόσεων, έχουν εντοπίσει πέντε κεντρικές ιδέες:

1. Κοινωνική και Συναισθηματική Απομόνωση

2. Αισθήματα ενοχής αναφορικά με την αυτοπεποίθηση

3. Φόβος συνειδητοποίησης της δυναμικής

4. Άγχος υπέρβασης της επίδοσης άλλων αθλητών

5. Πίεση για τη διατήρηση και αύξηση της επίδοσης

Η επιτυχία φέρει ευθύνες και όσο περισσότερες είναι αυτές, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πίεση που ασκείται στο άτομο. Η επιτυχία, επίσης, σημαίνει περισσότερη δουλειά, καθώς αυξάνονται οι υποχρεώσεις και οι απαιτήσεις, το άτομο καλείται να μάθει περισσότερα πράγματα, να αντιμετωπίσει εμπόδια και να μειώσει το χρόνο και τις δραστηριότητες που το ευχαριστούν. Ο κίνδυνος της αποτυχίας αυξάνεται και οι επιπτώσεις της είναι σοβαρότερες. Για παράδειγμα, η μείωση της απόδοσης θα μπορούσε να είναι πολύ πιο δυσάρεστη για έναν άριστο παρά για ένα μέσο φοιτητή. Το να είσαι επιτυχημένος σημαίνει ότι είσαι ορατός από τους άλλους και κατ’ επέκταση ένας εύκολος στόχος για κριτική. Η πλειοψηφία των ανθρώπων, λόγου χάρη, ενδιαφέρεται περισσότερο για τις επιδόσεις ενός χρυσού ολυμπιονίκη παρά για κάποιον που δεν έχει κατακτήσει την πρώτη θέση. Περισσότερη προσοχή δίνεται στην απόδοση του Διευθύνοντος Συμβούλου μιας εταιρείας, παρά στην απόδοση των εκατοντάδων ή χιλιάδων υπαλλήλων της.

Ο φόβος της επιτυχίας αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη ψυχαναλυτική βιβλιογραφία, και υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι που μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε και να τον αποτρέψουμε να γίνει εμπόδιο στην προσωπική μας ανάπτυξη.

1. Καλωσορίστε τις ευθύνες που έρχονται με την επιτυχία,  Σε πολλά πλαίσια, οι επιπρόσθετες ευθύνες αποτελούν ένα σημάδι εμπιστοσύνης και ικανότητας. Στον εργασιακό τομέα, η προαγωγή φέρει πάντα περισσότερες ευθύνες, όπως για παράδειγμα η διαχείριση περισσότερων ανθρώπων, η διαχείριση μεγαλύτερων λογαριασμών πελατών ή ανάληψη ενός πιο ενεργού ρόλου με σκοπό την ανάπτυξη του οργανισμού.  Οι επιπρόσθετες ευθύνες είναι ένδειξη της ικανότητας μας και της επιβεβαίωσης ότι τα έχουμε καταφέρει και έχουμε κερδίσει την εμπιστοσύνη των άλλων. Αντί να αποφεύγουμε την επιτυχία, είναι καλό να μάθουμε πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την ανάληψη των ευθυνών που τη συνοδεύουν, καθώς είναι ο μόνος δρόμος για να οδηγηθούμε σε περισσότερες επιτυχίες που επιθυμούμε.

2. Να θυμάστε ότι δεν θα είστε μόνοι σας στη κορυφή,  Ένας από τους βασικότερους λόγους που αισθανόμαστε φόβο για την επικείμενη επιτυχία, είναι η μοναξιά που λένε ότι την συνοδεύει. Συχνά ακούμε τους άλλους να λένε «όσο πιο ψηλά φτάνεις, τόσο πιο μόνος είσαι». Ωστόσο, η άποψη αυτή δεν είναι ούτε αληθής ούτε υπονοεί ότι αν κάποιος που δεν βρίσκεται στην κορυφή, μπορεί να ξεφύγει από τη μοναξιά. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι περιστοιχίζονται από άλλους ανθρώπους που θέλουν να μάθουν από αυτούς, να τους καθοδηγήσουν, να τους βοηθήσουν ή να επωφεληθούν από τη σχέση τους.

Αναμφισβήτητα, ο χρόνος εργασίας που απαιτείται για να επιτευχθεί και να διατηρηθεί ένα ορισμένο επίπεδο επιτυχίας είναι σημαντικός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε κοινωνική ζωή. Αυτό που χρειάζεται για να παραμείνουμε συνδεδεμένοι με τους ανθρώπους στη ζωή μας, ενώ εργαζόμαστε για την επίτευξη των προσωπικών στόχων μας, είναι η πειθαρχία και ο καλός σχεδιασμός, δεξιότητες που είναι απαραίτητες, ούτως ή άλλως, για την επίτευξη οποιαδήποτε επιτυχίας.

3. Ιεραρχήστε τις προτεραιότητές σας,   Με την έλευση της επιτυχίας έρχεται και η πίεση για τη διατήρηση και διεύρυνσή της και στους υπόλοιπους τομείς της ζωής μας. Για παράδειγμα, αν είστε ένας καλός μαθητής, αναμένεται να μπείτε σε ένα πολύ καλό πανεπιστήμιο, να επιλέξετε ένα σοβαρό και σεβαστό επάγγελμα, να δημιουργήσετε μια επιτυχημένη καριέρα, να κερδίσετε πολλά χρήματα, να παντρευτείτε και να δημιουργήσετε μια οικογενειακή ζωή χωρίς προβλήματα.  Τι θα σκεφτούν όμως όλοι οι άλλοι αν εσείς αποφασίσετε να σπάσετε αυτή την αλυσίδα «επιτυχιών»; Η επίτευξη των υψηλών στόχων σας σε κάποιον τομέα της ζωής σας, που εσείς προσωπικά επιθυμείτε να επενδύσετε και να επιτύχετε, δεν σας υποχρεώνει να ξεπεράσετε τον εαυτό σας και στους υπόλοιπους τομείς.

Οι προτεραιότητες στη ζωή του κάθε ανθρώπου αλλάζουν ανάλογα με τη φάση ζωής που βρίσκεται και αν έχετε εργαστεί σκληρά για να επιτύχετε, έχετε κάθε δικαίωμα να κάνετε ένα βήμα πίσω και να ξεκουραστείτε ή ακόμα και να αλλάξετε πορεία και συνήθειες. Για παράδειγμα, πολλοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν να αφήσουν την δουλειά τους και την καριέρα τους για να γίνουν γονείς. Αυτή είναι η προτεραιότητά τους σε αυτή τη φάση της ζωής τους.

Ο σκοπός σας λοιπόν δεν είναι να προσπαθείτε συνεχώς να εκπληρώσετε τις κοινωνικές συμβάσεις, στις οποίες τίποτα πραγματικά δεν σας δεσμεύει, αλλά να θέσετε τις προτεραιότητές σας με βάση τις ανάγκες σας και να είστε σε θέση να τις υποστηρίξετε.

4. Μείνετε επικεντρωμένοι στα οφέλη,  Τα μακροπρόθεσμα οφέλη υπερτερούν του βραχυπρόθεσμου κόστους που εμπεριέχει η επιτυχία. Η μεγαλύτερη ευθύνη θα μπορούσε να μεταφραστεί σε περισσότερο έλεγχο, ελευθερία, αναγνώριση, αυτονομία, χαρά. Επιπλέον, η ικανότητά σας για επίτευξη των στόχων σας θα μπορούσε να οδηγήσει στην οικοδόμηση μιας σταθερής εμπιστοσύνης και εκτίμησης του εαυτού σας. 

Σκεφτείτε την επιτυχία, όπως μια έντονη προπόνηση, η οποία μπορεί να σας φανεί επώδυνη λίγο πριν ξεκινήσετε, αλλά γνωρίζετε ότι τα μακροπρόθεσμα οφέλη για την υγεία και τη φυσική σας κατάσταση θα ξεπεράσουν αυτή τη σύντομη στιγμή φόβου.

Στην πραγματικότητα, το συναισθηματικό κόστος της μη επίτευξης των στόχων σας μπορεί να είναι υψηλότερο από την πίεση που βιώνετε για να ανταποκριθείτε και να διατηρήσετε αυτούς τους στόχους.

5. Να θυμάστε ότι η πρόοδος δεν είναι μια γραμμική διαδικασία,  Η πρόοδος στη ζωή δεν είναι μια απολύτως γραμμική διαδικασία, καθώς συμπεριλαμβάνει σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή μας. Όπως είναι αναμενόμενο δεν γίνεται να σπάμε το ατομικό μας ρεκόρ, κάθε φορά που τρέχουμε σε έναν αγώνα. Δεν μπορεί να γίνει best seller κάθε βιβλίο που γράφουμε.

Ο Daniel Kahneman, στο βιβλίο του Thinking Fast and Slow, αναφέρεται στην οπισθοδρόμηση ως μέσο για να εξηγήσει γιατί υπάρχουν διακυμάνσεις στην απόδοσή μας. Οι προσπάθειές μας και τα αποτελέσματά μας μπορεί να μην είναι απόλυτα συσχετισμένα και γι’αυτό η απόδοσή μας είναι ασυνεπής σε διάφορες καταστάσεις, αλλά θα κινείται στον ίδιο μέσο όρο.

Επομένως, εάν είχατε μια περίοδο μεγάλης επιτυχίας, μην αποθαρρύνεστε αν η επόμενη περίοδος δεν είναι τόσο σπουδαία, γιατί στατιστικά, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί. Η πρόοδος, από την άλλη πλευρά, σημαίνει ότι αυξάνεται ο μέσος όρος με την πάροδο του χρόνου. Γι’ αυτό, θα πρέπει να βλέπουμε τη μεγαλύτερη εικόνα, και να μην φοβόμαστε τα μικρά εμπόδια, λόγω ότι είναι εγγενή στη διαδικασία.

6. Να αναγνωρίζετε τα επιτεύγματα των άλλων,  Εάν ανησυχείτε ότι τα υψηλά σας επιτεύγματα μπορεί να επισκιάσουν τους ανθρώπους που κάποτε ήταν καθηγητές, μέντορες, σύμβουλοι σας ή τα είδωλά σας, είναι σημαντικό να τους γνωστοποιήσετε ότι υπήρξαν έμπνευση για εσάς και να τους δείξετε την ευγνωμοσύνη σας για αυτά που έχετε μάθει από αυτούς.

Μην αποφεύγετε να αποδίδετε εύσημα στους άλλους και να αναγνωρίζετε τους ανθρώπους που σας βοήθησαν στην πορεία της ζωής σας. Στις περισσότερες περιπτώσεις, θα τους κάνετε να αισθανθούν υπερηφάνεια. Και αν υπάρχουν μερικοί που, παρά τις ευχαριστίες σας, αισθάνονται αμήχανα γιατί η δική σας επιτυχία κατάφερε να ξεπεράσει τη δική τους, να θυμάστε ότι αυτό είναι δικό τους πρόβλημα, το οποίο καλούνται να διαχειριστούν, και όχι δικό σας.

7. Μην ορίζετε τον εαυτό σας από το αποτέλεσμα,  Τέλος, το πιο σημαντικό είναι ότι η πίεση αυξάνεται όταν εστιάζουμε περισσότερο στο αποτέλεσμα παρά στην προσπάθεια. Μερικές φορές, το κίνητρο για την επιτυχία μπορεί να είναι τόσο ισχυρό, ώστε να μας είναι δύσκολο να διαχωρίσουμε την επιτυχία από την αυτοαξία μας. Σε αυτή την περίπτωση, η πίεση να επιτύχουμε είναι υψηλή, και η επιτυχία μας καθορίζει.

Οι άνθρωποι που διαιρούν τον κόσμο σε νικητές και ηττημένους, απολαμβάνουν περισσότερο τη νίκη από το παιχνίδι και είναι πιθανό, αφενός, να αποφεύγουν τις προκλήσεις, που δεν προσφέρουν εγγύηση της επιτυχίας και αφετέρου να γίνονται σκληροί κριτές του εαυτού τους και των άλλων.

Η επιτυχία, ωστόσο, δεν είναι ένα μέσο για την προστασία του «εγώ». Δεν χρειάζεται να είμαστε νικητές για να είμαστε καλοί άνθρωποι. Αλλά αν θέλουμε να επιτύχουμε τους στόχους μας, θα πρέπει να ξέρουμε πώς να παίζουμε ένα καλό παιχνίδι, επειδή η προσπάθεια είναι εκείνη που θα καθορίσει το αποτέλεσμα. Και όσο εστιάζουμε στην προσπάθεια, μπορεί να έχουμε περισσότερο έλεγχο των αποτελεσμάτων, να μάθουμε περισσότερα για τον εαυτό μας και να μειώσουμε την πίεση που υπάρχει στην ανάγκη μας για επιτυχία.

Ανέφερα στην αρχή ότι δυσκολεύομαι να κατανοήσω την έννοια του φόβου της επιτυχίας. Τι νομίζετε ότι συμβαίνει πραγματικά; Φοβόμαστε την επιτυχία ή ανησυχούμε ότι δεν θα μπορέσουμε να τη διατηρήσουμε; Με άλλα λόγια, νομίζετε ότι ο φόβος της επιτυχίας είναι ένας πραγματικός φόβος ή είναι μια μεταμφιεσμένη έκδοση του φόβου της αποτυχίας;

apostolidoy anna

Πηγή: psychologytoday.com

Συγγραφέας: Theo Tsaousides Ph.D.

Απόδοση: Άννα Αποστολίδου, Ψυχολόγος

Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

read more ►

Διαχειριστείτε τον αυτοέλεγχό σας,

 

Διαχειριστείτε τον αυτοέλεγχό σας για να επιτύχετε ακόμη και σε δραστηριότητες που δεν έχετε επιλέξει ή αντιπαθείτε αλλά πρέπει να φέρετε εις πέρας.

Ποιες στρατηγικές χρησιμοποιείτε για να ανταπεξέλθετε σε μια δύσκολη πρόκληση που δεν σας αρέσει, είτε πρόκειται για ένα τρέξιμο σε ένα λόφο ή ένα αγχωτικό τηλεφώνημα με το αφεντικό σας; Ίσως να θυμίζετε στον εαυτό σας το τι θα κερδίσετε μόλις ολοκληρωθεί η δραστηριότητα ή να αποσπάτε αλλού τη σκέψη και την προσοχή σας ή μήπως σκέφτεστε τα κακά πράγματα που θα συμβούν αν δεν το κάνετε τελικά;

Μία ομάδα ψυχολόγων με επικεφαλής τη Marie Hennecke στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, διενήργησε μία μελέτη που υποστηρίζει ότι είναι η πρώτη που ερευνά αυτές τις στρατηγικές τις οποίες οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυθόρμητα στην καθημερινή τους ζωή για να διαχειριστούν την επιμονή τους ώστε να υλοποιήσουν επιτυχημένα δραστηριότητες που κανονικά τους προκαλούν αποστροφή.

banner-desk

Το κύριο ενδιαφέρον των ερευνητών ήταν να δουν αν τα άτομα με ισχυρό αυτοέλεγχο διαφέρουν από άτομα με πιο αδύναμο αυτοέλεγχο, μέσω της χρήσης πιο αποτελεσματικών στρατηγικών. Στην πραγματικότητα, δεν συνέβη αυτό. Όντως κάποιες στρατηγικές ήταν πιο αποτελεσματικές από άλλες (προσφέροντας ελπίδες σε εμάς με ασθενέστερη βούληση, ότι μπορούμε εν τέλει να επωφεληθούμε από την υιοθέτηση τέτοιων στρατηγικών), αλλά η αυξημένη χρήση αποτελεσματικών στρατηγικών δεν εξηγούσε την επιμονή των ατόμων με ισχυρό αυτοέλεγχο, υποδεικνύοντας έτσι, όπως το έθεσαν οι ερευνητές, ότι οι στρατηγικές αυτοέλεγχου και αυτορρύθμισης αποτελούν ξεχωριστές διαδρομές για την καλή αυτορρύθμιση.

SelfControStrat esv

Ανάμεσα στους διάφορους τύπους δύσκολων προκλήσεων που δόθηκαν στους συμμετέχοντες, οι στρατηγικές που βρέθηκαν να συσχετίζονται με την επιτυχία ήταν:

1.Να σκεφτόμαστε τις θετικές συνέπειες της ολοκλήρωσης του έργου μας (αυτή ήταν και η πιο δημοφιλής στρατηγική)

2.Να πιστεύουμε ότι πλησιάζουμε προς το τέλος της εργασίας μας (η δεύτερη πιο δημοφιλής στρατηγική)

3.Η αυτοπαρακολούθηση της προόδου του στόχου

4.Η ρύθμιση των συναισθημάτων (π.χ. να καταβάλετε προσπάθεια να παραμείνετε σε καλή διάθεση).

Αντίθετα, η απόσπαση της προσοχής και σκέψης από την πρόκληση συνδέθηκε με λιγότερη επιτυχία – ίσως επειδή η απόσπαση μας κάνει να τείνουμε περισσότερο να ενδώσουμε στους πειρασμούς και να κάνουμε κάτι άλλο πιο ευχάριστο (σε αντίθεση με την έρευνα για τους ανθεκτικούς πειρασμούς, π.χ. στις κλασικές μελέτες του Marshmallow Test, στην οποία η απόσπαση της προσοχής ήταν αποτελεσματική).

Αυτά τα νέα ευρήματα έχουν κυρίως θεωρητικό ενδιαφέρον. Για παράδειγμα, μια υπερβολική εστίαση στα δυνητικά θετικά αποτελέσματα των προκλήσεων έχει προηγουμένως επισημανθεί στην έρευνα ως μη χρήσιμη προσέγγιση επειδή ενθαρρύνει την εξάρτηση από το λεγόμενο εξωγενές κίνητρο. Οι ψυχολόγοι έχουν υποστηρίξει προηγουμένως ότι είναι στην πραγματικότητα πιο πιθανό να επιτύχουμε τους στόχους μας, αν μπορούμε να βρούμε ευχαρίστηση στη διαδικασία (εγγενές κίνητρο).

Η Hennecke και οι συνεργάτες της εξέφρασαν την υπόθεση ότι ίσως ο βασικός παράγοντας εδώ είναι αν βρίσκουμε την πρόκληση ευχάριστη ή εγγενώς αποτρεπτική – αν ισχύει το τελευταίο τότε ίσως η εστίαση στα θετικά αποτελέσματα, μπορεί να είναι μία αποτελεσματική στρατηγική. Εν τω μεταξύ, η αυτοπαρακολούθηση της προόδου είναι καθιερωμένη ως μία αποτελεσματική στρατηγική αυτοέλεγχου. Από την άλλη πλευρά, οι ερευνητές ανέφεραν ότι η στρατηγική σκέψης “πλησιάζω προς το τέλος της δραστηριότητας”, ενώ είναι πολύ δημοφιλής εδώ, δεν έχει μελετηθεί μέχρι τώρα.             Επιστρέφοντας στον κύριο στόχο της Hennecke και των συναδέλφων της – αν τα άτομα με ισχυρότερο αυτοέλεγχο χρησιμοποιούν πιο αποτελεσματικές στρατηγικές – η απάντηση είναι ναι. Δύο από τις αποτελεσματικές στρατηγικές που αναδύθηκαν από την έρευνα, χρησιμοποιήθηκαν συχνότερα από τους συμμετέχοντες με ισχυρότερο αυτοέλεγχο: η εστίαση στις θετικές συνέπειες και η ρύθμιση των συναισθημάτων (όπως και μια τρίτη στρατηγική – ο καθορισμός στόχων – αν και αυτή η στρατηγική δεν συσχετίστηκε με μεγαλύτερη επιτυχία).

Βασικά, όμως, η μεγαλύτερη χρήση αυτών των δύο αποτελεσματικών στρατηγικών δεν εξηγούσε γιατί τα άτομα με ισχυρό αυτοέλεγχο τείνουν να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία σε δυσφορικές δραστηριότητες. Οι ψυχολόγοι αναφέρουν ότι πιθανώς οι πιο αυτοματοποιημένες ατομικές διαδικασίες που μπορεί οι άνθρωποι να μην είναι σε θέση να αναφέρουν ρητά, μπορεί να εξηγήσουν καλύτερα τις μεμονωμένες διαφορές στον αυτοέλεγχο.

Οι περιορισμοί των ευρημάτων περιλαμβάνουν την εξάρτηση από τις ίδιες τις εκτιμήσεις των συμμετεχόντων για την επιτυχία τους στην εμμονή και ότι το κύριο δείγμα της μελέτης ήταν φοιτητές για τους οποίους η φύση των καθημερινών προκλήσεων είναι πιθανώς διαφορετική από εκείνη των μη φοιτητών. Ωστόσο, η έρευνα αυτή ανοίγει νέους ορίζοντες. Όπως ανέφερε η Hennecke τα ευρήματά μας προωθούν μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση της επιτυχίας και της αποτυχίας της αυτορρύθμισης κατά τις καθημερινές προσπάθειες των ανθρώπων να διαχειριστούν την επιμονή τους κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων που βρίσκουν δύσκολες ή ακόμη και δυσφορικές.

Πηγή: Doing Despite Disliking: Self‐regulatory Strategies in Everyday Aversive Activities, European Journal of Personality

Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr.

read more ►

Καλή δύναμη στον Πνευματικό μας αγώνα.🙏🙏

 

Όμορφο Ξημέρωμα.

Καλή δύναμη στον Πνευματικό μας αγώνα.🙏🙏

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►