Στόμα που συνεχώς Ευχαριστεί το Θεό, δέχεται την Ευλογία του, και καρδιά που έχει μόνιμα την Ευχαριστία, δέχεται συνεχώς αύξηση της Χάρης.
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Εκοιμήθη ο Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος.
Εκοιμήθη ο Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος. Σε ηλικία 96 ετών εκοιμήθη (χθες )
Καθαρά Τρίτη 24 Φεβρουαρίου,
ο Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Πάτρα. Ιερέας με μακρά Πνευματική διαδρομή και συγγραφικό έργο, αφήνει έντονο αποτύπωμα στην Εκκλησιαστική ζωή.
Εκοιμήθη, σήμερα Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου, ο Π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος σε ηλικία 96 ετών. Ο π. Στέφανος γεννήθηκε στη Δράμα της Μακεδονίας το 1930 από Έλληνα πατέρα και Ρουμάνα μητέρα.
Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη Δράμα, περνώντας τα παιδικά του χρόνια με φτώχεια και πολλές στερήσεις. Υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό για 30 μήνες ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Μετά τη θητεία του εργάστηκε ως λογιστής. Το 1957 νυμφεύθηκε την Ελένη Λιασκοπούλου (μετέπειτα Μοναχή Εφραιμία) από τη Θεσσαλονίκη, με την οποία απέκτησαν 7 παιδιά. 6 κορίτσια και 1 αγόρι. Απορρίπτοντας σημαντική υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία στην κλασική φωνητική μουσική, και έχοντας Ιερατική κλήση, εισήλθε το έτος 1958 στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης. Στις 22 Αυγούστου 1959 χειροτονείται Διάκονος και στις 26 Μαρτίου 1961 Πρεσβύτερος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, ενώ τοποθετείται Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Ευόσμου. Το 1973 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1962 συνδέθηκε Πνευματικά με τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη-Αριζονίτη, σύνδεσμος που απετέλεσε ορόσημο στη ζωή του. Υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, στους Ιερούς Ναούς Αγίου Βασιλείου Πειραιώς και στον Ιδρυματικό Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης Κερατσινίου, επί μακαριστών Μητροπολιτών Πειραιώς, Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη και Καλλινίκου Καρούσου, από τον οποίο έλαβε το Οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, ενώ διέμεναν με την οικογένειά του, αρχικά στο Πέραμα και στη συνέχεια στην Αμφιάλη Κερατσινίου.
Κατά την Ιερατική του πορεία Εξομολόγησε χιλιάδες Χριστιανών, κήρυξε τον Θείο λόγο, υπήρξε Πνευματικός Πατέρας γυναικείων Αδελφοτήτων, ενώ συνέγραψε δεκάδες βιβλία Θεολογικού περιεχομένου. Ο Π.Στέφανος εκάρη Μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλλου Αγίου Όρους, επίσης Πνευματικό τέκνο του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου-Αριζονίτου.
Τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Πάτρα, φιλοξενούμενος από Πνευματικά του τέκνα. Εκοιμήθη στην Πάτρα την Καθαρά Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 96 ετών. Είναι ένας σύγχρονος νηπτικός Πατέρας της Εκκλησίας μας.
Το Λείψανο του Σεβαστού Πατρός Στεφάνου Αναγνωστοπουλου θα βρίσκεται στον ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου από τις 11:00πμ έως τις 13:00μμ σήμερα Τρίτη και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στην Αγία Βαρβάρας Αμφιάλης.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ὁ 'Άγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης,
Ὁ 'Άγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἀναφερόμενος σέ ὅσα γίνονται κατά τίς Ἀπόκριες γράφει : «Κατ’ἀλήθειαν μπορεῖ νά πεῖ κανείς ὄτι τότε οἱ Χριστιανοί δαιμονίζονται ὅλοι˙ διότι χορεύουν, παίζουν, τραγουδοῦν ἀσυνειδήτως, ἕως καί αὐτοί οἱ πλέον γέροντες.. τότε δέν ἔχει διαφορά ἡ ἡμέρα ἀπό τή νύκτα˙ διότι ὅπως καί ἡ ἡμέρα ἔτσι καί ἡ νύκτα ξοδεύεται σέ χορούς καί παιχνίδια καί ἀταξίες καί μασκαριλίκια˙ τότε, γιά νά πῶ ἔτσι, πανηγυρίζει ἡ ἀσέλγεια˙ ἑορτάζει ἡ ἀκολασία˙ εὐφραίνεται ἡ μέθη˙ ἀγάλλεται ἡ τρυφή καί ἡ ἀσωτεία˙ χορεύει ὁ διάβολος μέ δέκα μαντήλια καί συγχορεύει μ’αὐτόν ὅλο τό πλῆθος τῶν δαιμόνων˙ διότι ὅσο κέρδος κάνουν μόνο στίς Ἀπόκριες, δέν μποροῦν νά τό κάνουν σ’ὅλο τόν χρόνο».
Χρηστοήθεια τῶν Χριστιανῶν,
ἐκδ. Β. Ρηγόπουλος,
Θεσσαλονίκη 1999, σ. 35.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Καθαρά Δευτέρα των Βυζαντινών,
«Η μέρα που έσβηνε η δόξα - Η Καθαρά Δευτέρα των Βυζαντινών»
Η Καθαρά Δευτέρα δεν ανέτελλε στην Κωνσταντινούπολη με ήχους πανηγυριού,
ανέτελλε με σιωπή.
Στα περίλαμπρα διαμερίσματα του Μεγάλου Παλατίου, εκεί όπου άλλοτε αντηχούσαν Ψαλμοί νίκης και θριαμβικές αναγγελίες, απλωνόταν τώρα μια ατμόσφαιρα Μοναστηριακή.
Ο Αυτοκράτορας, ο πορφυρογέννητος άρχων της οικουμένης, άφηνε για λίγο το σκήπτρο και τη χλαμύδα της δόξας, για να ενδυθεί το αόρατο ένδυμα της Μετανοίας. Η ημέρα αυτή δεν λεγόταν απλώς «Καθαρά».Ήταν πάνω από όλα Κάθαρση Πνευματική και σωματική.Ήταν αρχή μιας πορείας προς το μέγα Μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως.
Δεν επρόκειτο για μια τυπική έναρξη Νηστείας, αλλά για είσοδο σε άλλον τρόπο υπάρξεως.
Οι Πιστοί καλούνταν να εξομολογηθούν, να αποθέσουν τα βάρη της ψυχής και να προετοιμαστούν για τη Θεία Μετάληψη όχι ως συνήθεια, αλλά ως αδήριτη ανάγκη ζωής.
Τις τρεις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Βασιλική τράπεζα σιωπούσε.
Δεν υπήρχαν συμποσιακοί ήχοι, ούτε εδέσματα.
Μόνον καρποί γης απλοί και ακαλλώπιστοι.
Ο Βασιλεύς και η αυλή Νήστευαν αυστηρά.
Ο Θρόνος, που στήριζε μια αυτοκρατορία, γινόταν σκαμνί Ταπεινώσεως. Την Τετάρτη, μέσα στο φως των κηρίων, τελούνταν η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.Εκεί, ο κοσμικός άρχων στεκόταν ως απλός Πιστός. Διότι ενώπιον της Θείας Κοινωνίας δεν υπάρχει πορφύρα παρά μόνον ψυχή. Η ημέρα έφερε και χαρακτήρα βαρύ πένθους. Ήταν η ανάμνηση της εξορίας του Αδάμ και της Εύα από τον Παράδεισο. Έτσι, η αρχή της Σαρακοστής γινόταν συνείδηση πτώσεως αλλά και αφύπνιση επιστροφής. Επίσης στην παράδοση μας διασώζεται ότι αυτές τις ημέρες όπως και στο Δωδεκαήμερο οι ψυχές κινούνται με ιδιαίτερη ελευθερία και αν κάποιος άφηνε τον κόσμο τότε, η ψυχή του θεωρείτο ότι εντάσσεται άμεσα στη χορεία των λοιπών ελευθέρων ψυχών.
Το ίδιο πνεύμα αυστηρότητας συνεχίστηκε και αργότερα, ακόμη και στα ανάκτορα των Ελλήνων βασιλέων στην νεότερη Ελλάδα, όπου η Νηστεία, η Εξομολόγηση και η συμμετοχή στη Λατρεία διατηρούσαν τη Βυζαντινή παρακαταθήκη ζωντανή, χαρακτηριστικό διατήρησης της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού τουλάχιστον έως το πρόσφατο παρελθόν.
Σήμερα δυστυχώς η Καθαρά Δευτέρα μοιάζει να έχει μετακινηθεί από το βάθος στην επιφάνεια. Τα έθιμα παραμένουν αλλά συχνά χωρίς το εσωτερικό τους νόημα. Ο χαρταετός υψώνεται, αλλά η ψυχή μένει χαμηλά.
Η Νηστεία τηρείται, αλλά η καρδιά δεν Μετανοεί. Η ημέρα εορτάζεται, αλλά δεν βιώνεται και όμως, η αλήθεια της ημέρας δεν χάθηκε. Παραμένει υπόγεια, σιωπηλή, αναμένοντας. Διότι η Καθαρά Δευτέρα δεν είναι απλώς ένα έθιμο. Είναι μια πρόσκληση σε πορεία.
Πορεία από την πτώση προς την αποκατάσταση. Από την εξορία προς την επιστροφή. Από τον παλαιό άνθρωπο προς τον καινό. Η Νηστεία γίνεται βήμα. Η Μετάνοια γίνεται δρόμος. Η Προσευχή γίνεται ανάβαση και ο δρόμος αυτός οδηγεί στον Σταυρό αλλά δεν τελειώνει εκεί. Διότι από τον Σταυρό ανατέλλει η Ανάσταση. Και έτσι, ήδη από την πρώτη ημέρα της Σαρακοστής,
η Εκκλησία δεν καλεί τον άνθρωπο απλώς να θυμηθεί ότι έπεσε αλλά τον καλεί να ξεκινήσει τον δρόμο προς την Ανάσταση. Η Καθαρά Δευτέρα είναι η σιωπηλή αρχή μιας νίκης. Το πρώτο βήμα προς το άδειο Μνήμα. Εκεί όπου ο άνθρωπος, έχοντας αφήσει πίσω του τη ματαιότητα, συναντά όχι το τέλος αλλά την αιώνια Ζωή.
Μιχάλης Αντωνιάδης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ & ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ,
23/2/26
Ο Εσπερινός της Συγχώρεσης στην έρημο Του Αγίου Όρους.
Το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, πριν την Καθαρά Δευτέρα, γίνεται ο Εσπερινός της Συγχωρήσεως. Στην έρημο, όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες, οι Άσκητές βγαίνουν στα μονοπάτια ή στα μπαλκόνια των σπηλιών τους. Αν δεν μπορούν να συναντηθούν, κάνουν μια εδαφιαία Μετάνοια (γονατίζουν μέχρι το χώμα) κοιτάζοντας προς τη μεριά του γείτονά τους.
Είναι μια συγκλονιστική στιγμή, άνθρωποι που μπορεί να έχουν να μιλήσουν μήνες, ζητούν συγγνώμη από τον αέρα, από τη θάλασσα και από τους Αδελφούς τους, ώστε να ξεκινήσουν τη Νηστεία με «καθαρή καρδιά».
Λένε πως αν δεν Συγχωρέσεις τον βράχο που σε δυσκολεύει,
δεν μπορείς να βρεις τον Θεό που σε περιμένει.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ & ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ
ΚΑΛΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ & ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο έλεγχος της συνειδήσεως,
Ο πρώτος καρνάβαλος είναι ο διάβολος και όταν φοράμε κάποια μάσκα ή μεταμφιεζόμαστε σε καρναβάλι μιμούμαστε και ομοιάζουμε με τον διάβολο και τον αποδεχόμαστε ως αρχηγό μας!
Ο πρώτος καρνάβαλος είναι ο διάβολος που μετασχηματίζεται σε Άγγελο Κυρίου, Αγίους, ακόμη και σε Χριστό (εκτός από την μορφή του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού) και σε Παναγία, προκειμένου να μας εξαπατήσει! Ο διάβολος και όλα τα δαιμόνια μπορούν να λάβουν οποιοδήποτε σχήμα και όγκο εξαπατώντας τους οφθαλμούς μας, μετασχηματίζοντας τον εαυτόν τους και σε ζώα, όπως φίδια, σαύρες κ.ά! Τον διάβολο έχουν αρχηγό όλοι οι καρνάβαλοι γι΄αυτό και δεν επιτρέπεται να φοράμε μάσκα και να συμμετέχουμε σε καρναβάλια! Όταν φοράμε κάποια μάσκα ή μεταμφιεζόμαστε σε καρναβάλι μιμούμαστε και ομοιάζουμε με τον διάβολο και τον αποδεχόμαστε ως αρχηγό μας!
Τα καρναβάλια είναι σατανική εφεύρεση!
Δεν πρέπει επίσης να αλλάζουμε και να μιμούμαστε τη φωνή κάποιου όταν ο άλλος δεν μας βλέπει με σκοπό να τον μπερδέψουμε! Με τον ίδιο τρόπο αλλοιώνει και ο διάβολος τη φωνή του για να μην τον καταλάβουμε!
Τους μασκαράδες και τους μίμους ο Θεός τους τιμωρεί σκληρά, με πρώτη τιμωρία να αφαιρείται από αυτούς η σύνεση (η λογικότητα) και στη συνέχεια ελαττώνεται αισθητά ο έλεγχος της συνειδήσεως και χάνει έτσι κανείς το μυαλό του!
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Νηστεία καὶ Συγχώρεση,
Σήμερα δύο θέματα κυριαρχοῦν στὰ Ἱερά ἀναγνώσματα.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μιλάει γιὰ τὴν Νηστεία καὶ ὁ Κύριος γιὰ τὴν Συγχώρεση· καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπιμένει στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Νηστεία δὲν συνίσταται ἁπλὰ στὸ νὰ στερεῖ κάποιος τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸ ἕνα ἤ τὸ ἄλλο φαγητό, οὔτε ἄν τηρεῖται αὐστηρά, μὲ ὑπακοή, μὲ λατρεία· ἄν μᾶς δίνει ἀφορμή νὰ ὑπερηφανευόμαστε, νὰ εἴμαστε ἱκανοποιημένοι καὶ ἀσφαλεῖς, ἐπειδὴ σκοπὸς τῆς Νηστείας δὲν εἶναι νὰ στερήσει τὸ σῶμα μας ἀπὸ ἕνα εἶδος φαγητοῦ περισσότερο ἀπὸ ἔνα ἄλλο, ἀλλὰ σκοπὸς τῆς Νηστείας εἶναι νὰ ἐπιτύχουμε τὴν κυριαρχία στὸ σῶμα μας καὶ νὰ τὸ κάνουμε τέλειο ὄργανο τοῦ Πνεύματος. Τὸν περισσότερο καιρό, εἴμαστε ὑπηρέτες τοῦ σώματος, γοητευόμαστε ἀπὸ ὅλες τὶς αἰσθήσεις μας ἀπὸ τὴν μία ἤ τὴν ἄλλη ἀπόλαυση, ἀλλὰ ἀπὸ μιὰν ἀπόλαυση ποὺ πηγαίνει πολὺ πέρα ἀπὸ τὴν ἁγνότητα ποὺ προσδοκᾶ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Θεός.
Κι ἔτσι ἡ περίοδος τῆς Νηστείας μᾶς προσφέρει τὸν χρόνο ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι θὰ βασανίσουμε τὸ σῶμα μας, ὅτι θὰ περιορίσουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ ὑλικὰ πράγματα, ἀλλὰ τὸν χρόνο ποὺ θὰ γίνουμε ξανὰ κύριοι τοῦ σώματος μας, κάνοντάς το ἕνα τέλειο ὄργανο. Μοῦ ἔρχεται στὸ νοῦ ὁ τρόπος ποὺ κουρδίζουμε ἕνα μουσικὸ ὄργανο· αὐτὸ εἶναι καὶ ἡ σημασία τῆς Νηστείας, νὰ κατακτήσουμε τὴ δύναμη ὄχι μόνο νὰ προστάζουμε τὸ σῶμα μας, ἀλλὰ ἐπίσης νὰ τοῦ δώσουμε τὴ δυνατότητα ν’ ἀνταποκριθεῖ σὲ ὅλες τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ Πνεύματος.
Ἄς εἰσέλθουμε λοιπὸν στὴν περίοδο τῆς Νηστείας ἔχοντας αὐτὸ κατὰ νοῦ, ὄχι μετρώντας τὴ Νηστεία μὲ τὸ τὶ καὶ τὸ πόσο τρῶμε, ἀλλὰ μὲ μέτρο τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ ἔχει στὴ ζωή μας, κατὰ πόσο ἡ Νηστεία μᾶς ἐλευθερώνει, ἤ κατὰ πόσο γινόμαστε ὑπηρέτες της.
Ἄν Νηστεύουμε ἄς μὴν εἴμαστε ὑπερήφανοι γι’ αὐτό, ἐπειδή μᾶς ἀποδεικνύει ἁπλὰ ὅτι ἴσως περισσότερο σὲ σχέση μὲ ἕνα ἄλλο πρόσωπο χρειαζόμαστε περισσότερα πράγματα γιὰ νὰ κατακτήσουμε κάτι στὴν φύση μας. Καὶ ἐάν γύρω μας οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι δὲν Νηστεύουν ἄς μὴν τοὺς κατακρίνουμε, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἔχει δεχθεῖ ἐκείνους ὅσο καὶ τοὺς ἄλλους, ἐπειδὴ κοιτάζει τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου.
Κι ἔπειτα ὑπάρχει τὸ ζήτημα τῆς Συγχώρεσης γιὰ τὸ ὁποῖο θὰ πῶ σύντομα κάτι. Σκεφτόμαστε πάντα ὅτι ἡ Συγχώρεση εἶναι ὁ τρόπος ποὺ θὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε σ’ ἕνα πρόσωπο ποὺ μᾶς ἔχει προσβάλλει, ποὺ μᾶς ἔχει πληγώσει, ποὺ μᾶς ἔχει Ταπεινώσει, ὅτι τὸ παρελθὸν εἶναι παρελθὸν καὶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ κρατᾶμε πιὰ κακία ἀπέναντι του. Ἀλλὰ ἡ βαθύτερη σημασία τῆς Συγχώρεσης εἶναι ἄν μποροῦμε νὰ ποῦμε σ’ ἕνα πρόσωπο: ἄς μὴν μετατρέψουμε τὸ παρελθὸν σ’ ἕνα καταστροφικὸ παρόν, ἄφησέ με νὰ σ’ ἐμπιστευτῶ, νὰ κάνω κάτι ποὺ νὰ δείχνει τὴν Πίστη μου σὲ σένα, ἐὰν σὲ Συγχωρήσω, σημαίνει γιὰ μένα ὅτι στὰ δικά μου μάτια δὲν εἶσαι χαμένος, ὅτι στὰ δικά μου μάτια ὑπάρχει σὲ σένα ἕνα μέλλον ὀμορφιᾶς καὶ ἀλήθειας.
Ἀλλὰ αὐτὸ ἀφορᾶ ἐπίσης καὶ ἐμᾶς. Διεστραμμένα, σκεφτόμαστε πολὺ συχνὰ νὰ Συγχωρήσουμε τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ δὲν σκεφτόμαστε ἀρκετὰ τὴν ἀνάγκη ποὺ ἔχουμε, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς προσωπικά, νὰ μᾶς Συγχωροῦν οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι. Ἀπομένουν λίγες ὧρες πρὶν τὴν Λειτουργία καὶ τὴν ἀκολουθία τῆς Συγγνώμης ἀπόψε, ἄς προβληματιστοῦμε καὶ ἄς προσπαθήσουμε νὰ θυμηθοῦμε, ὄχι τὶς προσβολὲς ποὺ ἔχουμε ὑποφέρει, ἀλλὰ τὸν πόνο ποὺ ἔχουμε προκαλέσει. Καὶ ἄν μὲ τὸν ἕνα ἤ τὸν ἄλλο τρόπο ἔχουμε πληγώσει κάποιον γιὰ μικρὰ ἤ πιὸ σπουδαῖα πράγματα, ἄς βιαστοῦμε πρὶν νὰ εἰσέλθουμε στὴν περίοδο τῆς Σαρακοστῆς αὔριο τὸ πρωί, ἄς βιαστοῦμε νὰ ζητήσουμε Συγχώρεση, ν’ ἀκούσουμε κάποιον νὰ μᾶς λέει: πέρα ἀπ’ ὅ,τι ἔχει συμβεῖ πιστεύω σὲ σένα, σ’ ἐμπιστεύομαι, ἐλπίζω σὲ σένα καὶ θὰ περιμένω τὰ πάντα ἀπὸ ἐσένα. Καὶ τότε μποροῦμε μαζὶ νὰ διανύσουμε τὴν Σαρακοστή, βοηθώντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο νὰ γίνουμε αὐτὸ ποὺ καλούμαστε νὰ εἴμαστε – νὰ γίνουμε μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, ἀκολουθώντας Τον βῆμα – βῆμα πρὸς τὸν Γολγοθᾶ, καὶ πέρα ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ
πρὸς τὴν Ἀνάσταση. Ἀμήν.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι ημέρες που έρχονται είναι τόσο πονηρές,
22/2/26
Οι ημέρες που έρχονται είναι τόσο πονηρές, είναι τόσο κακές που δεν μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους.
Όπου πάτε και όπου σταθείτε να φωνάζετε να Ξυπνήσει ο κόσμος, τουλάχιστον έστω κι ένας, να ακούσει μία λέξη καλή.
Γέροντας Σάββας Αχιλλέως.
ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ,ΗΜΕΡΑ ΣΥΓΝΩΜΗΣ Κ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Την ώρα της Προσευχής γεμάτος γαλήνη και χαρούμενος,
21/2/26
Μη θέλεις να έρχονται τα πράγματα όπως σε συμφέρει, αλλά όπως είναι αρεστό στο Θεό.
Έτσι θα είσαι την ώρα της Προσευχής γεμάτος γαλήνη και χαρούμενος.
Άγιος Νείλος ο Ασκητής
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ἂς παρακαλέσουμε θερμὰ τὸν Κύριο, «τὸ Φῶς τοῦ κόσμου», νὰ στείλει,
Προσευχὴ χωρὶς Εὐλάβεια
Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος.
Πείτε αυτή την Προσευχή για να απαλλαγείτε από το άγχος!
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἁμαρτία, ἀπὸ τὸ νὰ Προσεύχεται κανεὶς χωρὶς φόβο Θεοῦ, χωρὶς προσοχὴ καὶ Εὐλάβεια.
Ἐκεῖνος ποὺ Προσεύχεται ἢ Ψάλλει ἀπρόσεκτα καὶ ἀσυναίσθητα, εἶναι φανερὸ πὼς δὲν ξέρει ποιός εἶναι ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς πάλι, σὰν εὔσπλαχνος, θέλει νὰ Έλεήσει αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν μπορεῖ. Εἶναι καλύτερα, τολμῶ νὰ πῶ, νὰ μὴν Προσεύχεται κανεὶς καθόλου, παρὰ νὰ Προσεύχεται χωρὶς προσοχή.
Ἡ σωστὴ Προσευχὴ εἶν᾿ ἐκείνη ποὺ δὲν γίνεται ἁπλᾶ μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ νοῦ καὶ μὲ τὴν καρδιά. Ὅποιος λοιπὸν δὲν Προσεύχεται ὁλοκληρωμένα, οὐσιαστικὰ δὲν κάνει Προσευχή, καὶ εἶναι ὑπόλογος γι᾿ αὐτὸ ἀπέναντι στὸν Θεό.
Ἐκεῖνος ποὺ Προσεύχεται χωρὶς συμμετοχή του νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς του, κατὰ βάθος περιφρονεῖ τὸν Θεό.
Καὶ πῶς θὰ Έλεηθοῦμε ἀπὸ Ἐκεῖνον, ὅταν
Προσευχόμαστε μὲ κενὰ λόγια, κι ὅταν ὁ νοὺς μας συντυχαίνει μὲ τοὺς δαίμονες;
Πῶς νὰ μὴν παροργίζουμε τὸν Κύριο, ὅταν ἀπὸ τὴ μιὰ ἀπευθυνόμαστε
σ᾿ Ἐκεῖνον κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ νοὺς μας συλλογίζεται πράγματα ἄσχετα, ἄτοπα ἢ καὶ αἰσχρά;
Ἕνας τέτοιος νοὺς δὲν ἀνήκει στὸν Χριστὸ καὶ δὲν θὰ παραδοθεῖ σ᾿Αυτόν. Πῶς ὅμως θὰ μπορέσουμε νὰ Προσευχόμαστε μὲ προσοχή, Θεῖο φόβο, Εὐλάβεια καὶ Κατάνυξη;
Πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ Προσευχόμαστε μὲ τὴ σταθερὴ καὶ ἐνεργητικὴ συμμετοχή τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς μας; Δὲν θὰ τὸ κατορθώσουμε μόνοι μας.Στὴν τέλεια Προσευχὴ θὰ φτάσουμε, μόνο ἂν ζητήσουμε ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Κύριο νὰ μᾶς Φωτίσει μὲ τὸ Πνεῦμα Του τὸ Ἅγιο, γιὰ ν᾿αποκτήσουμε ἐπίγνωση τῆς ἄπειρης μεγαλωσύνης Του, νὰ νιώσουμε σὲ ποιό φοβερὸ Θεὸ μπροστὰ στεκόμαστε.
Καὶ ἀκόμα, ἂν Τὸν παρακαλοῦμε θερμὰ ὄχι γιὰ μάταια καὶ πρόσκαιρα πράγματα, ἀλλὰ γιὰ τὴν κάθαρσή μας ἀπὸ τὰ πάθη καί, προπαντός, τὴν ἀπόκτηση Ταπεινοῦ φρονήματος.
Ὅποιος, ἀλήθεια, γνωρίσει τὴν ἀπέραντη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ Ταπεινωθεῖ βαθειὰ μπροστὰ στὴ μακροθυμία Του.
Εἶναι λοιπὸν ἀδύνατο νὰ Προσεύχεται τέλεια ὁ νοῦς –καὶ ἑπομένως ἀδύνατο νὰ Κατανυχθεῖ καὶ ἡ καρδιά– ἂν δὲν δεχθεῖ πρῶτα τὸ Φωτισμὸ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ μυστικὸ Φῶς τῆς Θείας Γνώσεως, ποὺ δίνεται κατ’ ἐξοχὴν μ᾿ ἕναν τρόπο: μὲ τὴν ἐπίμονη καὶ ἔμπονη ἐπίκληση τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Έλέους Του.
Ἐκεῖνος ποὺ ἔμαθε γράμματα καὶ μορφώθηκε πολύ, πῶς μπορεῖ νὰ διαβάσει τὰ βιβλία του χωρὶς φῶς; Ἔχει τὰ βιβλία. Ἂν ὅμως δὲν ἔχει καὶ τὸ φῶς, πῶς θὰ τὰ μελετήσει; Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν Προσευχή.
Πῶς θὰ «μελετήσουμε» καὶ θὰ γνωρίσουμε τὸ Θεό, χωρὶς τὸ μυστικὸ Φῶς τῆς Θείας Γνώσεως; Αὐτό το Φῶς δὲν εἶναι παρὰ μιὰ νοητή, Θεόσταλτη δύναμη, ποὺ περικυκλώνει καὶ μαζεύει τὸ νοῦ, τὸν ἐμποδίζει νὰ φεύγει καὶ νὰ διασκορπίζεται στὰ γήινα καὶ τὸν καθηλώνει στὴν πανευφρόσυνη θέα καὶ κοινωνία τοῦ Θεοῦ.
Ὅσο τὸ Φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δὲν Φωτίζει τὸ νοῦ μας, ἡ Προσευχή μας εἶναι ἄστατη καὶ ἄκαρπη. Καὶ ὁ νοῦς, λογιάζοντας πράγματα ἄτοπα – ἀκόμα κι αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν ἀναγκαῖα – πλανιέται, χωρὶς νὰ συνειδητοποιεῖ πὼς γίνεται σκλάβος στὸ νοητὸ τύραννο, ποὺ τὸν τραβάει ἐδῶ κι ἐκεῖ, σὲ μέριμνες, φροντίδες, ὑποθέσεις, προβλήματα «τοῦ κόσμου τούτου».Ἂς ἀγωνιστοῦμε λοιπὸν μ᾿ ὅλες μας τὶς δυνάμεις γιὰ νὰ νικήσουμε τὸ «σπερμολόγο» διάβολο, ποὺ μὲ πονηρὲς ἐνθυμήσεις καὶ ἄκαιρες σκέψεις μᾶς κλέβει τὸν ἀνεκτίμητο Πνευματικὸ Καρπὸ τῆς Προσευχῆς καὶ κρατάει τὴν ψυχή μας στὸ σκοτάδι.
Ἂς παρακαλέσουμε θερμὰ τὸν Κύριο, «τὸ Φῶς τοῦ κόσμου», νὰ στείλει τὸ Ἅγιὸ Του Πνεῦμα καὶ νὰ διαλύσει μὲ τὸ ἄκτιστο Φῶς Του τὸ σκοτάδι αὐτὸ τῆς ψυχῆς μας, ποὺ μόνο ἔτσι θὰ μπορέσει νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸ Θεό, «τὸν πανταχοῦ παρόντα καὶ τὰ πάντα πληροῦντα».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.png "English"){kind=small}
