Όποιος δεν γεύθηκε ακόμα τα επουράνια, ποθεί τα ακάθαρτα..
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
«Εἰ ἡμάρτομεν, Νηστεύσωμεν, ὅτι ἡμάρτομεν»,
16/2/26
«Εἰ ἡμάρτομεν, Νηστεύσωμεν, ὅτι ἡμάρτομεν».
Αν αμαρτήσαμε, Νηστεύουμε ως Μετάνοια.
Η Νηστεία γίνεται φάρμακο, Ταπείνωση, επιστροφή.
«Εἰ δὲ μὴ ἡμάρτομεν, Νηστεύσωμεν, ἵνα μὴ ἁμάρτωμεν».
Αν δεν αμαρτήσαμε, πάλι Νηστεύουμε ως προφύλαξη.
Η Νηστεία λειτουργεί προληπτικά, φυλάσσοντας τον άνθρωπο σε εγρήγορση.
«Δῶμεν ὃ ἔχομεν, τὴν Νηστείαν». Ας προσφέρουμε στον Θεό αυτό που έχουμε και μπορούμε:
τον κόπο της Νηστείας, την Εγκράτεια, τη μικρή μας θυσία.
«Καὶ λάβωμεν ὃ οὐκ ἔχομεν, ἀπάθειαν». Και θα λάβουμε αυτό που δεν έχουμε από μόνοι μας:
την απάθεια
– όχι αναλγησία, αλλά ελευθερία από τα πάθη, καθαρή καρδιά.
Το κεντρικό νόημα
Η Νηστεία:
δεν είναι τιμωρία,
δεν είναι τυπικό καθήκον,
δεν είναι απλή διατροφική αλλαγή.
Είναι μέσο θεραπείας, είτε:
για ίαση της πτώσης (Μετάνοια),
είτε για φύλαξη της χάριτος (Πνευματική επαγρύπνηση).
Ο άνθρωπος δίνει κάτι μικρό και ανθρώπινο
και ο Θεός χαρίζει κάτι μεγάλο και Θεϊκό.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Πληροφορώ όποιος θέλει ας το κρατήσει και ας το εφαρμόσει..
Όσοι καταλύουν και τρώνε κρέας τη βδομάδα της Τυροφάγου.
Η Νηστεία που κάνουμε την βδομάδα της Τυροφάγου λέγεται λευκή Νηστεία και έχει σαν σκοπό να προετοιμάσει τον άνθρωπο στη δύσκολη Νηστεία της Σαρακοστής.
Τη βδομάδα αυτή λαμβάνει χώρα ένα παιδαγωγικό θέμα. Επιτρέπεται τη βδομάδα αυτή ο πιστός να φάει από όλα, πλην κρέατος.
Μπορεί να φάει βούτυρο, γάλα, αβγό, ψάρι.. Μόνο κρέας δεν τρώμε!
Κάτι παρόμοιο είχε πει και ο Θεός στους Πρωτοπλάστους. Από όλα τα δέντρα μπορείτε να φάτε, εκτός από ένα.
Μας κάνει τώρα ένα τεστ ο Κύριος και μας λέει:
- Θέλετε να επανέλθετε και να σας επαναφέρω στον Παράδεισο; Ακολουθείστε αυτή τη συνταγή, την οποία σας δίδω.
Γι' αυτό όσοι καταλύουν και τρώνε κρέας τη βδομάδα της Τυροφάγου, κάνουν το ίδιο αμάρτημα που διέπραξαν ο Αδάμ και η Εύα στον Παράδεισο, τρώγοντας από τον απαγορευμένο καρπό και εξώθησαν από τον Παράδεισο.
Και μας την υπενθυμίζει την έξωση αυτή η Εκκλησία την Κυριακή της Τυροφάγου.
Ομολογώ, ότι δεν το ξέρουν πολλοί άνθρωποι. Δεν τους κακίζω. Εγώ απλώς πληροφορώ μια κατάσταση και όποιος θέλει ας το κρατήσει και ας το εφαρμόσει..
Και όποιος θεωρεί καθήκον του, ας το μεταδώσει και σε άλλους, διότι είναι μεγάλη η ευθύνη μας όταν κρύβουμε το τάλαντο.
Διότι τάλαντο δεν είναι μόνο να ρητορεύεις, δεν είναι μόνο να τραγουδάς, δεν είναι μόνο να Αγιογραφείς, αλλά και να μεταφέρεις την αλήθεια σε έναν άλλον.
Εφόσον ο Θεός σου εμπιστεύτηκε μίαν αλήθεια και την έμαθες και δεν την ξέρει ο άλλος, έχεις υποχρέωση, να την μεταφέρεις αυτήν την αλήθεια. Με όμορφο τρόπο, με διδακτικό τρόπο, με αγάπη, όχι σαν εισαγγελέας και να διατάζεις, αλλά διαφωτιστικώς..
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)
Μιχάλης Αντωνιάδης
Να το Φορέσεις το Ράσο,
15/2/26
Νύχτα Τσικνοπέμπτης και ο Παπάς στους.. δρόμους
Διαβάστε μια διδακτική ιστορία για κάποιον Ιερέα ο οποίος την νύχτα της Τσικνοπέμπτης έκανε το χρέος του.
Χρέος το οποίο είναι πολύ σημαντικό και δεν αφήνει κοσμικά
για μερικούς γεγονότα να υπερκαλύπτουν τα Πνευματικά.
Νύχτα Τσικνοπέμπτης,
«Πώς αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι;; Πώς μεμιάς αφήνονται έρμαια στις ροπές καί στίς τάσεις τής φθαρτής ανθρώπινης τους φύσης;; Πώς κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη;; Θαρρείς καί δέν τήν κατοικούν άνθρωποι αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα..πού άλλος μέ κεφάλι γαιδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου τρέχουν νά προλάβουν νά γλεντήσουν, νά μεθύσουν, νά άμαρτήσουν όσο γίνεται περισσότερο.
Γιατί απόψε είναι Τσικνοπέμπτη καί γέμισε ή πόλη μασκαράδες. Απόψε κάθε λογικός άνθρωπος δέν ξεμυτίζει από τό σπίτι του». Αυτά σκεφτότανε ό Παπα-Θανάσης, καθώς έμπαινε ατό σπίτι του γυρνώντας από τόν Ναό.
– ’Α, Παπαδιά μου, τό κακό παράγινε! Ο Θεός νά μας συγχωρέσει, είπε στή γυναίκα του, μόλις μπήκε μέσα. Εκείνη τόν κοίταξε μέ κατανόηση.
– Ο Θεός νά μας φυλάει, είπε καί άρχισε νά ετοιμάζει τό βραδινό φαγητό.Στό σπίτι του Παπα-Θανάση, περασμένα πιά τά μεσάνυχτα, επικρατεί ησυχία. Τά παιδιά καί ή Παπαδιά είχαν ήδη κοιμηθεί κι ό Παπα-Θανάσης ετοιμαζότανε καί κείνος νά πάει γιά ύπνο,όταν ακούστηκε τό κουδούνι τής πόρτας. Τινάχτηκε μέσα στόν ύπνο της η Παπαδιά καί βρέθηκε δίπλα στόν Παπα-Θανάση.
– Μην ανοίγεις τέτοια νύχτα, Πάτερ μου! τόν παρακάλεσε φοβισμένη.
– Γιατί φοβάσαι;; τήν καθησύχασε εκείνος. Είναι η πρώτη φορά πού μάς χτυπούν τέτοια ώρα τήν πόρτα;; Αφού τό ξέρεις τό σπίτι του Ιερέα διανυκτερεύει κάθε βράδυ.
– Ναι, μά απόψε..Της χαμογέλασε ό Παπα-Θανάσης καί άνοιξε τήν πόρτα.
– Πάτερ μου, μέ συγχωρείτε πού ήρθα τέτοια ώρα, όμως ή μάνα μου πεθαίνει καί ζητά νά Έξομολογηθεί καί νά Κοινωνήσει. ‘Ο άνθρωπος πού στεκόταν μπροστά του, παρόλο πού ήταν άντρας, έτρεμε ολόκληρος κι άφηνε τά δάκρυά του δίχως ντροπή νά τρέχουν.
– Πήγαινε εσύ κοντά της, παιδί μου, καί γώ πάω ώς τήν Εκκλησία νά πάρω τήν Θεία Κοινωνία καί έρχομαι αμέσως. ’Έφυγε ό άντρας αφήνοντας στόν Παπα-Θανάση τήν διεύθυνσή του.
– Που θά πας, Πάτερ μου, μόνος σου τέτοια ώρα, μιά τέτοια νύχτα;; Δέ φοβάσαι;; Γιατί δέν τόν κρατούσες νά πάτε συντροφιά;; Ή Παπαδιά μιλούσε καί κείνος τήν κοίταζε αυστηρά.
– Μόνος είπες, Παπαδιά, μόνος;; Κι ό Κύριος πού θά κουβαλάω στά χέρια μου;;
’Ά, Παπαδιά μου, κάτι σ’ έχει πιάσει απόψε καί δέ μιλάς γνωστικά. Ντύθηκε ό Παπα-Θανάσης καί βγήκε στό δρόμο. Ξέχασε πώς ήταν νύχτα Τσικνοπέμπτης. Δέν τόν άπασχολούσαν καθόλου οί μασκαράδες πού έβλεπε γύρω του. Ένα μόνο τόν απασχολούσε, νά προλάβει νά δώσει τό «φάρμακο τής αθανασίας» στην ετοιμοθάνατη.
Πήρε με δέος στά χέρια του τό Σώμα καί τό Αίμα του Χριστού καί ξαναβγήκε στό δρόμο. Δέν κοιτούσε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Μόνο έτρεχε νά προλάβει. Σέ μιά στροφή του δρόμου άκουσε γέλια καί φωνές. Κάποιος φώναξε κοροϊδευτικά:
«Τήν Ευχή σου Δέσποτα!», μά δέν γύρισε νά κοιτάξει. Καί τότε, δέν κατάλαβε πως, βρέθηκε κυκλωμένος από μιά παρέα μασκαράδων, πού προσπαθούσαν νά τόν σταματήσουν.
– Συνάδελφε, που πάμε;; Ένας νεαρός μασκαρεμένος σέ παπά, μέ χνώτο πού μύριζε ποτό,στεκόταν μπροστά του κρατώντας στό χέρι ένα Σταυρό. Τα’χασε ό Παπα-Θανάσης καί πριν προλάβει νά πει τίποτα, δέχτηκε τήν επίθεση όλου του τσούρμου. Άλλος τόν τραβούσε άπό τά Ράσα κι άλλος του έβγαζε τό Καλυμμαύχι. ‘Ο Παπα-Θανάσης έσφιξε στό στήθος του τ’ άχραντα Μυστήρια καί προσπάθησε νά τούς μιλήσει, μά κανένας δέν άκουγε. Κάποιος τότε του τράβηξε τή γενειάδα καί σάν νά τόν κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα- άρχισε νά φωνάζει..
– Είναι αληθινός, ρέ, είναι αληθινός! Ή παρέα κοκκάλωσε στή θέση της κι ό Παπα- Θανάσης, μέ τό πρόσωπο μουσκεμένο από τόν ιδρώτα της αγωνίας καί τά δάκρυα του, τούς κοίταξε χωρίς νά μιλά.
– Συγγνώμη, Πάτερ! είπε εκείνος που του τράβηξε τή γενειάδα. Νομίζαμε πώς ήσασταν ψεύτικος σάν κι αύτόν καί..
– Σας είδαμε καί τέτοια ώρα έξω καί ήμασταν σίγουροι πώς ήσασταν μασκαρεμένος. Συγχωρέστε μας! είπε ένας άλλος.
– Πάω νά Κοινωνήσω μιά ετοιμοθάνατη, παιδιά μου. Ο θάνατος δέν έχει ώρες κατάλληλες καί ακατάλληλες κι εγώ τρέχω νά τόν προλάβω. Καί σύ, παιδί μου, βγάλε τά Ράσα τά τιμημένα. Μην αμαρτάνεις άλλο ρεζιλεύοντάς τα. Είναι πολύ Ιερό τό Ράσο,γιά νά μασκαρεύεσαι μ’ αυτό. Τραβάτε στά σπίτια σας, παιδιά μου, κι ό Θεός νά σας Συγχωρέσει. Άνοιξε τό βήμα του ό Παπα-Θανάσης, γιά νά κερδίσει τό χαμένο χρόνο. Ήταν πικραμένος ώς τά κατάβαθά του. Τόσο πολύ, λοιπόν, χάλασαν οι άνθρωποι, ώστε μασκαρεύονται καί Ιερείς??
– Πάτερ, Πάτερ! Ή φωνή πού έφτασε στά αυτιά του ήταν γεμάτη αγωνία. Σταμάτησε καί περίμενε. Ένας νεαρός κατακόκκινος από τήν τρεχάλα καί τήν ντροπή έφτασε κοντά του λαχανιασμένος.
– Πάτερ! Είμαι κείνος πού ντύθηκε Παπάς. Τό έκανα εντελώς απερίσκεπτα, Πάτερ και.. καί θέλω νά ’ρθω μαζί σας στό σπίτι της έτοιμοθάνατης. Δέν.. δέν θέλω νά σας πάρουν κι άλλοι γιά ψεύτικο.. Ό Παπα-Θανάσης του έκανε νόημα νά τόν ακολουθήσει. Στά χέρια του ό νεαρός κρατούσε τό Σταυρό πού είχε μαζί του. Μπήκαν στό σπίτι τής ετοιμοθάνατης σιωπηλοί.
– Χαίρομαι, Πάτερ, πού βρήκατε καί Παπαδάκι καί δέν ήρθατε μόνος, είπε ό άντρας πού τόν είχε καλέσει. Ο νεαρός ξανακοκκίνησε καί κοίταξε μέ αγωνία τόν Παπα-Θανάση. Ναι, ό Θεός μου τόν έστειλε, είπε εκείνος καί τά λόγια του καρφώθηκαν στήν καρδιά του νεαρού.
– Πάτερ, δέν θά σας εγκαταλείψω ποτέ, έλεγε ό νεαρός λίγη ώρα αργότερα, όταν ό Παπα-Θανάσης κλείδωνε τό Ναό, αφήνοντας ξανά μέσα τό Σώμα καί τό Αίμα του Χριστού, θά γίνω ό βοηθός σας, τό Παπαδάκι σας. Ίσως έτσι μέ συγχωρήσει ό Θεός γιά τήν Ιεροσυλία πού έκανα.
-‘Αμ τότε, παιδί μου, νά τό φορέσεις τό Ράσο κι αληθινά, είπε ό Παπα-θανάσης καί τόν Ευλόγησε με τά δυό του χέρια, εκείνα πού πριν από λίγο κρατούσαν τόν Ίδιο τόν Κύριο. Καί παράξενο- .. ό Παπα-Θανάσης είχε τή σιγουριά πώς αύτό θά γινόταν κάποια μέρα! Καί ακόμα πιό παράξενο- τήν ίδια σιγουριά ένιωθε μέσα του κι ό νεαρός!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η σωτηρία, εἶναι μέσα στήν φύση μας,
. Κανείς λοιπόν, ἀγαπητοί, ἄς μή ἀπελπίζεται γιά τήν σωτηρία του. Δέν εἶναι μέσα στήν φύση μας τά κακά ἔργα.
Ἀντιθέτως,
ὁ ἄνθρωπος ἔχει τιμηθεῖ μέ τήν ἐλευθερία τῆς βουλήσεως
καί τῆς πράξεως.
Εἶσαι τελώνης; Μπορεῖς νά γίνεις Έὐαγγελιστής. Εἶσαι βλάσφημος; Μπορεῖς νά γίνεις Άπόστολος. Εἶσαι ληστής; Μπορεῖς νά ἁρπάξεις τόν Παράδεισο. Εἶσαι μάγος; Μπορεῖς νά Προσκυνήσεις τόν Κύριο.
Δέν ὑπάρχει καμία ἁμαρτία πού νά μή συγχωρεῖται μέ τήν Μετάνοια.
Γι᾿ αὐτό καί ὁ Χριστός ἐπέλεξε νά σώσει τούς μεγαλύτερους ἁμαρτωλούς, γιά νά μήν μπορέσει τελικά νά τοῦ διαφύγει κανείς ἀπό τήν σωτηρία. Μή μοῦ λές, χάθηκα καί τί νά περιμένω πιά; Μή μοῦ λές, ἁμάρτησα καί τί νά κάνω πλέον; Ἔχεις ἰατρό ἀνώτερο ἀπό τήν ἀσθένειά σου, ἔχεις ἰατρό πού ἀντιμετωπίζει μέ ἐπιτυχία τήν φύση τοῦ νοσήματος, ἔχεις ἰατρό πού θεραπεύει μόνο μέ ἕνα Του νεῦμα, ἔχεις ἰατρό πού μπορεῖ νά σέ Θεραπεύσει, ἐπειδή καί μόνο τό θέλει· καί μπορεῖ καί θέλει νά σέ σώσει
Ἱερός Χρυσόστομος (στήν φωτογραφία τό χέρι του ἄφθαρτο).
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Γι ̓ αυτό κάνουμε τα Ψυχοσάββατα, είναι για όλους τους Χριστιανούς.
14/2/26
Εγώ από παιδί πηγαίνω στο νεκροταφείο κάθε μέρα και σκέφτομαι τον θάνατο.
Πεθάναν όλοι οι συγγενείς μου.
Λοιπόν, μία θεία μου την Μνημονεύω. Είδα και την θεία και μου λέει:
– Αχ ανηψιέ μου Ιάκωβε, σ ̓ ευχαριστώ γι’ αυτό που μου στέλνεις.
Πολλά μου στέλνεις, αλλά ξέρεις έχει κι άλλους ανθρώπους που δυστυχούν και πεινούν και δεν έχουν κανέναν στον κόσμο να τους σκεφθή, να τους νοιαστή. Γι ̓ αυτό κάνουμε τα Ψυχοσάββατα, είναι για όλους τους Χριστιανούς.
Και της λέγω: – Πού να ξέρω εγώ ποιος έχει ανάγκη;
– Ξέρεις εσύ, μου λέει, τι πείνα έχουν, να τους στέλνης όπως στέλνεις εμένα, να στείλης και σε άλλους που έχουν ανάγκη και ο,τι στερούνται, διότι έχουν ανάγκη της Προσευχής και ανάγκη έχουν της Θείας Λειτουργίας.
Όλα καλά (είναι) και οι Ελεημοσύνες και οι Παρακλήσεις, αλλά ιδιαιτέρως (βοηθά) η Θεία Λειτουργία.
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Σήμερα Ψυχοσάββατο,
Ψυχοσάββατο: Μια γέφυρα ελέους και αγάπης μεταξύ ζώντων και κεκοιμημένων.
Εκατομμύρια τιμητικά στεφάνια και κοσμικές εκδηλώσεις μνήμης δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε ένα ψίχουλο από αυτό που προσφέρει ένα και μόνο Ψυχοσάββατο.
Δεν είναι μια συμβολική μέρα τιμής ή μνήμης. Δεν είναι μια πράξη δικής μας παρηγοριάς για εκείνους που έχουμε χάσει. Είναι μια ζώσα κοινωνία. Είναι μια Λειτουργική κατάδυση στο απύθμενο έλεος του Θεού, μια Ιερή ημέρα που δεόμαστε μπροστά στον Χριστό για όλες τις ψυχές του επέκεινα.
Η επίγεια Εκκλησία που λέγεται Στρατευομένη, παρίσταται ενώπιον Θεού αντάμα με την Ουράνια Εκκλησία, τη Θριαμβεύουσα. Δύο πανίσχυρες πτέρυγες που εξυψώνουν το ανθρώπινο γένος και γράφουν ψυχές στη Βίβλο της Ζωής.
Εκατομμύρια κατατεθειμένα στεφάνια και εκδηλώσεις μνήμης και βιβλία και αφιερώματα και άλλες κοσμικές τιμές, δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε ένα ψίχουλο ωφέλειας στους κεκοιμημένους, μπροστά στα Ψυχοσάββατα. Οι ψυχές κυριολεκτικά σκιρτούν από αδημονία για τη στιγμή που θα μνημονευτεί το όνομά τους τότε, αλλά και σε κάθε Αγία πρόθεση.
«Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνείαν πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν». Αυτή είναι όλη η ουσία του Ψυχοσάββατου στην χαριτωμένη αποστολή της. Προσέξτε εδώ ότι η μάνα – Εκκλησία εύχεται για τη μνήμη «τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων», δηλαδή για όλους τους κεκοιμημένους από την αρχή της ανθρωπότητας. Και δέεται συγκεκριμένα για τους κοιμηθέντες «εὐσεβῶς», δηλαδή ανθρώπους που είχαν έστω μια στοιχειώδη Θεοσέβεια.
Οι ταλαίπωρες ψυχές που έφυγαν με αντίθεο φρόνημα και αμετανοησία, μαζί με τα μάτια τους, σφράγισαν και την αμετάκλητη επιλογή τους να απορρίπτουν το έλεος του Θεού. Αυτές οι ψυχές που έμειναν συνειδητά εκτός Εκκλησίας, δεν μπορούν να θριαμβεύσουν στον ουρανό – αφού δεν στρατεύθηκαν ποτέ στη γη, αλλά αντιστρατεύθηκαν. Διότι
ο Θεός δεν είναι μόνο Αγάπη – είναι εξίσου και Δικαιοσύνη.
Βέβαια για κάθε ψυχή τον τελικό λόγο τον έχει μόνο ο Κύριος, αλλά ταυτόχρονα και η Εκκλησία οφείλει να εύχεται σύμφωνα με την Πνευματική τάξη της, σεβόμενη το αυτεξούσιο του κάθε ανθρώπου.
Κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους ως αναφορά του περάσματος του Χριστού από τον Άδη, και κάθε Θεία Λειτουργία ενώνει τους Χριστιανούς της γης με εκείνους του ουρανού, αλλά το Ψυχοσάββατο είναι μια ειδική ημέρα Μνημόνευσης που γίνεται οικουμενική αγκαλιά. Για κάθε άνθρωπο που αποβίωσε σε ξένο τόπο, που πνίγηκε, που κάηκε, που εξαφανίστηκε, που τον κατέφαγε αρρώστια, που ξεψύχησε σε πόλεμο ή σε φυσική καταστροφή. Και πάνω απ’ όλα για κάθε άνθρωπο που δεν άφησε πίσω του κανέναν ζωντανό να τον Μνημονεύει και να δέεται για εκείνον, για κάθε φτωχό και άπορο που δεν διαβάστηκε η ψυχούλα του, για κάθε άσημο που δεν έλαβε ανακούφιση από τα Μνημόσυνα και τις Ακολουθίες της Εκκλησίας.
Από τη φοβερή στιγμή του θανάτου κι έπειτα, η ψυχή δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να καλυτερέψει την κατάστασή της. Μένει μόνο με τα έργα που έπραξε εν ζωή ως εφόδια. Οι ψυχές που ταξίδεψαν με λιγοστές αποσκευές Θεάρεστων έργων, περιμένουν από εμάς να τις φιλέψουμε με ευεργετικές Προσευχές.
Σαν εργατικές Πνευματικές μέλισσες, οι Χριστιανοί ζυμώνουν τα Πρόσφορα, συμπληρώνουν τα ψυχοχάρτια υπέρ Αναπαύσεως, κάνουν Ελεημοσύνες στη μνήμη των οικείων τους, και το πιο σημαντικό απ’ όλα: διάγουν οι ίδιοι βίο Μετανοίας και ωφελούν έτσι ακόμα καλύτερα τον κεκοιμημένο τους.
Σε έναν κόσμο απάνθρωπο που εξορίζει τη μνήμη των εξουθενωμένων, ένα Ψυχοσάββατο έρχεται για να περιθάλψει ζώντες και νεκρούς, να τιμήσει και τον πιο ξεχασμένο θανόντα, να αλείψει με Θείο Έλεος και το πιο παραμελημένο σκήνωμα, να δροσίσει και την τελευταία ψυχή, να επεκτείνει τη φιλανθρωπία μέχρι τα τρίσβαθα του Άδη. Αυτό είναι το μεγαλείο της αχανούς αγάπης της Εκκλησίας μας, που δεν υπάρχει κανένα όμοιο του στο στερέωμα της ζωής και του θανάτου.
Την Ιερότατη σημασία της δεήσεώς μας υπέρ κεκοιμημένων, ως ένα ενωμένο σώμα Ορθόδοξης αλληλοβοήθειας, εξυμνεί υπέροχα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Ας μη κουρασθούμε λοιπόν να βοηθούμε αυτούς που έφυγαν από την παρούσα ζωή και να προσφέρουμε για χάρη τους και να ζητούμε να γίνονται γι’ αυτούς Δεήσεις. Διότι υπάρχει η κοινή εξιλέωση της οικουμένης..][..Δεν έχει να επιδείξει (σ.σ ο νεκρός) δικές του Ελεημοσύνες; Ας είναι συγγενικές. Δεν έχει να παρουσιάσει τις δικές του Ελεημοσύνες; Ας δείξει εκείνες που έγιναν γι’ αυτόν. Όσο περισσότερων αμαρτημάτων είναι υπεύθυνος, τόσο μεγαλύτερη ανάγκη από Ελεημοσύνη έχει. Όχι μόνο αυτό, αλλά διότι τώρα η Ελεημοσύνη δεν έχει την ίδια δύναμι, αλλά πολύ μικρότερη. Διότι δεν είναι το ίδιο πράγμα να κάνει κάποιος Ελεημοσύνη αυτός ο ίδιος και να την κάνει άλλος γι’ αυτόν..]
[..Γι’ αυτό με θάρρος τότε ας Προσευχόμαστε για την οικουμένη και ας καλούμε και αυτούς (σ.σ. τους κεκοιμημένους) μαζί με τους Μάρτυρες, τους Ομολογητές, τους Ιερείς. Διότι είμαστε ένα σώμα, έστω και αν υπάρχουν μέλη που είναι λαμπρότερα από άλλα μέλη. Και μπορούμε από παντού να κερδίσουμε γι’ αυτούς συγγνώμη, από τις Δεήσεις, από τα δώρα που προσφέρονται γι’ αυτούς, από εκείνους που καλούμε μαζί με αυτά».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Τὰ σύνορά μας ὅμως συνεχίζουν νὰ εἶναι μέσα στὴν ψυχή μας.
13/2/26
Στόχος τῶν Δυτικῶν -καὶ τῶν Παπικῶν συμπεριλαμβανομένων- συνεχίζεται νὰ εἶναι ἡ ἀποσύνδεση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμό·
αὐτὸ σημαίνει χωρισμὸς Έκκλησιας – Πολιτείας.
Ὁ χωρισμὸς γιὰ τὸν ὁποῖον γίνεται κατὰ καιροὺς λόγος, δὲν σημαίνει διοικητικὸ χωρισμό, διότι αὐτὸς ὑπάρχει καὶ καθορίζεται νομικά. Θέλουν τὴν ἀποσύνδεση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ ὅλες τὶς δομές, ἀπὸ ὅλους τοὺς θεσμούς, ἀπὸ ὅλες τὶς περιπτώσεις τοῦ Έθνικοῦ μας βίου.
Σήμερα λοιπὸν ὑπάρχει ἀπειλὴ ἁλώσεως τῆς ψυχῆς, διότι τὰ σύνορά μας πλέον δὲν εἶναι γεωγραφικά. Αὐτοπαραδοθήκαμε στὴν εὐρύτερη αὐτὴ ἕνωση ποὺ λέγεται Ἑνωμένη Εὐρώπη καὶ στὴ Νέα Ἐποχὴ καὶ στὴ Nέα Τάξη Πραγμάτων. Τὰ σύνορά μας ὅμως συνεχίζουν νὰ εἶναι μέσα στὴν ψυχή μας. Ἐκεῖ ζεῖ καὶ ἐπιβιώνει ὁ Ἑλληνισμός, ὁ Ἑλληνορθόδοξος ἄνθρωπος κι ἐκεῖ χάνεται. Ἡ νεολαία μας, ἡ νεολαία τῆς Κύπρου καὶ οἱ συνειδητοποιημένοι Xριστιανοὶ ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν χάθηκαν ὅλα, καὶ δὲν χάθηκαν ὅλα γιατὶ δὲν χάθηκε ἡ οἰκογένεια. Ἐμεῖς, ὡς Ἕλληνες καὶ ὡς Ὀρθόδοξοι, σῴζουμε ἀκόμα τὴν οἰκογένεια. Συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε «ἐν Χριστῷ». Ὁ Θεὸς εἴθε νὰ μᾶς δίνει δύναμη, νὰ κραταιώνει τοὺς Ποιμενάρχες μας, νὰ κραταιώνει τὸν Κλῆρο, τοὺς ἐκπαιδευτικούς, τοὺς γονεῖς, ὥστε νὰ κρατήσουμε ὀρθὸ αὐτὸν τὸν τόπο, τὴν Ἑλλάδα τῶν Άγίων καὶ τῶν Ήρῴων.
Π. Γεώργιος Μεταλληνός.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι ἀνάγκες πού ἐπιβάλλουν,
Πολλαπλασιάζονται χρόνο μέ τόν χρόνο οἱ ἐπίσημες καρναβαλικές ἐκδηλώσεις καί ἐπεκτείνονται σέ κάθε πόλη καί χωριό τῆς πατρίδας μας. Μέ ρυθμό καί μέ ἔνταση ἀντιστρόφως ἀνάλογα πρός τίς ἀνάγκες πού ἐπιβάλλουν πραγματικά τἀ ἄκρως ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν Καιρῶν. Καί ἐπειδή βεβαίως ταυτόχρονα συνεχίζονται καί οἱ γνωστές δηλώσεις περί τοῦ πόσο σημαντική εἶναι ἡ «ἐπιτυχία» ὅλης αὐτῆς τῆς κατάντιας γιά τό.. καλό τοῦ τόπου, ἀποδεικνύεται δυστυχῶς γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι κάποιοι ἐπιμένουν στήν πεισματική ἄρνησή τους νά ἀντικρίσουν τή σκληρή πραγματικότητα.
Εἴτε εἶναι δήμαρχοι καί λοιποί αὐτοδιοικητικοί παρατρεχάμενοι,
εἴτε σωματεῖα αὐτοφερόμενα ὡς πολιτιστικά, εἴτε μαγαζάτορες πού ἐπείγονται νά πουλήσουν μερικούς καφέδες καί σουβλάκια παραπάνω,
εἴτε πολῖτες πού συνεχίζουν νά παρεπιδημοῦν ἀμέριμνοι καί τραγικά ἀμετανόητοι στόν θλιβερό ἀνάποδο κόσμο τους. Ἀρνοῦνται ὅλοι αὐτοί οἱ δύστυχοι νά ἀντιληφθοῦν σέ ποιόν ἀποτρόπαιο Πνευματικό βοῦρκο βουλιάζουμε, ποιά τρομακτική λαίλαπα ἔρχεται κατά πάνω μας καί ποιός εἶναι ὁ μόνος δρόμος πού μπορεῖ νά μᾶς βγάλει ἀπό τό σκοτάδι. Καί φυσικά ἀρνοῦνται πεισματικά νά ἀντιληφθοῦν ὅτι τό «καλό τοῦ τόπου» δέν εἶναι οἱ ἐξαχρειωμένες νεοπαγανιστικές κραιπάλες καί τά κάθε λογῆς σιχαμένα νεοεποχίτικα ξεσαλώματα, πού τό μοναδικό τους ἐπίτευγμα εἶναι νά φορτώνουν τόν βόρβορο καί μέ νέες πηγές δυσωδίας.
Μέχρι πότε ἄραγε θά συνεχίσουμε τραγικά ἀνίδεοι καί ἀνυποψίαστοι νά κουτρουβαλᾶμε στόν κατήφορο, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά θρηνοῦμε νυχθημερόν γιά τά ἀπερίγραπτα χάλια μας, μήπως καί ἐπισύρουμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ; Ἐμεῖς δυστυχῶς πράττουμε τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Μέ ἀδιανόητα αὐτοκαταστροφική καί ἀπονενοημένη λύσσα..
Μιχάλης Αντωνιάδης
Τώρα ξέρεις με ΘΕΟ,
12/2/26
Όποιος ομολογά ψέματα δείχνει φανερά,ότι φοβάται περισσότερο τους ανθρώπους και καταφρονεί τον Θεό.
Γεροντικόν.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.png "English"){kind=small}
