Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Έπειτα από πολυήμερη Νηστεία και Προσευχή μου αποκαλύφθηκε ότι
«ο Δικέφαλος Αετός θα σηκωθεί από το βορρά! Πω-πω τι ωραίες ημέρες έρχονται για την Αγία Ορθοδοξία μας. Θα πλημμυρίσει ολάκερη η γη από το Φως του Χριστού»!
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ..ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟΥ ΤΟΥ, Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ..ΕΞΕΤΑΖΕΤΕ ΤΙΣ ΓΡΑΦΕΣ_ΕΝΓΡΑΦΕΣ..
Π. Ανανίας Κουστένης: Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας.
Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας – εδώ κάνουμε αργία και απεργία για το τίποτε – και περισυλλογής και πένθους και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας. Γιατί βαράνε όλες οι Καμπάνες από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και μέχρι τα Γιάννενα και μέχρι τη Ζάκυνθο και δεν ξέρω πού αλλού; Γιατί βαράνε πένθιμα;
Από τις αμαρτίες μας έπεσε η Βασιλεύουσα;
Τις αμαρτίες των Αρχόντων της; Και του λαού της; Είχε συμβεί η μέσα άλωση πρώτα. Της ψυχής η άλωση; Όταν εγκαθιδρύθηκε στις ψυχές των Βυζαντινών προγόνων μας;
το κράτος της φιλαυτίας, από κει και πέρα ήταν εύκολο να πέσει η Βασιλεύουσα εξωτερικά;
Ναι αδελφοί μου. Κλείστηκαν μέσα στη Θεοφρούρητη Πόλη, όσοι είχαν απομείνει. Μερικές χιλιάδες. Οι υπερασπιστές της δεν έφταναν τις πέντε χιλιάδες. Δέκα χιλιάδες ήσαν καλογεροπαίδια στα Μοναστήρια, παρακαλώ! Τα λέει κι ο Άγιος Νεκτάριος.
Πήγαν εκεί για να γλυτώσουν, να μην πολεμήσουν, να μην υπερασπιστούν την Πίστη και την Πατρίδα. Και στο τέλος κατεσφάγησαν από τους βάρβαρους, μέσα στα ίδια τους τα Μοναστήρια.Κι ο λαός είχε φύγει τελείως πιά, αφού και οι Άρχοντες; με τις ίντριγκες, τις φατρίες, τις αιρέσεις, τις διαιρέσεις, τα εγκλήματα και τα τόσα, είχε απελπιστεί τελείως. Όπως και σήμερα. Ποιόν να πιστέψεις; Ποιόν να ακούσεις; Πού ν’ ακουμπήσεις; Πού να σταθείς;
Και οι γυναίκες, και οι νέες περισσότερο, ησχολούντο, λέει ο ιστορικός, περί τον καλλωπισμόν κτλ. Καλό είν’ αυτό. Αλλά να ‘χουμε κι άλλον καλλωπισμό. Να πηγαίνουμε και βαθύτερα. «Ίσθι φιλόκαλος αλλά μή καλλωπιστής», που θα ‘λεγαν κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Κι όταν το ξημέρωμα της αποφράδος εκείνης ημέρας, της Τρίτης της ασβολερής, όπως τη λέει και το λαϊκό άσμα, έμπαιναν οι Τούρκοι, πολλές Βυζαντινές φτιαγμένες και στολισμένες πήγαιναν στο Ναό της Αγίας Θεοδοσίας, για το πανηγύρι. Ήσαν κι αυτοί για τα πανηγύρια, λίγο. Και τις πρόλαβαν οι Τούρκοι και τις εφρόντισαν. Ακόμη, είχαμε μαύρη αγορά στα τρόφιμα. Άλλοι πέθαιναν απ’ την πείνα και πολεμούσαν νηστικοί και διψασμένοι, κι άλλοι έκρυβαν τα τρόφιμα, για να ‘κονομίσουν περισσότερα. Μαύρη αγορά!
Είχε φύγει, λοιπόν, η Χάρη του Θεού. Στο «Χρονικό» του Ρώσου Νέστορος, του Μοναχού, αναφέρεται το εξής φοβερό, ότι λίγο πριν την Άλωση έγινε κρότος φοβερός στην Κωνσταντινούπολη, και θόρυβος μεγάλος, και μάλιστα στο Ναό της του Θεού Σοφίας. Κι είδαν να βγαίνει απ’ τον τρούλο της Εκκλησίας μιά λάμψη μεγάλη και ν’ ανεβαίνει στον ουρανό, εγκαταλείποντας την Εκκλησιά, τη Μεγάλη Εκκλησιά, στο σκοτάδι. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού! Για τις αμαρτίες του Κλήρου και του λαού και των Αρχόντων θα παρέδινε ο Θεός τη Βασιλεύουσα στους μωαμεθανούς. Γιατί «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να Τουρκέψει». Η μέσα Άλωση έφερε την έξω Άλωση, η οποία, όμως για τους περισσότερους των Ελλήνων, στάθηκε ευεργετική. Γιατί όπως λέει ο μεγάλος Μακρυγιάννης «στα χρόνια της Τουρκοκρατίας πολλοί Άγιασαν».
Ο λαός πιά άφησε τα μίση, τις έχθρες, τις ματαιότητες, τις μικροψυχίες κι αγκάλιασε τον Εσταυρωμένο Χριστό. Και αισθάνθηκε τη θλιμμένη Παναγιά. Ταπεινώθηκε θεληματικά και επήρε τη Χάρη του Θεού. Αφού λέει η Θεία Γραφή «Ο Θεός ταπεινοίς δίδωσι χάριν». Και βγήκαν αναρίθμητοι Νεομάρτυρες και Άγιοι, που εστόλισαν την Εκκλησία του Χριστού. Αγίασαν με τα αίματά των το σκλαβωμένο και Μαρτυρικό τούτο τόπο. Κι εκείνα τα αίματα έγιναν θεμέλιο κι εστήριξαν το Γένος.
Γιατί οι πρώτοι αντιστασιακοί εναντίον των μωαμεθανών κατακτητών ήσαν οι Νεομάρτυρες.. ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΞΕΡΑΝ; ΜΑΣ ΔΙΩΞΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ ΜΑΣ; Δυστυχώς αυτό δεν τονίζεται επαρκώς και δεόντως. Οι Νεομάρτυρες! Που ΔΕΝ εσήκωσαν συμβατικά όπλα κατά του τυράννου, όπως οι κλεφταρματωλοί, αλλά εσήκωσαν τα όπλα τα Πνευματικά. Τα όπλα της ψυχής τους. Τα όπλα της καρδιάς τους. Τα όπλα της Πίστεως. Της αγάπης. Της ελπίδος.
Του μεγαλείου της Θρησκείας μας. Κι αυτούς φοβήθηκαν περισσότερο οι Μουσουλμάνοι. Και μάλιστα πιό πολύ απ’ όλους, φοβήθηκαν τον Άγιο των σκλάβων, τον μεγάλο διδάχο, τον Ισαπόστολο και Ιερομάρτυρα και Εθνομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό. Ο οποίος, εάν δεν υπήρχε, δεν ξέρω σήμερα αν η Ελλάς θα υπήρχε, θα ήτο Ορθόδοξος.
Πηγή: “Λόγοι για τη Άλωση της Πόλης”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Ακτή, τόμ. Α΄, σελ. 32-34.
Μιχάλης Αντωνιάδης
ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΜΑΡΙΑ ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ,
Στις 27 Μαϊου στις τελευταίες αναπνοές της άνοιξης του 1453, η άλλοτε ποτέ ένδοξη Βασιλεύουσα του Κόσμου η Κωνσταντινούπολη έμοιαζε με Ιερό που περίμενε την μεγάλη του Θυσία.Τα τείχη της, πληγωμένα από τα αδιάκοπα πυρά, στέκονταν ακόμη όρθια, όχι από πέτρα, αλλά από μνήμη.
Από την μνήμη έντεκα αιώνων Αυτοκρατορίας, Δόξας, Πίστεως και Ελληνικής ψυχής.
Έξω από τα τείχη, ο Μωάμεθ Β΄ είχε ήδη αποφασίσει πως είχε φθάσει η ώρα της τελικής κρίσεως. Συγκάλεσε το αχανές στράτευμά του και μίλησε για νίκη, για λάφυρα, για δόξα και κατάκτηση. Υποσχέθηκε τρεις ημέρες ελεύθερης λεηλασίας, σαν να παρέδιδε μία από τις Ιερότερες πόλεις της ανθρωπότητας στην μανία της βαρβαρότητας των Οθωμανών. Μέσα στο στρατόπεδο των πολιορκητών, υψώθηκαν κραυγές πολέμου.
Μα μέσα στην Βασιλεύουσα δεν ακούγονταν κραυγές.
Ακούγονταν Καμπάνες.
Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Ελληνικού Γένους, περπάτησε επάνω στα τείχη σαν άνθρωπος που γνώριζε ήδη την μοίρα του αλλά δεν λύγισε μπροστά της.
Δεν μίλησε σαν Βασιλιάς που ζητούσε να σωθεί ο Θρόνος του, μίλησε σαν ο τελευταίος φρουρός ενός ολόκληρου πολιτισμού.
Κάλεσε τους υπερασπιστές να σταθούν όρθιοι για την Πίστη, για την Πατρίδα, για την Βασιλεύουσα, για την τιμή των προγόνων και για τις γενιές που ακόμη δεν είχαν γεννηθεί.
Και τότε συνέβη το αδιανόητο.
Όσα χώριζαν ανθρώπους επί δεκαετίες, έσβησαν μέσα σε μία νύχτα.
Ενωτικοί και ανθενωτικοί.
Έλληνες και Λατίνοι.
Άρχοντες και Στρατιώτες.
Μοναχοί και λαός.
Όλοι βάδισαν μαζί προς την Αγία Σοφία.
Στον μέγα θόλο που υψωμένος ουρανός της Ορθοδοξίας στους αιώνες, ανάβουν δάκρυα αντί για κεριά. Οι Ψαλμωδίες ενώνονται με λυγμούς. Οι άνθρωποι αγκαλιάζονται αδέλφια λίγο πριν από την μάχη.
Το «Κύριε Ελέησον» αντηχεί σαν κραυγή ενός ολόκληρου γένους.
Εκεί Κοινωνούν. Εκεί Συγχωρούν.
Εκεί ο Αυτοκράτορας, γνωρίζοντας πως η αυγή ίσως να μην τον έβρισκε ζωντανό, γονάτισε όχι ως Άρχοντας, αλλά ως άνθρωπος.
Έπειτα βγήκαν όλοι σιωπηλοί.
Άλλοι πήγαν στις πύλες. Άλλοι στα τείχη. Άλλοι στις πολεμίστρες. Κανείς δεν έφυγε.
Η νύχτα της 28ης Μαΐου δεν ήταν ίσως απλώς η τελευταία νύχτα μιας Αυτοκρατορίας.
Η αναπνοή μιας Αυτοκρατορίας που κράτησε ζωντανό τον Ελληνισμό, την Πίστη και τον πολιτισμό όταν ο κόσμος της, ίσως βυθιζόταν στο σκοτάδι.
Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος έπεσε με το σπαθί στο χέρι μαχόμενος στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού ανάμεσα στους Στρατιώτες του, χωρίς να εγκαταλείψει την πόλη, χωρίς να παραδώσει το Στέμμα, χωρίς να προδώσει το χρέος του.
Και έτσι πέρασε από τον Θρόνο στην Αιωνιότητα.
Η Πόλη έπεσε. Μα δεν γονάτισε ποτέ.
Γιατί από τις φλόγες της Άλωσης γεννήθηκε ένας Θρύλος που ούτε τα σπαθιά, ούτε οι Αυτοκρατορίες, ούτε οι αιώνες κατάφεραν να σβήσουν. Η Κωνσταντινούπολη δεν έμεινε μόνο μία χαμένη Πρωτεύουσα.
Είναι μνήμη.
Είναι Προσευχή.
Είναι πληγή και ταυτόχρονα φλόγα.
Και κάθε Μάϊο, όταν πλησιάζουν εκείνες οι ημέρες, η ιστορία μοιάζει να ψιθυρίζει ακόμη πάνω από τα τείχη..
«Η Πόλις εάλω… αλλά το Γένος είναι ΕΔΩ.»
✍ Στυλ. Καβάζης
Μιχάλης Αντωνιάδης, Μαρία Χρυσάνθη Μιχαηλίδου
Ένα από τα βασανιστήρια που άντεξε με γενναιότητα ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος, ήταν η πύρινη περικεφαλαία που του φόρεσαν οι Τούρκοι και έκαψε το δέρμα και τα μαλλιά του.
Δόξασε τον Θεό και είπε πως του θυμίζει τον ακάνθινο Στέφανο που έβαλαν στο κεφάλι του Χριστού μας.
Όταν μετέπειτα τον έβαλαν να κοιμάται στον σταύλο με τα ζώα, δόξασε τον Θεό και είπε που του θυμίζει την Φάτνη της Βηθλεέμ που γεννήθηκε ο Χριστός μας.
Συγχώρεσε όμως τους βασανιστές του και τους κέρδισε με την αγάπη του.
Την ημέρα της Οσιακής Κοιμήσεως Του, ο Αγάς θρήνησε γοερώς και τον σκέπασε μ'ένα πολύτιμο χαλί, ένα γεγονός που αποτελούσε μεγάλη τιμή για την εποχή εκείνη!
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Αλλαγή των Αμφίων του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου.
“..Ο Άγιος ζητάει μόνος του να του αλλάξουμε τα Άμφια. Τότε μπορούμε να ανοίξουμε και την Λάρνακα.
Η Λάρνακα δεν ανοίγει όποτε εμείς θελήσουμε, αλλά όταν θέλει ο Άγιος.
Πως ειδοποιεί γιά την αλλαγή των Αμφίων του; Νά, έρχεται π.χ. σε μιά καλή ψυχή και λέει στον ύπνο (σέ διάφορα μέρη, στην Ν. Υόρκη, στην Αυστραλία, στην Θεσσαλονίκη), έλα να με χαιρετήσης, είμαι ο Ιωάννης από την Ρωσία’ έλα στην Εκκλησία μου και να πης στον Ιερέα ήρθε ο καιρός να μου αλλάξουν τους Χιτώνες. Έτσι έγινε το 1937, το 1955, το 1977 που έγινα αποδέκτης εγώ. Επήρα εγώ τίς πληροφορίες από Πιστούς.
Το 2005 ξαναζήτησε ο Όσιος να γίνη αλλαγή Αμφίων μετά 28 χρόνια που πέρασαν από το 1977.
Ο κ. Στυλιανός ξέρει ότι εδώ μαζί ξεκινήσαμε στον αγώνα.
Μού είπε λευκανθήκαμε.
Ο αγαπητός Στυλιανός είναι πολλά χρόνια στον αγώνα, και να Προσεύχεσθε γι’ αυτόν.
Τί έχουμε να μαρτυρήσουμε;
Τί είδαμε στις αλλαγές;
Το συγκλονιστικό είπαμε είναι ότι είδοποιεί ο ίδιος! Ετσι σε μιά κοπέλα είπε:
Να ‘ρθείς να δεις το μαξιλάρι μου που θα είναι γεμάτο δάκρυα. Κλαίμε για σας τους νέους. Προσευχόμαστε ιδιαίτερα γιά σας στο Θεό να σας στηρίξη.
Όταν το 1977 ανοίξαμε και είδαμε το μαξιλάρι όλο καθαρό ήταν, όμως εδώ δίπλα στούς οφθαλμούς ήταν βρεγμένο με μιά μεγάλη κηλίδα από δάκρυα.
Είδαμε όλη την κεφαλή του Αγίου να κινείται, και ο Σεβασμιώτατος και οι Ιερείς.
Συγκλονιστικό! Παίρνουμε την Λάρνακα και ερχόμαστε σε δύο τραπέζια και βάζουμε τον Άγιο. Αυτό που σεβάστηκε ο ίδιος ο Θεός, ετίμησε και εχαρίτωσε και εδόξασε, που χάρισε το δώρο της αφθαρσίας ως την Β΄ Παρουσία..”
Διηγήσεις του Πατρός Ιωάννου Βερνέζου, Προϊσταμένου Ιερέως στον Όσιο Ιωάννη το Ρώσο, στο Νέο Προκόπι της Εύβοιας.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Θαύματα γίνονται καθημερινά, αλλά δεν τα βλέπουμε, δεν τούς δίνουμε σημασία.
Το ότι ο Θεός, παρά τις κηλίδες και τις αμαρτίες μας, δεν οργίζεται και δεν διακόπτει τις σχέσεις του μαζί μας, αυτό δεν είναι ένα
Μέγα Θαύμα;
Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Μία μητέρα Ελληνίδα έφερε στόν κόσμο ένα παιδάκι μέ μιά τρομερή αρρώστια πού θά πρέπει να ονομάζεται ακρομεγαλία. Μεγαλώνουν οί σάρκες χωρίς νά μεγαλώνουν τά οστά. Ή Επιστήμη λέει πώς λίγα χρόνια ζεί ό άνθρωπος μ’ αυτή τήν τρομερή πάθηση καί είναι σάν μία άμορφη μάζα.
Ή μητέρα αγωνίστηκε εδώ στήν Ελλάδα καί τής υπέδειξαν νά πάει στό Παρίσι, σ’ ένα Ινστιτούτο υγείας τού παιδιού γιά νά γίνει σχετική έρευνα. Εκεί τής είπαν οί Γάλλοι γιατροί πώς είναι στίς τελευταίες του μέρες τό παιδάκι της καί ότι πρόκειται νά πεθάνει καί μάλιστα πώς ό θάνατος συμβαίνει μέ πολύ υψηλό πυρετό.
Καί πραγματικά, τίς μέρες εκείνες παρουσιάστηκε ό υψηλός αυτός πυρετός γύρω στά 41, χωρίς νά πέφτει μέ τίποτα. Ή μάνα μόλις τό βλέπει έτσι, αρπάζει στήν αγκαλιά της τό παιδάκι, βγαίνει από τό νοσοκομείο καί πηγαίνει σ’ ένα Μοναστήρι, Ορθόδοξο Ρώσικο. Πηγαίνει κατ’ ευθείαν στήν Εικόνα Τής Παναγίας καί μέ κλάματα αρχίζει νά Τής λέει: Εσύ μάνα, μάνα Τού Κυρίου, πού γνωρίζεις από πόνο, σέ Ικετεύω ή νά γίνει καλά τό παιδί μου ή άς τό αναπαύσεις εσύ.
Κάποιος Ρώσος Ιερέας πού ήξερε λίγα Ελληνικά, ακούει τά παρακάλια της. Τήν πλησιάζει, βλέπει τό παιδάκι της σ’ αυτή τήν τρομερή κατάσταση καί τής λέει: Εκεί στήν Ελλάδα έχετε έναν πατριώτη μας πολύ Θαυματουργό, τόν Άγιο Ιωάννη τόν Ρώσο.(Εορτάζει σήμερα). Δέν ξέρω άν πήγες, αλλά πρέπει νά πάς νά τόν παρακαλέσεις θερμά. Είναι μεγάλος Προστάτης τών αρρώστων στήν εποχή μας. Έχω μαζί μου τήν Εικόνα του, καί θά Σταυρώσω τό παιδάκι σου με τήν Εικόνα του αυτή καί Πίστεψε καί σύ ότι πάνω από τήν επιστήμη καί τούς γιατρούς είναι ό Θεός καί οί Άγιοί του.
Βγάζει τήν Εικόνα καί ακριβώς τήν ώρα πού τήν ακουμπά στό μέτωπο τού παιδιού, εκείνο σπαρταρά σάν τό ψάρι. Κρύος ιδρώτας λούζει ολόκληρο τό σώμα του, μουσκεύεται κυριολεκτικά καί ή μάνα σκύβει νά φιλήσει τό παιδάκι της από τήν παρόρμηση νά δεί άν καίει (απ’ τον πυρετό). Το παιδί είναι τελείως δροσερό. Αρχίζει νά κλαίει ή μάνα, μαζεύονται καί άλλοι Μοναχοί καί επισκέπτες, παρακαλεί τό βράδυ νά γίνει μία Αγρυπνία γιά τήν υγεία τού παιδιού.
Γίνεται ή Αγρυπνία καί τό παιδί είναι όλη τήν νύχτα απύρετο. Τό πρωί, μετά τήν Αγρυπνία, ξαναγυρίζει στό νοσοκομείο τό παιδάκι χωρίς πυρετό. Οί Γάλλοι γιατροί λένε έκτακτο επιστημονικό γεγονός, συνεχίζουν τήν παρακολούθηση καί σέ τρείς μήνες οί ακτινογραφίες έδειξαν πώς τά οστά τού παιδιού άρχισαν νά μεγαλώνουν κανονικά καί μόλις τό παιδί περπάτησε ή μητέρα τό πήρε καί ήλθαν στό Προκόπι. Σήμερα τό καμαρώνει πού πηγαίνει μέ τά πόδια στό σχολείο καί γυρνά τό μεσημέρι στό σπίτι, όπως χαρακτηριστικά μάς είπε ή ίδια. Είναι όπως θέλει ο Θεός. Δέν τού παρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα καί είναι φυσιολογικός άνθρωπος».
Από το περιοδικό Σύναξη, Θαύματα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ὁ Θεὸς μᾶς δίνει πολλὲς εὐκαιρίες γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸν Παράδεισο, ἀλλὰ ἐμεῖς αὐτὲς τὶς εὐκαιρίες δὲν τὶς δεχόμαστε, τὶς διώχνουμε.
Έὰν ὅσα ὀφείλει ὁ ἄνθρωπος τὰ ξεπληρώσει σ΄αυτή τὴ ζωή, σώζεται.
Γι΄αυτό νὰ δεχόμαστε ὅλες τὶς δοκιμασίες μὲ ὑπομονὴ καὶ Ταπείνωση, εὐχαριστώντας καὶ δοξάζοντας τὸ Θεό.
Νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε πάντοτε κοντὰ στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴν ἀπομακρυνόμαστε απ΄Αυτόν, γιατὶ μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό,Σωτηρία δὲν ὑπάρχει.
Ἅγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
"Μου γράφεις ότι έχεις πολλά βάσανα. Και εγώ σου λέγω τόσο το καλύτερο για την ψυχή σου..
Πριν μερικά χρόνια μία κυρία έστειλε ένα γράμμα στον μακαριστό Όσιο γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη και του έγραφε ότι έχει πολλά βάσανα, μεγάλο Σταυρό και δεν μπορεί να σηκώσει τον Σταυρό της.
Και ο Γέροντας Εφραίμ της απάντησε:
"Μου γράφεις ότι έχεις πολλά βάσανα. Και εγώ σου λέγω τόσο το καλύτερο για την ψυχή σου!
Ο Θεός που σου δίδει αυτά τα βάσανα γνωρίζει ότι τόσα βαστάζεις, σε τόσα αντέχει η ψυχή σου, αν σου δώσει περισσότερα θα πέσεις, εάν σου δώσει ολιγότερα βάσανα σε αδικεί, από αιώνιο μισθό, από αιώνια χαρά.
Εις τα μέρη των Αθηνών ήταν ένας παπουτσής πολύ σκληρός άνθρωπος, είχε ένα κοριτσάκι μικρό, το όποιο πολύ το παίδευε. Το καημένο έκανε υπομονή έως ότου χτίκιασε, δηλ. έπαθε φυματίωση, και έπεσε στο κρεβάτι. Δεν γόγγυζε, δεν αντιμιλούσε του θετού πατέρα της, αλλά ήταν όλο υπομονή. Στο τέλος πέθανε, αφού προηγουμένως μία Γερόντισσα το έκανε Καλογριούλα και το ονόμασε Ανυσία μοναχή. Όταν της έκαναν ανακομιδή τα Λείψανά της ευωδίασαν. Αυτό είναι σημάδι Αγιότητας. Βλέπετε πως πληρώνει ο Θεός την υπομονή;
Εάν γνωρίζαμε τα αιώνια αγαθά, που θα μας χαρίσει ο Πανάγαθος Θεός θα τον παρακαλούσαμε να έχουμε εδώ πάντοτε θλίψεις, βάσανα και πίκρες, για να χαιρόμαστε εκεί αιωνίως. Η Εκκλησία μας λέγει ότι, εάν ο άνθρωπος γνώριζε τα αιώνια αγαθά θα υπέμεινε ευχαρίστως όλες τις θλίψεις και τα βάσανα από κτίσεως κόσμου μέχρι της συντέλειας του αιώνος, για αυτά τα ανέκφραστα αγαθά, αλλά επειδή δεν γνωρίζει για αυτό εύκολα απογοητεύεται και εύκολα απελπίζεται.
Στην Κρήτη μία γυναίκα πολύ υπέφερε από τον άνδρα της. Ήσαν φτωχοί, πάμφτωχοι.
Ο άνδρας ήτο καπνιστής μανιώδης και έπινε πολύ. Όταν δεν είχε χρήματα για το πιοτό και τα τσιγάρα στη γυναίκα του ξεθύμαινε και πολύ ξύλο της έδινε. Μία βραδιά πήγε στο σπίτι του και πολύ χτύπησε τη γυναίκα του. Αυτή όμως, Μαρία το όνομα της, υπέμενε γενναίως και όλο την Παναγία επεκαλείτο. Τα μεσάνυχτα σηκώθηκε, χτενίστηκε, φόρεσε τα καλά της ρούχα και πλάγιασε, για να μην ξυπνήσει πλέον. Απέθανε.
Όταν, μετά ένα χρόνο, την έκαναν ανακομιδή όλος ο τόπος ευωδίασε. Δεν είχαν ακόμη φτάσει σκάφτοντας στα οστά της και μία άρρητος ευωδιά εξήλθε. Όταν έβγαλαν τα οστά της γέμισε ο τόπος αρρήτου ευωδιάς. Έκλαιγαν όλοι. Ο άνδρας της συγκινημένος και αυτός άλλαξε πλέον βίο. Σταμάτησε να καπνίζει και να πίνει και έζησε εν ειρήνη και Μετάνοια".
Έτσι λοιπόν βραβεύει, έτσι ανταμείβει ο Χριστός εκείνους πού κάνουν υπομονή.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εάν μετρήσουμε σε ολόκληρη την Αγία Γραφή ποια εντολή συναντάμε γραμμένη περισσότερες φορές από τις άλλες, η απάντηση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που ζούμε και σκεφτόμαστε.
Δεν είναι ούτε η εντολή «Μη κλέψεις» ούτε η «Μη φονεύσεις».
Η πιο συχνά επαναλαμβανόμενη εντολή είναι: «Μη φοβού». Μην φοβάσαι! Ξέρετε πόσες φορές είναι γραμμένη; 365 φορές, μία για κάθε ημέρα του χρόνου.
Ξεκίνα την ημέρα σου με προσευχή και ανάθεσε την ολόκληρη στα χέρια του Δημιουργού σου. Και όταν η μέρα τελειώσει, πες: «Άντεξα σήμερα; Αύριο έχει ο Θεός!».
Κάθε ημέρα, εσύ θα προσπαθείς να κάνεις το ανθρωπίνως δυνατό, χωρίς ανασφάλεια και άγχος. Και πάνω απ’ όλα, ακολούθησε αυτήν την εντολή: «Πίστευε και μη φοβού».
Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης@
Μάκης Πρόδρομος Παρθενίου
.png "English"){kind=small}
 |
