Εἶμαι σὲ μιὰ ἡλικία ποὺ,

17/11/26

Εἶμαι σὲ μιὰ ἡλικία ποὺ ἂν φάω ζάχαρη, τὸ σάκχαρό μου πετάγεται στὰ ὕψη. Ἂν φάω ἁλάτι, μοῦ ἀνεβαίνει ἡ πίεση. Ἂν πιῶ νερό, τρέχω στὴν τουαλέτα κάθε πέντε λεπτά. Κι ἂν δὲν πιῶ, ἀφυδατώνομαι. Ἂν φάω, παχαίνω. Ἂν δὲν φάω, λιποθυμάω. Ἂν δὲν τρώω ὑγιεινά, μοῦ ἀνεβαίνει ἡ χοληστερίνη. Κι ἂν τρώω ὑγιεινά, καταλήγω μὲ ἔλλειψη ἀσβεστίου. Ἂν γυμναστῶ, τὴν ἑπόμενη μέρα δὲν μπορῶ νὰ κουνηθῶ ἀπὸ τὸν πόνο στὰ κόκαλα. Κι ἂν δὲν γυμνάζομαι, χάνω τὴν κινητικότητά μου.  Ἂν κοιμηθῶ πολύ, μὲ πιάνει ἡ μέση μου. Ἂν δὲν κοιμηθῶ ἀρκετά, κυκλοφορῶ σὰν ζόμπι. Ἂν πιῶ καφέ, μὲ πιάνει ὑπερένταση. Ἂν δὲν πιῶ, δὲν παίρνω μπρὸς. Ἂν ξεκουραστῶ, μὲ πιάνουν τύψεις. Κι ἂν δὲν ξεκουραστῶ, σέρνομαι.  Εἶμαι σὲ μιὰ ἡλικία ποὺ ἀκόμα καὶ τὸ νὰ προσέχω τὸν ἑαυτό μου εἶναι ἐπικίνδυνο. Σὲ μιὰ ἡλικία ποὺ τὸ πρωὶ δὲν ξυπνάω ἁπλῶς..ἀνασταίνομαι. Ἕνα μόνο θέλω νὰ πῶ. Τὰ γεράματα θέλουν ψυχραιμία. Μερικοὶ κοντεύουν νὰ τρελαθοῦν ἀπὸ τὴν κλεισούρα καὶ τὴ μοναξιά.

Τὸ συζήτησα τὶς προάλλες μὲ τὸν φοῦρνο μικροκυμάτων καὶ τὴ φρυγανιέρα, τὴν ὥρα ποὺ πίναμε τὸν καφέ μας, καὶ συμφωνήσαμε καὶ οἱ τρεῖς..............Μὲ τὸ πλυντήριο δὲν μιλάω πιά. Ὅλο τὰ μπερδεύει. Τὸ ψυγεῖο πάλι τὸ βρίσκω πολὺ ψυχρὸ καὶ ἀπόμακρο. Ἂ, παραλίγο νὰ τὸ ξεχάσω. Μὲ τὸ σίδερο καὶ τὸν φοῦρνο ἔπαψα νὰ προσπαθῶ νὰ πιάσω κουβέντα, γιατὶ ἀνάβουν μὲ τὸ παραμικρό.

Ἂς χαιρόμαστε τὴ ζωή. Εἶναι πολὺ σύντομη. Καὶ μὴν ξεχνᾶτε νὰ χαμογελᾶτε κάθε μέρα. 

Ἕνας Βραζιλιάνος ὀγκολόγος εἶπε κάποτε τὰ ἑξῆς:

1)Ή μέση ἡλικία ἀρχίζει στὰ 50 καὶ τελειώνει στὰ 70.

2)Τὰ χρυσὰ χρόνια ἀρχίζουν στὰ 70 καὶ τελειώνουν στὰ 80.

3)Τὰ γεράματα ἀρχίζουν στὰ 80 καὶ τελειώνουν στὰ 90.

4)Ή μακροζωία ἀρχίζει στὰ 90 καὶ τελειώνει μὲ τὸν θάνατο.

Μιχάλης Αντωνιάδης