Παναγία του Καζάν(Γιόρταζε χθες).

Μια γυναίκα διηγήθηκε την ιστορία της. 

Ήταν το 1992. Ο μικρός της γιος έπασχε από πυελονεφρίτιδα. Το παιδί ήταν σε απελπιστική κατάσταση. Οι γιατροί της επέτρεψαν να τον πάρει από την εντατική για να πεθάνει στο σπίτι.Ένας γιατρός της είπε:– Τι μάνα είσαι εσύ; Θες να πεθάνει στην αγκαλιά σου;– Ναι, θέλω να νιώσει τη ζεστασιά της μητρικής αγκαλιάς πριν πεθάνει, όχι το ψύχος της μοναξιάς στο δωμάτιο.

Έφεραν το παιδί στο σπίτι. Το έβαλαν στο κρεβάτι. Η μητέρα Προσευχόταν και έκλαιγε μπροστά στην Εικόνα της Παναγίας της Καζάν. Τον Ευλογούσε με την Εικόνα. Το παιδί ήταν ήδη αναίσθητο...Ξαφνικά, σε μια στιγμή, οι μύες του παιδιού χαλάρωσαν τελείως. Σαν νεκρός. Η γιαγιά άρχισε να κλαίει: «Δεν γίνονται τελικά Θαύματα! Δυστυχώς..» .Αλλά η μητέρα συνέχιζε να Προσεύχεται στην Παναγία μπροστά στην Καζάν. Εκείνη την ώρα, κάποιος χτυπάει το κουδούνι – τελείως ακατάλληλη στιγμή. Ήταν οι γιατροί. Μαζί τους και κάποιος άλλος. Έφεραν το πιστοποιητικό θανάτου.

 Η μητέρα φοβόταν να το πάρει. Ελπίζοντας ακόμα, Προσευχόταν. Δεν άκουγε το κλάμα της γιαγιάς. Και ξαφνικά, το παιδί συνέρχεται. Κάθεται και χαμογελά.

 Οι γιατροί δεν πίστευαν στα μάτια τους. Σήμερα αυτό το παιδί είναι ενήλικος άνδρας. Έχει σύζυγο και παιδιά. Η μητέρα του δεν χάνει ποτέ την ημέρα της Εικόνας της Παναγίας της Καζάν. Πάντα πηγαίνει εκείνη τη Γιορτή στον Καθεδρικό Ναό της Καζάν.

Παναγία του Καζάν(Γιόρταζε χθες).

Μιχάλης Αντωνιάδης