«΄Ένα Κερί στις Εκκλησιές του Μαρουσιού» ,

 Στο βιβλίο του Δήμου Αμαρουσίου και της Εφημερίδας 

Αθμόνιον Βήμα με τίτλο «΄Ένα Κερί στις Εκκλησιές του Μαρουσιού» αναφέρεται η Φωτισμένη προσωπικότητα του Πατρός Αθανάσιου Χαμακιώτη. Παραθέτουμε το απόσπασμα:

Σταθμό για την ιστορία του Ιερού Παρεκκλησίου, αλλά και του Αμαρουσίου γενικότερα αποτελεί η Ευλογημένη παρουσία ως Εφημερίου του Ιερομονάχου Αθανασίου Χαμακιώτη. 

Ο Μακαριστός Γέρων Π. Αθανάσιος τοποθετήθηκε Εφημέριος στη Νεραντζιώτισσα το 1936 μέχρι το 1963 ενώ σημαντικό και σπουδαίο ήταν το φιλανθρωπικό του έργο. Στο βιβλίο του Αρχιμ. Νεκταρίου Αντωνόπουλου με τίτλο Ιερομόναχος Αθανάσιος Χαμακιώτης αναφέρονται περιστατικά από τη ζωή και το έργο αυτού του φωτισμένου Πατέρα καθώς και τη ζωή των κατοίκων γύρω από τη Νερατζιώτισσα.

Γράφει λοιπόν σε ένα σημείο για τον Πατέρα Αθανάσιο: «Όταν είχε Εξομολόγηση κι ερχόταν η ώρα του Εσπερινού κάποιας Ακολουθίας διέκοπτε κι έκανε κανονικά την Ακολουθία. 

Οι επισκέπτες του θυμούνται ένα παλιό ρολόι στο σπίτι όπου έμενε, το οποίο είχε ρυθμίσει να χτυπάει την ώρα του Εσπερινού. Έτσι, αν Εξομολογούσε, ή συζητούσε με κάποιον και χτυπούσε το ρολόι, διέκοπτε με τη γνωστή φράση:  Α! εσπερινός! Να κάνουμε Εσπερινό και μετά συνεχίζουμε.

Ακόμη κι αν ήταν άρρωστος δεν διενοείτο να χάσει Ακολουθία. Φώναζε το Νεοκόρο και την διάβαζαν στο Κελλί του.

Όταν ο καιρός ήταν άσκημος κι έβρεχε ή χιόνιζε πάλι η Ακολουθία γινόταν στο Κελλί. Έλεγε όμως στο Νεοκόρο:

-Παιδί, χτύπα την Καμπάνα.

-Μα Πατέρα, ποιός θα έρθει τώρα με τόσο άσχημο καρό; Έξω χιονίζει..

Ο Ηέροντας όμως σκεφτόταν διαφορετικά.

-Παιδί, δεν θα έρθει κανένας, αλλά όταν χτυπήσει η Καμπάνα, θα την ακούσουν και κάποιος Χριστιανός θα σηκώσει το χέρι του να κάνει τον Σταυρό του!  Του άρεσε να μαθαίνουν να Ψέλνουν τα μικρά παιδιά που τον βοηθούσαν τις καθημερινές. Λίγο πιο κάτω από τη Νερατζιώτισσα ζούσε μια οικογένεια. Ο μικρός Β. είχε ωραία κατανυκτική φωνή και βοηθούσε στο Αναλόγιο. Όταν ερχόταν η ώρα, ο Γέροντας, έβγαινε στην γωνία του σπιτιού και φώναζε:

-Παιδί, Εσπερινός! Παιδί, Παράκληση!

Και ο μικρός άφηνε το παιχνίδι του κι έτρεχε χαρούμενος να τον υπηρετήσει.»

Σε άλλο σημείο μιλά για τον Εορτασμό της Εκκλησίας στις 8 Σεπτεμβρίου και αναφέρει: 

«Με ιδιαίτερη λαμπρότητα Γιόρταζε το πανηγύρι της Νερατζιώτισσας στις 8 Σεπτεμβρίου.  Από μέρες πριν προετοιμάζοταν. Με τη βοήθεια των Πνευματικών του παιδιών ευτρέπιζαν τον Ναό, και το γύρω χώρο. Πάντοτε καλούσε τον Μητροπολίτη, ο οποίος ερχόταν ανελλιπώς, γιατί εκτιμούσε βαθύτατα τον Π. Αθανάσιο. Το μεσημέρι παρέθετε πλούσια τράπεζα. Χαιρόταν, ζούσε πραγματικά τη μεγάλη Γιορτή της Παναγιάς μας».  Και σε άλλο σημείο του βιβλίου γράφει για τις Κυριακάτικες Λειτουργίες που γίνονταν αφορμή συνάντησης και Πνευματικής αναζήτησης για τους Μαρουσιώτες της εποχής «Το Κήρυγμα είχε και συνέχεια. Έπειτα από τη Θεία Λειτουργία προσφερόταν κέρασμα, καφές, γλυκό κ.λ.π. όπως στα Μοναστήρια και ακολουθούσε ομιλία, ή συζήτηση πάνω σε Πνευματικά θέματα. Οι πρώτοι που ξεκίνησαν και συμμετείχαν σ΄αυτήν την Ευλογημένη συνήθεια ήταν οι Δημ. Κοτομάτας- η ψυχή της προσπάθειας- ο Στρατηγός Αθαν. Καλαμπόκης, ο Κων. Παπαδημητρίου, ο Δημ. Δούσης. Συμμετείχαν συχνά οι μετέπειτα Μητροπολίτες Λαρίσης Ιάκωβος (Σχίζας), Άρτης Ιγνάτιος (Τσιγκρής) κ.α. η συνάντηση γινόταν το καλοκαίρι έξω στα πεύκα και το χειμώνα μέσα στην Εκκλησία. 

Ο Γέροντας, αφού τελείωνε την Κατάλυση, συμμετείχε στη συνάντηση, με έκδηλη ικανοποίηση και χαρά κυρίως που έβλεπε τόσους άνδρες να παραμένουν.

Μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις οικοδομήθηκαν άρρηκτες φιλίες, βοηθήθηκαν άνθρωποι υλικά και Πνευματικά και η Ταπεινή Νερατζιώτισσα, παρότι δεν ήταν τυπικά Ενορία ή Μοναστήρι, Λειτούργησε ουσιαστικά σαν Ενορία-πρότυπο, σαν οικογένεια και σαν Μοναστήρι μέσα στον κόσμο, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Μερικοί Ιερείς προβληματίζονταν από την προσέλευση του κόσμου στη Νερατζιώτισσα. Έλεγαν μάλιστα : Λειτουργεί το Παρεκκλήσι και αδειάζουν οι Ενορίες!»

Μιχάλης Αντωνιάδης