🇬🇷 Γκίκας Τριπος (1917–2012).,

 

🇬🇷 Γκίκας Τριπος (1917–2012).

Ένας Ήρωας που περπάτησε στην αιωνιότητα χωρίς πόδια, αλλά με ψυχή Γίγαντα.

Ο Γκίκας Τρίπος, ο ανάπηρος πολέμου που συγκλόνιζε όταν άνοιγε τις παρελάσεις, «έφυγε για την Άνω Ελλάδα» τον Νοέμβριο του 2012. Όσοι τον είχαν δει να προπορεύεται, δεν θα ξεχάσουν ποτέ τη συγκίνηση που σκόρπιζε η μορφή του.

Γεννημένος στην Ύδρα, περίπου τέτοιες μέρες πριν 109 χρόνια στις 2 Οκτωβρίου 1917, πολέμησε στην Πρεμετή της Βορείου Ηπείρου, όπου στις 27 Δεκεμβρίου 1940 μια Ιταλική οβίδα τού στέρησε και τα δύο του πόδια. Δεν του στέρησε, όμως, ούτε την αξιοπρέπεια ούτε τη δύναμη να συνεχίσει τη ζωή του όρθιος, εκεί όπου μετρούσε περισσότερο από όλα,στην ψυχή.

Τιμήθηκε για την Ανδρεία του, μεταξύ άλλων από τον Στρατηγό Βενετσάνο Κετσέα και αργότερα από τον Βασιλιά Παύλο Α΄, ενώ έφτασε στον βαθμό του Ταξιάρχου εν αποστρατεία. 

Πίσω, όμως, από τις Στρατιωτικές διακρίσεις υπήρχε ένας άνθρωπος που συνέχισε τη ζωή του, δημιούργησε την οικογένειά του και έζησε στον Περισσό της Νέας Ιωνίας, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι ακόμη και οι πιο σκληρές δοκιμασίες δεν μπορούν να νικήσουν έναν άνθρωπο που αρνείται να παραδοθεί.

Κάθε φορά που προπορευόταν, θύμιζε σε όλους μας πως η ελευθερία της Πατρίδας δεν χαρίστηκε, αλλά πληρώθηκε με αίμα, πόνο και ανείπωτες προσωπικές θυσίες.

Αναρωτιέμαι πόσοι νέοι γνωρίζουν σήμερα το όνομά του. Πόσοι θυμούνται εκείνον που έχασε τα πόδια του για την Ελλάδα, αλλά δεν έπαψε ποτέ να στέκεται περήφανος απέναντί της;

Ο Γκίκας Τρίπος δεν είχε πόδια για να περπατήσει, είχε όμως ψυχή για να σηκώσει στους ώμους της μια ολόκληρη Πατρίδα.

Κι εμείς, που έχουμε ακόμη τα πόδια μας, ας αναρωτηθούμε αν έχουμε το ανάστημα να φανούμε αντάξιοι της θυσίας του.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης