Εκπαιδευτικός με την Τετράχρονη κόρη της σε αντίσκηνο,

 

Νεοδιόριστη Εκπαιδευτικός με την  Τετράχρονη κόρη της σε αντίσκηνο στην Κρήτη! Αυτή είναι ίσως η πιο ακριβής και αντιπροσωπευτική φωτογραφία της Ελλάδας του 2026. Αφήνω στην άκρη για λίγο την παροχολογία-παπαρολογία της ΔΕΘ και κρατώ αυτή την εικόνα που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει περισσότερο από χίλιες κυβερνητικές εξαγγελίες.

Μια νεοδιόριστη Εκπαιδευτικός, μητέρα ενός τετράχρονου κοριτσιού, έφτασε στα Χανιά για να υπηρετήσει στο Σχολείο όπου τοποθετήθηκε και βρέθηκε να ζει σε αντίσκηνο μαζί με το παιδί της, επειδή δεν μπορούσε να βρει κατοικία σε τιμή που να αντέχει ο μισθός της.

Δεν ζήτησε πολυτέλειες ούτε προνόμια.  Έφτασε μάλιστα στο σημείο, άκουσον άκουσον να αναζητά ακόμη και μια αυλή ή ένα οικόπεδο όπου θα μπορούσε να στήσει με ασφάλεια τη σκηνή της επειδή ακόμη και τα έξοδα του κάμπινγκ ήταν δυσβάσταχτα για την πενιχρή οικονομική της κατάσταση.

Καπού εδώ αρχίζει η πραγματικά δυσάρεστη συζήτηση. Εάν βλέπαμε ευάλωτους λαθρομετανάστες ή αιτούντες άσυλο να κοιμούνται σε αντίσκηνα, ορισμένοι από τους γνωστούς αριστερούς κύκλους θα είχαν ήδη ανακαλύψει μια ακόμη «ανθρωπιστική κρίση», θα ζητούσαν άμεση Κρατική παρέμβαση και θα μιλούσαν  για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όταν όμως το ίδιο αντίσκηνο φιλοξενεί μια Ελληνίδα εργαζόμενη μητέρα και το τετράχρονο παιδί της, η ευαισθησία φαίνεται να γίνεται πολύ πιο επιλεκτική. Προφανώς δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να στερηθεί βοήθεια οποιοσδήποτε άνθρωπος βρίσκεται σε πραγματική ανάγκη. Υποστηρίζω όμως κάτι πολύ απλούστερο.  Ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης που εργάζεται, πληρώνει φόρους και εισφορές και μεγαλώνει παιδιά δεν μπορεί να αισθάνεται ότι βρίσκεται τελευταίος στην ουρά της κοινωνικής προστασίας.   Αντί να δικαιούται περισσότερα μέτρα στήριξης για την εργασία, τη στέγαση και την οικογένειά του, συχνά καταλήγει να παλεύει μόνος του απέναντι σε ένα κόστος ζωής που τον συνθλίβει.Και ύστερα του ζητάμε να κάνει περισσότερα παιδιά για να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό.

Με ποιο σπίτι; Με ποιο εισόδημα;  Με ποια ασφάλεια;   Αυτό είναι το παράδοξο της σημερινής Ελλάδας.  Μιλάμε ασταμάτητα για Δημογραφικό, ενώ μια εργαζόμενη μητέρα δεν μπορεί να εξασφαλίσει μια στέγη για το παιδί της. Μιλάμε για ανάπτυξη, ενώ σε ορισμένες τουριστικές περιοχές ο εργαζόμενος που τις υπηρετεί αδυνατεί να κατοικήσει εκεί. Μιλάμε για κοινωνικό Κράτος, ενώ η αξιοπρέπεια μιας οικογένειας μπορεί να εξαρτάται από το αν θα βρεθεί κάποιος συμπολίτης να της παραχωρήσει μια αυλή.

Κι ενώ στη ΔΕΘ στρώνονται τραπέζια και εκφωνούνται λόγοι για τη «νέα Ελλάδα», μια μητέρα στρώνει τη ζωή της μέσα σε ένα αντίσκηνο.    Αυτή είναι η εικόνα που θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη σελίδα της φετινής ΔΕΘ.

Γιατί η κοινωνική Δικαιοσύνη δεν μετριέται από το πόσα ανακοινώνονται από ένα βήμα αλλά από το αν ένας άνθρωπος που εργάζεται και φορολογείται μπορεί να γυρίσει το βράδυ στο σπίτι του.

Ειδικότερα όταν αυτός ο άνθρωπος είναι μια μητέρα με ένα τετράχρονο παιδί, τότε το ζήτημα παύει να είναι απλώς οικονομικό.

Γίνεται ζήτημα ηθικής και αξιοπρέπειας. Και,τελικά, το ερώτημα είναι απλό..

Σε ποιον ακριβώς θέλουμε να ανήκει αυτή η Χώρα, αν όχι πρώτα στους ανθρώπους που εργάζονται, φορολογούνται και μεγαλώνουν εδώ τα παιδιά τους;

Μιχάλης Αντωνιάδης