Γέροντα Χρυσόστομε, στὰ ταξίδια μας πρὸς τὴν Ἁγία Γῆ θὰ λείπεις.

 

Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης

† «Ἐν χώρα ζώντων..» - Στὴ μνήμη τοῦ Μακαριστοῦ Γέροντος Χρυσοστόμου.

Κάποιες εἰδήσεις δὲν τὶς διαβάζεις ἁπλῶς. Τὶς νιώθεις νὰ κατεβαίνουν βαριὰ μέσα στὴν καρδιά. Γιατί δὲν πληροφορεῖσαι μόνο ὅτι ἔφυγε ἕνας ἄνθρωπος· συνειδητοποιεῖς ὅτι ἀπὸ σήμερα θὰ λείπει ἀπὸ τὴ γῆ μία γνώριμη μορφή, μία Πατρικὴ παρουσία, ἕνα χαμόγελο ποὺ εἶχες συνηθίσει νὰ συναντᾷς στὰ Προσκυνήματά σου.  Μὲ βαθιὰ συγκίνηση ἀποχαιρετοῦμε τὸν Μακαριστὸ Γέροντα Χρυσόστομο, Ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου στὴν Ἁγία Γῆ. Τὸν Γέροντα δὲν τὸν γνωρίσαμε ἀπὸ μακριά.  Τὸν ζήσαμε.  Ὅσες φορὲς ὁ Θεὸς μᾶς ἀξίωσε νὰ βρεθοῦμε στὰ Πανάγια Χώματα τῶν Ἱεροσολύμων, μαζί μὲ Πατέρες τῆς συνοδείας μας, Πνευματικά μας παιδιά καὶ φίλους τῆς Μονῆς μας, ἡ πόρτα του ἦταν ἀνοιχτή. Μᾶς δεχόταν, μᾶς φιλοξενοῦσε, μᾶς καλοδεχόταν μὲ ἐκείνη τὴν ἁπλότητα ποὺ κάνει τὸν ξένο νὰ ξεχνᾷ ὅτι εἶναι ξένος. Καὶ αὐτὸ δὲν ξεχνιέται.

Γιατί ἡ φιλοξενία, ὅταν γίνεται ἐν Χριστῷ, δὲν εἶναι κοινωνικὴ εὐγένεια. Εἶναι Μυστήριο ἀγάπης. Εἶναι νὰ ἀνοίγεις μία πόρτα καὶ, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνεις, νὰ ἀνοίγεις μαζί της καὶ τὴν καρδιά σου.

Πατέρας Χρυσόστομος Ταβουλαρέας

Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου  Ιορδανίτη.

Την Ευχούλα σου να έχουμε!!

 

Αὐτὸ θυμόμαστε σήμερα.

Τὴ μορφή του. Τὴν ἁπλότητά του. Τὴ Μοναχική του παρουσία. Τὴν Πατρικὴ φιλοξενία. Τὴ χαρὰ μὲ τὴν ὁποία μᾶς δεχόταν κάθε φορά. Τὶς μικρὲς στιγμές, ποὺ τότε ἴσως θεωρούσαμε δεδομένες, ἀλλὰ σήμερα γίνονται πολύτιμες, γιατί καταλαβαίνουμε πὼς ὅ,τι γίνεται μὲ ἀγάπη δὲν χάνεται ποτέ. Καὶ πόσο παράξενο εἶναι τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς..

Ἔρχεται μία ἡμέρα ποὺ ἡ θέση τοῦ ἀνθρώπου μένει κενή. Ἡ φωνή του δὲν ἀκούγεται. Ἡ πόρτα ποὺ ἄνοιγε ὁ ἴδιος θὰ ἀνοίξει ἀπὸ ἄλλον. Κι ἐμεῖς τότε καταλαβαίνουμε ὅτι τελικὰ δὲν μᾶς μένουν οἱ μεγάλες κουβέντες· μᾶς μένει ἕνα βλέμμα, μία Εὐλογία, ἕνα «καλῶς ἤρθατε», ἕνα τραπέζι ποὺ μοιραστήκαμε, μία Προσευχὴ ποὺ κάποιος ἔκανε γιὰ μᾶς χωρὶς ποτέ νὰ τὸ μάθουμε.  Αὐτὸς εἶναι ὁ πλοῦτος ποὺ δὲν τρώγεται ἀπὸ τὸν θάνατο.

Γέροντα Χρυσόστομε, στὰ ταξίδια μας πρὸς τὴν Ἁγία Γῆ θὰ λείπεις.

Θὰ περνοῦμε ἀπὸ τὰ γνώριμα μέρη καὶ ἡ μνήμη θὰ ψάχνει τὴ μορφή σου. Θὰ θυμόμαστε τὶς φορὲς ποὺ φθάναμε μὲ τὰ Πνευματικά μας παιδιά καὶ τοὺς φίλους τῆς Μονῆς μας καὶ ἐσὺ μᾶς δεχόσουν στὸ Μοναστήρι σου. 

Καὶ τώρα αὐτὲς οἱ ἀναμνήσεις θὰ ἔχουν μέσα τους μία γλυκιὰ πληγή.

Ὅμως ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ δὲν στεκόμαστε μπροστὰ στὸ Μνῆμα ὡς ἄνθρωποι χωρὶς ἐλπίδα.

Ἡ Κοίμηση δὲν εἶναι ἐξαφάνιση. Εἶναι ἀναχώρηση.

Τὸ Μοναχικὸ Ράσο ποὺ φόρεσες μία ζωή ἦταν ἡ καθημερινὴ ὑπενθύμιση ὅτι ἐδῶ εἴμαστε περαστικοί. Καὶ τώρα ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ περάσεις ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑπάρχει ἔρημος, οὔτε κόπος, οὔτε γῆρας, οὔτε χωρισμός· «ὅπου ἐπισκοπεῖ τὸ Φῶς τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ».

Εὔχομαι ὁ Χριστός, στὸν Ὁποῖο ἀφιέρωσες τὴ ζωή σου, νὰ σοῦ ἀνοίξει τώρα τὴ δική Του πόρτα, ὅπως τόσες φορὲς ἐσὺ ἄνοιξες τὴ δική σου σὲ ἐμᾶς.

Ἐσὺ μᾶς φιλοξένησες στὸ Μοναστήρι σου·

εἴθε τώρα ὁ Χριστὸς νὰ σὲ φιλοξενήσει στὴ Βασιλεία Του.

Ἐσὺ μᾶς πρόσφερες τόπο νὰ ἀναπαυθοῦμε στὴ γῆ·

εἴθε ὁ Θεὸς νὰ σοῦ χαρίσει τόπο ἀναπαύσεως στὸν Οὐρανό.

Καὶ ὁ Ἅγιος Γεράσιμος, στὸν ὁποῖο Διακόνησες, νὰ σταθεῖ Πρεσβευτὴς σου μπροστὰ στὸν Θρόνο τοῦ Θεοῦ.

Καλὸ Παράδεισο, Γέροντα Χρυσόστομε.

Σὲ εὐχαριστοῦμε γιὰ κάθε φορά ποὺ μᾶς ἄνοιξες τὴν πόρτα.

Γιὰ κάθε φιλοξενία. Γιὰ κάθε καλωσόρισμα.  Γιὰ κάθε Εὐλογία.

Καὶ τώρα ποὺ ἡ πόρτα τῆς αἰωνιότητος ἄνοιξε γιὰ σένα, μὴ μᾶς ξεχνᾷς.

Νὰ θυμᾶσαι στὴν Προσευχή σου τοὺς Πατέρες μας, τὰ Πνευματικά μας παιδιά, τοὺς φίλους τῆς Μονῆς μας καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ κάποτε πέρασαν τὸ κατώφλι σου καὶ δέχθηκαν τὴν ἀγάπη σου.

Αἰωνία σου ἡ Μνήμη, Γέροντα.

Αἰωνία καὶ Εὐλογημένη ἡ Μνήμη σου.

Καλὴ ἀντάμωση στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ..

Π. Νεκτάριος

Μιχάλης Αντωνιάδης