Αυτό είναι κατάληψις υπό του Θεού,

 

Έλεγε ο Γέρων Πορφύριος,

Είδα έναν Άγιο ζωντανό. Ναι, έναν άγνωστο Άγιο. Ο καημένος, περιφρονημένος. Ποιος ξέρει, όταν πέθανε, έπειτα από πόσες ημέρες θα το μάθαμε κι ίσως μήνες, αν ήταν και χειμώνας. Πού να πήγαινε άνθρωπος εκεί ψηλά στη λίθινη καλύβα του!  Δεν τον έβλεπε κανείς. Πολλές φορές αυτούς τους Ερημίτες τους βρίσκανε έπειτα από ένα-δυό μήνες μετά την κοίμησή τους. Το εκχείλισμα και το περίσσευμα της Χάριτος ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό, όταν είδα αυτόν, τον Γερο-Δημά, στο Κυριακό να κάνει τις Μετάνοιές του και ν’ αναλύεται σε λυγμούςστην Προσευχή του. Με τις Μετάνοιες αυτουνού, τόσο πολύ τον επεσκίασε η χάρις, ώστε ακτινοβόλησε και σ’ εμένα. Τότε ξέσπασε και σ’ εμένα ο πλούτος της Χάριτος. Δηλαδή υπήρχε  και πριν, με την αγάπη που είχα στον Γέροντά μου. Αλλά τότε αισθάνθηκα κι εγώ την Χάρι πάρα πολύ έντονα. Να σας πω πώς μου συνέβηκε.

Ένα πρωί, κατά τις τρεισήμισι, επήγα στο Καθολικό, στην Αγία Τριάδα, για την  ακολουθία. Ήταν νωρίς ακόμη. Δεν είχε χτυπήσει ακόμη το σήμαντρο. Κανείς δεν ήταν μες στην Εκκλησία. Κάθισα στον Πρόναο, κάτω από μία σκάλα. Ήμουν αθέατος και Προσευχόμουν. Σε μια στιγμή ανοίγει η πόρτα της Εκκλησίας και μπαίνει ένας ψηλός κι ηλικιωμένος Μοναχός. Ήταν ο Γερο-Δημάς,  μόλις μπήκε, κοίταξε δεξιά-αριστερά· δεν είδε κανένα. Τότε, λοιπόν, κρατώντας ένα μεγάλο Κομποσχοίνι, άρχισε τις Μετάνοιες τις στρωτές, πολλές και γρήγορες, κι έλεγε συνεχώς: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Σε λίγο έπεσε σ’ έκσταση.  Δεν μπορώ, δεν βρίσκω λόγια να σας περιγράψω τη συμπεριφορά του απέναντι στον Θεό· κινήσεις αγάπης και λατρείας, κινήσεις Θείου Έρωτος, Θείας Αγάπης κι Αφοσιώσεως. Τον είδα να στέκεται, ν’ ανοίγει τα χέρια του όρθιος, σε σχήμα Σταυρού, όπως έκανε ο Μωυσής στη θάλασσα, κι έκανε ένα πράγμα:«Ούουουουου! ..». Τι ήταν αυτό; Ήταν μέσα στην Χάρι. Έλαμπε μέσα στο Φως. 

Αυτό ήταν!    Αμέσως μου μετέδωσε την Ευχή. Αμέσως μπήκα στη δική του ατμόσφαιρα. Δεν με είχε δεί.   Ακούστε με. Συγκινήθηκα κι άρχισα να κλαίω. Ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό κι ανάξιο η Χάρις του Θεού.  Πώς να σας το πω; Μου μετέδωσε την Χάρι. Δηλαδή η Χάρις που είχε εκείνος ο Άγιος ακτινοβόλησε και στη δική μου ψυχή. Μου μετέδωσε τα Χαρίσματά του τα Πνευματικά. Λοιπόν, είχε πάθει έκσταση ο Γερο-Δημάς. Χωρίς να το θέλει το έκανε. Δεν μπορούσε να κρατήσει το βίωμά του. Ούτε κι αυτό που λέω είναι σωστό. Δεν μπορώ να το εκφράσω. Αυτό είναι κατάληψις υπό του Θεού. Αυτά δεν εξηγούνται. Καθόλου δεν εξηγούνται κι άμα τα εξηγήσεις, πέφτεις πολύ έξω.  Όχι, δεν εξηγούνται, ούτε στα βιβλία αποδίδονται, ούτε γίνονται καταληπτά. Πρέπει να είσαι άξιος να τα καταλάβεις.

Στις τέσσερις η ώρα χτύπησαν οι καμπάνες.

Ο Γερο-Δημάς μόλις άκουσε τις καμπάνες,έκανε μερικές Μετάνοιες και σταμάτησε να Προσεύχεται. Κάθισε στο πεζούλι –νομίζω πως είναι κτιστό το πεζούλι στον Πρόναο.  Πίσω του άνοιξε την πόρτα ο Γερο-Δημάς και μπήκε κι αυτός μέσα. Στάθηκε λίγο να τακτοποιηθεί στο στασίδι του για την ακολουθία, νομίζοντας πως κανείς δεν τον είχε δει. Κι εγώ χάθηκα μέσα απ’ τη σκιά της σκάλας και κρυφά και δειλά μπήκα μες στον κυρίως Ναό..

Από τη στιγμή που Μετέλαβα, μου ήλθε μια χαρά υπερβολική, ένας ενθουσιασμός.

Μετά την Ακολουθία έφυγα στο δάσος μόνος μου, γεμάτος χαρά κι αγαλλίαση. Τρέλα! Νοερώς έλεγα την Ευχαριστία πηγαίνοντας για την καλύβα.  Με πάθος έτρεχα μες στο δάσος,πηδούσα απ΄ τη χαρά μου, άνοιγα σ’ έκταση τα χέρια μ’ ενθουσιασμό, δυνατά και φώναζα:

«Δόξα Σοι ο Θεοοός! Δόξα Σοι ο Θεοοός!» 

Ναι, τα χέρια μου μείνανε ξερά, γίνανε κόκκαλο, ξύλο, κι ανοιγμένα ίσια σχημάτιζαν με το σώμα μου Σταυρό.. Το κεφάλι μου σηκωμένο  προς τον ουρανό, το στέρνο ετέντωνε με τα χέρια να φύγει για τον ουρανό.Το μέρος που είναι η καρδιά επήγαινε να πετάξει..Πόση ώρα ήμουν σ’ αυτή την κατάσταση δεν ξέρω. Όταν συνήλθα, έτσι όπως ήμουν, κατέβασα τα χεράκια μου και σιωπηλός με δάκρυα προχώρησα  πάλι με βρεγμένα τα μάτια μου.

Λόγοι Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη

Μιχάλης Αντωνιάδης