Ξέρω ένα πιτσιρίκι με λαγού περπατησιά,

 

Αχ αυτό το πιτσιρίκι!! Έχει όνομα και επώνυμο.

Ανδρέας Λυκουρίνος, ετών 14.

Όταν τον πήγαν στην Καισαριανή για εκτέλεση, στα 14 του χρόνια, το Σεπτέμβρη του 1944, έστησε όρθιο το μικρό κορμί του κι επειδή αντιλήφθηκε ότι τα πολυβόλα της εκτέλεσης ήταν ρυθμισμένα στο ύψος ενός ενήλικα, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών του, για να μην αστοχήσουν οι ναζί δήμιοι.

Ο 14χρονος Ανδρέας ήταν γνωστός στους ναζί κατακτητές και τους ταγματασφαλίτες συνεργάτες τους, ως «ο επικίνδυνος μικρός», ένα από τα πιο νέα μέλη της ΕΠΟΝ!

Ήταν επιδέξιος σαλταδόρος. Μαζί με συνομηλίκους του, ανέβαινε κρυφά στα Γερμανικά καμιόνια και άρπαζε ψωμί και τρόφιμα για να αντέξει ο λαός τη μάχη της πείνας. Μέσα σε μπάλες, μετέφερε πυρομαχικά στον ΕΛΑΣ και είχε, πάλι μαζί με συνομήλικούς του, καταφέρει να αφοπλίσει πολλούς ταγμαλήτες!

Αχ αυτό το πιτσιρίκι έχει βάλει σε μπελάδες,

έχει βάλει σε σκοτούρα όλη τη κομμαντατούρα. Μέρα νύχτα το γυρεύουν να το πιάσουν για να μιλήσει είκοσ’ πέντε με τα κράνη, μάτι πια δεν έχουν κλείσει.

Ξέρω ένα πιτσιρίκι με λαγού περπατησιά,

εξυπνάδα Μωραΐτη, Μακεδόνα λεβεντιά.

Ξέρω ένα πιτσιρίκι που `χει αντρική καρδιά, πονηριά Κεφαλλονίτη, Κρητικού παλικαριά. Το τελευταίο μήνυμα που άφησε στους δικούς του, μέσα στη μικρή τσέπη, έγραφε,

Πατέρα, με πηγαίνουν για εκτέλεση, μαζί με άλλους 7 κρατούμενους.

Πεθαίνω για τη Λευτεριά και την Πατρίδα. Πώς γερνάμε τόσο μοιραίοι και υποταγμένοι;

ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΑΚΟΥΣΤΕ https://youtu.be/MNd_U71nqZw?si=ljrazRN2h7WXe_3v

Μιχάλης Αντωνιάδης