Εκείνη τη σιωπή που σε τρόμαζε,

 Ξέρεις εκείνη τη σιωπή που σε τρόμαζε;

Εκείνη που νόμιζες ότι σημαίνει πως είσαι μόνος;

Ήταν η ανάσα Του, κρατημένη, για να μην σου χαλάσει το σχέδιο.

Πόσες φορές ζήτησες ένα Θαύμα και Εκείνος σου έδωσε μια πόρτα που έκλεισε;

Πόσες φορές φώναξες "γιατί;" και Εκείνος απάντησε με σιωπή;

Κι όμως, κάθε "όχι" ήταν μια αόρατη ασπίδα.

Κάθε "όχι ακόμα" ήταν ένας χάρτης για ασφαλές λιμάνι.

Εσύ έβλεπες μια απουσία. Εκείνος ετοίμαζε μια παρουσία. Εσύ μετρούσες τις μέρες που χάθηκαν. Εκείνος μετρούσε τις πληγές που γλίτωσες. Και θα έρθει εκείνο το πρωί, ξαφνικά, σαν ήλιος μετά από καταιγίδα, που θα κοιτάξεις πίσω και θα δεις: Τα σπασμένα σου κομμάτια δεν ήταν αποτυχία. Ήταν το παζλ της σωτηρίας σου.

Αυτός που έφυγε ήταν η απάντηση σε μια Προσευχή που δεν τόλμησες ποτέ να κάνεις. Εκείνη η θέση που δεν πήρες, ήταν η θέση σε ένα τρένο που θα εκτροχιαζόταν.

Ο Θεός δεν κλείνει πόρτες για να σε τιμωρήσει.  Τις κλείνει για να μην παγώσεις.

Και δεν αφήνει ανθρώπους να φύγουν για να σε αδειάσουν.

Τους αφήνει να φύγουν για να χωρέσει επιτέλους Εκείνος εκεί που δεν χωρούσε.

Μια μέρα, η απόρριψη θα μοιάζει με διάσωση.

Η απώλεια, με κέρδος.

Και θα ευχαριστείς για εκείνα τα δάκρυα που πότισαν το έδαφος για αυτό που τώρα ανθίζει.

Μην φοβάσαι την προστασία που δεν μοιάζει με αγκαλιά.

Μερικές φορές, η μεγαλύτερη αγάπη που μπορείς να λάβεις, είναι αυτό που δεν ήρθε ποτέ.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού+.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!     Μιχάλης Αντωνιάδης