Τον Χριστόν θέλω.

 

Ενώ ζητάμε τον Θεό, ανακαλύπτουμε γύρω μας τους ανθρώπους.  Εμείς ζητάμε Χριστόν και ανοίγοντας τα μάτια βλέπουμε τους ανθρώπους.

Τότε αμέσως λέμε: 

Εγώ δεν γύρευα εσένα, τον Χριστόν θέλω. Και ξεχνάω ότι ο ξένος, ο φτωχός, ο φυλακισμένος, ο κάθε άνθρωπος δηλαδή, ο πλέον Ταπεινωμένος και μάλιστα ο αμαρτωλός, ο εχθρός μου, αυτός που προσπαθεί να μου κόψει το κεφάλι, αυτός ακριβώς είναι για μένα ο Χριστός.

Δοκιμάζουμε λοιπόν αυτή την απογοήτευση, την σύγκρουση με το εγώ μας.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί, εφ’ όσον ζητάμε τον Χριστό διώχνουμε τον άνθρωπο;

Διότι θεωρούμε ότι ο Χριστός μας σέβεται,ότι Τον έχουμε υποχείριο.

Ο άνθρωπος όμως 

έχει στόμα, έχει κρίση, έχει γνώμη, έχει αυτιά, έχει θέλημα, έχει πάθη, έχει αδυναμίες, έχει απαιτήσεις, και φοβόμαστε μήπως χάσουμε την βασιλικότητα του εαυτού μας. Κλείνουμε λοιπόν την πόρτα και αγκομαχάμε, πονάμε, ταραζόμαστε, συμπλέκομε την ύπαρξή μας μαζί του με στάση αρνητική.

Το αποτέλεσμα είναι ότι χάνουμε ευθύς αμέσως την σχέση μας με τον Χριστό.

Όταν ξεπεράσουμε το στάδιο αυτό και αρχίσουμε να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως είναι, όταν τον αγαπήσουμε,

όταν ζούμε γι’ αυτόν, θυσιαζόμαστε γι’ αυτόν, μελετάμε αυτόν, με το βλέμμα μας καταλαβαίνουμε και την βαθύτερη επιθυμία του και προτρέχουμε να την πραγματώσουμε, τότε αρχίζουμε να νοιώθουμε την παρουσία του Θεού.

Ανέγγιχτος ακόμη ο Θεός για μας, 

αλλά μας φαίνεται πως ακούμε τα βήματά Του, καταλαβαίνουμε ότι πλησιάζει.

Είναι οι πρώτες σχέσεις που συνάπτουμε με τον Χριστόν.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης 

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!              Μιχάλης Αντωνιάδης