Υποσχέθηκε να Βαπτιστεί,

 

Υποσχέθηκε να Βαπτιστεί, ζητώντας Δύναμη από τον Θεό ενώ Κολυμπούσε 4 ώρες για να σώσει την Οικογένειά του.

Το Αγόρι που κολύμπησε με τον Θεό: Austin Appelbee.

Ήρωας που θα έπρεπε να είναι πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια και σε όλες τις εφημερίδες και σε όλα τα sites ώστε να βρει μιμητές..

Άραγε πόσοι από εμάς ακούσαμε κάτι;

"Δεν νομίζω ότι ήμουν εγώ που κολυμπούσα. Ήταν ο Θεός όλη την ώρα. ” 

Σε ηλικία μόλις 13 ετών, ο Austin Appelbee έδωσε μια υπόσχεση στον Θεό - θα βαπτιζόταν αν μπορούσε να σώσει την οικογένειά του. 

Με Πίστη και θάρρος, κολύμπησε σχεδόν 4 χιλιόμετρα μέσα από ανοιχτά νερά για τέσσερις ώρες, μετά έτρεξε άλλα 2 χιλιόμετρα για να βρει βοήθεια. 

Η δύναμή του δεν προήλθε μόνο από το σώμα του - προήλθε από την Πίστη του.

Η αληθινή δύναμη ζει στην ψυχή.

Χωρίς βάρκα. Χωρίς δίχτυ ασφαλείας.  

Μόνο ένα παιδί 13 χρονών, ο Austin Appelbee, να ψιθυρίζει μέσα του:  

«Πρέπει να συνεχίσω.. πρέπει να φτάσω κάπου..»

Η οικογένειά του είχε παρασυρθεί από το ρεύμα για ώρες.  

Η μητέρα του και τα δύο μικρότερα αδέλφια του πάλευαν να κρατηθούν ζωντανοί.  

Και ο Austin πήρε μια απόφαση που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να πάρει:  

να κολυμπήσει μόνος του, για τέσσερις ολόκληρες ώρες, μέχρι να βρει βοήθεια.

Αργότερα είπε πως δεν ήταν μόνος του εκεί έξω.  

«Ήταν ο Θεός όλη την ώρα», εξομολογήθηκε.

Κάποιοι ίσως πουν πως δεν ήταν ο Θεός, αλλά η Πίστη του που τον κράτησε.  

Όμως η Πίστη δεν είναι μια ιδέα που απλώς σε εμψυχώνει.  

Δεν είναι μια ψυχολογική τεχνική. Αυτά καταρρέουν στις κρίσιμες στιγμές.

Για τον Austin, η Πίστη ήταν σχέση.  

Ήταν η βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν είναι θεωρία, 

αλλά πρόσωπο ζωντανό,  

που Τον ένιωθε κοντά του μέσα στα κύματα.  

Η δύναμη που ένιωσε μέσα του, εκείνος την αναγνώρισε ως παρουσία.  

Και για εκείνον, αυτό αρκούσε.

Και τελικά, η οικογένειά του σώθηκε.  Επειδή ένα παιδί δεν τα παράτησε.  

Επειδή η αγάπη του ήταν πιο δυνατή από τον φόβο.  

Επειδή η αίσθηση της παρουσίας Του Θεού δίπλα του κράτησε το κεφάλι του πάνω από τα κύματα.

Μερικές φορές η Πίστη δεν μοιάζει με βεβαιότητα.  Μοιάζει με ένα τρεμάμενο παιδί στον ωκεανό,  

που τόλμησε από αγάπη να πέσει χωρίς σωσίβιο ανάμεσα στα κύματα, 

και δεν σταμάτησε να ελπίζει για τέσσερις ολόκληρες ώρες,

γιατί ένιωσε δίπλα του τον Θεό να τον ενισχύει,

ακόμα κι όταν η ακτή έμοιαζε αδύνατο να φανεί.

Και ίσως αυτή η ιστορία να μας θυμίζει κάτι βαθύτερο:  

Ο Θεός μας συναντά ακριβώς στο σημείο που τελειώνει η δύναμή μας.  

Και μερικές φορές, το γεγονός ότι επιβιώσαμε — αυτό και μόνο —  

είναι ήδη μια Μαρτυρία.

Μιχάλης Αντωνιάδης