To Πολύτιμο: ένα τραγούδι.

Ήταν ένα ήσυχο Κυριακάτικο απόγευμα. Έτρωγαν κάτι πρόχειρο όταν, ξαφνικά, ο Τζορτζ είπε ότι θα ανέβαινε για λίγο πάνω. Έμεινε για αρκετή ώρα. Όταν κατέβηκε, ήταν τόσο ενθουσιασμένος που έμοιαζε σαν να είχε ανακαλύψει κάτι απίστευτο.

Δεν ήταν χρυσάφι.

Ήταν κάτι πιο 

πολύτιμο: ένα τραγούδι.

Ο Andrew Ridgeley, το άλλο μισό των Wham!, θυμάται έτσι εκείνο το απόγευμα του 1984 στο σπίτι των γονιών του George Michael. Ενώ όλοι χαλάρωναν, εκείνος μόλις 21 χρονών είχε κλειστεί στο παλιό παιδικό του δωμάτιο, με κάτι στο μυαλό που ακόμη δεν ήξερε να εξηγήσει. Μα όταν βγήκε από εκεί, το τραγούδι ήταν σχεδόν ολοκληρωμένο: ήχος, στίχοι, ατμόσφαιρα.

Σε λίγο παραπάνω από μία ώρα, είχε δημιουργήσει ένα κομμάτι που θα γινόταν ο πιο αγαπημένος, πιο πολυακουσμένος και πιο πολυερμηνευμένος Χριστουγεννιάτικος Ύμνος στον κόσμο: το Last Christmas.

Με τα συνθεσάιζερ και τα drum machines της εποχής, ο Τζορτζ έπλεξε μια μελωδία φωτεινή αλλά με ραγισμένη καρδιά. Την ώρα που το Χριστουγεννιάτικο ποπ της εποχής μιλούσε για χαρά και φώτα, εκείνος περιέγραψε τα Χριστούγεννα από την πλευρά αυτού που έχει χάσει κάτι. Όχι την αγάπη, αλλά την ελπίδα. Όχι τη γιορτή, αλλά την ψευδαίσθηση.

Το Last Christmas ήταν η σιωπηλή εξομολόγηση κάποιου που χαμογελά ενώ μέσα του αιμορραγεί.

Ήταν όλα όσα ο Τζορτζ δεν έλεγε, αλλά ένιωθε.

Και γι’ αυτό το τραγούδι πέρασε μέσα από τον χρόνο, έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένα εποχιακό χιτ. Γιατί κάτω από την ποπ επιφάνεια κρύβεται μια οικουμενική αλήθεια: μερικές φορές τα Χριστούγεννα δεν γιατρεύουν. Μερικές φορές πληγώνουν.

Και μετά ήρθε η τραγωδία.

Στις 25 Δεκεμβρίου 2016, ο George Michael πέθανε στο σπίτι του.

Ήταν 53 χρονών.

Πέθανε την ημέρα του τραγουδιού του.

Την ημέρα που είχε μεταμορφώσει σε μουσική και συναίσθημα.

Από τότε, κάθε φορά που ακούμε αυτές τις νότες, κάτι μέσα μας αλλάζει.

Δεν είναι πια απλώς η ιστορία μιας ραγισμενης καρδιάς.

Είναι το τραγούδι μιας ψυχής που έδωσε τα πάντα αγάπη, μουσική, τον ίδιο της τον εαυτό και στο τέλος έγινε μέρος της συλλογικής μνήμης εκείνης της μέρας.

Ο George Michael, ο άντρας που τραγουδούσε για τη μοναξιά τα Χριστούγεννα, έγινε κομμάτι της ίδιας της ιστορίας της στιγμής εκείνης.

Και αυτό που έμεινε από εκείνον δεν ήταν μόνο οι προβολείς ή οι σκηνές ήταν οι πράξεις που έκανε αθόρυβα, οι ανώνυμες δωρεές, η βοήθεια που πρόσφερε χωρίς ποτέ να ζητήσει κάτι. Χέρια απλωμένα, απλά και αληθινά.

Τραγουδούσε ότι την επόμενη χρονιά θα έδινε την καρδιά του «σε κάποιον ξεχωριστό».

Η αλήθεια είναι ότι το έκανε πάντα.

Και το κάνει ακόμη.

Κάθε φορά που ακούμε αυτό το τραγούδι.

Κάθε φορά που, μέσα στη γιορτή, νιώθουμε και μια στάλα νοσταλγίας.

Κάθε φορά που καταλαβαίνουμε ότι ο μοιρασμένος πόνος μπορεί να γίνει ομορφιά.

Το Last Christmas δεν είναι απλώς ένα τραγούδι.

Είναι μια υπόσχεση.

Ότι ακόμη και οι σπασμενες καρδιές μπορούν να δημιουργήσουν κάτι που κρατά για πάντα.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗMEPA !!   Μιχάλης Αντωνιάδης