Λουσμένη στο αιώνιο Φως, η ψυχή αναπαύεται,

 

Στις 6 Σεπτεμβρίου 

η Εκκλησία και οι καρδιές μας στέκονται με δέος μπροστά στο μυστήριο της Κοιμήσεως μιας εμβληματικής μορφής της Ορθοδοξίας του Αρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου Ταβουλαρέα!

Δεν υπήρξε απλώς ένας Ιερέας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτου στην έρημο της Ιεριχούς (Ανατολικά της Ιερουσαλήμ) αλλά ήταν ένας άγρυπνος Στρατιώτης Χριστού,, ένας παρηγορητικός, φιλάνθρωπος Πνευματικός Πατέρας, μια στοργική αγκαλιά γεμάτη άδολη προσφορά και ανιδιοτελή αγάπη!

Για δώδεκα χρόνια ζούσε ολομόναχος, δίχως ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο και δρόμο. Με τον ακούραστο και αδιάκοπο αγώνα του, μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες και σε δύσκολους καιρούς, κατάφερε και Ανέστησε από τα ερείπια το εγκαταλελειμμένο Μοναστήρι, στην καρδιά της αφιλόξενης και άγονης ερήμου..

Με φλογερή Πίστη, απαράμιλλη υπομονή, αφοσίωση, αυταπάρνηση και αμέτρητες θυσίες, έδωσε ξανά ζωή σε έναν τόπο που έμοιαζε καταδικασμένος στη σιωπή και την εγκατάλειψη..

Εκεί, ανάμεσα στην άνυδρη γη και τις σκληρές συνθήκες, δημιούργησε μια πραγματική όαση αγάπης, Πίστης, ελπίδας και ανθρωπιάς, έναν Φωτεινό τόπο παρηγοριάς και φιλοξενίας για κάθε άνθρωπο που αναζητούσε στήριγμα και θαλπωρή. Η επίγεια Διακονία του ολοκληρώθηκε, όμως το Φως της Πνευματικής του παρακαταθήκης παραμένει άσβεστο. Δεν προσέφερε απλώς έργο· φύτεψε ελπίδα και αγάπη στις ψυχές. Στις Προσευχές, στις καρδιές και στις ζωές των ανθρώπων που άγγιξε, η παρουσία του θα συνεχίσει γλυκά να καρποφορεί και να οδηγεί.

Ας έχουμε την Ευλογημένη Ευχή του και ας γίνει η μετάβασή του στην αιωνιότητα πηγή ελπίδας και Αναστάσιμης παρηγοριάς για τις ψυχές μας.

Η μνήμη του ας παραμείνει άσβεστη, λουσμένη στο αιώνιο Φως του Αναστάντος Κυρίου, εκεί όπου η ψυχή αναπαύεται και η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ!!

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

"Κράτα γερά"! Τα λόγια σου με στήριξαν τότε και με στηρίζουν,

6 Σεπτέμβρη, ανάμνηση του εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Πριν λίγο έμαθα πως εκοιμήθη εν Κυρίω, ο Αγιότατος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας, ο Γέροντας της Μονής του Αγίου Γερασίμου στην έρημο του Ιορδάνη.

Μόλις είχα γίνει Μοναχή και είχα επισκεφτεί στην Ελλάδα το Μοναστήρι όπου ετέλεσα ως Δόκιμη. Μια μέρα, χρειάστηκε να κατέβω στην πόλη με τη νεότερη Μοναχή της Μονής, για να κάνουμε απαραίτητες δουλειές και ψώνια. Ξέραμε ότι θα επισκεπτόταν τη Μονή ο Γέροντας Χρυσόστομος, αλλά υπακούοντας στη Γερόντισσα, εμείς οι δυο πήγαμε στο Διακόνημα που μας ορίστηκε, κι ας στενοχωρηθήκαμε. Είχαμε μάθει πως η επίσκεψη του Γέροντα θα διαρκούσε λίγο και δεν ελπίζαμε να τον δούμε. Η αδερφή μού μιλούσε στον δρόμο της επιστροφής για όσα είχε πληροφορηθεί για τον Γέροντα.Ότι ήταν αγωνιστής που σκόπευε την Αγιότητα, ότι έλεγαν πως είχε προορατικό κλπ. Και κατέληξε:

- Αχ, τώρα που ανεβαίνουμε εμείς, σίγουρα θα έχει φύγει. Δε θα τον δούμε. Και κάνει πολύ σπάνια τέτοιες επισκέψεις,ίσως δεν ξανασυμβεί.

Τι να έλεγα; Οδηγούσα στον έρημο ορεινό δρόμο με βαριά καρδιά.  Σε λίγες μέρες θα έφευγα πάλι για την Ιεραποστολή στην Αλβανία, εκεί που ανήκα, και η ευκαιρία να συναντήσω έναν τέτοιον Πατέρα, είχε χαθεί πια για μένα.   Η Αδερφή ίσως να ξαναείχε ευκαιρία, όμως για μένα.. Και ξαφνικά, η κραυγή της με έκανε να επανέλθω στην πραγματικότητα. Κοίταξα τι μου έδειχνε μπροστά από την αντίθετη κατεύθυνση ένα αυτοκίνητο που κατέβαινε.

-Αδερφή, κάνε νόημα.. Αυτός είναι, το αυτοκίνητό του. Αχ, και να σταματήσει..

Ναι,ο Γέροντας σταμάτησε στη μια άκρη, εμείς στην απέναντι και κατεβήκαμε να τον συναντήσουμε. Ένας απλός Ταπεινός, λίγο ατημέλητος Μοναχός, μας πλησίασε, πήραμε Ευχή και εγιναν οι συστάσεις. Αυτή ήταν η γνωριμία μου με τον Γέροντα Χρυσόστομο.  Εγώ ένιωσα κάπως διστακτική, περίμενα καμιά ξεχωριστή μορφή και μεγαλοπρέπειες και συνάντησα την τέλεια απλότητα και έναν αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια μικρού παιδιού. Αν δεν τον γνώριζε η Αδερφή, θα περνούσε απαρατήρητος από το δικό μου οπτικό πεδίο.(Ήταν και αυτό ένα καλό μάθημα ζωής για το τι σημαίνει Αγιότητα στην πράξη).  Λίγο συζητήσαμε. Μας είπε πως μόλις επέστρεφε από το Μοναστήρι, μίλησε στην Αδερφή για δικά της θέματα και μετά γύρισε και με κοίταξε κατάματα.Ένα βλέμμα γλυκό, Πατρικό, γεμάτο Φως. Χαμογελούσε. (Ίσως και το ύφος του μπούφου που είχα πάρει να τον διασκέδαζε, ποιος ξέρει).  Όμως, αυτά που μου είπε δεν τα ξέχασα ποτέ. Γιατί το ένα ήταν μια καθαρότατη ακτινογραφία της καρδιάς μου και πάντα με συγκινεί που κάποιος είδε την απόλυτη αλήθεια μέσα μου. Το άλλο.. ήταν μια πρόρρηση. Και επειδή έκανα μια σκέψη συγκεκριμένη, απορημένη με όσα μου είπε, χωρίς να του πω κάτι, μου επεσήμανε έντονα την απάντηση. (Μια απάντηση που μου φάνηκε πολύ απίθανη τότε να συμβεί. Και όμως, συνέβη. Ακριβώς ό,τι μου είχε πει.) Μετά, μας έδωσε τα δώρα του, σε μένα έναν Σταυρό με πετρούλα από τον Πανάγιο Τάφο και μια Εικόνα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας και έφυγε.  Αχ, Πάτερ μου Άγιε, τόσο βιαστικά σε γνώρισα. Για λίγα λεπτά συνομιλία σε έναν ορεινό έρημο δρόμο, έτσι, χωρίς καμιά επισημότητα, συζήτηση του ποδαριού θα την χαρακτήριζαν.  Κι εγώ, μαθημένη σε Ιεροπρεπείς συναντήσεις για ό,τι αφορούσε Πνευματικά θέματα και συνηθισμένη να αμφισβητώ περισσότερο,παρά να πιστεύω όσα δεν καταλάβαινα, ένιωθα παράξενα, τότε, για την τόσο ανεπιτήδευτη παρουσία σου και όσα μου είπες. (Πόσο λάθος μας μεγάλωσαν)!  Αλλά, ήμουν και ξαφνιασμένη και για όσα είδες μέσα μου. Και για όσα μου απάντησες σε σκέψεις μου, χωρίς να σε ρωτήσω.   Όμως, ποτέ δεν ξέχασα ούτε μια λέξη. Ώσπου, αργότερα έγιναν και όσα μου είχες αναφέρει με λεπτομέρεια και για τα οποία προσπαθούσες να προετοιμάσεις την ψυχή μου, να μην τσακιστεί από την τρομερή θύελλα που ξέσπασε ξαφνικά και τα συνεπήρε όλα στο διάβα της.Η τελευταία σου φράση πριν φύγεις αυτή ήταν: "Κράτα γερά"!  Τα λόγια σου με στήριξαν τότε και με στηρίζουν πάντα σε ώρες που χάνομαι σε δύσβατα μονοπάτια.  Προσευχόμουν και εγώ αυτόν τον καιρό για την υγεία σου, Πατέρα. Αλλά, δεν ξέρω γιατί, αυτή τη φορά ένιωθα ότι φεύγεις.

Και κοίτα που σε πήρε σήμερα ο Μέγας Αρχάγγελος Μιχαήλ, τη μέρα ενός μεγάλου Του Θαύματος. Τι Ευλογία ξεχωριστή!  Δε λυπάμαι για σένα. Τώρα θα ξεκουραστείς για κάθε σου πόνο και θα απολαύσεις τη χαρά που σου αξίζει κοντά στον Χριστό, την Υπέρλαμπρη Μητέρα Του και τον Άγιο Γεράσιμο.  Λυπάμαι μόνο για όσους στήριζες και σε είχαν Πατέρα. Ελπίζω ο Κύριος της Δοξης να τα οικονομήσει όλα, όπως πάντα, προς όφελος των ψυχών!

Άγιε Γέροντα, καλόν Παράδεισο! Την Ευχούλα σου!

Κι αν με θυμάσαι και μένα, εύχου "να κρατάω γερά"!

Π.Μ.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη,

 

Με αιφνιδίασε ο θάνατος του γνωστού καλλιτέχνη. Γνωριστήκαμε τυχαία στο Αεροδρόμιο της Λάρνακας. Ήταν μπροστά μου στο check in. Οταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του ήταν Κληρικός, στράφηκε με ευγένεια και ζήτησε Ευχή. Στο αεροπλάνο με κάλεσε να καθίσω δίπλα του στις πρώτες θέσεις. Με αιφνιδίασε ρωτώντας αν είμαι Πνευματικός. Στην θετική απάντησή μου με ρώτησε "προλαβαίνω να Εξομολογηθώ;" του απάντησα με χιούμορ: "Αν δεν πέσει το αεροπλάνο στη διαδρομή".

Στην μιάμιση ώρα μέχρι την Αθήνα μιλούσε συνεχώς. Εχω την αίσθηση ότι αν όχι όλα είπε τα περισσότερα. Δεν έδωσα λύσεις, δεν ζητούσε λύσεις, αλλά λύση ("απόλυσον"). Είχαμε κι άλλες συναντήσεις. Και άλλες συζητήσεις. Δεν ξέρω αν τώρα που τον κάλεσε ο Θεός ήταν έτοιμος για την συνάντηση. Πάντως έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την Αρετή της Ελεημοσύνης.

Ο Θεός να Έλεήσει κι αυτόν κι εμένα."

Π. Αντώνιος Μάρκου.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Τον ευχαρίστησα και μου είπε ότι δεν θυμάται κάτι,

 

«Βοηθάει τόσο συχνά, που ξεχνάει πόσους έχει βοηθήσει» 

 Η άγνωστη ιστορία για τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Ένας χρήστης του Facebook αποκάλυψε μια άγνωστη ιστορία από την εποχή που εργαζόταν ως σερβιτόρος σε μαγαζί όπου εμφανιζόταν ο Γιώργος Μαζωνάκης.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης βοήθησε οικονομικά έναν νεαρό φοιτητή με 750 ευρώ χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα. Ο νεαρός εργαζόταν ως γκαρσόνι σε μπουζούκια όπου τραγουδούσε ο Μαζωνάκης και πλήρωνε μόνος του τα δίδακτρά του. Η βοήθεια δόθηκε διακριτικά μέσω του σωματοφύλακα του τραγουδιστή, ο οποίος ανέφερε ότι ο Μαζωνάκης βοηθά συχνά κόσμο. Ο Μαζωνάκης δεν θυμόταν την πράξη όταν ο νεαρός τον ευχαρίστησε χρόνια μετά, δείχνοντας ότι η βοήθεια του ήταν ανιδιοτελής.  Η ιστορία αναδεικνύει μια άγνωστη πλευρά του τραγουδιστή ως άνθρωπο με αλληλεγγύη και καλοσύνη.

Ο άνδρας περιγράφει πως, πριν από αρκετά χρόνια, εργαζόταν ως γκαρσόνι σε γνωστά μπουζούκια, όπου τραγουδούσε και ο Γιώργος Μαζωνάκης. Τον χαρακτηρίζει «απλό τύπο», με την «τρέλα του που έβγαζε μάτι από μακριά», αλλά και «άνθρωπο με χαρά».

Εκείνη την περίοδο, όπως εξηγεί, αντιμετώπιζε αρκετά οικονομικά προβλήματα. Προερχόταν από πολύτεκνη οικογένεια και είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου να πληρώνει το ΙΕΚ στο οποίο φοιτούσε, χωρίς να ζητά χρήματα από τους δικούς του.

Ένα απόγευμα, τον πήραν τηλέφωνο από τη Σχολή και του είπαν ότι έπρεπε να τακτοποιήσει τις οφειλές του, διαφορετικά δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να φοιτά. «Άρχισα την κλάψα, μπας και γίνει κάτι, αλλά τίποτα», γράφει χαρακτηριστικά.

Τότε, τον άκουσε ο σωματοφύλακας του Γιώργου Μαζωνάκη και τον ρώτησε: «Ζοριά;».  «Άστα, φίλε», του απάντησε.

Για να μην πλατιάσει, όπως περιγράφει, την επόμενη ημέρα ο Σεκιούριτι τον φώναξε και του είπε να πάει ένα μπουκάλι στον Μαζωνάκη. Όταν πήγε στον τραγουδιστή, εκείνος του έδωσε έναν φάκελο με 750 ευρώ.  «Αυτά είναι από τον Γιώργο, για τη Σχολή. Μην το πεις πουθενά, γιατί θα αναγκαστώ να σε σπάσω στο ξύλο», του είπε, σύμφωνα με την ανάρτηση, ενώ τον χτύπησε στην πλάτη και γέλασε.

«Δεν με άφησε ποτέ να τον ευχαριστήσω», καταλήγει ο άνδρας, περιγράφοντας μια πράξη βοήθειας που, όπως υποστηρίζει, ο Γιώργος Μαζωνάκης έκανε χωρίς να περιμένει τίποτα ως αντάλλαγμα.

«Εννέα χρόνια μετά, συνάντησα τον Μαζωνάκη σε ένα γνωστό ριάλιτι. Ως τεχνικός πλέον, τον πλησίασα και του περιέγραψα την ιστορία. Τον ευχαρίστησα και μου είπε ότι δεν θυμάται κάτι, αλλά, αν το έκανε, ελπίζει να έπιασε τόπο.

Ο ίδιος σωματοφύλακας, τότε και τώρα, με πλησίασε και μου είπε: “Βοηθάει τόσο συχνά κόσμο, που ξεχνάει πόσους έχει βοηθήσει”.

Αυτός ήταν, στα δικά μου μάτια, ο Γιώργος Μαζωνάκης. Με την τρέλα του, τα πάθη του, τα ζόρια του και τα σκοτάδια του, αλλά πάνω απ’ όλα, άνθρωπος», έγραψε, αποκαλύπτοντας μέσα από την ιστορία του μια άγνωστη πλευρά του τραγουδιστή, που, όπως περιγράφει, δεν άφηνε τους ανθρώπους που χρειάζονταν βοήθεια αβοήθητους.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Προσοχή πολύ κανείς δεν ξέρει τι γίνεται μόνο Ο Θεός...

 

ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, Μέγας Κωσταντίνος,

ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΥΣΤΕ,   https://www.facebook.com/100009010682875/videos/1861055548211134/?idorvanity=192430915695300&rdid=6EnmHO9jzTpZtehG#

Βλέπω να γίνεται πολύ κριτική γύρω γύρω για την ζωή του..

Προσοχή πολύ κανείς δεν ξέρει τι γίνεται μόνο Ο Θεός...

Πολλοί άνθρωποι τά τελευταία χρόνια στρέφονται προς τόν Θεό..

Και πολλοί άλλοι ,κολλάνε πολλές φορές με πράγματα που έκαναν στο παρελθόν..

Ζούμε όλοι μέσα σε ένα βούρκο..

Ό Θεός ναι κατανοεί... όπως διαβάζουμε από τους πατέρες ότι θα είναι ποιώ ελαστικός στούς έσχατους καιρούς...

Και Με το κατ οικονομία..

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Τό κεράκι μέ λίγα λόγια εἶναι μιά κεραία πού μᾶς φέρνει σέ ἐπαφή μέ τόν Θεό,

"Ὅταν ἀνάβεις τό κεράκι, ποῦ τό στέλνεις; Δέν τό στέλνεις κάπου; "

Μέ τό κεράκι ζητοῦμε κάτι ἀπό τόν Θεό.

 Ὅταν τό ἀνάβεις καί λές: “γι' αὐτούς πού πάσχουν σωματικά καί ψυχικά καί γι' αὐτούς πού ἔχουν τήν πιό μεγάλη ἀνάγκη”, μέσα σ' αὐτούς εἶναι καί ζῶντες καί οἱ κεκοιμημένοι.

Ξέρεις πόση ἀνάπαυση νιώθουν οἱ κεκοιμημένοι, ὅταν ἀνάβουμε ἕνα κεράκι γι' αὐτούς; Ἔτσι ἔχει κανείς Πνευματική ἐπικοινωνία μέ τούς ζῶντας καί μέ τούς κεκοιμημένους. 

Τό κεράκι μέ λίγα λόγια εἶναι μιά κεραία πού μᾶς φέρνει σέ ἐπαφή μέ τόν Θεό, μέ τούς ἀρρώστους, μέ τούς κεκοιμημένους.."

 Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο,

Η ψυχή, όταν βγει από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα!  Ο υπόδικος νεκρος, Γέροντα όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

– Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;»,  

Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαίνει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει:

«τι έκανα;», έτσι και όσοι σ ̓ αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι.  Δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους.

Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συνέρχονται.

Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα. Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρουσία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

Γέροντα, πώς είναι τώρα οι κολασμένοι;

– Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνη η τελική δίκη, η μέλλουσα Κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

Και οι Άγιοι και ο ληστής [ο ένας εκ των συσταυρωθέντων δύο ληστών];

– Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, αλλά δεν έχουν λάβει την τέλεια Δόξα, όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, αλλά δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη.

Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «Μετανοείτε· ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών», παρατείνει‐παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια Δόξα, την οποία θα λάβουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Απόσπασμα από το βιβλίο, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου (νυν Αγίου Παϊσίου) «Οικογενειακή ζωή», λόγοι δ’, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Μιχάλης Αντωνιάδη

read more ►

Καλό ταξίδι Ήρωα της ερήμου καλό ταξίδι Πατέρα των φτωχών,

 

Γνώρισα πολλούς Ήρωες όλα αυτά τα χρόνια που είμαι Δημοσιογράφος και ταξίδεψα στα περισσότερα μέρη του πλανήτη για να τους συναντήσω . Ίσως όμως ο Γέροντας Χρυσόστομος, ο Ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου στην Έρημο της Ιεριχούς να ήταν μια μοναδική περίπτωση. Αν ήταν λαϊκός θα τον αποκαλούσα μάγκα! 

Καλό ταξίδι Ήρωα της ερήμου καλό ταξίδι Πατέρα των φτωχών, καλό ταξίδι Γέροντα στην αιώνια ζωή!!

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου, Στρατιώτης του Δικαίου .

 

Γνώρισα πολλούς Ήρωες όλα αυτά τα χρόνια που είμαι Δημοσιογράφος και ταξίδεψα στα περισσότερα μέρη του πλανήτη για να τους συναντήσω . Ίσως όμως ο Γέροντας Χρυσόστομος, ο Ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου στην Έρημο της Ιεριχούς να ήταν μια μοναδική περίπτωση .

Έφτασε πριν πολλά χρόνια στο ερειπωμένο Μοναστήρι στην έρημο όταν ακόμη αντί για πόρτες είχε κουρελούδες, όταν δεν είχε νερό, όταν δεν ήθελε κανείς να πάει εκεί, όταν οι Στρατιώτες περνούσαν για τον πόλεμο της Ιορδανίας έξω από το Μοναστήρι του αφού οι μάχες μαίνονταν , όταν τον χτυπούσαν οι ντόπιοι Στρατιώτες γιατί νόμιζαν ότι έκρυβε εξτρεμιστές , όταν κουφάθηκε από το ξύλο όταν έβγαινε ξυπόλυτος στους αμμόλοφους και ζητιάνευε στους τουρίστες για να αναστηλώσει το Μοναστήρι.. 

όταν.. όταν..

Κι έκανε το Μοναστήρι μια όαση μέσα στην έρημο , με την αγάπη του , την επιμονή του και την αυτοθυσία του . Τον θαύμαζα, όπως έχω θαυμάσει και μερικούς ακόμη εκεί στην  Αγία Γη, γιατί δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί, να παλαίψει για τα δικαιώματα των Προσκυνημάτων, για τη γη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Τάισε κόσμο και κοσμάκη , έζησε τα ορφανά της περιοχής γιατί τους έδωσε δουλειά , γηροκόμησε όλους τους ηλικιωμένους και διωγμένους Μοναχούς , τους φρόντισε μέχρι και που βγήκε η ψυχή τους, τους έθαψε εκεί στο Μοναστήρι για να τους ανάβει το Καντήλι τους .

Τα έλεγε έξω από τα δόντια και στον κόσμο και στον ίδιο τον Θεό στην Προσευχή του.

Απαιτούσε και ο Θεός του τα έδινε γιατί ήταν Στρατιώτης του Δικαίου .

Σήμερα έφυγε από τη γη και ταξιδεύει για εκεί που ανήκει κι εύχομαι η Ευχή του να σκεπάζει το Μοναστήρι του που το άφησε πίσω με μια βαριά ιστορία .

Στις φωτογραφίες είμαστε κατά την διάρκεια ντοκιμαντέρ στην έρημο της Ιεριχούς. 

Αν ήταν λαϊκός θα τον αποκαλούσα μάγκα! 

Καλό ταξίδι Ήρωα της ερήμου καλό ταξίδι Πατέρα των φτωχών , καλό ταξίδι Γέροντα στην αιώνια ζωή. Ξέρω πόσο ήθελες να βρεθείς στους κήπους της Άνω Ιερουσαλήμ !

Στο πρώτο σχόλιο ένα παλιό ντοκιμαντέρ που τα λέει όλα.

Και προσθέτω : σε αυτό το ντοκιμαντέρ είχα παρακαλέσει τον καλό μου φίλο, Κώστα Χαρδαβέλλα να διαβάσει το σπηκάζ και το έκανε με μεγάλη χαρά γιατί συνδεόταν με τον Γέροντα, από την εποχή των ρεπόρτερ στην οποία εκπομπή είχε γίνει γνωστό το Μοναστήρι του. Ο Γέροντας είχε χαρεί πολύ αλλά  εκείνη την περίοδο ο Κώστας διαγνώστηκε με καρκίνο. Τότε ο Γέροντας έφερε από την Ιερουσαλήμ το Τίμιο Ξύλο στο γραφείο του στην Αθήνα και τον Σταύρωσε και μάλιστα απαίτησε από το Θεό να του δώσει μερικά χρόνια ζωής ακόμη. Θυμάμαι είχαν κλειστεί σε ένα γραφείο και άκουγα τον Γέροντα φωναχτά να Προσεύχεται με το Τίμιο Ξύλο πάνω στον Κώστα! 

Ο Κώστας τα κατάφερε για αρκετά χρόνια ακόμη ώσπου έφυγε πριν από περίπου ένα χρόνο;;και ο Γέροντας έφυγε σήμερα . Ελπίζω να ανταμώσουν εκεί πάνω!!

Είχαν μια συγκλονιστική σχέση από τα ωραία εκείνα χρόνια που οι εποχές όντως γεννούσαν Ήρωες!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Μην πειράξετε το παιδί.. είναι Αγγελικό Άγγελμα,

 

Το Λιοντάρι της Ερήμου έφυγε..Μην πειράξετε το παιδί.. είναι Αγγελικό Άγγελμα .

Καλή Αντάμωση Γέροντα Χρυσόστομε!

Σήμερα, Κυριακή, ημέρα Κυρίου, ήρθε η ώρα να αναχωρήσει για την αιωνιότητα ο Πατέρας Χρυσόστομος.

Ο Πατέρας Χρυσόστομος Ταβουλαρέας,

Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη, κοιμήθηκε εν Κυρίω.

Για εμάς όμως ήταν το Λιοντάρι της Ερήμου. Όταν του παραδόθηκε το Μοναστήρι, γύρω του υπήρχε  μόνο έρημος. Εκείνος, με Πίστη, Προσευχή,Κόπο και την Ευλογία του Θεού, μέσα σε λίγα χρόνια δημιούργησε μια πραγματική όαση. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα όταν πηγαίναμε εκεί με τα παιδιά του Πατριαρχείου και, μέσα στην απέραντη έρημο της Ιεριχούς, βλέπαμε να κυματίζει η Γαλανόλευκη και δίπλα της η Βυζαντινή Σημαία. Ελλάδα και Ορθοδοξία, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Πατρίδα, ζωντανές μέσα στην έρημο. Μια εικόνα που χαράχτηκε για πάντα μέσα μου. Όμως το μεγαλύτερο έργο του Γέροντα δεν ήταν τα κτίρια. Ήταν οι άνθρωποι.Έδινε.. Έδινε.. Και ξανάδινε. Χρήματα σε όποιον είχε ανάγκη. Στήριξη. Συμβουλές. Ευχές. Αγάπη. Δεν ξεχώριζε φυλή, καταγωγή ή Θρήσκευμα. Βοηθούσε ακόμη και παιδιά Βεδουίνων, πληρώνοντας για να μπορέσουν να σπουδάσουν. Αυτός ήταν ο Πατέρας Χρυσόστομος.   

Για τη δική μου οικογένεια, όμως,ο Θεός επέτρεψε να συνδεθούμε με τον Γέροντα με ένα Θαύμα. Πριν από περίπου τρεις δεκαετίες, ήμασταν ένα πολύ νέο ζευγάρι. Εγώ νεαρός γιατρός, η σύζυγός μου νοσηλεύτρια και περιμέναμε το πρώτο μας παιδί. Στον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης, οι εξετάσεις έδειξαν πολύ υψηλά αντισώματα τοξοπλάσματος, με ένδειξη πρόσφατης λοίμωξης.  Ξαφνικά ο κόσμος μας γκρεμίστηκε. Οι προειδοποιήσεις που ακούγαμε ήταν τρομακτικές: πιθανή αποβολή, σοβαρές βλάβες στο παιδί, ακόμη και βαριά προβλήματα που θα μπορούσαν να εμφανιστούν αργότερα. Μας συνέστηναν όλοι οι εμπλεκόμενοι γιατροί διακοπή της κύησης. Φανταστείτε το βάρος στους ώμους δύο νέων ανθρώπων, περίπου 24 ετών, που περίμεναν το πρώτο τους παιδί. Πού να στραφούμε; Στον Θεό, στον Χριστό και στην Παναγία.  Και τότε συναντήσαμε για πρώτη φορά τον Πατέρα Χρυσόστομο.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνα τα γαλανά μάτια.  Μας κοίταξε βαθιά, εμένα και τη σύζυγό μου, και με έναν τρόπο απόλυτο μας είπε:

«Δεν θα πειράξετε τίποτα. Το παιδί θα γεννηθεί κατάγερο. Είναι Αγγελικό Άγγελμα.»  Το σπουδαίο για εμάς δεν ήταν μόνο ότι το είπε.  Ήταν ότι τα λόγια του μπήκαν τόσο βαθιά στις καρδιές μας, ώστε μέσα στον φόβο μας γεννήθηκε ξανά η ελπίδα.  Κόντρα σε όσα φοβόμασταν και ακούγαμε γύρω μας, κρατήσαμε το παιδί.

Γιατί μέσα μας αντηχούσαν τα λόγια του:

«Το παιδί θα γεννηθεί κατάγερο.» Και γεννήθηκε κατάγερο.

Εκείνο το παιδί είναι σήμερα ο Δημήτρης μας. Είναι 32 ετών, απόφοιτος Πολυτεχνείου, Επαγγελματίας και πατέρας δύο παιδιών. Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.

Ο Γέροντας είχε πει τότε και άλλα λόγια, που έμειναν χαραγμένα στη μνήμη μας.  Λόγια που, με όσα ακολούθησαν χρόνια αργότερα, μας συγκλόνισαν ακόμη περισσότερο.  Δεν θα επιχειρήσω να εξηγήσω τα χαρίσματά του.  Όσοι τον γνώρισαν πραγματικά, γνωρίζουν.  Γνωρίζουν τη Διορατικότητά του.  Γνωρίζουν την Πίστη του.  Γνωρίζουν την ευθύτητα του χαρακτήρα του.  Την Πατρική του αγάπη.  Γνωρίζουν, πάνω απ’ όλα, πόσο πολύ αγαπούσε τον άνθρωπο.  Σήμερα, Γέροντα, ό,τι κι αν γράψουμε μοιάζει φτωχό.  Σε ευχαριστούμε για τις Προσευχές σου.   Για τις Συμβουλές σου.  Για το χέρι που άπλωνες σε κάθε πονεμένο άνθρωπο.  Για την αγάπη που μοίρασες χωρίς να ζητάς τίποτα πίσω.  Και προσωπικά ευχαριστώ τον Θεό που επέτρεψε σε εμένα και στην οικογένειά μου να σε γνωρίσουμε.  Η δική μας οικογένεια δεν πρόκειται να σε ξεχάσει ποτέ.  Σήμερα η έρημος έγινε φτωχότερη.  Το Λιοντάρι της Ερήμου σίγησε.  Μα η αγάπη που άφησε πίσω του θα μιλάει για εκείνον για πολλά χρόνια ακόμη.

Ας είναι αιωνία η μνήμη σου, Πατέρα Χρυσόστομε.

Ο Θεός, που τόσο αγάπησες και υπηρέτησες, ας αναπαύσει την ψυχή σου εν χώρα ζώντων.

Και, αν θέλει ο Θεός, να έχουμε καλή αντάμωση στον Παράδεισο.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►