Δοξολογία στο Θεό και Αγιάζει η ψυχή σου,

 

Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους. Όταν πάθεις κάτι και σου πουν, ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ, στην αγάπη του Θεού. Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν’ αγαπήσεις τον κόσμο, να τ’ αγαπήσεις όλα. Να είσαι όλο αγάπη και Δοξολογία στο Θεό και να Αγιάσει η ψυχή σου.

Και όταν Αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν και τότε ο καρκίνος, αν δεν Θεραπευτεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται.. Σου είπαν, ότι έχεις AIDS. Αλλά, όταν λένε έτσι, πρέπει να είσαι γεμάτος χαρά. Όχι, ”έχω αυτή την αρρώστια, συνεπώς θα πεθάνω..”. Τίποτα! Θα μελετήσεις την Γραφή. Θα δεις, ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όποιος Πιστεύει στα λόγια του Θεού, δεν πεθαίνει ποτέ!

Όταν είσαι άρρωστος να παρακαλάς τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάς Ταπεινωμένος και πονεμένος θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.

Να μην Προσεύχεσαι με υστεροβουλία λέγοντας: ”Θεέ μου συγχώρησε τις αμαρτίες μου”. και το μυαλό σου να είναι προσκολλημένο στη σωματική σου ασθένεια. Μια τέτοια Προσευχή δεν θα έχει αποτέλεσμα.

                     Όταν Προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια και                         να την αποδέχεσαι σαν Κανόνα για την άφεση των αμαρτιών σου. Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στον Θεό και ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του..

Άγιος Πορφύριος

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Κουλούρι από τη βυζαντινή λέξη «κολλίκιον»,

 Κουλούρι Θεσσαλονίκης!

Mια νόστιμη ιστορία που ξεκινάει από το Βυζάντιο.

Μπορεί το κουλούρι Θεσσαλονίκης να έχει ξεπεράσει τα σύνορα της πόλης μας, μπορεί να έχει γίνει συνώνυμο των φούρνων και των πλανόδιων πωλητών, αλλά η ιστορία του ξεκινάει πολύ μακριά από τη Θεσσαλονίκη μας – οι πρώτοι κουλουρτζήδες ήταν Ηπειρώτες.

Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση οι πλανόδιοι πωλητές με την τάβλα που πουλούσαν τα νόστιμα και θρεπτικά κουλούρια. Το επάγγελμα του αρτοποιού-κουλουροποιού ασκούσαν κατά κύριο λόγο Έλληνες από την Ήπειρο.

Η παράδοση λέει ότι το σχήμα της κεφαλής των Ηπειρωτών προέρχεται από το βάρος της τάβλας των κουλουριών που κουβαλούσαν στο κεφάλι τους οι πωλητές. Γνωστή είναι επίσης και η Ευχή της Ηπειρώτισσας μάνας προς το αγόρι της, έλεγε: «Άντε και στην Πόλη κουλουρτζής».

Η λέξη κουλούρι προέρχεται από την βυζαντινή λέξη «κολλίκιον», που συναντάται σε πολλά γραπτά κείμενα που έχουν διασωθεί από εκείνη την περίοδο. Τα μεσάνυχτα οι ιδιοκτήτες των φούρνων έβαζαν τα ξύλα και μόλις η φωτιά είχε γίνει δυνατή έμπαιναν τα κουλούρια και η μυρωδιά του ψημένου σουσαμιού πλημμύριζε τα περίχωρα της Πόλης.

Μετά αναλάμβαναν δράση οι κουλουρτζήδες που με τη τάβλα στον ώμο κυκλοφορούσαν στους πολυσύχναστους δρόμους της αγοράς και ξεπουλούσαν μέχρι και τις 10 το πρωί. Μετά τη τάβλα που δυσκόλευε τους μικροπωλητές λόγω συνωστισμού, εμφανίστηκαν τα καλάθια με τα κουλούρια και οι ταβάδες στο κεφάλι. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, το κουλούρι έγινε καθημερινή αγαπημένη συνήθεια των κατοίκων της Πόλης και πολύ σύντομα κατέκτησε και την Θεσσαλονίκη. Οι πωλητές διαλαλούσαν το εμπόρευμα τους, ως κουλούρι Θεσσαλονίκης και με αυτό το όνομα η φήμη του ταξίδευε παντού. Η ονομασία κουλούρι Θεσσαλονίκης έμεινε και όταν το κουλούρι έφτασε και στην Αθήνα.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Οδηγίες Τροφής, Άγιος Πορφύριος,

 

Το ψωμί που τρώει ο άνθρωπος, να είναι ψωμί ολικής αλέσεως, να τρώει δηλ. ολόκληρο το σιτάρι.

Το πίτουρο έχει πολλές ιδιότητες. Διότι το πίτουρο βοηθάει την πέψη στο στομάχι και βοηθάει και στο έντερο. Είναι θρεπτικό στο σώμα, τρέφεται ο εγκέφαλος και διατηρεί την μνήμη. Και εμείς αποφλοιώνουμε το σιτάρι και καταστρέφουμε την υγεία μας... 

Το θυμάρι πάλι έχει πολλές θεραπευτικές ιδιότητες. Αυτό έχει μια ουσία που λέγεται θυμόλη και παλιά την χρησιμοποιούσαν για την ανικανότητα. Το λάπατο θεραπεύει τα εντερικά και κοιλιακά προβλήματα, 

ενώ το ραπανάκι βοηθάει και σπάζουν τα άλατα... Να τρώτε καρότα και μαϊντανό. Είναι αντικαρκινικά φάρμακα. 

Το λάδι πρέπει να το βάζουμε στο τέλος κάθε μαγειρέματος και όχι στην αρχή.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Σάς παρακαλώ κάντε μια προσευχή για τον Δημήτρη,

 

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ, 

ΠΑΤΕΡΑ ΤΡΙΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΠΟΥ ΑΠ ΤΙΣ 8/7 ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ 

ΣΕ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΤΩΣΗ ΑΠ ΤΗ ΣΚΑΛΩΣΙΑ.

ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΑΣ, ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Θεός έχει φτιάξει στη φύση τα ανάλογα,

 

Ποιό σπίτι σήμερα έχει όσπρια; Πού είναι τα 3 ”Φ”; Πού είναι τα Φασόλια, οι Φακές και η Φάβα; Ώστε έκανε λάθος ο Θεός που τα έφτιαξε; Κάνουμε εμείς λάθος που κακομάθαμε και τα αφήσαμε στην άκρη.

Να ήξερε ο άνθρωπος τί θα πει φασόλι! Αντικαθιστά θρεπτικώς πλήρως το κρέας και μάλιστα χωρίς τοξίνες!

Παίρνει ο άλλος φάρμακα σίδηρο..

– Βρε ευλογημένε, βάλε τη φακή στο σπίτι σου!

– Μα δεν τρώνε σήμερα τα παιδιά όσπρια..

– Τα τρως εσύ και δεν τα τρώνε τα παιδιά;.. Και τί ξέρει το παιδί να φάει από μικρό; Δεν τα μάθαμε τα παιδιά μας.. Ο Θεός έχει φτιάξει στη φύση τα ανάλογα που έχει ανάγκη ο οργανισμός μας και εμείς τα αποφεύγουμε..

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο Παππούλης είναι και.. Διαιτολόγος!

Ρώτησε ο Γέροντας:

– Ξέρεις τί ιδιότητες έχει το κρεμμύδι;

– Πώς δε ξέρω; Αγγειοδιασταλτικές..

– Βλέπεις, λοιπόν, έχω άδικο εγώ; Πού τα ξέρεις εσύ αυτά; Ποιός σου τα έμαθε; Γιατί, πράγματι, το κρεμμύδι έχει αγγειοδιασταλτικές ιδιότητες. Και κάνει πολύ καλό στην καρδιά, στα αγγεία, στην αρτηριακή πίεση, παντού! Τονώνει πολύ τον οργανισμό τού ανθρώπου. 

-Να πεις στην κυρά-Σοφία να το χρησιμοποιεί πολύ.

Προχωρώντας, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα χώρο με μαρούλια, και με ρώτησε.

– Το μαρούλι ξέρεις σε τί βιταμίνη είναι πολύ πλούσιο;

– Έχω ακούσει ότι περιέχει μεγάλη ποσότητα βιταμίνης Ε.

– Ναι. Έτσι ακριβώς είναι, όπως το λες. 

-Να τρώτε πολλά μαρούλια και για να μη σε πειράζουν στο στομάχι, θα βράζεις νερό και θα τα βουτάς μέσα, ίσα για να μαλακώσουν. Να πάρουν μια βράση και μετά τα τρως. Έτσι δεν πειράζουν το στομάχι.

-Δε μου λες; Καρότα τρώτε;

– Όχι πολλά. Σε ορισμένα φαγητά τα χρησιμοποιεί η γυναίκα μου. Αλλά εγώ τα αποφεύγω, γιατί πειράζουν στο στομάχι.

– Α! Δεν κάνετε καλά. Πρέπει να τρώτε πολλά, πάρα πολλά καρότα, γιατί περιέχουν βιταμίνη Α και ενισχύει τον οργανισμό πολύ και τον προστατεύει από ένα σωρό αρρώστιες. Ακόμη και από τον καρκίνο!

Μέχρι τότε ήξερα ότι ο Παππούλης ήταν Γιατρός, Αρχιτέκτων, Μηχανικός. Ηλεκτρολόγος, Γεωπόνος και πολλά άλλα. Εκείνη την ημέρα έμαθα ότι είναι και.. Διαιτολόγος! Και μάλιστα Άριστος!!

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο, Αθήναι 1995, σελ. 122π.]

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Oι πύλες της αιωνιότητας,

 

Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, (Γιορτάζει σήμερα) για την απώλεια του παιδιού της:

«Ο θάνατος κάποιου αγαπημένου σου προσώπου ανοίγει διάπλατα τις πύλες της αιωνιότητας, ενώ ολόκληρη η φυσική ύπαρξη χάνει την σταθερότητα και την συνοχή της. Οι νόμοι του χθες έχουν καταργηθεί, οι επιθυμίες έχουν σβήσει, η απουσία νοήματος αντικατέστησε το νόημα..πριν τον μαύρο λάκκο του τάφου, τα πάντα πρέπει να επανεξεταστούν, να συγκριθούν με το ψεύδος και την διαφθορά».

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Οι γονείς του θέλουν να Βαπτιστούν,

 

Ο μικρός Δημήτρης με το διορατικό Χάρισμα..

Τόν Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον Ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να Κοινωνήση

Ήταν 13 ετών. Ενάμιση περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον ώδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου. Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα. Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να Βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υϊού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν Κατηχήσεως βέβαια. Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όράση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και Θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο. Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχη κάτι διαφορετικό σ΄ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπο του έλαμπε. Ήθελε να Κοινωνάη συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, ελα γρήγορα. Φτάνει ο Παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσης». Και έτσι γινόταν. Ο Ιερέας ερχόταν και εύρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεββάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον Σταυρό του. Ενώ δεν εγνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του Ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό Χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες πού εχώριζαν το δωμάτιο του από τον διάδρομο πού ερχόταν ο Ιερέας. Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικώς εφρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πώ», της είπε μία ημέρα. «Όταν έρχεται ο Παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες πού ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή πού γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός: «Τί κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;». Του απάντησε: «Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πώ από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μην στενοχωριέστε πού έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος». Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος. Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός πού είχε συμβή την προηγούμενη ήμερα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα.  «Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν. Την τελευταία φορά πού Κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθή καθιστός στο κρεββάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.

Ο Ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διάβαση στον Δημητράκη το Τρισάγιο, είπε:

«Τέτοιο Λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπο του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού». Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να Βαπτιστούν.

Από το βιβλίο: "Ασκητές μέσα στον κόσμο".

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η περαστική,

 

Μάρω (Μαριάνθη), Κοντού, "περαστική", Αυτό συνήθιζε να γράφει στα αυτόγραφά της η σπουδαία ηθοποιός, όταν στο βιολογικό κοντέρ πέρασε τον μισό αιώνα ζωής.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

 

read more ►

Μάρω Κοντού: Γλυκό αντίο στο σινεμά του ήθους,

 

Μάρω Κοντού: Γλυκό αντίο στο σινεμά του ήθους.

- Εκεί που η τέχνη της αλήθειας είναι ακόμα ιερή.

Αποχαιρετώντας τη μεγάλη ηθοποιό που μας έμαθε να ονειρευόμαστε μέσα από την απλότητα της αληθινής Ελλάδας.

Μια μεγάλη μορφή του αθάνατου Ελληνικού κινηματογράφου έφυγε στα 92 της χρόνια. Και οι πάντες υποκλίθηκαν στην ποιότητα αυτής της γενιάς που σχεδόν έχει αποχωρήσει σύσσωμη για την άλλη ζωή, παίρνοντας μαζί εκείνο το γλυκό άρωμα της παλιάς Ελλάδας.

«Μάρω Κοντού, περαστική».  Αυτό συνήθιζε να γράφει στα αυτόγραφά της 

η σπουδαία ηθοποιός, όταν στο βιολογικό κοντέρ πέρασε τον μισό αιώνα ζωής. Μια γενιά που ήξερε να φιλοσοφεί την αδυσώπητη ροή του χρόνου, χωρίς να μεθά με την ψευδαίσθηση της αθανασίας. Καλλιτέχνες που έμαθαν πρώτα να σκέπτονται και ύστερα να υποκρίνονται στο σανίδι τις δημιουργικές σκέψεις των άλλων.

Φτωχοί σε τίτλους πτυχίων, αλλά πλούσιοι σε λαϊκή σοφία και «ψημένοι» από στερήσεις και πολέμους. Αυθεντικές περσόνες χωρίς ανάγκη να γίνουν αντίτυπα ενός εργοστασίου φήμης. Συναντώντας κάθε ηθοποιό εκείνης της εποχής, ήξερες ότι έχουν να δώσουν πολλά περισσότερα από ένα καλαίσθητο γκρο πλαν. Μεγαλωμένοι με την ωριμότητα της ολιγάρκειας, χαλυβδωμένοι με την παράδοση, σφυρηλατημένοι με τα Ελληνικά γράμματα, πλαισιωμένοι από μεγάλα πνεύματα της τέχνης και του λόγου, μαθημένοι να αναγνωρίζουν το πρόσκαιρο και όχι να επενδύουν στο πρόστυχο. Με ομορφιά που η μετριοφροσύνη φρέναρε την οίηση της. Και με λάμψη που εξέπεμπε η λιτή χάρη και όχι η ορμή της επιβολής. 

«Η ζωή είναι πολύ ωραία σε όλες τις ηλικίες, αλλά η πιο ωραία ηλικία είναι όταν νιώθεις ελεύθερη από τα λίγα, τα φθηνά, τα κακά, τα μικρά. Έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι περαστική και για αυτό έχω αποβάλει πολλά πράγματα όπως φιλοδοξίες. Πέφτουν. Τι άλλο; Τα μεγάλα όνειρα και σχέδια. Όχι, το σήμερα άντε και ένα ποδαράκι στο αύριο». Πόση σοφία ζυγίζουν αυτά τα απλά λόγια της Μάρως, ένα χρόνο πριν μας αφήσει; Πόσοι σημερινοί «αστέρες» απεκδύονται με τέτοια ευκολία τις μωροφιλοδοξίες τους και πόσοι ακούνε πραγματικά τα διδάγματα της ηλικίας τους; Ποιος ζει με ένα ποδαράκι στο σήμερα και ένα στο αύριο, όταν τους βλέπεις να τρέμουν σύγκορμοι για να κατακτήσουν «αιώνια» κοσμική ζωή, και να φρίττουν στην ιδέα της φθοράς και του θανάτου; Ποιος από αυτούς εξιλεώνεται στην ιδέα ότι είναι «περαστικός»;

Ελληνικός κινηματογράφος - Η σαγήνη της εντιμότητας

Και γιατί άραγε τρέφουμε τόση μεγάλη αγάπη για τις παλιές Ελληνικές ταινίες, παρά τη φτώχεια της παραγωγής τους και παρά το ότι τις ξαναβλέπουμε χρόνια και χρόνια; 

Είναι γιατί μας αναπαύουν την ψυχή με την απροσποίητη αλήθεια τους. Μας γοητεύουν με την απλοϊκή φινέτσα τους. Μας θυμίζουν το χαμένο ήθος τούτης της ράτσας. Μας δροσίζει μια αύρα αρμονίας, βλέποντας μια εποχή που ο άντρας σήμαινε άντρας, η γυναίκα σήμαινε γυναίκα και η οικογένεια σήμαινε οικογένεια. 

Η σεμνότητα δεν ήταν μουσειακό είδος χλεύης, αλλά η ακαταμάχητη γοητεία του απόρθητου.

Οι ατάκες και τα αστεία δεν εκβιάζουν το γέλιο σου με φθηνές βωμολοχίες, αλλά σε κερδίζουν με την ευστροφία και σου ξυπνούν τη νοσταλγική γλύκα της αφέλειας. Σε κάθε παλιά Ελληνική ταινία παρελαύνουν όλες οι θησαυροί των αρετών: η τιμή, το φιλότιμο, η ηθική αποκατάσταση, η μετάνοια, η αυτοθυσία, ο αυτοσαρκασμός, η αγνότητα και η εγκράτεια, η υπομονή, η πίστη, η αφοσίωση, η συμφιλίωση, η δικαιοσύνη. Βλέπεις την τιμή στην οικογένεια, το happy end στα σκαλιά της Εκκλησίας, τον Ιερό ρόλο των γονιών, την Ευχή της μάνας, την εξύψωση της μητρότητας και τον σεβασμό στην αγέννητη ζωή, την ανταμοιβή της εργατικότητας, ακόμα και τον τρύγο της χαράς μέσα από τη φτώχεια.  

Από την άλλη, οι ταινίες μας παραθέτουν και όλες τις μορφές κακίας, με θεατρική αλλά διδακτικότατη πρόζα: τη ματαιοδοξία (ποιος ξεχνά το «Μια ζωή την έχουμε» με τον Δημήτρη Χορν;), τη ζήλεια, την απιστία, την απάτη, την προδοσία, τον τυχοδιωκτισμό, τη ματαιοδοξία, την υπερβολική αυστηρότητα, τα πάθη του τζόγου, της χαρτοπαιξίας και της μέθης, την πολιτική διαφθορά, τη γαστριμαργία (εμβληματικό το «σου είπα θα τσιμπήσω σήμερα, δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη», του αείμνηστου Παπαγιαννόπουλου), το ψέμα, το εύκολο κέρδος, την αθέτηση του λόγου («Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά»), την έλλειψη αυτοπεποίθησης («Ο άνθρωπος της καρπαζιάς») και τόσα πολλά άλλα.  Και όλα αυτά με μια κινηματογραφική «μουσικότητα» που μοιάζει με καλοκουρδισμένη χορωδία. Οι σκηνές σκεπάζουν τη ροή της ταινίας σαν χειροποίητο υφαντό, που δεν σε ελκύει για την ψυχρή αρτιότητα του – αλλά για την αυθεντικότητα του κεντήματος. Οι ακατέργαστες βελονιές εμπνέουν αλήθεια και μεράκι.

Ψυχαγωγία με όλη τη σημασία της λέξης, Βλέπεις μια παλιά Ελληνική ταινία και νιώθεις ότι πραγματικά σε ξεκουράζει, γιατί είναι εντελώς απαλλαγμένη από ορθοπολιτικές θηλιές, ατζέντες και σκηνοθετικές εμμονές. Η άδολη καζούρα μοιάζει με αλατοπίπερο της ζωής. Όλοι οι τύποι ανθρώπων έχουν μερίδιο δοκιμασίας στη σάτιρα. Η εξωτερίκευση του πειράγματος υπερτερεί του καθωσπρεπισμού. Η σκέψη που γίνεται λόγος, υπερτερεί του λογοκριμένου λόγου που μένει φυλακισμένος στη σκέψη. Ο ψηλομυτισμός ανήκει στο φάσμα της καρικατούρας. Η ευθύτητα και η κοινωνικότητα ανταμείβονται με λύσεις παρεξηγήσεων.

Άνετα θα μπορούσαμε να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο με τα ψυχοκοινωνικά και ιστορικά οφέλη αυτών των ταινιών. Πόσες και πόσες γενιές παιδιών που μεγαλώνουν με μαύρα μεσάνυχτα για το αξιακό παρελθόν μας, το μαθαίνουν μόνο μέσα από αυτές τις ταινίες;

Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή πλευρά της Ελλάδας τους σαγηνεύει όλους, ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες τους. Συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό το Ελληνικό ήθος ελκύει τους πάντες. 

Η έλλειψη λογοκρισίας τους δείχνει μια πραγματικότητα πολύ πιο ελεύθερη από τη σημερινή υποτιθέμενη ελευθερία που είναι σκλαβιά σε τεχνητές νόρμες. Βλέπουν μια μορφή τέχνης που ενώνει αντί να χωρίζει, αναπτύσσει δεσμούς αντί να τους γκρεμίζει. Για διάφορους λόγους όμως, θαυμάζουμε μόνο μακρόθεν αυτήν την Ελλάδα, την κρατάμε ως έκθεμα του παρελθόντος που λατρεύουμε να επισκεπτόμαστε αλλά αδυνατούμε να μιμηθούμε.

Ακόμα κι έτσι όμως, είναι μια απόδειξη ότι η Ελληνική ψυχή μιλάει στις καρδιές όλων και δεν σταμάτησε ποτέ να θέλγει το θυμικό μας. Μια υπενθύμιση ότι οι ελευθερίες που χάνουμε είναι από εξάρτηση στα λίγα, τα φθηνά, τα κακά, τα μικρά, που έλεγε και η αείμνηστη Μάρω. Αυτή η σεμνή παρακαταθήκη του κινηματογράφου μένει πίσω και περιμένει σεμνά και αθέατα να καρπίσει, παρόλο που βρίσκεται πάντα σε κοινή θέα. Και μόνο γι’ αυτό λαμβάνουν μισθούς στον ουρανό οι καλοί μας ηθοποιοί σαν τη Μάρω Κοντού. Αιωνία της η μνήμη!

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►