"Αγάπα τον και στα μαύρα του τον άλλον, αγάπα τον και όταν δεν θα θέλει να σου μιλήσει και όταν δεν θα είναι καλά και όταν θα σε απομακρύνει από κοντά του, αγάπα τον ακόμα και όταν δεν θα αγαπάει ο ίδιος τον εαυτό του γιατί εκεί αξίζει και χρειάζεται περισσότερο την αγάπη σου. Γιατί η ζωή δεν είναι μόνο γέλια και χαρές..
η ζωή είναι και πόνος.. πολύς πόνος.. και είναι κρίμα στον
πόνο μας να μην έχουμε έναν άνθρωπο να μας αγαπά.."
Οδ.Ελύτης.
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι ιδιοτροπίες ξεκινούν από το λογισμό.
-Πές μου, ἐσὺ τί σιχαίνεσαι;
– Ὅλα τὰ σιχαίνομαι.
– Τότε ὅλα σ᾿ ἐσένα θὰ ἔρχωνται! Καὶ τὰ σκουλήκια στὰ φροῦτα ἢ στὰ ὄσπρια
καὶ καμμιὰ τρίχα στὸ ψωμὶ κ.λπ.
– Ἔτσι γίνεται, Γέροντα!
– Δόξα Σοι ὁ Θεός! Βλέπεις πόσο σὲ βοηθάει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τὸ ξεπεράσης;
– Ἀπὸ τὸν λογισμὸ δὲν ξεκινάει, Γέροντα, αὐτό; Ἂς ποῦμε ὅτι βρῆκε ἡ ἀδελφὴ
μιὰ τρίχα. Ἂς τὴν βγάλη στὴν ἄκρη.
– Αὐτὸ εἶναι Εὐλογία! Δῶσ᾿ την σ᾿ ἐμένα, νὰ τὴν πάρω ἐγὼ Εὐλογία!.. Ἄχ!
Θυμᾶμαι, μιὰ φορὰ στὸ Σινᾶ πηγαίναμε κάπου μὲ ἕναν Μοναχὸ καὶ τοῦ ἔδωσα δυὸ
ροδάκινα. Τὸν βλέπω, δὲν τὰ τρώει. Ἤθελε νὰ πάη νὰ τὰ πλύνη, γιὰ νὰ τὰ φάη, καὶ τὰ κρατοῦσε στὰ χέρια, μὴν τὰ βάλη στὴν τσέπη καὶ κολλήσουν μικρόβια καὶ ἀπὸ τὴν τσέπη! Ὁ ἀδελφός του ποὺ εἶχε ὀκτὼ παιδιὰ μοῦ ἔλεγε: «Περισσότερο σαπούνι ξοδεύει αὐτός, γιὰ νὰ πλύνη τὰ χέρια του, παρὰ ἡ γυναίκα μου μὲ τὰ ὀκτὼ παιδιὰ ποὺ πλένει!». Καὶ νὰ δῆτε τί ἔπαθε! Ἐκεῖ στὸ Σινᾶ ἔδιναν σὲ κάθε Καλόγερο καὶ ἕναν Βεδουΐνο, γιὰ νὰ τὸν ἐξυπηρετῆ, νὰ τοῦ πηγαίνη τὸ φαγητὸ κ.λπ. Ὁ Βεδουΐνος ποὺ ἔδωσαν σ᾿ αὐτὸν ἦταν ὁ πιὸ βρώμικος ἀπ᾿ ὅλους. Κατάμαυρος! Μύριζαν τὰ ροῦχα του, μύριζε ὁλόκληρος. Μιὰ ἑβδομάδα ἔπρεπε νὰ τὸν βάλης στὸ μουσκιό, γιὰ νὰ καθαρίση! Τὰ χέρια του ἦταν.., μὴν τὰ ρωτᾶς! Ἔπρεπε νὰ τὰ ξύσης μὲ τὴν σπάτουλα! Ἐν τῷ μεταξύ, ὅταν ἔπιανε τὸ τσανάκι, γιὰ νὰ τοῦ πάη τὸ φαγητό, ἔβαζε τὰ δυό του δάχτυλα μέσα. «Φύγε, φύγε..», τοῦ φώναζε ἐκεῖνος, μόλις τὸν ἔβλεπε. Τελικὰ αὐτὸς ὁ Μοναχὸς οὔτε δυὸ ἑβδομάδες δὲν κάθησε στὸ Σινᾶ· ἔφυγε.
Θυμᾶμαι, καὶ στὸ Κοινόβιο εἴχαμε ἕναν Μοναχὸ ποὺ ὡς λαϊκὸς ἦταν Νωματάρχης. Τὸν εἶχαν βάλει διαβαστή, γιατὶ ἦταν μορφωμένος. Τόσα χρόνια ἦταν στὸ Μοναστήρι καὶ σιχαινόταν. Ποῦ νὰ ἀγγίξη πόμολο! Μὲ τὸ πόδι ἄνοιγε τὴν πόρτα ἢ σκουντοῦσε τὸ μάνταλο μὲ τὸν ἀγκώνα καὶ μετὰ καθάριζε μὲ οἰνόπνευμα τὸ μανίκι ποὺ τὸ ἀκούμπησε! Ἀκόμη καὶ τὴν πόρτα τῆς Έκκλησίας μὲ τὸ πόδι τὴν ἄνοιγε. Καὶ ἐπέτρεψε ὁ Θεός, ὅταν γέρασε, νὰ σκουληκιάσουν τὰ πόδια του, ἰδίως τὸ ἕνα μὲ τὸ ὁποῖο ἄνοιγε τὶς πόρτες. Ἤμουν παρανοσοκόμος, ὅταν ἦρθε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ νοσοκομεῖο τῆς Μονῆς μὲ δεμένο τὸ πόδι. Μοῦ εἶπε ὁ νοσοκόμος νὰ τὸ λύσω καὶ ἐκεῖνος πῆγε νὰ φέρη κάτι γάζες. Ὅταν τὸ ἄνοιξα, τί νὰ δῶ! Πώ, πώ, ἦταν γεμάτο σκουλήκια! «Πήγαινε στὴν θάλασσα, τοῦ λέω, πλύν᾿ το, νὰ φύγουν τὰ σκουλήκια, καὶ ἔλα νὰ κάνουμε ἀλλαγή». Ποῦ εἶχε φθάσει! Τί τιμωρία! Ἐγὼ τὰ ἔχασα. Μοῦ λέει ὁ νοσοκόμος: «Κατάλαβες ἀπὸ τί εἶναι αὐτό;». «Κατάλαβα, τοῦ λέω, ἐπειδὴ ἀνοίγει τὴν πόρτα μὲ τὸ πόδι!».
– Καὶ σ᾿ αὐτὴν τὴν κατάσταση, Γέροντα, συνέχιζε νὰ ἀνοίγη τὴν πόρτα μὲ τὸ πόδι;
– Ναί, μὲ τὸ πόδι! Καὶ εἶχε γεράσει Καλόγερος!
– Δὲν τὸ κατάλαβε;
– Δὲν ξέρω. Μετὰ πῆγα στὴν Μονὴ Στομίου στὴν Κόνιτσα. Τί θάνατο εἶχε ποιός ξέρει!
Καὶ ἔβλεπες, ἐκεῖ στὸ Κοινόβιο μερικοὶ νέοι Μοναχοὶ πήγαιναν καὶ ἔτρωγαν ἀπὸ τὸ περίσσευμα ποὺ ἄφηναν στὰ πιάτα τους τὰ Γεροντάκια, γιὰ νὰ πάρουν Εὐλογία! Μάζευαν τὰ περισσεύματα τῶν κλασμάτων. Ἢ ἄλλοι ἀσπάζονταν τὸ πόμολο, γιατὶ τὸ ἀκούμπησαν οἱ Πατέρες, καὶ αὐτός, ὅταν Προσκυνοῦσε τὶς Εἰκόνες, μόλις ποὺ ἀκουμποῦσε τὸ μουστάκι του στὴν Εἰκόνα. Καὶ τὸ μουστάκι τί θὰ τραβοῦσε μετὰ μὲ τὸ οἰνόπνευμα!
– Ὅταν, Γέροντα, κάτι τέτοιο γίνεται σὲ Ίερὰ πράγματα, δὲν εἶναι ἀνευλάβεια;
– Μὰ ἀπὸ ᾿κεῖ ξεκινάει κανεὶς καὶ φθάνει πιὸ πέρα. Ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ μὴν Προσκυνάη, γιατὶ φοβόταν μήπως ἐκεῖνος ποὺ Προσκύνησε πρὶν ἀπὸ αὐτὸν τὴν Εἰκόνα εἶχε καμμιὰ ἀρρώστια!
– Δηλαδή, γιὰ νὰ μὴ σιχαίνεται κανείς, δὲν πρέπει νὰ δίνη σημασία;
– Τὶς σαβοῦρες ποὺ τρῶνε οἱ ἄνθρωποι δὲν τὶς βλέπουν! Ἅμα κάνη κανεὶς τὸν Σταυρό του, εἴτε φοβία ἔχει εἴτε νοσοφοβία, βοηθάει μετὰ ὁ Χριστός. Ἐκεῖ στὸ Καλύβι πόσοι περνᾶνε ποὺ ἔχουν διάφορες ἀρρώστιες! Καὶ μερικοὶ ἁπλοὶ κάνουν τὸν Σταυρό τους, οἱ καημένοι, παίρνουν τὸ κύπελλο ποὺ ἔχω ἐκεῖ καὶ πίνουν νερό. Οἱ ἄλλοι ποὺ φοβοῦνται δὲν τὸ ἀγγίζουν. Ἦρθε πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες κάποιος ποὺ εἶχε πολὺ μεγάλη θέση σὲ κάποια ὑπηρεσία. Τόσο φοβᾶται ὁ καημένος τὰ μικρόβια, ποὺ ἔχει ἀσπρίσει τὰ χέρια του, γιὰ νὰ τὰ καθαρίζη μὲ τὸ οἰνόπνευμα. Ἀκόμη καὶ τὸ αὐτοκίνητό του τὸ τρίβει μὲ οἰνόπνευμα! Τὸν λυπήθηκα! Ξέρεις τί εἶναι νὰ ἔχη τέτοια θέση καὶ νὰ κινῆται ἔτσι; Τοῦ ἔδωσα λουκούμι, καὶ δὲν τὸ πῆρε, ἐπειδὴ τὸ ἔπιασα. Ἀλλὰ καὶ στὸ κουτὶ νὰ ἦταν, πάλι δὲν θὰ τὸ ἔπαιρνε, γιατὶ θὰ σκεφτόταν ὅτι καὶ στὸ κουτὶ θὰ τὸ ἔβαλε κάποιος ἄλλος μὲ τὰ χέρια του. Παίρνω τὸ λουκούμι, τὸ τρίβω στὰ παπούτσια του καὶ τὸ τρώω. Τοῦ ἔκανα κάμποσα τέτοια καὶ τρόμαξα νὰ τὸν κάνω νὰ ἐλευθερωθῆ λίγο ἀπὸ αὐτό. Νά, καὶ σήμερα ἦρθε ἐδῶ μιὰ κοπέλα ποὺ εἶχε νοσοφοβία. Καὶ ὅταν μπῆκε μέσα δὲν πῆρε Εὐχή, γιατὶ φοβόταν μὴν κολλήση μικρόβια, καὶ ὅταν ἔφυγε, ἔπειτα ἀπὸ τόσα ποὺ τῆς εἶπα, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσω, πάλι δὲν πῆρε Εὐχή. «Δὲν σοῦ φιλῶ τὸ χέρι, μοῦ λέει, γιατὶ φοβᾶμαι μὴν κολλήσω μικρόβια»! Τί νὰ πῆς; Κάνουν ἔτσι μαύρη τὴν ζωή τους..
Άγ.Παϊσίου Άγιορείτου,
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η ψυχή που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεό στα προβλήματα,
δεν υστερεί καθόλου από την ψυχή των Μαρτύρων.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Περί Ευγνωμοσύνης στο Θεό.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Άρρωστος μια εβδομάδα με διακονητές Αγγέλους και Αγίους.
Ο Γέροντας Παΐσιος, διηγήθηκε σε Πνευματικό του τέκνο το ακόλουθο Θαυμαστό γεγονός, το οποίο συνέβη στον ίδιο.
Κάποτε, όταν ήμουν στον Τίμιο Σταυρό, αρρώστησα βαριά. Ήταν χειμώνας βαρύς, είχε πέσει τόσο χιόνι που κανένα δέντρο δεν έμοιαζε για δέντρο. Όλα ήταν πνιγμένα στο λευκά, τα μονοπάτια είχαν χαθεί, τα πουλιά είχαν λουφάξει, τα σύννεφα και η ομίχλη σκέπαζαν τον Άθωνα.
Δεν είχαν καμία επικοινωνία με το Μοναστήρι του Σταυρονικήτα, μου ήταν αδύνατο να ζήσω περισσότερο από λίγες μέρες, γιατί η αρρώστια με είχε παραλύσει τελείως. Περίμενα τον Κύριο να μου πάρει την ψυχή και να την οδηγήσει στο έλεος της ευσπλαχνίας Του.
Ούτε ένα τσάι δεν μπορούσα να φτιάξω, ούτε τη σόμπα να ανάψω, ούτε νερό να πιώ είχα. Η ζωή μου ήταν αφημένη στο έλεος τού Θεού. Έλεγα «Ιδού Κύριε, εις το έλεος Σου ελπίζω μη με εγκαταλείψεις!»
Ύστερα από λίγη Προσευχή που με πολύ κόπο ψέλλισα, είδα να εμφανίζονται στο Κελί μου μέσα Άγγελοι και Άγιοι, απεσταλμένοι τού Θεού.
Ταχύ με προκατάλαβε η Χάρη τού Θεού. Ευχαριστούσα και Δοξολογούσα τον Σωτήρα μου. Δάκρυσα. Ένας από τους Άγγελους φρόντιζε για τη σόμπα, άλλος ετοίμαζε φαγητό ζεστό, φέρνανε και ευωδιαστά ψωμιά. Βρέθηκα στον Παράδεισο.
Τι άλλο ήθελα.
Οι Άγιοι άρχισαν να με στηρίζουν με λόγους παρηγορίας και με παρακλήσεις. Και μόνο η θέα τους με ξεκούραζε, με ενίσχυε και μου έδινε ελπίδα. Καθίσανε μαζί μου ώσπου έγινα καλά και μπορούσα να οικονομήσω τον εαυτό μου. Μετά φύγανε. Μία βδομάδα καθίσανε.
Όταν μετά από καιρό σηκώθηκα βγήκα από το κελί και κοίταξα γύρω τη φύση με διαφορετικό βλέμμα. Όλα έλαμπαν μέσα στο άκτιστο Φώς της Χάρης τού Αγίου Πνεύματος. Δεν ήμουν άξιος αλλά η άπειρη αγαθότητα τού Θεού και η αγάπη Του εκδηλώθηκαν με αυτό τον τρόπο.
Πάντως ένοιωθα τόση Χάρη να με πληρώνει εσωτερικά που έλεγα «Φτάνει Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο. Θα σκάσω. Ή πάρε με κοντά Σου ή λιγόστεψε τη Χάρη που μού έδωσες.
Αν τόση Χάρη μου δίνεις τώρα, φαντάζομαι στον Παράδεισο τι θα γίνεται.»
Η φωτογραφία από το Κελί του Τιμίου Σταυρού όπου διέμειναν
ο Παπά-Τύχων και ο Αγ. Παΐσιος
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ευχαριστώ σε Δέσποινα,
αγαπημένη Κόρη
που μ΄ έκανες εις την καρδιά, από παππού, εγγόνι.
Στην όψη σου γονάτισε κάθε μου αμαρτία
και άφησα στο Όρος σου, κάθε παλιά αιτία.
Από το χέρι μ’ έπιασες να σ΄ έχω αντιστήλι
και στου γουμένου μ΄ έβαλες το Άγιο Πετραχήλι.
Με φώτισες Παντάνασσα και λάλησαν τα χείλη
και η χαρά πλημμύρισε τα δυο πικρά μου χείλη..
Καλή σας ημέρα!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μάταιε κόσμε! Ψεύτικε ντουνιά! Κανένα καλόν δεν έχεις επάνω σου! Τελείως ψεύδος. Τελείως απάτη. Μας απατάς, μας γελάς, παίζεις μαζί μας...
Ει τι εκάναμεν και το εστείλαμεν δια την άλλην ζωήν, εκείνο και μόνον παραμένει άθικτον. Κανείς δεν το παίρνει. Κανείς δεν δύναται να το αφαίρεση!!
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Josh Lazie που υπήρξε μπασίστας στο γνωστό Αμερικανικό heavy metal συγκρότημα Danzig στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ετοιμάζεται να γίνει Χριστιανός Ορθόδοξος.
Πρόσφατα εμφανίστηκε στο podcast Counterflow με τον οικοδεσπότη Buck Johnson, όπου συζήτησε το ταξίδι του προς την Ορθοδοξία. Ο 54χρονος μουσικός, που είναι νηφάλιος από εξαρτήσεις εδώ και 19 χρόνια, έχει προγραμματιστεί να Βαπτιστεί το Μεγάλο Σάββατο, αφού ανακάλυψε την Ορθόδοξη Πίστη περίπου πριν από έναν χρόνο. Οι Danzig είναι ένα metal συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1987 από τον τραγουδιστή Glenn Danzig, πρώην μέλος των punk συγκροτήματος Misfits. O Lazie αποχώρησε από το group το 2000. Το μονοπάτι του Lazie προς την Ορθοδοξία ξεκίνησε όταν κάποια στιγμή ο γιος του θέλησε να πάει στην Εκκλησία. Έτσι κι ο ίδιος για πρώτη φορά επισκέφτηκε την Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Bend του Όρεγκον. «Μπήκα σε μια Ορθόδοξη Εκκλησία και αυτό απορρόφησε τη ζωή μου και την κυριάρχησε εντελώς», είπε.
Κατά τη διάρκεια εκείνης της επίσκεψης, γνώρισε μια Ενορίτισσα που τον ρώτησε αν μπορούσε να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο σε κάποια από τις δράσεις. «Απλώς έσπασα μέσα μου. Έσπασα εντελώς. Από το πουθενά», θυμήθηκε. Η καθοριστική στιγμή ήρθε όταν συνάντησε τον Matthew, έναν άνδρα με 37 χρόνια νηφαλιότητας, ο οποίος ανέφερε ότι βοηθούσε κάποιον άλλο να ενημερωθεί για την Ορθοδοξία —τον ίδιο τον καθοδηγητή του Lazie στο πρόγραμμα AA (Alcoholics Anonymoυs) όπου συμμετείχε. «Αυτό ήταν το σημάδι που με χτύπησε κατακέφαλα», είπε.
Λίγο μετά την προσέγγιση του Lazie στην Εκκλησία, η ζωή του κατέρρευσε — έχασε το σπίτι του, τη δουλειά του και τα χρήματά του. «Μέσα σε αυτόν τον πόνο, ήταν αυτό που με έφερε τόσο κοντά στον Χριστό. Δεν είχα πουθενά αλλού να στηριχτώ παρά σε ένα Προσευχητάρι», είπε.
Ο Lazie αποδίδει τα 19 χρόνια του στο Alcoholics Anonymous ως μια προετοιμασία της ζωής για την Ορθοδοξία. «Το AA με προετοίμασε τέλεια για την Ορθοδοξία. Στο AA μιλάμε για την ανάγκη να βρούμε κατεύθυνση ζωής. Στην Ορθοδοξία αυτό ανεβαίνει επίπεδο και το λέμε υπακοή».
Τα πρώτα Ορθόδοξα Χριστούγεννα ήταν μια εμπειρία αναγέννησης. «Συνειδητοποίησα ότι πέρασα 54 Χριστούγεννα απλώς αγοράζοντας δώρα, απλώς με τον κόσμο να με καταναλώνει, χωρίς να έχω ιδέα για το τι συμβαίνει», μοιράστηκε ο Lazie.
«Ο Χριστός είναι τα πάντα για τη ζωή μου», κατέληξε. «Προσεύχομαι και ελπίζω ότι όποιος ακούσει αυτή τη συζήτηση να ανακαλύψει το ίδιο».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Οι ονομασίες του Ιησού Χριστού υπό του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου.
«Γιατί ονομάστηκε Οδός; Για να μάθεις ότι με Αυτόν ανεβαίνουμε στον Πατέρα.
Γιατί ονομάστηκε Πέτρα; Για να μάθεις τη χρησιμότητα και σταθερότητα της πίστεως.
Γιατί ονομάστηκε Θεμέλιο; Για να μάθεις ότι όλα Εκείνος τα βαστάζει.
Γιατί ονομάστηκε Ρίζα; Για να μάθεις ότι μέσα σε Αυτόν ανθίζουμε.
Γιατί ονομάστηκε Ποιμένας; Eπειδή μας βόσκει.
Γιατί ονομάστηκε Πρόβατο; Eπειδή για χάρη μας θυσιάστηκε κι έγινε εξιλαστήριο θύμα.
Γιατί ονομάστηκε Ζωή; Eπειδή μας ανέστησε ενώ ήμασταν νεκροί.
Γιατί ονομάστηκε Φως; Eπειδή μας απάλλαξε απ’ το σκοτάδι.
Γιατί ονομάστηκε Βραχίονας; Eπειδή είναι ομοούσιος με τον Πατέρα.
Γιατί ονομάστηκε Λόγος; Eπειδή γεννήθηκε απ’ τον Πατέρα. Καθ’ όσον όπως ο δικός μου ο λόγος γεννιέται απ’ την ψυχή μου, έτσι και ο Yιός γεννήθηκε από τον Πατέρα.
Γιατί ονομάστηκε Τράπεζα; Eπειδή Τον τρώγω απολαμβάνοντας τα μυστήρια.
Γιατί ονομάστηκε Οίκος; Eπειδή κατοικώ μέσα σε Αυτόν.
Γιατί Ένοικος; Eπειδή γινόμαστε Ναός Του.
Γιατί ονομάστηκε Κεφαλή; Eπειδή έγινα μέλος Του.
Γιατί ονομάστηκε Νυμφίος; Eπειδή με πήρε νύμφη.
Γιατί ονομάστηκε Αγνός; Eπειδή με έλαβε παρθένο.
Γιατί ονομάστηκε Kύριος; Eπειδή είμαι δούλος Του»
Από το έργο «Αποδείξεις ότι ο Χριστός είναι Θεός υπό του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου», των Εκδόσεων
Φωτοδότες.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
«Ο Συμεών τους Ευλόγησε και είπε στην Μαριάμ την μητέρα του•
"Αυτός πρόκειται να γίνει πτώσις και έγερσις για πολλούς μέσα στον Ισραήλ και σημείο αντιλεγόμενο". Πτώσις για ποιους; Σαφώς γι' αυτούς που απιστούν, αυτούς που αντιλέγουν, αυτούς που τον Σταυρώνουν. Και έγερσις για ποιους; Αυτούς που τον αναγνωρίζουν και τον ομολογούν με ευγνωμοσύνη.
"Και σημείο αντιλεγόμενο". Ποιο σημείο αντιλεγόμενο; Το σημείο του Σταυρού, που η Εκκλησία το θεωρεί σωτηρία του κόσμου, που οι Ιουδαίοι το εχθρεύονται και που πολλές φορές και ο ουρανός το διεκήρυξε. Αμφισβητείται το σημείο, για να νικήσει η αλήθεια. Γιατί χωρίς αντίλογο δεν μπορεί να γίνει ολοκληρωμένη νίκη. Έπρεπε λοιπόν να εμφανιστεί η αντιλογία, για να εκδώσει την απόφαση του ο δικαστής, αφού μακροθυμήσει μέχρι το τέλος των αιώνων. Γι' αυτό λέει "και σημείο αντιλεγόμενο". Αντιλέγουν δε εκείνοι που απιστούν.
Και συ, λέει, θεωρείσαι μητέρα. Άραγε λοιπόν εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, επειδή συμφώνησες να γίνης μητέρα, επειδή τον εγέννησες, επειδή έκρινες καλό να του δανείσεις την μήτρα σου; (Διότι η κοιλιά σου έγινε δοχείο της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος). Άραγε λοιπόν θα μείνεις εκτός πειρασμού, επειδή έγινες Θεοτόκος, επειδή συνέλαβες χωρίς πείρα γάμου, επειδή καταστάθηκες Μητέρα του Δημιουργού σου; Άραγε εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού; Ούτε κι εσύ θα μείνης εκτός πειρασμού, αλλά " κι εσένα την ίδια μια ρομφαία θα σου διαπεράσει την ψυχή". Γιατί, Κύριε μου; Σε τι αμάρτησα; Σε τίποτε δεν αμάρτησες βέβαια. Όταν όμως Τον δης κρεμασμένο στον Σταυρό, όταν Τον δης να υποφέρη για όλο τον κόσμο, όταν δης στον Σταυρό τα χέρια Του τρυπημένα και καρφωμένα στο ξύλο, τότε θα αρχίσης να αμφιβάλλης και να λες: Αυτός είναι εκείνος για τον οποίο μου μίλησε ο Άγγελος; Αυτός είναι εκείνος στον οποίο έγινε το Θαύμα της συλλήψεως; Παρθένος ήμουν και γέννησα και έμεινα πάλι παρθένος. Γιατί λοιπόν αυτός Σταυρώνεται;
"Κι εσένα την ιδια μια ρομφαία θα σου διαπεράση την ψυχή". Ώστε, σύμφωνα με την Προφητεία του Δικαίου Συμεών, κανένας δεν έμεινε εκτός πειρασμού. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος από τους μαθητές, τον αρνήθηκε τρεις φορές. Οι άλλοι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν. Ούτε είχε άλλωστε ο τσομπάνος ανάγκη από τα πρόβατα για να τον προστατεύσουν, ενόσω αυτός έδιωχνε τους λύκους, ούτε ο αγωνιστής είχε ανάγκη από βοηθούς, αλλά όλοι τους έφυγαν. Και ο Χριστός έμεινε μόνος κρεμασμένος στον Σταυρό σαν κριάρι έτοιμο για θυσία. Λοιπόν και αυτής την ψυχή την διεπέρασε η ρομφαία: ο πειρασμός δηλαδή και η αμφιβολία.»
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Μιχάλης Αντωνιάδης
Πόσο ἀπροσδόκητο, πόσο ἄρρητα ὄμορφο εἶναι τὸ ὅτι τὸ πολυαναμενόμενο φῶς καὶ ἡ χαρὰ ἔρχεται στὸν πρεσβύτη Συμεὼν μὲ ἕνα παιδί!
Φαντασθεῖτε τὰ τρεμάμενα χέρια τοῦ Γέροντα Συμεὼν καθὼς παίρνει στὴν ἀγκαλιὰ του τὸ σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερὰ καὶ προσεκτικά, ἀτενίζοντας τὸ μικρὸ πλάσμα, καὶ πλημμυρίζοντας ἀπὸ δοξολογία:
“νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου”.
Ὁ Συμεὼν περίμενε. Περίμενε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, καὶ εἶναι βέβαιο πώς στοχαζόταν, Προσευχόταν καὶ βάθαινε καθὼς περίμενε ἔτσι, ὥστε στὸ τέλος ὁλόκληρη ἡ ζωή του νὰ εἶναι μιὰ συνεχὴς “Παραμονὴ” τῆς χαρούμενης συνάντησης.
Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ἀναρωτηθοῦμε τί περιμένουμε;
Τί ἐπιμένει ἡ καρδιά μας νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει συνεχῶς;
Μεταμορφώνεται βαθμιαία ἡ ζωή μας σὲ μιὰ ἀναμονή, καθὼς περιμένουμε νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὰ οὐσιώδη;
Αὐτά εἶναι τὰ ἐρωτήματα πού θέτει ἡ Ὑπαπαντή..
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
.png "English"){kind=small}
 |
