Στὴν Έξομολόγηση νὰ λέμε καὶ τὰ καλά,

 

Ἅγιος Πορφύριος: «Μία γενικὴ Έξομολόγηση μπορεῖ νὰ σὲ λυτρώσει καὶ ἀπὸ ἐμβρυικὲς καταβολές»

Δὲν εὐθύνεται μονάχα ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὰ παραπτώματά του. Τὰ λάθη, οἱ ἁμαρτίες καὶ τὰ πάθη δὲν εἶναι μόνο προσωπικὰ βιώματα τοῦ Έξομολογούμενου.

 Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει πάρει μέσα του καὶ τὰ βιώματα τῶν γονέων του καὶ εἰδικὰ τῆς μητέρας, δηλαδὴ τὸ πῶς ζοῦσε ἡ μητέρα του, ὅταν τὸν κυοφοροῦσε, ἂν στενοχωριόταν, τί ἔκανε, ἂν κουραζόταν τὸ νευρικό σύστημα τοῦ ἐμβρύου της. Ὁπότε, ὅταν γεννηθεῖ τὸ παιδὶ καὶ μεγαλώσει, παίρνει μέσα του καὶ τὰ βιώματα τῆς μητέρας του, δηλαδὴ ἄλλου ἀνθρώπου. Δημιουργεῖται μία κατάτασταση στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐξαιτίας τῶν γονέων του, ποὺ τὴν παίρνει μαζί του σ’ ὅλη του τὴ ζωή, ἀφήνει ἴχνη μέσα του καὶ πολλὰ πράγματα ποὺ συμβαίνουν στὴ ζωή του εἶναι ἀπόρροια τῆς καταστάσεως αὐτῆς. Τὰ φερσίματά του ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὴν κατάσταση τῶν γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, ἀλλὰ δὲν διορθώνεται. Ἐδῶ βρίσκεται μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν Πνευματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου.

Ὑπάρχει ὅμως ἕνα μυστικό. Ὑπάρχει κάποιος τρόπος ν’ ἀπαλλαγεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπ’ αὐτὸ τὸ κακό. Ὁ τρόπος αὐτὸς εἶναι ἡ γενικὴ Έξομολόγηση, ἡ ὁποία γίνεται μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ, δηλαδή, 

νὰ σοῦ πεῖ ὁ Πνευματικός. Πῶς θὰ ἤθελα νὰ ἤμασταν σ’ ἕνα ἥσυχο μέρος, νὰ μὴν εἶχα ἀσχολίες καὶ νὰ μοῦ ἔλεγες τὴ ζωή σου ἀπ’ τὴν ἀρχή, ἀπὸ τότε ποὺ αἰσθάνθηκες τὸν ἑαυτό σου, ὅλα τὰ γεγονότα ποὺ θυμᾶσαι καὶ.. ποιὰ ἦταν ἡ ἀντιμετώπισή τους ἀπὸ σένα, ὄχι μόνο τὰ δυσάρεστα ἀλλὰ καὶ τὰ εὐχάριστα, ὄχι μόνο τὶς ἁμαρτίες ἀλλὰ καὶ τὰ καλά. Καὶ τὶς ἐπιτυχίες καὶ τὶς ἀποτυχίες. Ὅλα. Ὅλα ὅσα ἀπαρτίζουν τὴ ζωή σου.

Πολλὲς φορὲς ἔχω μεταχειριστεῖ αὐτὴ τὴν γενικὴ Έξομολόγηση καὶ εἶδα Θαύματα πάνω σ’ αὐτό. Τὴν ὥρα ποὺ τὰ λὲς στὸν Έξομολόγο, ἔρχεται ἡ Θεία Χάρις καὶ σὲ ἀπαλλάσσει ἀπ’ ὅλα τὰ ἄσχημα βιώματα καὶ τὶς πληγὲς καὶ τὰ ψυχικὰ τραύματα καὶ τὶς ἐνοχὲς διότι, τὴν ὥρα ποὺ τὰ λές, ὁ Έξομολόγος εὔχεται θερμὰ στὸν Κύριο γιὰ τὴν ἀπαλλαγή σου. “Στὴν Έξομολόγηση νὰ μὴ λέμε μόνο τὰ ἁμαρτήματά μας ἀλλὰ καὶ τοὺς διάφορους λογισμούς, π.χ. φόβου, λύπης, χαρᾶς, στενοχώριας, ποὺ περνᾶμε ἀπὸ διάφορα γεγονότα ἢ συμβάντα, ὅπως σεισμούς, θανάτους, γάμους, ὀλιγοπιστίες κ.λπ.”..

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τά βιβλία:

“Τὸ Χάρισμα τῆς διάκρισης στὴν Ὀρθόδοξη Πνευματικὴ καθοδήγηση”, “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου”.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ειπέ τους λογισμούς σου καθαρά στην Εξομολόγησιν.

 

Τους φέρνεις εις φως; Αφανίζεται.

Δεν είδα εγώ ψυχήν Ευχομένην να προοδεύση, χωρίς καθαράν εξαγόρευσιν των κρυπτών λογισμών. 

Θέλεις, παιδί μου, να συντρίψης την κεφαλήν του Όφεως; Ειπέ τους λογισμούς σου καθαρά στην Εξομολόγησιν. Μέσα εις την πονηρίαν των λογισμών στέκει η δύναμις του Διαβόλου. 

Τους κρατάς; Κρύπτεται. Τους φέρνεις εις φως; Αφανίζεται. και τότε χαίρει ο Χριστός, προχωρεί η Ευχή και το Φως της Χάριτος Θεραπεύει, ημερεύει τον νουν, την καρδίαν σου.

Γεροντικόν.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!       Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός,

 

Ένα πιάτο φαΐ, ένα πατσαβούρι να τυλιχθούμε μέσα και ένα δωμάτιο να κοιμηθούμε.

Αυτός είναι ο παγκόσμιος πλούτος!

Η παγκόσμια κατάκτηση!

Μόνο αυτά είναι.

Και αυτό μέχρι τον θάνατο.

Στον τάφο, περιμένουν άλλοι απέξω να τα πάρουν.

Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!        Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Παιδί μου, ο κόσμος έχει πολύ θόρυβο και λίγη ουσία,

Άγιον όρος,

 Ο Ασκητής που άκουγε τον Θεό !!

Η  ιστορία αφορά έναν από τους πιο «κρυφούς» Ασκητές που πέρασαν από τα Καρούλια, τον Γέροντα Στέφανο τον Σέρβο, ο οποίος έζησε για δεκαετίες σε μια σπηλιά που κρεμόταν κυριολεκτικά πάνω από την άβυσσο. Ο Γέροντας είχε να κατέβει στον κόσμο (στα Μοναστήρια ή στις Καρυές) πάνω από 15 χρόνια. Ζούσε σε μια σπηλιά τόσο μικρή, που όταν ξάπλωνε, τα πόδια του έβγαιναν έξω από την είσοδο, πάνω από το κενό. Κάποτε, ένας πεζοπόρος Μοναχός, που είχε χάσει το μονοπάτι μέσα στην ομίχλη, είδε μια φιγούρα να κάθεται ακίνητη στην άκρη ενός βράχου. Πλησίασε με χίλιες προφυλάξεις και βρήκε τον Γέροντα να κοιτάζει το πέλαγος.

— «Γέροντα, πώς αντέχετε εδώ;» ρώτησε ο Μοναχός. «Δεν έχετε έναν άνθρωπο να ανταλλάξετε μια κουβέντα, δεν έχετε ένα βιβλίο, ούτε καν ένα ραδιόφωνο να μάθετε τι γίνεται στον κόσμο;»

Ο Γέροντας Στέφανος έστρεψε το βλέμμα του, που ήταν καθαρό σαν το νερό της πηγής, και του απάντησε:

«Παιδί μου, ο κόσμος έχει πολύ θόρυβο και λίγη ουσία. Αν είχα ραδιόφωνο, θα άκουγα τα νέα των ανθρώπων. Τώρα που έχω τη σιωπή, ακούω τα νέα του Θεού. Ξέρεις τι μου είπε σήμερα ο άνεμος; Ότι ο Θεός ακόμα Ελεεί τη γη, παρόλο που Τον ξεχάσαμε. Αυτή η είδηση μου φτάνει για τα επόμενα δέκα χρόνια.»

Ο Μοναχός, βλέποντας τη φτώχεια του, του πρόσφερε ένα αλουμινένιο φλιτζάνι που είχε μαζί του, γιατί ο Γέροντας έπινε νερό από μια λακκούβα στον βράχο που μάζευε τη βροχή.

Ο Γέροντας το πήρε στα χέρια του, το κοίταξε

σαν να ήταν χρυσάφι και μετά το άφησε πίσω του, μέσα στη σπηλιά.

— «Σε ευχαριστώ», είπε. «Αλλά πρόσεξε τη σκέψη σου. Μόλις μου έδωσες μια περιουσία. Τώρα, κάθε φορά που θα διψάω, θα σκέφτομαι το φλιτζάνι μου. Μέχρι χθες, σκεφτόμουν μόνο τη δίψα μου και τον Θεό που τη σβήνει. Βλέπεις πόσο εύκολα ο άνθρωπος γίνεται δούλος των πραγμάτων;»           Η πιο συγκινητική στιγμή αυτής της ιστορίας είναι το τέλος της. Όταν μετά από χρόνια ο Γέροντας Στέφανος εκοιμήθη, κανείς δεν το έμαθε αμέσως.

Λέγεται όμως ότι εκείνη την ημέρα, αν και ήταν βαρύς χειμώνας, οι ψαράδες που περνούσαν με τις βάρκες τους κάτω από τα Καρούλια ένιωσαν μια μυρωδιά από Λιβάνι και αγριολούλουδα να κατεβαίνει από τον βράχο.

Όταν κάποιοι Μοναχοί ανέβηκαν τελικά στη σπηλιά, βρήκαν τον Γέροντα να κάθεται στη συνηθισμένη του θέση, κοιτάζοντας το Αιγαίο. Το σώμα του ήταν στεγνό και ελαφρύ σαν ξύλο, αλλά το πρόσωπό του είχε ένα χαμόγελο που έλεγε: 

«Είδα αυτά που η σιωπή μου υποσχέθηκε».

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Η Προσευχή για τους Αγιοταφίτες Πατέρες,

 

Η Προσευχή για τους Αγιοταφίτες Πατέρες, οι οποίοι φυλάσσουν τα Πανάγια Προσκυνήματα στους Αγίους Τόπους, επικεντρώνεται στην ενίσχυσή τους στο δύσκολο έργο τους, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων. 

Μια κατάλληλη Προσευχή είναι η εξής:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο εν τω Πανάγίω Τάφω σαρκί αναπαυσάμενος, πρόσδεξαι την Δέησιν ημών υπέρ των Αγιοταφιτών Πατέρων, των φυλάκων των Σεπτών Προσκυνημάτων.

Ενίσχυσον Δέσποτα, την Αγιοταφικήν Αδελφότητα, Φρούρησον αυτούς εν Ειρήνη και Ασφαλεία, και δος αυτοίς Δύναμιν και Φώτισιν εις το δυσχερές έργον της Διακονίας των.

Σκέπασον αυτούς υπό την κραταιάν Σου χείρα, στερέωσον αυτούς εις την Ομολογίαν της Ορθοδόξου Πίστεως, και Αξίωσον αυτούς, ακατακρίτως, να Λειτουργούν και να Υμνούν το Σον Πανάγιον Όνομα εν τω τόπω της Σταυρώσεως και της Αναστάσεώς Σου.

Πρεσβείαις της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, Ελέησον και Σώσον ημάς. Αμήν.»

Οι Αγιοταφίτες Πατέρες, σε περιόδους "φλεγόμενης" Μέσης Ανατολής, συνεχίζουν τη Διακονία τους.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Άγιος Αλέξιος - Ο Άγιος της Ελληνικής Επανάστασης.

 Άγιος Αλέξιος - Ο Άγιος της Ελληνικής Επανάστασης.

Στις 17 Μαρτίου 1821, ημέρα της Εορτής του, οι οπλαρχηγοί και οι προεστοί της Πελοποννήσου ήταν συγκεντρωμένοι στην Αγία Λαύρα για την πανήγυρη. Μετά τη Δοξολογία και την Προσκύνηση της Κάρας του Αγίου, πάρθηκε η απόφαση για τον ξεσηκωμό. Θεωρείται ότι ο Άγιος Αλέξιος «Ευλόγησε» την αρχή του αγώνα, γι' αυτό και είναι ο Πολιούχος των Καλαβρύτων. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός τέλεσε τη Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια οι αγωνιστές ασπάστηκαν την Τίμια Κάρα του Αγίου Αλεξίου, ορκιζόμενοι «Ελευθερία ή Θάνατος». Το γεγονός ότι ο Άγιος Αλέξιος απαρνήθηκε τα πλούτη και τη Δόξα για την αλήθεια του Θεού, ενέπνευσε τους Έλληνες να απαρνηθούν την ασφάλεια της ζωής τους για την ελευθερία της πατρίδας. Η σύνδεση γίνεται ακόμα πιο «βαριά» ιστορικά λόγω της προέλευσης του Λειψάνου. Η Κάρα δωρήθηκε στη Μονή από τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγο το 1398. 

Για τους αγωνιστές του '21, το Λείψανο αυτό δεν ήταν μόνο Θρησκευτικό κειμήλιο, αλλά και ένας ζωντανός συνδετικός κρίκος με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. 

Η κατοχή του Λειψάνου από τη Μονή έδινε μια αίσθηση συνέχειας του Γένους. Μια άλλη συγκλονιστική Ιστορία αναφέρει ότι το 1826, όταν ο Ιμπραήμ Πασάς κατέστρεψε την Αγία Λαύρα, οι Μοναχοί πρόλαβαν να κρύψουν την Κάρα του Αγίου Αλεξίου και το Λάβαρο σε μια δυσπρόσιτη σπηλιά (τον «Αη-Γιώργη»).

Παρά τη μανία των Αιγυπτίων να βρουν τα Κειμήλια για να κάμψουν το ηθικό των Ελλήνων, ο Άγιος «κρύφτηκε» επιτυχώς, διασώζοντας την Πνευματική κληρονομιά του Μοναστηριού.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Τον Χριστόν θέλω.

 

Ενώ ζητάμε τον Θεό, ανακαλύπτουμε γύρω μας τους ανθρώπους.  Εμείς ζητάμε Χριστόν και ανοίγοντας τα μάτια βλέπουμε τους ανθρώπους.

Τότε αμέσως λέμε: 

Εγώ δεν γύρευα εσένα, τον Χριστόν θέλω. Και ξεχνάω ότι ο ξένος, ο φτωχός, ο φυλακισμένος, ο κάθε άνθρωπος δηλαδή, ο πλέον Ταπεινωμένος και μάλιστα ο αμαρτωλός, ο εχθρός μου, αυτός που προσπαθεί να μου κόψει το κεφάλι, αυτός ακριβώς είναι για μένα ο Χριστός.

Δοκιμάζουμε λοιπόν αυτή την απογοήτευση, την σύγκρουση με το εγώ μας.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί, εφ’ όσον ζητάμε τον Χριστό διώχνουμε τον άνθρωπο;

Διότι θεωρούμε ότι ο Χριστός μας σέβεται,ότι Τον έχουμε υποχείριο.

Ο άνθρωπος όμως 

έχει στόμα, έχει κρίση, έχει γνώμη, έχει αυτιά, έχει θέλημα, έχει πάθη, έχει αδυναμίες, έχει απαιτήσεις, και φοβόμαστε μήπως χάσουμε την βασιλικότητα του εαυτού μας. Κλείνουμε λοιπόν την πόρτα και αγκομαχάμε, πονάμε, ταραζόμαστε, συμπλέκομε την ύπαρξή μας μαζί του με στάση αρνητική.

Το αποτέλεσμα είναι ότι χάνουμε ευθύς αμέσως την σχέση μας με τον Χριστό.

Όταν ξεπεράσουμε το στάδιο αυτό και αρχίσουμε να αποδεχόμαστε τον άλλον όπως είναι, όταν τον αγαπήσουμε,

όταν ζούμε γι’ αυτόν, θυσιαζόμαστε γι’ αυτόν, μελετάμε αυτόν, με το βλέμμα μας καταλαβαίνουμε και την βαθύτερη επιθυμία του και προτρέχουμε να την πραγματώσουμε, τότε αρχίζουμε να νοιώθουμε την παρουσία του Θεού.

Ανέγγιχτος ακόμη ο Θεός για μας, 

αλλά μας φαίνεται πως ακούμε τα βήματά Του, καταλαβαίνουμε ότι πλησιάζει.

Είναι οι πρώτες σχέσεις που συνάπτουμε με τον Χριστόν.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης 

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!              Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Δεν χωρούν μέσα σε μια καρδιά δύο θεοί.

Ανέγγιχτος ακόμη ο Θεός για μας, αλλά μας φαίνεται πως ακούμε τα βήματά Του, καταλαβαίνουμε ότι πλησιάζει. Είναι οι πρώτες σχέσεις που συνάπτουμε με τον Χριστόν.

Αλλά νοιώθετε τι αγώνας χρειάζεται, για να νικήσουμε τον παλαιστή εαυτό μας, που θέλει να εξουδετερώσει πάντα έτερον, για να μείνει μόνος του; Όπως δεν χωρούν δύο βασίλισσες μέσα σε ένα μελίσσι, έτσι δεν χωρούν μέσα σε μια καρδιά δύο θεοί. Γι’ αυτό θέλουμε να πετάξουμε τον άλλον από μέσα μας. Όμως, μόνον εάν μείνει ο άλλος, θα ανακαλύψουμε ότι αυτό είναι ο Χριστός. Στον άλλον βρίσκουμε τον Κύριο. Τότε η αγάπη του πλησίον, η παρουσία του, 

η ζεστασιά του, 

ο πόνος του, 

ο πόθος του,

η κοινωνία του, μας κάνουν να αρχίσουμε να ζητάμε τον Χριστό και να ζούμε γι’ Αυτόν. 

Αρχίζει τώρα το προανάκρουσμα, το ξημέρωμα, η αίσθησης ότι έχω και εγώ δικαιώματα στην ζωή του Θεού. Από της στιγμής αυτής ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται πια, δεν αναπαύεται με τίποτε. Μέχρι να φθάσουμε στην ώρα αυτή, μας αναπαύουν πολλά: το κρεβάτι μας, η Προσευχή μας, οι επιτυχίες μας, ο έπαινος του άλλου· κάθε φορά έχουμε και κάτι που γεμίζει την ζωή μας..Κάθε ημέρα η ζωή μας κινείται γύρω από κάτι. Αυτό είναι το πλήρωμά μας. Το πλήρωμα όμως του παντός είναι ο Χριστός. Όταν ο άνθρωπος αρχίσει να νοιώθει τα επόμενα βήματα του Κυρίου, δεν υπάρχει πια τίποτε που να τον ικανοποιεί· δεν θέλει να σταματήσει πουθενά· γίνεται ακόρεστος, ανικανοποίητος· θέλει να Νηστεύει πιο πολύ, να Προσεύχεται πιο πολύ, να Αγρυπνεί πιο πολύ, να Αγαπά πιο πολύ· προ πάντων, έχει μία τάση να δίνεται πιο πολύ και να υπομένει τον Χριστόν:  «Υπόμεινον τον Κύριον». Δεν μπορεί να πονά παρά μόνον για τον Χριστόν. Δεν θέλει τίποτε άλλο παρά μόνον τον Θεόν. Ό,τι και αν του δώσεις, ό,τι και αν του πει, το δέχεται ευχαρίστως, αλλά από αγάπη σε σένα. Δεν δημιουργεί προβλήματα. Δεν ασχολείται με προβλήματα. Δεν ταράσσεται με τίποτε, διατηρεί την ειρήνη και την γαλήνη του· η δε ειρήνη του είναι μια προσδοκία του Θεού, ένα στάδιο από το οποίο πρέπει ο καθένας μας να περάσει.

Γίνεται λοιπόν αυτός ο άνθρωπος ειρηνικός, απροσπαθής. Δεν άγχεται με τίποτε, όλα τα κάνει, επειδή παίρνει μίαν εντολή, μίαν Ευλογία· τα κάνει εν πληρότητι, εν τελειότητι· αυτός όμως σε τίποτε δεν σταματάει, παρά μόνον ζητάει τον Θεόν. Γι’ αυτό, δεν τσακώνεται για τίποτε, δεν μιλάει για τίποτε, δεν αρνείται τίποτε. Τότε αρχίζει να νοιώθει πως υπάρχει ζεστασιά, πως υπάρχει χνότο, όπως λέμε ότι υπάρχει ακόμη ανθρωπίνη ζωή σε κάποιον που πεθαίνει, αφού αντιλαμβανόμαστε την αναπνοή του με τον καθρέφτη που βάζουμε μπροστά του. Ο άνθρωπος δηλαδή αρχίζει να καταλαβαίνει ότι ζει· άνοιξε την καρδιά του και νοιώθει τον Θεόν.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.  

 Μιχάλης Αντωνιάδης 

read more ►

"Σηκώνω" τον Σταυρό, ευαρεστώ τον Κύριο Ιησού Χρι­στό, Τον ακολουθΏ.

 

Αίροντας (αίρω < αρχαία ελληνική αἴρω ="Σηκώνω") τον Σταυρό, ευαρεστώ τον Κύριο Ιησού Χρι­στό, Τον ακολουθΏ.

Αν ακολουθούμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να ακολουθούμε Εκείνον. Όποιος δεν απαρνηθή τον εαυτό του, δεν μπορεί να Με ακολουθήση (Ματθ. ι’ 38).

Αν ακολουθήσης τον δικό σου νου και όχι τον νου του Χριστού, αν ακολουθήσης το θέλημά σου και όχι το θέλημα του Χριστού, όπως αναφέρεται στο Άγιο Ευαγγέλιο, η ψυ­χή σου δεν είναι καθαρή, δεν είναι Αγιασμένη, είναι χαμένη στην ζούγκλα των ψυχοφθόρων και φρικτών πλανών.

Διότι η αμαρτία, το κακό, κατόρθωσε να χτίση μέσα μας, δίπλα σε εκείνη την Θεοειδή ψυχή που ελάβαμε από τον Θεό, την δική της ψυχή..

Χωρίς τον Χριστό η ανθρώπινη ψυχή δεν ειρηνεύει.. 

Η δική μας οδός, η οδός των Αγίων και της Νηστείας, είναι βία στον εαυτό μας να πράττωμε κάθε αγαθό, διηνε­κής βία του εαυτού μας προς κάθε καλό.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ.    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!     

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Εκείνη τη σιωπή που σε τρόμαζε,

 Ξέρεις εκείνη τη σιωπή που σε τρόμαζε;

Εκείνη που νόμιζες ότι σημαίνει πως είσαι μόνος;

Ήταν η ανάσα Του, κρατημένη, για να μην σου χαλάσει το σχέδιο.

Πόσες φορές ζήτησες ένα Θαύμα και Εκείνος σου έδωσε μια πόρτα που έκλεισε;

Πόσες φορές φώναξες "γιατί;" και Εκείνος απάντησε με σιωπή;

Κι όμως, κάθε "όχι" ήταν μια αόρατη ασπίδα.

Κάθε "όχι ακόμα" ήταν ένας χάρτης για ασφαλές λιμάνι.

Εσύ έβλεπες μια απουσία. Εκείνος ετοίμαζε μια παρουσία. Εσύ μετρούσες τις μέρες που χάθηκαν. Εκείνος μετρούσε τις πληγές που γλίτωσες. Και θα έρθει εκείνο το πρωί, ξαφνικά, σαν ήλιος μετά από καταιγίδα, που θα κοιτάξεις πίσω και θα δεις: Τα σπασμένα σου κομμάτια δεν ήταν αποτυχία. Ήταν το παζλ της σωτηρίας σου.

Αυτός που έφυγε ήταν η απάντηση σε μια Προσευχή που δεν τόλμησες ποτέ να κάνεις. Εκείνη η θέση που δεν πήρες, ήταν η θέση σε ένα τρένο που θα εκτροχιαζόταν.

Ο Θεός δεν κλείνει πόρτες για να σε τιμωρήσει.  Τις κλείνει για να μην παγώσεις.

Και δεν αφήνει ανθρώπους να φύγουν για να σε αδειάσουν.

Τους αφήνει να φύγουν για να χωρέσει επιτέλους Εκείνος εκεί που δεν χωρούσε.

Μια μέρα, η απόρριψη θα μοιάζει με διάσωση.

Η απώλεια, με κέρδος.

Και θα ευχαριστείς για εκείνα τα δάκρυα που πότισαν το έδαφος για αυτό που τώρα ανθίζει.

Μην φοβάσαι την προστασία που δεν μοιάζει με αγκαλιά.

Μερικές φορές, η μεγαλύτερη αγάπη που μπορείς να λάβεις, είναι αυτό που δεν ήρθε ποτέ.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού+.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!     Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►