Αυ­τός εί­ναι ο κα­λύ­τε­ρος δρό­μος προς την Σω­τη­ρία σου.

 Γίνε κου­φός, μουγ­γός, τυ­φλός και αναί­σθη­τος προς όλα τα πράγ­μα­τα της ζωής αυ­τής. 

Αυ­τός εί­ναι ο κα­λύ­τε­ρος δρό­μος προς την Σω­τη­ρία σου. 

Διό­τι εί­ναι αδύ­να­τον να σω­θεί κα­νείς, αν δεν απο­σπά­σει το νου του από την μα­ταιό­τη­τα και κάθε μέ­ρι­μνα και δεν τον συγ­κεν­τρώ­σει σε ένα μο­να­δι­κό σκο­πό: 

Την εν Χρι­στώ Σω­τη­ρία.

Για­τί ο νους εί­ναι απλός:

Είτε πα­ρα­δί­δε­ται ολο­κλη­ρω­τι­κά στον Χρι­στό, είτε πα­ρα­δί­δε­ται στις μά­ταιες μέ­ρι­μνες.

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!       Μιχάλης Αντωνιάδης

   

read more ►

Επστάιν και ναζιστική ευγονική.

 

Επστάιν και ναζιστική ευγονική.

Σε ένα άλλο ανατριχιαστικό μήνυμα του Επστάιν, επιβεβαιώνεται αυτό που εδώ και χρόνια καταγγέλλουμε από αυτή τη στήλη: τη νοσηρή εμμονή των ισχυρών με τα προγράμματα ευγονικής. Ένα 16χρονο κορίτσι που ήταν θύμα του κυκλώματος trafficking που διηύθυνε ο Επστάιν, έμεινε έγκυος από εκείνον και της άρπαξαν το παιδί λίγα λεπτά αφότου το γέννησε. Το θύμα έγραψε στο ημερολόγιό του ότι ο διεστραμμένος άντρας ήθελε να δημιουργήσει μια «ανώτερη δεξαμενή γονιδίων» που θα βασιζόταν στο DNA του ίδιου, αλλά και άλλων «χαρισματικών» προσώπων, όπως νομπελίστες και ακαδημαϊκούς. Το όραμα του Επστάιν ήταν να δημιουργήσει μια γενιά «ανώτερου» DNA μέσω επιλεκτικής αναπαραγωγής, ακολουθώντας τη ρατσιστική θεωρία του τρανσουμανισμού. Με λίγα λόγια επιζητούσε να φτιάξει μια φυλή «υπερανθρώπων», στα πρότυπα της ναζιστικής ευγονικής.

Ας μην εκπλήσσεται λοιπόν κανείς, που από αυτό το εξουσιαστικό σινάφι που υπηρετούσε ο Επστάιν, προωθούνται πολιτικές για τις εκτρώσεις, την ευθανασία, την εγκατάλειψη των ΑμΕΑ και των ναρκομανών. Τα συγκεκριμένα απολειφάδια των ναζί υποστηρίζουν ξεκάθαρα τον κοινωνικό δαρβινισμό, θεωρώντας τους εαυτούς τους ως κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, ενώ οι αδύναμοι πρέπει να πεθαίνουν λόγω «φυσικής επιλογής».

Τα όσα φρικτά περιγράψαμε παραπάνω, δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα της ελιτιστικής μανίας και της αρρώστιας που διακρίνει την αντίθεη Δύση. Οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Επστάιν, παραμερίζουν και την τελευταία «κουρτίνα», αποκαλύπτοντας ποιοι είναι αυτοί που καθορίζουν τις ζωές μας. Κανένας δεν μπορεί να λέει πια ότι «δεν ήξερε» σε ποιους παραδίδει το μέλλον του.

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν,

 

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ.

Οι εξουσιαστές της Δύσης νοιώθοντας «θεοί» τελικά έγιναν δαίμονες - Παιδεραστία, όργια, αποκρυφισμός, ευγονική και πολιτικές πλεκτάνες συγκλονίζουν τον πλανήτη.

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε διάπλατα και η μυρωδιά βορβόρου κατέκλυσε ολόκληρη την υφήλιο με τη δημοσιοποίηση των εγγράφων του Τζέφρι Επστάιν από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Ασύλληπτα εγκλήματα έρχονται στο φως, που μέχρι πρότινος κατατάσσονταν στη σφαίρα των «θεωριών συνομωσίας» και όποιοι τα συζητούσαν αντιμετωπίζονταν με χλεύη. Τεχνολογικοί κροίσοι, κορυφαίοι επιχειρηματίες, επιστήμονες, πολιτικοί, αξιωματούχοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ «φιγουράρουν» ως ονόματα που σχετίζονται – αποδεδειγμένα ή αναπόδεικτα –  σε ένα κυριολεκτικά σατανικό δίκτυο.

Μέσα από την ανάγνωση των αποδεσμευμένων εγγράφων, ο αυτόχειρας (;) Τζέφρι Επστάιν φαντάζει σαν «αρχιερέας» ενός πολυπλόκαμου εωσφορικού συστήματος που εξασφάλιζε παράνομη σάρκα, εξουσία, διασυνδέσεις και οργιαστική αυθαιρεσία για την ελίτ.

Σε μια παλιά συνέντευξη του Επστάιν που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες, ο συνομιλητής του τον ρωτά με σοβαρό ύφος αν είναι ο διάβολος, διότι διαθέτει την ίδια διάνοια με εκείνον. «Σε ρωτάω γιατί και ο σατανάς που ήταν αρχάγγελος, επαναστάτησε κατά του Θεού και κατέληξε στην κόλαση γιατί είπε ότι προτιμά να κυριαρχεί στην κόλαση, παρά να υπηρετεί στον παράδεισο», είπε ο δημοσιογράφος, με τον Επστάιν να απαντά με φανερή αμηχανία ότι δεν είναι ο διάβολος, «αλλά έχω έναν καλό καθρέφτη».

Με το μιντιακό και πολιτικό σύστημα να στέκεται μουδιασμένο μπροστά στη χιονοστιβάδα αποκαλύψεων, υπάρχει μια σκόπιμη σύγχυση για το που σταματά η εικασία και που ξεκινά η πραγματικότητα. 

Σε αυτό το παγκοσμιοποιημένο παράδοξο, τα σοκαριστικά στοιχεία περνούν μπροστά από τα μάτια της ανθρωπότητας, αλλά η γραμμή άμυνας του συστήματος είναι ότι τίποτε δεν κινεί ποινικές διαδικασίες – για όσο τίποτα δεν αποδεικνύεται.

Ανείπωτες καταγγελίες για το νησί της φρίκης

Οι πολυάριθμες καταγγελίες που προκύπτουν από τα έγγραφα (τα οποία είναι βέβαιο ότι αποτελούν μια αποχαρακτηρισμένη κορυφή του παγόβουνου), προκαλούν απόλυτο αποτροπιασμό. Αναφορές για διακίνηση ανηλίκων και παιδεραστία, παιδική πορνογραφία, σαδιστικά βασανιστήρια, διονυσιακά όργια, τελετουργικούς φόνους, διαμελισμούς βρεφών, κανιβαλισμό, κοπροφαγία, παραφιλίες κάθε είδους, και ό,τι αποκρουστικό μπορεί να πράξει ένα αναθεματισμένο δίποδο που μολύνει τον κόσμο με την ύπαρξή του.

Το διαβόητο νησί του Επστάιν στην Καραϊβική ομοιάζει σαν ένα άσυλο του σκότους για την ελίτ, σαν ένα πριβέ κολαστήριο που ικανοποιούσε την κάθε ανείπωτη διαστροφή. 

Μια κάστα αρρωστημένων αποβρασμάτων που ως όψιμοι «Καλιγούλες» δεν αρκούνται στην εξουσία του χρήματος, αλλά διψούν για την κυριαρχία σε κάθε ευάλωτη σάρκα, ηδονίζονται με τον ατιμασμό κάθε ηθικού ορίου.

Αδειανά «τομάρια» που πλήττουν σε ένα περιβάλλον όπου τα πάντα είναι ιδιοκτησία τους, εκμεταλλεύονται την ασυλία τους απέναντι στο νόμο και λυσσούν για να νιώσουν «θεοί» διακορεύοντας όλους τους απαγορευμένους καρπούς της ανθρωπότητας. 

Ως νέκταρ της «αθανασίας» τους, βλέπουν την παιδική αθωότητα, καταβροχθίζοντας την τόσο θηριωδώς που μόνο ως δαίμονες μπορούν να χαρακτηριστούν. 

Δεν είναι να απορεί κανείς με τις μαρτυρίες περί «απόκρυφων τελετουργικών» στο νησί του Επστάιν , διότι αυτός ακριβώς είναι ο ιδεολογικός πυρήνας της εσώτερης ελίτ: η σατανολατρεία με τα συγκοινωνούντα δοχεία της όπως η μασονία, η Θεοσοφία, η Καμπάλα κ.α.

Αυτή είναι η παγκόσμια παρακαταθήκη που επιφυλάσσει η Δύση, και το νησί του Επστάιν υπήρξε η «πνευματική» πρωτεύουσά της, μαζί με την «συμπρωτεύουσα» που θεωρείται το Νταβός, για το οποίο  με τα όργια που έχουν καταγγελθεί για τα ετήσια συνέδρια του WEF. Το μοτίβο παραμένει απαράλλακτο: οι καταγγελίες κουκουλώνονται άχρι καιρού, ενώ οι επιφανείς ανώμαλοι που προσελκύονται σαν μύγες σε τέτοιες καταστάσεις, τελικά εκβιάζονται από μυστικές υπηρεσίες και γίνονται τηλεκατευθυνόμενα παιχνιδάκια της Νέας Τάξης. Μέσα σε αυτόν τον εκφυλισμένο απόπατο, αυτά τα ίδια ανθρωπάρια που σέρνονται από τις κτηνώδεις ορέξεις τους, είναι που διαβουλεύονται για το μέλλον της ανθρωπότητας. Πέρα από το ηθικό κομμάτι του σκανδάλου, υπάρχει και το πολιτικό, που είναι εξίσου σοβαρό.

«Προσομοίωση πανδημίας»

Ο Επστάιν φαίνεται σε έγγραφο να μοιράζεται ένα e-mail με τον Μπιλ Γκέιτς για ένα project «προσομοίωσης πανδημίας», ήδη από το 2017. Πρόκειται για ένα προσχέδιο ατζέντας που αφορούσε την προετοιμασία για πανδημίες, ενώ αναφέρεται και η πρόθεση να εμπλακεί και ο ΠΟΥ

(Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) σε αυτό το μοντέλο προσομοίωσης. Τρία χρόνια μετά, η προσομοίωση έγινε πραγματικότητα και είναι να.. θαυμάζει κανείς τέτοιες συμπτώσεις. Η δε πλευρά του Γκέιτς αρνείται τα πάντα για το συγκεκριμένο mail, χαρακτηρίζοντας το «γελοίο και εντελώς ψευδές».

Επστάιν και Ρότσιλντ για Ελλάδα

Σε άλλο έγγραφο, ο Επστάιν ανταλλάσσει μηνύματα με την Αριάν ντε Ρότσιλντ (εκπληκτικό το πώς εμφανίζεται παντού αυτό το επώνυμο), ισχυρή τραπεζίτρια και CEO του χρηματοπιστωτικού ομίλου Edmond de Rothschild Group.

Τα δύο πρόσωπα συνομιλούν για τις πολιτικές εξελίξεις της μνημονιακής Ελλάδας του 2015, αξιολογώντας το απροσδόκητο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σαν διεθνείς παίκτες που στέκονταν πάνω από μια σκακιέρα (όπου τα ανυποψίαστα πιόνια ήταν οι άμοιροι Έλληνες). Η Αριάν ντε Ρότσιλντ φαίνεται να γνωρίζει τα πάντα για το πολιτικό παρασκήνιο, «προφητεύοντας» ότι θα απομακρυνόταν ο τότε υπουργός Οικονομικών (Βαρουφάκης), γνωρίζοντας ποιος θα τον αντικαθιστούσε (ο Τσακαλώτος) και ξέροντας τι θα ζητήσουν οι Βρυξέλλες από τον Τσίπρα, που δεν ήταν άλλο από την καταπάτηση του δημοψηφίσματος, πράγμα που και τελικά συνέβη με το συνταγματικό πραξικόπημα Τσίπρα.

Σε μια άλλη αποχαρακτηρισμένη συζήτηση, ο στενός φίλος του Επστάιν, καθηγητής φιλοσοφίας, Noam Chomsky, του αποκαλύπτει το μνημονιακό έγκλημα εις βάρος των Ελλήνων:

«Περίπου το 90% των πληρωμών προς την Ελλάδα πηγαίνει στην πραγματικότητα στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που έκαναν επικίνδυνες επενδύσεις και θέλουν να αποπληρωθούν. Έτσι, στην πραγματικότητα οι Έλληνες πληρώνουν τις βόρειες τράπεζες για χρέη που ο λαός δεν είχε ποτέ συσσωρεύσει». Αναλογιστείτε πόση καταστροφή, πόση δυστυχία και πόση εξαπάτηση ζυγίζουν οι παραπάνω λέξεις, ιδιαίτερα για τους «Εθνοσωτήρες» μας που παρουσίαζαν τα μνημόνια ως μονόδρομο, λέγοντας ότι «μαζί τα φάγαμε».

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, Θέατρο ΗΒΗ, Σαρρή 27, Ψυρρή,

ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ- Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Θέατρο ΗΒΗ, Σαρρή 27, Ψυρρή, 8 Φεβ - 5 Απρ 2026

ΘΕΑΤΡΟ ΗΒΗ - Θεατρική περίοδος 2025-2026

Ζαχαρένια Πετράκη

 

Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης

Τραγούδησε για να σμίξει τον κόσμο…

Η μουσικοθεατρική παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης»,  που παρουσιάζεται από τις 3 Δεκεμβρίου στο θέατρο ΗΒΗ, σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη και παραγωγή της Stages Network  και των Αθηναϊκών Θεάτρων, καταχειροκροτήθηκε από περισσότερους από 11.000 θεατές μέσα στον πρώτο μήνα της παρουσίασής της στο θέατρο ΗΒΗ.

Είναι η πρώτη φορά που η ζωή και το έργο ενός μεγάλου Έλληνα, ενός καλλιτέχνη-σύμβολο, του Νίκου Ξυλούρη, παρουσιάζεται στο θέατρο σε μία υψηλών αξιώσεων παραγωγή σε κείμενο της φιλολόγου και συγγραφέως Ζαχαρένιας Πετράκη, βασισμένο σε πολυετή έρευνα και αρχειακό υλικό.

Ο «Αρχάγγελος της Κρήτης», όπως αποκαλείτο ο Ψαρονίκος, ζωντανεύει για πρώτη φορά θεατρικά, σε μία παράσταση που συνδυάζει ζωντανή μουσική, αδημοσίευτες φωτογραφίες, πολύτιμα ηχητικά ντοκουμέντα και αφήγηση. Μια βιωματική εμπειρία, που ενώνει τη μαρτυρία, την τέχνη και τη συγκίνηση.

Το έργο επιχειρεί να συστήσει τη μορφή του Ξυλούρη όχι μόνο ως φωνή-σύμβολο, αλλά ως εσωτερικό σύμπαν ενός ανθρώπου που τραγουδούσε με την ψυχή ενός λαού. Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκονται η πορεία του από τα Ανώγεια και την Κρήτη της Κατοχής, μέχρι τις μπουάτ της Αθήνας και το αποκορύφωμα της δημόσιας παρουσίας του, που ταυτίστηκε με τον αγώνα, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα μιας ολόκληρης εποχής.

Οι θεατές έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τα εμβληματικά τραγούδια του Ξυλούρη, σε νέες ενορχηστρώσεις του Ανδρέα Κατσιγιάννη, ενώ το κρητικό πρόγραμμα της παράστασης επιμελείται μουσικά ο Ross Daly!

Η Ουρανία Ξυλούρη, σύντροφος ζωής του Νίκου και θεματοφύλακας της μνήμης του, έχει συνεισφέρει ουσιαστικά στην τελική διαμόρφωση του κειμένου.

Στη σκηνή του Θεάτρου ΗΒΗ αναβιώνουν προσωπικότητες-σταθμοί της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής ζωής της χώρας, όπως η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος, ο Χρήστος Λεοντής κ.α. Φυσικά ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην σχέση του Νίκου με τον Σταύρο Ξαρχάκο που ξεκίνησε με τον σημαντικό δίσκο «Διόνυσε Καλοκαίρι μας» και εξελίχτηκε σε μια δυνατή φιλία. 

Λίγα λόγια για το έργο

Η παράσταση ξεδιπλώνει τη ζωή και την πορεία του σπουδαίου Κρητικού τραγουδιστή και λυράρη Νίκου Ξυλούρη. Ακολουθούμε τα βήματα του «Αηδονιού της Κρήτης» από τα παιδικά του χρόνια στα Ανώγεια, στη σκιά της Κατοχής, έως τη θριαμβευτική του παρουσία στις αθηναϊκές μπουάτ της δεκαετίας του ’70 και την πρόωρη αναχώρησή του από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 44 ετών.

Με οδηγό τις αφηγήσεις της συντρόφου του, Ουρανίας Ξυλούρη, και άξονα τα τραγούδια που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, η παράσταση δεν αποτυπώνει μόνο το μεγαλείο της φωνής του, αλλά αποκαλύπτει – κυρίως – το ηθικό και πνευματικό βάρος μιας προσωπικότητας που σφράγισε το νεότερο ελληνικό πολιτισμό.

Λίγα λόγια για τον Ψαρονίκο

Ο Νίκος Ξυλούρης δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής· ήταν η φωνή ενός λαού που αναζητούσε δικαιοσύνη, φως και ελευθερία. Ένας λυράρης με ψυχή ανοιχτή σαν ορίζοντας, που μέσα από τις νότες του ξυπνούσε αισθήσεις, μνήμες και ελπίδες. Η μουσική του έμοιαζε με μυρωμένο λιβάδι· ένας τόπος όπου οι αισθήσεις στήνουν χορό κι η ψυχή ανασαίνει ελεύθερη.

Χωρίς σπουδές και πτυχία, αλλά με απλότητα, ακεραιότητα και σπάνιο ήθος, στάθηκε απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας που καταπίεζε τον άνθρωπο. Όπου κι αν τραγουδούσε, γεννιόταν μια άτυπη εξέγερση· γιατί η φωνή του δεν υπάκουε, αλλά υψωνόταν. Με πάθος, λεβεντιά και παρρησία.

Ήταν εκείνος που επανέφερε τη λησμονημένη λύρα στο Ηράκλειο, αναστήλωσε την παράδοση και έδωσε φωνή στα ριζίτικα τραγούδια που, μέσα από τη δική του ερμηνεία, απέκτησαν κύρος, καθολικότητα και μια νέα δυναμική. Ολόκληρη η Κρήτη τραγούδησε ξανά και μαζί της… όλη η Ελλάδα.

Σημαντικό ρόλο στην πορεία του Ξυλούρη έπαιξε η κυκλοφορία των «Ριζίτικων» το 1971, έτσι όπως τα διασκεύασε-ενορχήστρωσε ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» έπαψε να είναι απλώς ένα παραδοσιακό τραγούδι κι έγινε ένα σύνθημα, ένα κάλεσμα, ένα σύμβολο. Ο σπουδαίος μας συνθέτης χρησιμοποίησε σημειολογικά την «Ξαστεριά» ως εναρκτήριο άσμα του δίσκου και ένωσε τις φωνές των φοιτητών στην ιστορική συναυλία του Συλλόγου Κρητών στο γήπεδο του Σπόρτινγκ.

Ο Ψαρονίκος, λιγομίλητος και περήφανος, χάρισε στον λαό του στιγμές που άγγιξαν τα όρια του μύθου. Ήταν η ζωντανή ενσάρκωση του κρητικού πνεύματος· γνήσιος, ευθύς, γενναίος. Πίστευε ακράδαντα πως, αν η Ελλάδα αποτινάξει τη μιζέρια και τη φθορά, θα αναδυθεί το φως των αληθινών της θησαυρών.

Αναδείχθηκε σε σύμβολο αντίστασης απέναντι στη χούντα και τον φασισμό. Ήταν μάλιστα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπου τραγούδησε την «Ξαστεριά» μαζί με τους φοιτητές. Δεν χώρεσε ποτέ σε καλούπια. Πήρε το φως του νησιού και το πάντρεψε με την ποίηση, τις έντεχνες αναζητήσεις και τις παραδόσεις άλλων πολιτισμών, δημιουργώντας κάτι αυθεντικό, καινούργιο, βαθιά ελληνικό και παγκόσμιο μαζί.

Ο Ξυλούρης δεν τραγουδούσε για να εντυπωσιάσει. Δημιουργούσε ιερές στιγμές, μια βαθιά επικοινωνία με το κοινό του. Μετέτρεπε τον ήχο σε μνήμη και την ερμηνεία σε προσευχή. Ήταν εκείνος που μετουσίωνε τον πόνο σε δύναμη, τη σιωπή σε πάθος, τη ζωή σε τέχνη.

Ήταν ο άνθρωπος που, παρά την αναγνώριση, ποθούσε πάντα την επιστροφή στις κορφές του Ψηλορείτη· ένας καλλιτέχνης που απέστρεφε το βλέμμα από τον θόρυβο και τη ματαιότητα του κόσμου. Όπως έλεγε κι ο ίδιος:

«Δακρύζω με παράπονο, με πόνο συλλογούμαι,

γιατί 'ναι όλα μάταια στον ψεύτη κόσμο απού 'μαι...»

Σήμερα, σε έναν κόσμο που διψά για ουσία και αλήθεια, το έργο του Νίκου Ξυλούρη στέκει σαν φάρος. Είναι μια όαση υψηλής αισθητικής, μια πηγή έμπνευσης, μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και στο αύριο. Η κληρονομιά του αποτελεί θεμέλιο πολιτισμού και μέσο επικοινωνίας ανάμεσα σε λαούς και γενιές.

Γιατί, όπως τραγούδησε κι ο ίδιος:

«Εμείς δεν τραγουδάμε

για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο.

Εμείς τραγουδάμε

για να σμίξουμε τον κόσμο».

Θέατρο ΗΒΗ, Διεύθυνση: Σαρρή 27, Αθήνα 105 54

Τηλέφωνο: 211 1000 365

 Ημέρες & Ώρες παραστάσεων (από 3 Δεκεμβρίου έως 31 Ιανουαρίου):

Τετάρτη        19.00

Πέμπτη        20.00

Παρασκευή   21.00

Σάββατο     18.00 & 21.15 (διπλή παράσταση)

Κυριακή       19:00

Από 1η Φεβρουαρίου:

Τετάρτη        19.00

Πέμπτη        20.00

Παρασκευή   21.00

Σάββατο       17.00 & 21.00 (διπλή παράσταση)

Κυριακή       18:00

Τιμές εισιτηρίων: VIP1: €55, VIP2 : €50 , Α' Ζώνη : €45, Β' Ζώνη : €40, Γ' Ζώνη : €35, Δ' Ζώνη : €30 , Ε' Ζώνη: €25  ΣΤ'Ζώνη : €20

Φοιτητικό, Ανέργων , Παιδικό (έως 12 ετών), ΑμεΑ(χωρίς αμαξίδιο) : €33  (στην Γ' Ζώνη), €28 (στην Δ' Ζώνη), 23€ (στην Ε΄ Ζώνη), €18  (ΣΤ' Ζώνη)

Άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο εισέρχονται δωρεάν, κατόπιν επικοινωνίας με το ταμείο του θεάτρου, λόγω περιορισμένων θέσεων.

Εισιτήρια : 

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ksylouris/

Στο τηλεφωνικό κέντρο :  211 1000 365

Στο ταμείο του Θεάτρου Αλίκη,  Αμερικής 4, Aθήνα

 

Για Ομαδικές Κρατήσεις : 

Κώστας Μπάλτας & Γιώτα Καραίσκου: 211-1026277 & 210-2117240,

Δευτ-Παρ : 10:00 -19:00

Ε-mail Τμήματος Ομαδικών Κρατήσεων: reservations@a-th.gr

Πληροφορίες : www.a-th.gr

! Σημαντική σημείωση !

15 λεπτά πριν από την έναρξη κάθε παράστασης προβάλλεται η ταινία μικρού μήκους «Τα παιδικά χρόνια του Ψαρονίκου στα Ανώγεια».

 Ημέρες & Ώρες προβολών της ταινίας (από 3 Δεκεμβρίου έως 31 Ιανουαρίου):

Τετάρτη        18:45

Πέμπτη        19:45

Παρασκευή   20:45

Σάββατο       17:45 & 21:00

Κυριακή       18:45

 Από 1η Φεβρουαρίου:

Τετάρτη        18:45

Πέμπτη        19:45

Παρασκευή   20:45

Σάββατο       16:45 & 20:45

Κυριακή       17:45

Παρακολουθήστε στο Youtube την ταινία μικρού μήκους πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://youtu.be/B3ZPkMnlJkw?si=yMzn_Gsb7zamp3lV

  

read more ►

Αγάπα,

 "Αγάπα τον και στα μαύρα του τον άλλον, αγάπα τον και όταν δεν θα θέλει να σου μιλήσει και όταν δεν θα είναι καλά και όταν θα σε απομακρύνει από κοντά του, αγάπα τον ακόμα και όταν δεν θα αγαπάει ο ίδιος τον εαυτό του γιατί εκεί αξίζει και χρειάζεται περισσότερο την αγάπη σου. Γιατί η ζωή δεν είναι μόνο γέλια και χαρές..

 η ζωή είναι και πόνος.. πολύς πόνος.. και είναι κρίμα στον 

πόνο μας να μην έχουμε έναν άνθρωπο να μας αγαπά.."

Οδ.Ελύτης.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!        Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Οι ιδιοτροπίες ξεκινούν από το λογισμό.

 Οι ιδιοτροπίες ξεκινούν από το λογισμό.

-Πές μου, ἐσὺ τί σιχαίνεσαι;

– Ὅλα τὰ σιχαίνομαι.

– Τότε ὅλα σ᾿ ἐσένα θὰ ἔρχωνται! Καὶ τὰ σκουλήκια στὰ φροῦτα ἢ στὰ ὄσπρια

καὶ καμμιὰ τρίχα στὸ ψωμὶ κ.λπ.

– Ἔτσι γίνεται, Γέροντα!

– Δόξα Σοι ὁ Θεός! Βλέπεις πόσο σὲ βοηθάει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τὸ ξεπεράσης;

– Ἀπὸ τὸν λογισμὸ δὲν ξεκινάει, Γέροντα, αὐτό; Ἂς ποῦμε ὅτι βρῆκε ἡ ἀδελφὴ

μιὰ τρίχα. Ἂς τὴν βγάλη στὴν ἄκρη.

– Αὐτὸ εἶναι Εὐλογία! Δῶσ᾿ την σ᾿ ἐμένα, νὰ τὴν πάρω ἐγὼ Εὐλογία!.. Ἄχ!

Θυμᾶμαι, μιὰ φορὰ στὸ Σινᾶ πηγαίναμε κάπου μὲ ἕναν Μοναχὸ καὶ τοῦ ἔδωσα δυὸ

ροδάκινα. Τὸν βλέπω, δὲν τὰ τρώει. Ἤθελε νὰ πάη νὰ τὰ πλύνη, γιὰ νὰ τὰ φάη, καὶ τὰ κρατοῦσε στὰ χέρια, μὴν τὰ βάλη στὴν τσέπη καὶ κολλήσουν μικρόβια καὶ ἀπὸ τὴν τσέπη! Ὁ ἀδελφός του ποὺ εἶχε ὀκτὼ παιδιὰ μοῦ ἔλεγε: «Περισσότερο σαπούνι ξοδεύει αὐτός, γιὰ νὰ πλύνη τὰ χέρια του, παρὰ ἡ γυναίκα μου μὲ τὰ ὀκτὼ παιδιὰ ποὺ πλένει!». Καὶ νὰ δῆτε τί ἔπαθε! Ἐκεῖ στὸ Σινᾶ ἔδιναν σὲ κάθε Καλόγερο καὶ ἕναν Βεδουΐνο, γιὰ νὰ τὸν ἐξυπηρετῆ, νὰ τοῦ πηγαίνη τὸ φαγητὸ κ.λπ. Ὁ Βεδουΐνος ποὺ ἔδωσαν σ᾿ αὐτὸν ἦταν ὁ πιὸ βρώμικος ἀπ᾿ ὅλους. Κατάμαυρος! Μύριζαν τὰ ροῦχα του, μύριζε ὁλόκληρος. Μιὰ ἑβδομάδα ἔπρεπε νὰ τὸν βάλης στὸ μουσκιό, γιὰ νὰ καθαρίση! Τὰ χέρια του ἦταν.., μὴν τὰ ρωτᾶς! Ἔπρεπε νὰ τὰ ξύσης μὲ τὴν σπάτουλα! Ἐν τῷ μεταξύ, ὅταν ἔπιανε τὸ τσανάκι, γιὰ νὰ τοῦ πάη τὸ φαγητό, ἔβαζε τὰ δυό του δάχτυλα μέσα. «Φύγε, φύγε..», τοῦ φώναζε ἐκεῖνος, μόλις τὸν ἔβλεπε. Τελικὰ αὐτὸς ὁ Μοναχὸς οὔτε δυὸ ἑβδομάδες δὲν κάθησε στὸ Σινᾶ· ἔφυγε.

Θυμᾶμαι, καὶ στὸ Κοινόβιο εἴχαμε ἕναν Μοναχὸ ποὺ ὡς λαϊκὸς ἦταν Νωματάρχης. Τὸν εἶχαν βάλει διαβαστή, γιατὶ ἦταν μορφωμένος. Τόσα χρόνια ἦταν στὸ Μοναστήρι καὶ σιχαινόταν. Ποῦ νὰ ἀγγίξη πόμολο! Μὲ τὸ πόδι ἄνοιγε τὴν πόρτα ἢ σκουντοῦσε τὸ μάνταλο μὲ τὸν ἀγκώνα καὶ μετὰ καθάριζε μὲ οἰνόπνευμα τὸ μανίκι ποὺ τὸ ἀκούμπησε! Ἀκόμη καὶ τὴν πόρτα τῆς Έκκλησίας μὲ τὸ πόδι τὴν ἄνοιγε. Καὶ ἐπέτρεψε ὁ Θεός, ὅταν γέρασε, νὰ σκουληκιάσουν τὰ πόδια του, ἰδίως τὸ ἕνα μὲ τὸ ὁποῖο ἄνοιγε τὶς πόρτες. Ἤμουν παρανοσοκόμος, ὅταν ἦρθε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ νοσοκομεῖο τῆς Μονῆς μὲ δεμένο τὸ πόδι. Μοῦ εἶπε ὁ νοσοκόμος νὰ τὸ λύσω καὶ ἐκεῖνος πῆγε νὰ φέρη κάτι γάζες. Ὅταν τὸ ἄνοιξα, τί νὰ δῶ! Πώ, πώ, ἦταν γεμάτο σκουλήκια! «Πήγαινε στὴν θάλασσα, τοῦ λέω, πλύν᾿ το, νὰ φύγουν τὰ σκουλήκια, καὶ ἔλα νὰ κάνουμε ἀλλαγή». Ποῦ εἶχε φθάσει! Τί τιμωρία! Ἐγὼ τὰ ἔχασα. Μοῦ λέει ὁ νοσοκόμος: «Κατάλαβες ἀπὸ τί εἶναι αὐτό;». «Κατάλαβα, τοῦ λέω, ἐπειδὴ ἀνοίγει τὴν πόρτα μὲ τὸ πόδι!».

– Καὶ σ᾿ αὐτὴν τὴν κατάσταση, Γέροντα, συνέχιζε νὰ ἀνοίγη τὴν πόρτα μὲ τὸ πόδι;

– Ναί, μὲ τὸ πόδι! Καὶ εἶχε γεράσει Καλόγερος!

– Δὲν τὸ κατάλαβε;

– Δὲν ξέρω. Μετὰ πῆγα στὴν Μονὴ Στομίου στὴν Κόνιτσα. Τί θάνατο εἶχε ποιός ξέρει! 

Καὶ ἔβλεπες, ἐκεῖ στὸ Κοινόβιο μερικοὶ νέοι Μοναχοὶ πήγαιναν καὶ ἔτρωγαν ἀπὸ τὸ περίσσευμα ποὺ ἄφηναν στὰ πιάτα τους τὰ Γεροντάκια, γιὰ νὰ πάρουν Εὐλογία! Μάζευαν τὰ περισσεύματα τῶν κλασμάτων. Ἢ ἄλλοι ἀσπάζονταν τὸ πόμολο, γιατὶ τὸ ἀκούμπησαν οἱ Πατέρες, καὶ αὐτός, ὅταν Προσκυνοῦσε τὶς Εἰκόνες, μόλις ποὺ ἀκουμποῦσε τὸ μουστάκι του στὴν Εἰκόνα. Καὶ τὸ μουστάκι τί θὰ τραβοῦσε μετὰ μὲ τὸ οἰνόπνευμα!

– Ὅταν, Γέροντα, κάτι τέτοιο γίνεται σὲ Ίερὰ πράγματα, δὲν εἶναι ἀνευλάβεια;

– Μὰ ἀπὸ ᾿κεῖ ξεκινάει κανεὶς καὶ φθάνει πιὸ πέρα. Ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ μὴν Προσκυνάη, γιατὶ φοβόταν μήπως ἐκεῖνος ποὺ Προσκύνησε πρὶν ἀπὸ αὐτὸν τὴν Εἰκόνα εἶχε καμμιὰ ἀρρώστια!

– Δηλαδή, γιὰ νὰ μὴ σιχαίνεται κανείς, δὲν πρέπει νὰ δίνη σημασία;

– Τὶς σαβοῦρες ποὺ τρῶνε οἱ ἄνθρωποι δὲν τὶς βλέπουν! Ἅμα κάνη κανεὶς τὸν Σταυρό του, εἴτε φοβία ἔχει εἴτε νοσοφοβία, βοηθάει μετὰ ὁ Χριστός. Ἐκεῖ στὸ Καλύβι πόσοι περνᾶνε ποὺ ἔχουν διάφορες ἀρρώστιες! Καὶ μερικοὶ ἁπλοὶ κάνουν τὸν Σταυρό τους, οἱ καημένοι, παίρνουν τὸ κύπελλο ποὺ ἔχω ἐκεῖ καὶ πίνουν νερό. Οἱ ἄλλοι ποὺ φοβοῦνται δὲν τὸ ἀγγίζουν. Ἦρθε πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες κάποιος ποὺ εἶχε πολὺ μεγάλη θέση σὲ κάποια ὑπηρεσία. Τόσο φοβᾶται ὁ καημένος τὰ μικρόβια, ποὺ ἔχει ἀσπρίσει τὰ χέρια του, γιὰ νὰ τὰ καθαρίζη μὲ τὸ οἰνόπνευμα. Ἀκόμη καὶ τὸ αὐτοκίνητό του τὸ τρίβει μὲ οἰνόπνευμα! Τὸν λυπήθηκα! Ξέρεις τί εἶναι νὰ ἔχη τέτοια θέση καὶ νὰ κινῆται ἔτσι; Τοῦ ἔδωσα λουκούμι, καὶ δὲν τὸ πῆρε, ἐπειδὴ τὸ ἔπιασα. Ἀλλὰ καὶ στὸ κουτὶ νὰ ἦταν, πάλι δὲν θὰ τὸ ἔπαιρνε, γιατὶ θὰ σκεφτόταν ὅτι καὶ στὸ κουτὶ θὰ τὸ ἔβαλε κάποιος ἄλλος μὲ τὰ χέρια του. Παίρνω τὸ λουκούμι, τὸ τρίβω στὰ παπούτσια του καὶ τὸ τρώω. Τοῦ ἔκανα κάμποσα τέτοια καὶ τρόμαξα νὰ τὸν κάνω νὰ ἐλευθερωθῆ λίγο ἀπὸ αὐτό. Νά, καὶ σήμερα ἦρθε ἐδῶ μιὰ κοπέλα ποὺ εἶχε νοσοφοβία. Καὶ ὅταν μπῆκε μέσα δὲν πῆρε Εὐχή, γιατὶ φοβόταν μὴν κολλήση μικρόβια, καὶ ὅταν ἔφυγε, ἔπειτα ἀπὸ τόσα ποὺ τῆς εἶπα, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσω, πάλι δὲν πῆρε Εὐχή. «Δὲν σοῦ φιλῶ τὸ χέρι, μοῦ λέει, γιατὶ φοβᾶμαι μὴν κολλήσω μικρόβια»! Τί νὰ πῆς; Κάνουν ἔτσι μαύρη τὴν ζωή τους..

Άγ.Παϊσίου Άγιορείτου,

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Περί Ευγνωμοσύνης στο Θεό.

 

Η ψυχή που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεό στα προβλήματα,

δεν υστερεί καθόλου από την ψυχή των Μαρτύρων.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Περί Ευγνωμοσύνης στο Θεό.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Άρρωστος μια εβδομάδα,

 

Άρρωστος μια εβδομάδα με διακονητές Αγγέλους και Αγίους.

Ο Γέροντας Παΐσιος, διηγήθηκε σε Πνευματικό του τέκνο το ακόλουθο Θαυμαστό γεγονός, το οποίο συνέβη στον ίδιο.

Κάποτε, όταν ήμουν στον Τίμιο Σταυρό, αρρώστησα βαριά. Ήταν χειμώνας βαρύς, είχε πέσει τόσο χιόνι που κανένα δέντρο δεν έμοιαζε για δέντρο. Όλα ήταν πνιγμένα στο λευκά, τα μονοπάτια είχαν χαθεί, τα πουλιά είχαν λουφάξει, τα σύννεφα και η ομίχλη σκέπαζαν τον Άθωνα.

Δεν είχαν καμία επικοινωνία με το Μοναστήρι του Σταυρονικήτα, μου ήταν αδύνατο να ζήσω περισσότερο από λίγες μέρες, γιατί η αρρώστια με είχε παραλύσει τελείως. Περίμενα τον Κύριο να μου πάρει την ψυχή και να την οδηγήσει στο έλεος της ευσπλαχνίας Του.

Ούτε ένα τσάι δεν μπορούσα να φτιάξω, ούτε τη σόμπα να ανάψω, ούτε νερό να πιώ είχα. Η ζωή μου ήταν αφημένη στο έλεος τού Θεού. Έλεγα «Ιδού Κύριε, εις το έλεος Σου ελπίζω μη με εγκαταλείψεις!»

Ύστερα από λίγη Προσευχή που με πολύ κόπο ψέλλισα, είδα να εμφανίζονται στο Κελί μου μέσα Άγγελοι και Άγιοι, απεσταλμένοι τού Θεού.

Ταχύ με προκατάλαβε η Χάρη τού Θεού. Ευχαριστούσα και Δοξολογούσα τον Σωτήρα μου. Δάκρυσα. Ένας από τους Άγγελους φρόντιζε για τη σόμπα, άλλος ετοίμαζε φαγητό ζεστό, φέρνανε και ευωδιαστά ψωμιά. Βρέθηκα στον Παράδεισο. 

Τι άλλο ήθελα.

Οι Άγιοι άρχισαν να με στηρίζουν με λόγους παρηγορίας και με παρακλήσεις. Και μόνο η θέα τους με ξεκούραζε, με ενίσχυε και μου έδινε ελπίδα. Καθίσανε μαζί μου ώσπου έγινα καλά και μπορούσα να οικονομήσω τον εαυτό μου. Μετά φύγανε. Μία βδομάδα καθίσανε.

Όταν μετά από καιρό σηκώθηκα βγήκα από το κελί και κοίταξα γύρω τη φύση με διαφορετικό βλέμμα. Όλα έλαμπαν μέσα στο άκτιστο Φώς της Χάρης τού Αγίου Πνεύματος. Δεν ήμουν άξιος αλλά η άπειρη αγαθότητα τού Θεού και η αγάπη Του εκδηλώθηκαν με αυτό τον τρόπο.

Πάντως ένοιωθα τόση Χάρη να με πληρώνει εσωτερικά που έλεγα «Φτάνει Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο. Θα σκάσω. Ή πάρε με κοντά Σου ή λιγόστεψε τη Χάρη που μού έδωσες.

Αν τόση Χάρη μου δίνεις τώρα, φαντάζομαι στον Παράδεισο τι θα γίνεται.»

Η φωτογραφία από το Κελί του Τιμίου Σταυρού όπου διέμειναν 

ο Παπά-Τύχων και  ο Αγ. Παΐσιος

Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Ευχαριστώ σε Δέσποινα,

 

Ευχαριστώ σε Δέσποινα,

αγαπημένη Κόρη

που μ΄ έκανες εις την καρδιά, από παππού, εγγόνι.

Στην όψη σου γονάτισε κάθε μου αμαρτία

και άφησα στο Όρος σου, κάθε παλιά αιτία.

Από το χέρι μ’ έπιασες να σ΄ έχω αντιστήλι

και στου γουμένου μ΄ έβαλες το Άγιο Πετραχήλι.

Με φώτισες Παντάνασσα και λάλησαν τα χείλη

και η χαρά πλημμύρισε τα δυο πικρά μου χείλη..

Καλή σας ημέρα!!  Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►

Άθικτον.παραμένει Κανείς δεν το παίρνει. Κανείς δεν δύναται να το αφαίρεση!!

 Μάταιε κόσμε! Ψεύτικε ντουνιά! Κανένα καλόν δεν έχεις επάνω σου! Τελείως ψεύδος. Τελείως απάτη. Μας απατάς, μας γελάς, παίζεις μαζί μας... 

Ει τι εκάναμεν και το εστείλαμεν δια την άλλην ζωήν, εκείνο και μόνον παραμένει άθικτον. Κανείς δεν το παίρνει. Κανείς δεν δύναται να το αφαίρεση!!

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!    Μιχάλης Αντωνιάδης

read more ►