Κάλαντα Φώτων Πάτμου, Στέφανος Πελεκανής,
Τα Κάλαντα είναι κάτι παραπάνω από Υπέροχα!!
Είναι ένα πλήρες μάθημα Θεολογίας.
Ακούστε τα!!
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ, https://youtu.be/FoI-_SF8fwQ?si=rcPJlN5CNASBkdlO
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ο Χριστός κόντρα στα «ρεύματα» και τη φθορά του θανάτου.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ, https://youtu.be/m7sw4Tvgs54?si=zQA4yZzCWNIpapwZ
Θεοφάνεια: «Ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω»
Ο Χριστός κόντρα στα «ρεύματα» και τη φθορά του θανάτου.
Κόντρα στη «Νεκρά Θάλασσα» των αμαρτιών μας - Η Βάπτιση του Σωτήρα Χριστού σήμανε τη μεταστροφή της ανθρωπότητας προς τη ζωή.
«Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω θεασάμενος τὸ πῦρ τῆς Θεότητος σωματικῶς κατερχόμενον καὶ εἰσερχόμενον ἐπ’ αὐτόν». Αυτή η όμορφη φράση περιέχεται στην Ευχή του Αγιασμού των υδάτων, όπου ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σωφρόνιος, εμπνέεται από τον στίχο του Προφητάνακτος Δαβίδ: «Ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω» (Ψαλμ. ριδ, 3).
Το Θαύμα της αναστροφής των υδάτων του Ιορδάνη ποταμού όπου Βαπτίστηκε ο Χριστός, είναι μια ακόμα Ουράνια υπογραφή για την απαρασάλευτη Αλήθεια του Ευαγγελίου. Τα νερά του πιο τιμημένου ποταμού που χαράκωσε ποτέ την επιφάνεια της γης, πηγαίνουν αντίθετα στη φυσική φορά τους κάθε χρόνο στον Αγιασμό των υδάτων την ημέρα των Θεοφανείων.
Ο Ιορδάνης εστράφη προς τα οπίσω, γιατί – όπως μας πληροφορεί το Φωτισμένο Πνεύμα του Χρυσοστόμου – σταματά να εκβάλλει στη Νεκρά Θάλασσα ως σημείο θεολογικό. Η Νεκρά Θάλασσα είναι το ανθρώπινο γένος που επί χιλιετίες πορευόταν στον Άδη. Αλλά με τον ερχομό του Μεσσία Χριστού, ο ποταμός των γενεών ανεστράφη προς τη ζωή και την Ανάσταση, έπαψε να γεμίζει την απύθμενη δεξαμενή του θανάτου και ξεκίνησε να αρδεύει τη Βασιλεία των Ουρανών με σεσωσμένες ψυχές.
Ο άνθρωπος σαν άλλος Ιορδάνης «στρέφεται εις τα οπίσω» και με το άγιο βάπτισμα, όταν απεκδύεται τη φθορά του προπατορικού αμαρτήματος και πολιτογραφείται στην Άνω Ιερουσαλήμ ως συντεταγμένος Πιστός, προορισμένος να κληρονομήσει τα παραδεισένια μεγαλεία της αιώνιας ζωής.
Ο Ιορδάνης στρέφεται εις τα οπίσω και μας θυμίζει τι εστί πραγματική μετάνοια, αφού μόνο η πλήρης μεταστροφή της πορείας μας μπορεί να μας βγάλει σε απάνεμες θάλασσες. Τα νερά ανακατεύονται, και για λίγο τα αντίθετα ρεύματα συγκρούονται και δημιουργούν αναστάτωση, όπως συγκρούεται και το θέλημά μας με το διαρκές κάλεσμα για Μετάνοια. Χρειάζεται μια εσωτερική αντιπαράθεση κάθε φορά που πρέπει να στραφούμε πίσω στην πηγή της άφεσης. Χρειάζεται να στρέφουμε αποφασιστικά τα νώτα μας στη «Νεκρά Θάλασσα» των παθών μας.
Ο Ιορδάνης εστράφη προς τα οπίσω γιατί και ο Χριστός είναι «σημείον αντιλεγόμενον» που κινείται κόντρα σε όλα τα πανίσχυρα ρεύματα: ενάντια στον κοσμοκράτορα διάβολο, ενάντια στο κοσμικό φρόνημα, ενάντια στον θάνατο, ενάντια στα είδωλα, ενάντια στις αρχές και τις εξουσίες, ενάντια στον πλούτο, ενάντια σε κάθε λογής υλικό συμφέρον και ματαιοδοξία.
Ακόμη, ο Ιορδάνης στρέφεται προς τα πίσω γιατί ολόκληρη η κτίση σαστίζει μπροστά στη θέα του Κτίστου της, τα στοιχεία της φύσης συστέλλονται από Ιερή φρίκη, οι φυσικοί νόμοι κάμπτονται, η πλάση αγάλλεται και εκδηλώνει το γιορτινό της σκίρτημα, τα νερά ευλογούνται και συμμετέχουν στην εξαγιαστική πανήγυρη των Θεοφανείων.
Ο εξαγνισμός στα νερά ποταμών είναι μια πανάρχαια πρακτική που πολλοί λαοί ενέταξαν στις δοξασίες τους και παρατηρείται ως τις μέρες μας. Όμως το Θαύμα των Θεοφανείων πιστοποιεί ότι μόνο ο Ιορδάνης φιλοξένησε εντός του τον Αχώρητο Θεό, και μόνο το Μυστήριο της εν Χριστώ Βαπτίσεως μπορεί να διώξει τους ρύπους της αμαρτίας και να αστραποβολήσει τον παλαιό άνθρωπο.
Ας σταθούμε κι εμείς νοερά στην όχθη του Ευλογημένου Ιορδάνη όπου αντιστρέφεται η φθορά και ξεχειλίζει η αφθαρσία, εκεί που υπερισχύει ο χείμαρρος της Ανάστασης και εκθεμελιώνει όλα τα αρχαία ερείπια του Άδη. Είθε να στραφούμε κι εμείς πίσω στο ύδωρ το ζων, «το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ὅσο μπορεῖτε νὰ καλλιεργήσετε τὴν ἀγάπη, πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἐφαρμόσετε αὐτὴν τὴν Έντολή:
Ὅσο μπορεῖτε νὰ καλλιεργήσετε τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Σὲ τέτοιο σημεῖο ποὺ ὅταν θὰ προσφέρετε τ᾿ ὄνομά Του νὰ τρέχουν δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια σας. Ἡ καρδιά σας πρέπει νὰ καίγεται πραγματικά. Τότε Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ δάσκαλός σας. Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ ὁδηγός σας, ὁ ἀδελφός σας, ὁ πατέρας καὶ ὁ Γέροντάς σας.
Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Ιεράς Νήσου Πάτμου.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Oι επιστήμoνες κάνανε χημική ανάλυση του Αγιασμoύ,
6/1/26
Oι επιστήμoνες κάνανε χημική ανάλυση του Αγιασμoύ
και με το μικρoσκόπιο διαπιστώσανε, ότι τα υδάτινα μόρια είχανε Σταυρoύς και ότι ο Αγιασμoς δεν περιείχε μικρoοργανισμούς! Το νερό σαν νερό, περιέχει εκατομμύρια μικροoργανισμούς. Με τον Αγιασμo όμως, οικονομεί ο Κύριος αυτοί οι μικροοργανισμοί να μην πεθάνουν, αλλά να μετατεθούν σε κάποιο άλλο υγρό στοιχείο.
Ο Αγιασμoς λοιπόν δεν ''χαλάει'' και δεν μυρίζει ποτέ διότι: α) δεν περιέχει μικροοργανισμούς και β) τα υδάτινα μόριά του, περιέχουν Χάρη Αγίου Πνεύματος. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε και εμπειρικά, δίνοντας Αγιασμo σε έναν διψασμένο δαιμονισμένο, κρύβοντας ότι είναι Αγιασμός. Θα τον δείτε, ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να τον πιει, αλλά θα φουντώσει και θα εξοργιστεί.
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα.
ΚΑΛΗ ΦΩΤΙΣΗ!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μέγας Αγιασμός «δεν χρησιμοποιείται» ή ότι δήθεν πίνεται μόνο ως λύση ανάγκης,
Είναι Θεολογικά αστήρικτο και Ποιμαντικά παραπλανητικό να διακινείται, ακόμη και από στόματα Πνευματικών, ο ισχυρισμός ότι ο Μέγας Αγιασμός «δεν χρησιμοποιείται» ή ότι δήθεν πίνεται μόνο ως λύση ανάγκης, όταν ο Πιστός «δεν μπορεί να Κοινωνήσει».
Μια τέτοια θέση δεν προκύπτει ούτε από τη Λειτουργική Πράξη της Εκκλησίας, ούτε από το περιεχόμενο των Ευχών, ούτε από τη ζώσα εμπειρία της παράδοσης. Αντιθέτως, μαρτυρεί βαθιά σύγχυση ως προς τη Θεολογία του Αγιασμού και τη σχέση κτίσεως και Χάριτος.
Ο Μέγας Αγιασμός δεν είναι υποκατάστατο του Μυστηρίου της Ευχαριστίας, ούτε λειτουργεί ως «παρηγορητικό μέσο» για τους ακοινώνητους.
Δεν θεσπίστηκε για να καλύψει απουσίες από το Ποτήριο, αλλά για να φανερώσει την καθολική Αγιαστική ενέργεια του Θεού μέσα στην κτίση. Πρόκειται για γεγονός επιφάνειας της Θείας Χάριτος στον υλικό κόσμο, για Λειτουργική Μαρτυρία ότι το Άγιο Πνεύμα δεν Αγιάζει μόνο τον άνθρωπο, αλλά και το ύδωρ, τον χώρο, τον χρόνο, το σώμα και τις σχέσεις.
Το ίδιο το κείμενο της Ακολουθίας του Μεγάλου Αγιασμού είναι απολύτως σαφές και Θεολογικά αδιαπραγμάτευτο.
Το Αγιασμένο Ύδωρ δίδεται
«ἵνα πάντες οἱ ἀρυόμενοι καὶ Μεταλαμβάνοντες ἔχωσιν αὐτὸ πρὸς ἰατρείαν παθῶν, πρὸς Άγιασμὸν οἴκων, πρὸς πᾶσαν ὠφέλειαν ἐπιτήδειον»,
και γίνεται
«δαίμοσιν ὀλέθριον, ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀπρόσιτον».
Δεν υπάρχει εδώ καμία νύξη ότι ο Αγιασμός λειτουργεί μόνο ελλείψει Θείας Κοινωνίας.
Αντιθέτως, η Εκκλησία μιλά για Θεραπεία παθών, για καθαρμό λογισμών, για προστασία από τις εχθρικές ενέργειες και για Αγιασμό του ανθρώπου μέσα στο σύνολο της καθημερινής του ζωής.
Η Αγιορειτική πράξη, η οποία δεν αποτελεί τοπικό έθιμο αλλά συμπύκνωση Εκκλησιαστικής μνήμης αιώνων, επιβεβαιώνει απολύτως αυτή τη Θεολογία.
Στο Άγιον Όρος ο Μέγας Αγιασμός πίνεται καθ’ όλο το οκταήμερο μετά τα Θεοφάνεια, μετά τη Θεία Κοινωνία και πριν το Αντίδωρο. Δηλαδή όχι αντί της Θείας Μετάληψης, αλλά σε οργανική, Ιεραρχημένη και Θεολογικά διαυγή σχέση μαζί της. Η θέση του στη λειτουργική τάξη μαρτυρεί και το νόημά του.
Η διάδοση της άποψης ότι ο Μέγας Αγιασμός «δεν χρησιμοποιείται» ή ότι περιορίζεται σε ειδικές περιπτώσεις αδυναμίας Κοινωνίας δεν αποτελεί απλώς λάθος τυπικού. Συνιστά υποβάθμιση της Θεολογίας της Χάριτος και σιωπηρή υιοθέτηση ενός ηθικιστικού μοντέλου Εκκλησίας, όπου όλα κρίνονται με όρους «επιτρεπτότητας» και όχι με όρους Θεραπευτικής οικονομίας. Έτσι, ο Πιστός οδηγείται είτε σε ενοχική ανασφάλεια είτε σε Πνευματική ξηρασία.
Η Εκκλησία, ακριβώς για να Προστατεύσει τον άνθρωπο από τις ψευδοδιεξόδους της μαγείας, των ξορκιών και των αποκρυφιστικών πρακτικών, του παραδίδει τα δικά της Αγιάσματα. Και το δηλώνει ρητά στις Ευχές της:
«φύγαδευσον καὶ ἀπέλασον πᾶσαν διαβολικὴν ἐνέργειαν, πᾶσαν σατανικὴν ἔφοδον καὶ πᾶσαν ἐπιβουλήν.. καὶ ὀφθαλμῶν βασκανίαν τῶν κακοποιῶν ἀνθρώπων».
Ο Μέγας Αγιασμός, όπως και ο Μικρός, δεν είναι μαγικό αντικείμενο, αλλά Εκκλησιαστικό φάρμακο, όχι αυτόνομο, αλλά ενταγμένο στη ζωή της Προσευχής, της Μετάνοιας και της Ευχαριστιακής Κοινωνίας.
Γι’ αυτό και μπορεί να φυλάσσεται στο σπίτι με Ευλάβεια και διάκριση και να χρησιμοποιείται σε καιρό ασθένειας, πειρασμού ή Πνευματικής δοκιμασίας, πάντοτε εντός της Εκκλησιαστικής Συνείδησης και, όπου χρειάζεται, με την Ευλογία του Πνευματικού.
Ό,τι αποκόπτει τον Μέγα Αγιασμό από τη ζώσα πράξη της Εκκλησίας δεν είναι αυστηρότητα, είναι έλλειψη Θεολογίας. Και ό,τι τον μετατρέπει σε υποκατάστατο της Θείας Κοινωνίας δεν είναι Ευλάβεια, αλλά παρανόηση του ίδιου του Μυστηριακού ήθους της Εκκλησίας, η οποία δεν λειτουργεί με λογικές αναπλήρωσης, αλλά με πληρότητα Χάριτος και διάκριση Πνευματική.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Η Προσευχή μας κάνει ρωμαλέους.
5/1/26
Η Προσευχή μας κάνει ρωμαλέους.
Όπως η φωτιά κάνει το σίδερο τέτοιο ώστε δεν μπορεί κανείς να το αγγίξει, έτσι οι πυκνές Προσευχές κάνουν πιο ρωμαλέο το νου στον πόλεμο του εχθρού. Γι’ αυτό με όλη τους τη δύναμη προσπαθούν να μας προκαλέσουν οκνηρία στην επιμονή μας στην Προσευχή, γιατί γνωρίζουν ότι η Προσευχή είναι γι’ αυτούς μεγάλος εχθρός, ενώ είναι υπερασπιστής του νου.
Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος
ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ. ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
To Πολύτιμο: ένα τραγούδι.
Ήταν ένα ήσυχο Κυριακάτικο απόγευμα. Έτρωγαν κάτι πρόχειρο όταν, ξαφνικά, ο Τζορτζ είπε ότι θα ανέβαινε για λίγο πάνω. Έμεινε για αρκετή ώρα. Όταν κατέβηκε, ήταν τόσο ενθουσιασμένος που έμοιαζε σαν να είχε ανακαλύψει κάτι απίστευτο.
Δεν ήταν χρυσάφι.
Ήταν κάτι πιο
πολύτιμο: ένα τραγούδι.
Ο Andrew Ridgeley, το άλλο μισό των Wham!, θυμάται έτσι εκείνο το απόγευμα του 1984 στο σπίτι των γονιών του George Michael. Ενώ όλοι χαλάρωναν, εκείνος μόλις 21 χρονών είχε κλειστεί στο παλιό παιδικό του δωμάτιο, με κάτι στο μυαλό που ακόμη δεν ήξερε να εξηγήσει. Μα όταν βγήκε από εκεί, το τραγούδι ήταν σχεδόν ολοκληρωμένο: ήχος, στίχοι, ατμόσφαιρα.
Σε λίγο παραπάνω από μία ώρα, είχε δημιουργήσει ένα κομμάτι που θα γινόταν ο πιο αγαπημένος, πιο πολυακουσμένος και πιο πολυερμηνευμένος Χριστουγεννιάτικος Ύμνος στον κόσμο: το Last Christmas.
Με τα συνθεσάιζερ και τα drum machines της εποχής, ο Τζορτζ έπλεξε μια μελωδία φωτεινή αλλά με ραγισμένη καρδιά. Την ώρα που το Χριστουγεννιάτικο ποπ της εποχής μιλούσε για χαρά και φώτα, εκείνος περιέγραψε τα Χριστούγεννα από την πλευρά αυτού που έχει χάσει κάτι. Όχι την αγάπη, αλλά την ελπίδα. Όχι τη γιορτή, αλλά την ψευδαίσθηση.
Το Last Christmas ήταν η σιωπηλή εξομολόγηση κάποιου που χαμογελά ενώ μέσα του αιμορραγεί.
Ήταν όλα όσα ο Τζορτζ δεν έλεγε, αλλά ένιωθε.
Και γι’ αυτό το τραγούδι πέρασε μέσα από τον χρόνο, έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένα εποχιακό χιτ. Γιατί κάτω από την ποπ επιφάνεια κρύβεται μια οικουμενική αλήθεια: μερικές φορές τα Χριστούγεννα δεν γιατρεύουν. Μερικές φορές πληγώνουν.
Και μετά ήρθε η τραγωδία.
Στις 25 Δεκεμβρίου 2016, ο George Michael πέθανε στο σπίτι του.
Ήταν 53 χρονών.
Πέθανε την ημέρα του τραγουδιού του.
Την ημέρα που είχε μεταμορφώσει σε μουσική και συναίσθημα.
Από τότε, κάθε φορά που ακούμε αυτές τις νότες, κάτι μέσα μας αλλάζει.
Δεν είναι πια απλώς η ιστορία μιας ραγισμενης καρδιάς.
Είναι το τραγούδι μιας ψυχής που έδωσε τα πάντα αγάπη, μουσική, τον ίδιο της τον εαυτό και στο τέλος έγινε μέρος της συλλογικής μνήμης εκείνης της μέρας.
Ο George Michael, ο άντρας που τραγουδούσε για τη μοναξιά τα Χριστούγεννα, έγινε κομμάτι της ίδιας της ιστορίας της στιγμής εκείνης.
Και αυτό που έμεινε από εκείνον δεν ήταν μόνο οι προβολείς ή οι σκηνές ήταν οι πράξεις που έκανε αθόρυβα, οι ανώνυμες δωρεές, η βοήθεια που πρόσφερε χωρίς ποτέ να ζητήσει κάτι. Χέρια απλωμένα, απλά και αληθινά.
Τραγουδούσε ότι την επόμενη χρονιά θα έδινε την καρδιά του «σε κάποιον ξεχωριστό».
Η αλήθεια είναι ότι το έκανε πάντα.
Και το κάνει ακόμη.
Κάθε φορά που ακούμε αυτό το τραγούδι.
Κάθε φορά που, μέσα στη γιορτή, νιώθουμε και μια στάλα νοσταλγίας.
Κάθε φορά που καταλαβαίνουμε ότι ο μοιρασμένος πόνος μπορεί να γίνει ομορφιά.
Το Last Christmas δεν είναι απλώς ένα τραγούδι.
Είναι μια υπόσχεση.
Ότι ακόμη και οι σπασμενες καρδιές μπορούν να δημιουργήσουν κάτι που κρατά για πάντα.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗMEPA !! Μιχάλης Αντωνιάδης
«Κάνε ό,τι θέλεις, εγώ ανήκω στον Θεό».
3/1/26
«Κάνε ό,τι θέλεις,εγώ ανήκω στον Θεό».
Ο Άγιος Βασίλειος απέναντι στην εξουσία κάθε εποχής.
η Εκκλησία δεν μας καλεί απλώς σε Ευχές ή συμβολισμούς,
Σήμερα, τρίτη ημέρα του νέου χρόνου και η Εκκλησία δεν μας καλεί απλώς σε Ευχές ή συμβολισμούς, αλλά μας θέτει μπροστά σε ένα πρόσωπο και σε μια στάση ζωής που δεν ξεθωριάζει,την υπέρτατη αλήθεια που δεν υποτάσσεται στον φόβο. Ο χρόνος που ανοίγεται μπροστά μας δεν είναι ουδέτερος αλλά χώρος Μαρτυρίας, όπου καλούμαστε να φανερώσουμε ξεκαθαρά σε ποιον ανήκουμε.
Ο Άγιος Βασίλειος δεν τιμάται μόνο για τη σοφία ή το φιλανθρωπικό του έργο, αλλά για την ακέραιη ελευθερία της συνείδησής του. Έζησε σε μια εποχή όπου η εξουσία δεν περιοριζόταν στη διοίκηση, αλλά επιδίωκε να καθορίσει και την Πίστη,ο Αυτοκράτορας Ουάλης, υποστηρικτής της αρειανικής διδασκαλίας, ήθελε οι Επίσκοποι να υποταχθούν στις αυτοκρατορικές επιταγές και να δεχτούν το αρειανικό δόγμα.
Ο Μόδεστος, ύπαρχος και υψηλόβαθμος αξιωματούχος του στην Ανατολή, εκπροσωπούσε την κοσμική εξουσία που ζητούσε την υποταγή και απειλούσε με δήμευση, εξορία, βασανιστήρια ή θάνατο.Μπροστά σε αυτόν τον εκπρόσωπο της εξουσίας, ο Βασίλειος στάθηκε όρθιος και αμετακίνητος, γιατί είχε ήδη παραδώσει τη ζωή του στον Θεό.
Όπως τότε η εξουσία απαιτούσε συμβιβασμό με την αλήθεια, έτσι και σήμερα εμφανίζεται ίσως με πιο «ήπιες» μορφές αλλά εξίσου η ακόμη πιο ύπουλες και επικίνδυνες σιωπή, περιθωριοποίηση, αλλοίωση νοημάτων ή φόβο μήπως θεωρηθούμε «ακραίοι». Η συνάντηση του Βασιλείου με τον Μόδεστο μας αποκαλύπτει ότι η αλήθεια δεν μετριέται με δύναμη ή επιρροή, αλλά με Πίστη που δεν έχει τίποτε να χάσει.Παραθέτω μέρος του συγκλονιστικού διάλογου που εξακολουθεί έως και σήμερα να είναι πιο επίκαιρος από ποτέ:
Μόδεστος: « Πως σκέφτηκες σύ, Βασίλειε – δεν τον ονόμασε Επίσκοπο– και τολμάς να αντιστέκεσαι ενάντια στην εξουσία και να φέρεσαι μόνος συ με τόση αυθάδεια;
Μ. Βασίλειος: Γιατί μου κάνεις τέτοια ερώτηση; Ποια είναι η απείθεια και η υπεροψία μου; Γιατί ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω.
Μόδεστος: Γιατί δεν ακολουθείς την Θρησκεία του αυτοκράτορα, ενώ όλοι πιά οι άλλοι υποτάχτηκαν και νικήθηκαν;
Μ. Βασίλειος: Δεν είναι αρεστά αυτό στο δικό μου Βασιλιά. Ούτε ανέχομαι να Προσκυνώ το Χριστό σαν κάποιο κτίσμα, όπως τον θεωρείτε σεις οι αιρετικοί, αφού εγώ είμαι κτίσμα του Θεού.
Μόδεστος: Και μάς πώς μάς θεωρείς; Δεν είμαστε τίποτε ημείς, που διατάζουμε αυτά; Πώς λοιπόν; Δεν θεωρείς μεγάλο και τιμητικό το να ταχθής με το μέρος μας και να έχης φίλους και συντρόφους;
Μ.Βασίλειος: Αναγνωρίζω και δεν αρνούμαι ότι σείς είσθε ύπαρχοι και επιφανείς, αλλά καθόλου ανώτεροι από το Θεό. Και θεωρώ σπουδαία τη φιλία σας, αλλά και ισάξια με τη φιλία των άλλων ανθρώπων που πιστεύουν. Γιατί δεν είναι επίσημος ο Χριστιανισμός από την αξία των προσώπων που ανήκουν σ΄ αυτόν, αλλά από την Πίστη.
Στο σημείο αυτό ο ύπαρχος ταράχθηκε. Άναψε από το θυμό του. Σηκώθηκε από την έδρα του και με λόγια ορμητικά είπε:
Μόδεστος: Πως λοιπόν δεν φοβάσαι την εξουσία;
Μ. Βασίλειος: Τι θα μου συμβή; Τι πρόκειται να πάθω;
Μόδεστος: Τι θα πάθης; Ένα από τα πολλά που έχω στην εξουσία μου.
Μ. Βασίλειος: Ποια είναι αυτά; Πες μου τα, για να ξέρω.
Μόδεστος: Δήμευση, εξορία, βασανιστήρια, θάνατος.
Μ. Βασίλειος: Απείλησε τίποτε άλλο, αν υπάρχη. Γιατί κανένα απ΄ αυτά που ανέφερες, δεν μπορεί να με θίξη και να με βλάψη.
Μόδεστος: Πως είναι δυνατόν και με ποίο τρόπο θα τα καταφέρης;
Μ. Βασίλειος: Γιατί δήμευση περιουσίας δεν μπορεί να πάθη εκείνος που δεν έχει τίποτα, εκτός αν πάρης τα τρίχινα αυτά φτωχά ρούχα και τα λίγα βιβλία, από τα οποία αποτελείται ολόκληρη η περιουσία μου. Εξορία δεν ξέρω αφού δεν είμαι πουθενά εγκατεστημένος και ούτε αυτή τη πόλη του κατοικώ τώρα, θεωρώ δική μου, αλλά θα έχω πατρίδα μου κάθε τόπο, στον οποίο θα με ρίξουν. Και μάλλον κάθε τόπο του Θεού, όπου εγώ είμαι ξένος και πάροικος. Τα βασανιστήρια πάλι τι μπορούν να κάνουν σε άνθρωπο που δεν έχει σώμα, εκτός αν λές βάσανο την πρώτη πληγή με την οποία θα πέσει το σώμα αυτό. Μόνο της πληγής αυτής είσαι κύριος. Και ο θάνατος θα είναι για μένα ευεργεσία, γιατί θα με στείλει γρηγορότερα στο Θεό, για τον οποίο ζω και πολιτεύομαι και χάρη του οποίου νεκρώθηκα και προς τον οποίο από καιρό τώρα σπεύδω.
Μόδεστος: Κανείς μέχρι σήμερα δε μίλησε με τέτοιο τρόπο και με τόση μεγάλη παρρησία σε μένα τον Ύπαρχο.
Μ. Βασίλειος: Ίσως δε συνάντησες ποτέ Επίσκοπο. Γιατί αν συναντούσες πραγματικό Ιεράρχη, που ν΄ αγωνίζεται για την ορθή Πίστη, με αυτό τον τρόπο θα σου απαντούσε. Ημείς Ύπαρχε, σε όλα τα άλλα ζητήματα είμαστε επιεικείς και ταπεινότεροι από κάθε άλλο άνθρωπο, γιατί τέτοια εντολή έχουμε από τον Κύριο. Και όχι μόνο σε τόση μεγάλη εξουσία, όπως η δική σου, αλλά ούτε στον τυχόντα άνθρωπο σηκώνουμε μάτια. Αλλά όπου πρόκειται για το Θεό και κινδυνεύει η Πίστη, σ΄ Αυτόν μόνο αποβλέπουμε. Φωτιά και ξίφος και θηρία και νύχια που κόβουν τις σάρκες είναι για μας αυτά περισσότερο ευχαρίστηση παρά εκφοβισμός και κατάπληξη. Γι΄ αυτό βρίζε, φοβέριζε, κάνε ό,τι θέλεις, χρησιμοποίησε την εξουσία σου. Ας ακούση την απάντηση αυτή και ο Βασιλιάς. Δεν θα υποτάξης, ούτε θα με πείσης να ταχθώ με το μέρος της αιρετικής ασέβειας, έστω και αν με απειλήσης με ακόμη τρομερότερα.
Μπροστά σε όλα αυτά που βιώνουμε λοιπόν σήμερα η απάντηση του Αγίου Βασιλείου παραμένει σαφής και καίρια.
«Κανένα από αυτά δεν με βλάπτει»
Όχι γιατί υποτιμά τον ανθρώπινο πόνο, αλλά γιατί έχει ήδη απαντήσει στο βαθύτερο ερώτημα σε ποιον ανήκει η ζωή του. Όποιος έχει παραδώσει τον εαυτό του στον Θεό, δεν μπορεί να εκβιαστεί από όσα είναι πρόσκαιρα. Κι όμως, ενώ έχουμε μπροστά μας αυτό το μέτρο ελευθερίας, στην εποχή μας έχουμε συνηθίσει να περιορίζουμε ακόμη και τις Ευχές μας σε ό,τι είναι ακίνδυνο και επιφανειακό. Λέμε μηχανικά «χρόνια πολλά» και «πάνω απ’ όλα υγεία», σαν να είναι ο σκοπός της ζωής η παράταση του βιολογικού χρόνου και όχι η προετοιμασία για την αιωνιότητα. Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ξεχνάμε εκείνο που ο Άγιος Βασίλειος θεώρησε αυτονόητο ότι ο άνθρωπος δεν ζει για να μη χάσει, αλλά για να σωθεί.
Ο Άγιος δεν Ευχήθηκε ασφάλεια ούτε άνεση. Έζησε με ελευθερία, γιατί δεν είχε τίποτε να προστατεύσει περισσότερο από την Πίστη του.
Γι’ αυτό και το παράδειγμά του μας καλεί να επανεξετάσουμε τι πραγματικά ζητούμε από τον Θεό. Η μεγαλύτερη Ευλογία δεν είναι να περάσει ο χρόνος ανώδυνα, αλλά να Μεταμορφωθεί σε χρόνο σωτηρίας,όχι να αποφύγουμε τον Σταυρό, αλλά να τον σηκώσουμε με επίγνωση και ελπίδα Αναστάσεως.
Αν, λοιπόν, θέλουμε να Ευχηθούμε κάτι αληθινά Χριστιανικό στην αρχή αυτού του χρόνου, ας το κάνουμε στο Πνεύμα του Αγίου Βασιλείου
να μας χαρίσει ο Θεός καρδιά Μετανοούσα, νου Φωτισμένο και παρρησία αληθείας να μην τον αρνηθούμε για χάρη της ησυχίας και όταν η Πίστη δοκιμάζεται, να μπορούμε κι εμείς να πούμε με ειρήνη:
«Κάνε ό,τι θέλεις, εγώ ανήκω στον Θεό».
Ο Μέγας Βασίλειος εναποθέτει στην Ιερή Τράπεζα την ακολουθία της Θείας Λειτουργίας που είχε συγγράψει. Η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου τελείται δέκα φορές τον χρόνο και πυρήνα της έχει την Ευχή της Αναφοράς.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη..
Ποιος είναι ο δυνατότερος,
Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός.
Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην κάπα του. Βγήκε τότε ο ήλιος απ’ τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός κι έβγαλε την κάπα του..
Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιος απ’ τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;» Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη..
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Είναι ολέθρια τα αποτελέσματα της Χαρτοπαιξίας.
2/1/26
Φίδι που μαστίζει την κοινωνία τις ημέρες αυτές και ιδίως την νύχτα της Πρωτοχρονιάς, είναι η Χαρτοπαιξία.
Αν θέλετε με το νέο Έτος να έχετε την Ευλογία του Θεού, χαρτιά μην πιάσετε στα χέρια σας.
Είναι ολέθρια τα αποτελέσματα της Χαρτοπαιξίας.
Υπάρχει, ἀγαπητοί μου, μιὰ κοινωνικὴ πληγή, ποὺ μοιάζει μὲ φοβερὸ φίδι. Τὸ φίδι αὐτὸ ὅλο τὸ χρόνο λουφάζει. Τώρα στὶς ἑορτὲς βγαίνει. Ποιό εἶνε τὸ φίδι; Ἂς γελᾷς ἐσὺ ποὺ μ᾿ ἀκοῦς, ὅποιος καὶ νά ᾿σαι. Ἐγὼ θὰ σοῦ πῶ τὴν ἀλήθεια, καὶ ἀδιαφορῶ τί θὰ πῇς ἐσύ. Τὸ φίδι, λοιπόν, ποὺ μαστίζει τὴν κοινωνία τὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ ἰδίως τὴ νύχτα τῆς Πρωτοχρονιᾶς, εἶνε ἡ χαρτοπαιξία. Μεγάλο φίδι..
―Δὲ᾿ μ᾿ ἀφήνεις ἥσυχο νὰ παίξω γιὰ τὸ καλὸ τοῦ χρόνου; σοῦ λέει ὁ ἄλλος.
«Γιὰ τὸ καλὸ τοῦ χρόνου»; Μὰ δὲ᾿ φέρνει κανένα καλὸ ἡ χαρτοπαιξία. Δὲν εἶνε ἀθῷο παιχνιδάκι. Εἶνε παιχνίδι δαιμονικό. Εἶνε σατανᾶς ὁλόκληρος μὲ ἑκατὸν πενήντα κέρατα.
1. Παίζεις χαρτιά; Πρῶτα – πρῶτα χάνεις τὸ χρόνο σου. Ἤξερα ἕνα παιδὶ ποὺ ἦρθε πρῶτος στὸ πανεπιστήμιο στὴν Ἀθήνα. Τὸν πρῶτο χρόνο πήγαινε καλά, ἔπαιρνε καὶ ὑποτροφία. Τὸ δεύτερο χρόνο ἔμπλεξε μὲ παρέες καὶ τὸν μάθανε νὰ χαρτοπαίζῃ. Ἔ, μέχρι σήμερα δίπλωμα δὲν πῆρε. Ἀντὶ νὰ ξενυχτᾷ στὰ γράμματα, ξενυχτοῦσε στὸ χαρτοπαίγνιο. Ἔτσι καταστράφηκε. Οἱ χαρτοπαῖκτες χάνουν τὸ χρόνο τους. Νὰ χτυπήσῃ ἡ Ἐκκλησία τὴν καμπάνα καὶ νὰ καλέσῃ σὲ ἀγρυπνία, δὲν ἔρχονται. Ὅταν ὅμως ὁ σατανᾶς καλῇ γιὰ χαρτοπαίγνιο, κάθονται ἐκεῖ μέχρι τὶς πρωϊνὲς ὧρες χάνοντας τὸ χρόνο τους.
2. Παίζεις χαρτιά; Χάνεις κάτι ἀκόμα ἀνώτερο· χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς σου. Γιατί; Γιατὶ ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ πιάσῃς τὸ χαρτὶ στὰ χέρια, ἔρχεται ἕνας σκορπιὸς καὶ σὲ τσιμπάει· ―Ἂχ θὰ κερδίσω;.. Καὶ ὁ ἄνθρωπος μπαίνει σὲ μιὰ διαρκῆ ἀγωνία. Κι ὅπως λένε οἱ γιατροί, οἱ χαρτοπαῖκτες εἶνε νευρικοί, καὶ οἱ περισσότεροι πεθαίνουν καρδιακοί.
3. Παίζεις χαρτιά; Παραβαίνεις ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Ποιά ἐντολή; Τὸ «Οὐ κλέψεις» (Ἔξ. 20,14), δὲν ἐπιτρέπεται νὰ κλέψῃς. ―Μπᾶ;
θὰ πῇς. Μάλιστα. Δὲν εἶνε κλέφτες καὶ λῃσταὶ μόνο αὐτοὶ ποὺ γυρίζουν στὰ βουνὰ ἢ μ᾿ ἕνα πιστόλι μπαίνουν στὶς τράπεζες καὶ γδύνουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ταμεῖα. Γκάγκστερ καὶ λῃσταὶ εἶνε καὶ οἱ χαρτοπαῖκτες. «Ἔλα ἀπόψε νὰ περάσουμε μιὰ ὡραία βραδιά· θὰ ἔχουμε ζεστασιά, γλυκά, πιοτό, τὸ ἕνα τὸ ἄλλο..». Αὐτὰ εἶνε τὰ δολώματα. Ὅπως τὸ ποντικάκι μὲ τὸ τυρὶ μπαίνει στὴ φάκα, ἔτσι κ᾿ ἐδῶ. Ὁ πιὸ καπάτσος, μὲ μαεστρία, κλέβει ἢ ἀλλάζει τὰ χαρτιά, καὶ στὸ τέλος μαδᾶνε τὸν ἀφελῆ, σὰν κοττόπουλο ποὺ τοῦ βγάζουν ὅλα τὰ φτερά. Βγαίνει πιὰ τὶς πρωϊνὲς ὧρες ζαλισμένος, στενοχωρημένος, χωρὶς λεπτὰ καὶ σπίτι. Οἱ ἐπιτήδειοι στὰ τυχερὰ παιχνίδια εἶνε κλέφτες καὶ λῃσταί. Δὲν τὸ λέω ἐγώ· τὸ λέει ὁ μεγάλος Φιλόσοφος Ἀριστοτέλης. Τώρα ἐσὺ τί λές, ὅτι τὸ χαρτοπαίγνιο εἶνε ἀθῷο;
4. Παίζεις χαρτιά; Καταστρέφεις τὸ σπίτι σου. Ὅταν ἤμουν στὰ Γιάννενα, μιὰ μέρα μοῦ λένε· «Ἔλα, Πάτερ μου, νὰ δῇς τὰ χάλια μας». Πάω σ᾿ ἕνα σπίτι ἐκεῖ κοντὰ στὴ λίμνη. Μπῆκα μέσα, τί νὰ δῶ; Ρημαγμένο τὸ σπίτι. Δὲν εἶχαν καρέκλα νὰ καθήσουν. Γυμνὴ ἡ γυναίκα, τὰ παιδιὰ πεινασμένα, ἐλεεινά. Οὔτε κάρβουνο γιὰ τὴ φωτιά, οὔτε τίποτα. Ποῦ εἶνε ὁ ἄντρας; ρωτῶ, δουλεύει; «Ἄχ, πάτερ μου, μόλις βασιλέψῃ ὁ ἥλιος καὶ μέχρι τὶς πρωϊνὲς ὧρες πάει στὰ χαρτιά. Κι ὅ,τι κερδίζει τὰ παίζει, καὶ μᾶς ἀφήνει νηστικοὺς καὶ γδυτούς..».
5. Ἀλλὰ κ᾿ ἕνα ἄλλο κακό. Παίζεις χαρτιά; Μυστήριο πρᾶγμα· αὐτὸς ποὺ χαρτοπαίζει εἶνε γεμᾶτος προλήψεις καὶ δεισιδαιμονίες. Μοῦ ᾿λεγε ἕνας καλὸς Παπᾶς· Δὲν ξέρω πῶς μπῆκα σ᾿ ἕνα σπίτι καὶ εἶδα νὰ στρώνουνε τὴν πράσινη τσόχα. Στάθηκα νὰ δῶ τί κάνουνε. Μόλις ὅμως βρέθηκα πάνω ἀπ᾿ τὸ κεφάλι ἑνός, μ᾿ ἔδιωξε· «Φῦγε ἀπὸ μένα, Παπᾶ!». Διώχνανε τὸν παπᾶ, γιατὶ θεωροῦσαν ὅτι θὰ τοὺς φέρῃ γρουσουζιά. Ἀντιθέτως, γιὰ νά ᾿χουν γούρι ὅπως λένε, παίρνουν κοντά τους διεφθαρμένα γύναια. Αὐτὸ εἶνε πρόληψις. Ὁ παπᾶς θὰ τοὺς κάνῃ κακό· ἂν βροῦν καμμιὰ πόρνη, τὴν παίρνουν κοντά τους, νά ᾿νε πάνω ἀπ᾿ τὸ κεφάλι τους… Ἂς εἶνε ἐπιστήμονες μὲ διπλώματα, ἂς κάνουν τὸν ἔξυπνο. Τοὺς ἔχει πιάσει γιὰ καλὰ ὁ διάβολος καὶ τοὺς ξευτελίζει.
6. Ὁ χαρτοπαίκτης ὅμως ἐκτὸς ἀπὸ δεισιδαίμων γίνεται καὶ ἀλκοολικός. Γιατὶ τόσες ὧρες ἐκεῖ, τὰ νεῦρα κουράζονται καὶ θέλουν ἐνίσχυσι. Γι᾿ αὐτὸ κατεβάζουν συνεχῶς οἰνοπνευματώδη ποτά. Ἔτσι οἱ περισσότεροι χαρτοπαῖκτες γίνονται ἀλκοολικοί.
7. Ὁ χαρτοπαίκτης ἀκόμα, κοντὰ στὰ ἄλλα, γίνεται βλάστημος. Ὦ Θεέ μου, ἄλλο κι αὐτὸ τὸ ἁμάρτημα! Ὅταν χάνῃ, ἀντὶ νὰ χτυπᾷ τὸ κεφάλι του, τί κάνει; Βλαστημᾷ τὸ Θεό, τὴν Παναγία, τοὺς ἁγίους, τὰ πάντα. Οἱ μεγαλύτερες βλαστήμιες ἀκούγονται στὰ χαρτοπαίγνια.
8. Καὶ τὸ τέλος ποιό εἶνε; Ἐμένα ρωτᾶτε; Οἱ χαρτοπαῖκτες συνήθως δὲν κερδίζουν τὰ χρήματα δουλεύοντας μὲ τὸ φτυάρι καὶ τὸν κασμᾶ· στὴν πλάτη τοὺς τὰ κολλᾶνε. Στὸ τέλος ὅμως πεθαίνουν πολλὲς φορές, ἀφοῦ τὰ ξεράσουν ὅλα. Ἔτσι κάνει ὁ διάβολος· στὰ δίνει στὴν ἀρχή, καὶ μετὰ στὸ τέλος τὰ παίρνει ὅλα. Ἂν ἐξετάσετε, θὰ δῆτε, ὅτι διάσημοι παῖκτες τῶν καζίνων δὲν εἶχαν καλὸ τέλος. Τὸ τέλος τους ποιό ἦταν; Ἡ ἀγχόνη· αὐτοκτόνησαν. Ἑκατὸ μεγάλοι χαρτοπαῖκται ἔχουν αὐτοκτονήσει. Ἐκεῖ καταλήγει τὸ κακὸ αὐτό.
Ἂς προσθέσουμε σ᾿ αὐτά, ὅτι καὶ ἱστορικῶς ἀποδεικνύεται ὁ ὄλεθρος τῆς χαρτοπαιξίας. Θά ᾿χετε ἀκούσει γιὰ τὴ Ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία. Οἱ στρατιῶτες τῆς Ῥώμης ξαπλώσανε σ᾿ ὅλο τὸν κόσμο καὶ κατέκτησαν ὅλα τὰ βασίλεια. Στὴν ἀρχὴ οἱ Ῥωμαῖοι ἦταν πειθαρχημένοι καὶ δίκαιοι. Στὸ τέλος ὅμως, ὅταν μαζέψανε λεπτά, γύρισαν στὴ Ῥώμη, κ᾿ ἐκεῖ τὸ ῥίξανε ἔξω· διασκεδάσεις, πιοτό, γυναῖκες, καὶ χαρτοπαίγνιο. Ὅλη ἡ Ῥώμη χαρτόπαιζε! Πρῶτα χαρτιὰ καὶ ζάρια δὲν ξέρανε. Μετὰ ξέρετε ποῦ φθάσανε; Βάζανε στὴν πλάτη τὰ χρηματοκιβώτια, καὶ πηγαίνανε στὰ χαρτοπαικτικὰ κέντρα, καὶ παίζανε ἀπὸ ἀνατολῆς μέχρι δύσεως τοῦ ἡλίου. Παίζανε λεπτὰ καὶ περιουσίες, παίζανε τὰ ἀξιώματά τους, παίζανε ―ποῦ καταντᾷ ὁ ἄνθρωπος!― ἀκόμα καὶ τὰ ροῦχα τους. Παίζανε τὰ πάντα, καὶ τελευταῖα τί παίζανε; Τὴν τιμή τους! Παίζανε ἀκόμα καὶ τὴ γυναῖκα τους! Τέτοια διαφθορά, ὅπως βεβαιώνει ὁ ἱστορικὸς Τάκιτος.
Γι᾿ αὐτὸ ὁ Δάντης, μεγάλος ποιητής, σ᾿ ἕνα ποίημα γιὰ τὴν κόλασι, ἐκεῖ σὲ κάποιο κύκλο τῆς κολάσεως ἔβαλε καὶ τοὺς χαρτοπαῖκτες. Βλέπεις, λέει, τὰ σπίτια αὐτὰ ποὺ γίνεται τὸ χαρτοπαίγνιο; (σήμερα θὰ ἔλεγε τὶς λέσχες καὶ τὰ καζῖνο)· ἔχουν δυὸ πόρτες· μία εἰσόδου καὶ μία ἐξόδου. Στὴν είσοδο γράφει ἐλπίδα, καὶ στὴν ἔξοδο ὄλεθρος, καταστροφή.
Καὶ τὸ ἀποκορύφωμα τοῦ κακοῦ. Ποῦ βλέπουμε τοὺς χαρτοπαῖκτες; Στὸ Γολγοθᾶ τὴ Μεγάλη Παρασκευή! Ὁ Χριστὸς ἀγωνιοῦσε πάνω στὸ Σταυρό, σταγόνα – σταγόνα ἔπεφτε τὸ αἷμα του, καὶ κάτω οἱ Ῥωμαῖοι στρατιῶτες ῥίχνανε τὰ ζάρια καὶ παίζανε. «Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον» (Ψαλμ. 21,19· Ἰωάν. 19, 24). Τέτοιο κακὸ εἶνε τὰ τυχερὰ παιχνίδια.
Ὅποιος δὲν πείθεται ἀπὸ αὐτά, ἂς διαβάσῃ καὶ τὸ Πηδάλιο. Τί θὰ πῇ Πηδάλιο; Εἶνε οἱ κανόνες τῆς Άγίας μας Ἐκκλησίας. Τί λένε οἱ κανόνες; Ὁ 42 (ΜΒ΄) καὶ ὁ 43 (ΜΓ΄) Άποστολικὸς κανόνας καὶ ὁ 50 (Ν΄) τῆς Ἕκτης (ΣΤ΄)Οἰκουμενικῆς Συνόδου λένε, ὅτι ὅποιος Δεσπότης ἢ Παπᾶς ἢ Διᾶκος παίζει ζάρια (καί, κοντὰ στὰ ζάρια, χαρτιά), αὐτός, λέει, ἢ θὰ σταματήσῃ τὰ παιχνίδια αὐτὰ ἢ θὰ καθαιρεθῇ· καὶ ὅποιος ἀναγνώστης ἢ Ψάλτης ἢ λαϊκός, ἄντρας ἢ γυναίκα, κάνει τὸ ιδιο, ἢ θὰ σταματήσῃ ἢ θὰ ἀφορισθῇ. Αὐτὰ λένε οἱ Ίεροὶ κανόνες.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.png "English"){kind=small}
