Η Αρετή της Αγάπης είναι ανώτερη από την Αρετή της Προσευχής, διότι η Προσευχή είναι μία από τις επιμέρους Αρετές, ενώ η Αγάπη τις περικλείει όλες.
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η βραδιά προοριζόταν να τιμήσει τον Ντε Νίρο,
Σε ένα λαμπερό φιλανθρωπικό γκαλά του Μανχάταν γεμάτο με δισεκατομμυριούχους και μεσίτες δύναμης, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τολμούσε: τους είπε την αλήθεια κατάμουτρα.
Η βραδιά προοριζόταν να τιμήσει τον Ντε Νίρο για το φιλανθρωπικό του έργο.
Αλλά αντί να δώσει μια ευγενική ομιλία αποδοχής, μπήκε στο μικρόφωνο, κοίταξε κατευθείαν στο μπροστινό τραπέζι όπου αρκετοί μεγιστάνες τεχνολογίας κάθονταν και είπε με το σήμα κατατεθέν του ήρεμο, σιδερένιο τόνο: "Αν μπορείτε να ξοδέψετε δισεκατομμύρια για να φτιάξετε πυραύλους, εφαρμογές και εικονικούς κόσμους,
μπορείτε να ξοδέψετε ένα κλάσμα από αυτό για να ταΐσετε παιδιά και να ανοικοδομήσετε κοινότητες.
Θέλετε να αυτοαποκαλείστε οραματιστές;
Τότε απόδειξέ το με Συμπόνια, όχι με δελτία τύπου. ”
Η αίθουσα χορού πάγωσε. Τα πηρούνια σταμάτησαν.
Οι κάμερες έπιασαν τον Mark Zuckerberg να κοιτάζει το τραπεζομάντηλο, η έκφραση δυσανάγνωστη.
Ο Elon Musk δεν κουνήθηκε καν..
Αλλά ο De Niro δεν είχε τελειώσει.
Συνέχισε χωρίς κραυγές, χωρίς θεατρινισμούς, μόνο ακατέργαστο ηθικό βάρος: «Το μεγαλείο δεν μετριέται με αυτό που χτίζεις.. αλλά από αυτόν που σηκώνεις. ”
Μετά ήρθε το σοκ.
Μπροστά σε ολόκληρο το ελίτ κοινό, ο De Niro ανακοίνωσε ότι δωρίζει προσωπικά κέρδη 8 εκατομμυρίων δολαρίων από πρόσφατες ταινίες και εργασίες στο ίδρυμα για τη χρηματοδότηση κατοικιών, ψυχικής υγείας και προγραμμάτων αποκατάστασης για οικογένειες που αγωνίζονται στο Λος Άντζελες.
Το πλήθος λαχανιάστηκε. Μερικοί στάθηκαν. Οι περισσότεροι δεν ήξεραν τι να κάνουν. Και μετά έκλεισε με τη γραμμή που χτύπησε σαν κεραυνός:
"Η απληστία δεν είναι δύναμη. Η Συμπόνια είναι. ”
Εκείνο το βράδυ, ο Robert De Niro δεν μίλησε απλά.
Αυτός έθεσε το πρότυπο.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό!!
Να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό!!
Τέτοια εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού είχε και ο Δίκαιος Ιωσήφ. Του εμφανίζεται ο Άγγελος και του λέγει: «Πάρε το Παιδί και τη Μητέρα Του και πηγαίνετε στην Αίγυπτο.»
Δεν σκανδαλίσθηκε· όταν άκουσε αυτά ο Ιωσήφ. Ούτε είπε στον Άγγελο: «Τι μπερδεμένα πράγματα μου λες; Εσύ δεν μου έλεγες προηγουμένως, ότι Αυτός θα σώσει τον λαό Του; Τώρα λοιπόν, ούτε τον Εαυτό Του δεν μπορεί να σώσει;! Άλλα μου υποσχέθηκες και άλλα γίνονται στην πραγματικότητα;»
Δεν μίλησε έτσι ο Ιωσήφ. Τίποτε από αυτά δεν είπε. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Ούτε για τον χρόνο επιστροφής από την Αίγυπτο δεν δείχνει περιέργεια τη στιγμή μάλιστα που ο Άγγελος μίλησε πολύ αόριστα για επιστροφή.
Πιστεύει, υπακούει και υπομένει με χαρά όλους τους πειρασμούς.
Να, λοιπόν! Ο αληθινός μαθητής του Χριστού δεν ξαφνιάζεται, όταν τον βρίσκουν θλίψεις και δοκιμασίες. Αλλά παίρνει θάρρος· γιατί ενθυμείται, ότι Αυτός που για μας έγινε Νήπιο, από την πρώτη στιγμή της επιγείου ζωής Του αντιμετώπισε διωγμούς και ταλαιπωρίες.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Πὼς ἦταν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ,
Ἂν κάποιος τώρα ἐνδιαφέρεται νὰ δεῖ πῶς ἦταν ὁ υἱὸς τῆς Παρθένου Μαρίας, αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ξέρουμε. Ὑπάρχει ὅμως μία διήγηση γιὰ τὸν βασιλιὰ Δαβίδ, ποὺ μᾶς διαφωτίζει γιὰ τὸ πὼς ἦταν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ διήγηση λέει: ὅταν ὁ Δαβὶδ ἦταν νεαρὸς καὶ βοσκοῦσε τὰ πρόβατα γύρω ἀπὸ τὴν Βηθλεέμ, κατέβηκε μία ζεστὴ μέρα σὲ ἐκείνη τὴν ἴδια σπηλιά, ὅπου ἀργότερα γεννήθηκε ὁ Ἰησοῦς. Κατέβηκε γιὰ νὰ ξεκουραστεῖ καὶ νὰ δροσιστεῖ. Ὅταν κοιμήθηκε, αἰσθάνθηκε κάτι φοβερὸ νὰ τὸν σφίγγει καὶ νὰ τὸν πνίγει. Ξύπνησε καὶ τί εἶδε; Ἕνα φοβερὸ φίδι εἶχε τυλιχτεῖ γύρω ἀπὸ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια του καὶ εἶχε ἀνοίξει τὰ σαγόνια του, γιὰ νὰ τὸν δαγκώσει. Μὲ θανάσιμο φόβο φώναξε ὁ Δαυίδ: Κύριε, σῶσε με! Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἐμφανίστηκε στὴ σπηλιὰ ἕνα παιδὶ ἀπερίγραπτης ὀμορφιᾶς, ντυμένο μὲ λευκὰ ροῦχα, φωτεινὸ σὰν τὸν ἥλιο. Ἔβαλε τὸ χέρι του πάνω στὸ φίδι καὶ τὸ φίδι ἔφυγε ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ Δαβὶδ καὶ ἐξαφανίστηκε. Τὸ παιδὶ κοίταξε μὲ ἠρεμία τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: Μὴ φοβᾶσαι! Αὐτὸ τὸ βλέμμα, αὐτὴ ἡ φωνὴ καὶ αὐτὴ ἡ μορφὴ ἔμεινε γιὰ πάντα χαραγμένη βαθιὰ στὴν ψυχὴ τοῦ Δαβίδ, ποὺ τότε ἦταν βοσκὸς καὶ ἀργότερα ἔγινε Βασιλιὰς καὶ Ψαλμωδός.
Πολλὰ χρόνια ἀργότερα ὁ Δαβίδ ἐξέφρασε τὴν ἀνάμνηση τῆς εἰκόνας ἐκείνου τοῦ παιδιοῦ στὸν Ψαλμὸ ΜΕ´ ὅπου λέει: ἐσὺ εἶσαι ὁ πιὸ ὡραῖος ἀνάμεσα στοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, ἡ Εὐλογία ρέει ἀπὸ τὸ στόμα σου, ἐπειδὴ
σὲ Εὐλόγησε, ὁ Θεὸς αἰώνια.
Ἁγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Αγία Νήπια στην Ι.Μ Παύλου Αγίου Όρους,
29/12/25
Το συγκλονιστικό Θαύμα με τα Αγία Νήπια στην Ι.Μ Παύλου Αγίου Όρους.
Το Θαύμα αυτό είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές και σύγχρονες διηγήσεις του Αγίου Όρους, που συνδέεται με τη Μονή Αγίου Παύλου. Είναι μια ιστορία που φέρνει δέος, καθώς αφορά τη ζωντανή παρουσία των Αγίων Νηπίων (των 14.000 Νηπίων που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη).
Το Περιστατικό στη Μονή Αγίου Παύλου.
Στη Μονή αυτή φυλάσσεται ένα τμήμα από τα Λείψανα των Αγίων Νηπίων. Η Παράδοση λέει πως πριν από μερικές δεκαετίες, ένας Μοναχός που είχε τη Διακονία του Εκκλησιαστικού (υπεύθυνος για τον ναό), βίωσε κάτι μοναδικό.
Ήταν μια ήσυχη ώρα, όταν ο Ναός ήταν άδειος από κόσμο. Ο Μοναχός άκουσε ξαφνικά παιδικές φωνές, γέλια και ποδοβολητά, σαν να έτρεχαν μικρά παιδιά μέσα στο Καθολικό της Μονής. Στην αρχή απόρησε, καθώς στο Άγιον Όρος απαγορεύεται η είσοδος σε παιδιά ασυνόδευτα.
Η Αποκάλυψη.
Όταν πλησίασε στο σημείο όπου φυλάσσονταν οι Λειψανοθήκες, είδε το εξής Θαυμαστό:
Η Λειψανοθήκη των Αγίων Νηπίων ήταν ανοιχτή.
Μέσα από τη Λειψανοθήκη έβγαινε μια άρρητη Ευωδία, που πλημμύρισε όλο τον Ναό.
Ο Μοναχός ένιωσε μια απέραντη χαρά, αντιλαμβανόμενος ότι τα Πνεύματα των Νηπίων "έπαιζαν" και αγάλλονταν μέσα στον οίκο του Θεού.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ὁ Χριστὸς καὶ ὁ Μίσα!-Δύο μωρὰ μέσα στήν Φάτνη,
Ὁ Χριστὸς καὶ ὁ Μίσα!-Δύο μωρὰ μέσα στήν Φάτνη.
Τὸ πιὸ κάτω περιστατικὸ συνέβη σ΄ἕνα ὀρφανοτροφεῖο στὴ Ρωσία, ὅπου περιθάλπονται μικρὰ παιδάκια, ἐγκαταλελειμένα καὶ κακοποιημένα.
Στὸ ὀρφανοτροφεῖο, λοιπόν, αὐτό, πῆγε παραμονὲς Χριστουγέννων ἕνας καθηγητὴς νὰ μιλήσει στὰ παιδιὰ γιὰ τὴ μεγάλη αὐτὴ γιορτή . Τὰ περισσότερα ἂπ’ αὐτὰ ἄκουαν γιὰ πρώτη φορὰ γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ γιὰ τὴ Γέννησή του. Ἕνα ἀγοράκι ἔξι χρονῶν, ὁ Μίσα, ἄκουε μὲ ἰδιαίτερη προσοχὴ τὰ λόγια τοῦ καθηγητῆ. Στὴ συνέχεια δόθηκαν στα παιδιὰ ὑλικὰ γιὰ νὰ φτιάξουν τὴ σπηλιά, τὴ Φάτνη καὶ ὅλα τὰ σχετικά.
Παρακολουθώντας ὁ καθηγητὴς τὰ χειροτεχνήματα τῶν παιδιῶν, πρόσεξε κάτι ποῦ τοῦ ἔκαμε ἐντύπωση σὲ ἐκεῖνο τοῦ Μίσα. Μέσα στὴ Φάτνη τοποθέτησε δύο μωρά.
– Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Χριστός, τοῦ εἶπε ὁ καθηγητής. Ποιὸ εἶναι τὸ ἄλλο παιδάκι στὴν κούνια;
Τότε ὁ μικρὸς Μίσα ἄρχισε νὰ τοῦ λέγει τὴν ἱστορία τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ πού πρὶν λίγο εἶχε ἀκούσει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ καθηγητῆ, προσθέτοντας, ὅμως, καὶ κάτι δικό του. Ὅταν ἔφτασε στὸ σημεῖο ὅπου ἡ Θεοτόκος τοποθέτησε τὸ Βρέφος στὴ Φάτνη συνέχισε μὲ αὐτὰ τὰ λόγια: «Τότε ὁ μικρὸς Χριστὸς γύρισε, μὲ κοίταξε καὶ μὲ ρώτησε ἂν εἶχα ἕνα μέρος νὰ μείνω. Ἐγὼ τοῦ εἶπα ὅτι δὲν ἔχω οὔτε μητέρα, οὔτε πατέρα, οὔτε πουθενὰ γιὰ νὰ μείνω. Τότε ὁ Χριστός μοῦ εἶπε νὰ μείνω μαζί του.
Ἐγὼ τότε σκέφτηκα πώς δὲν εἶχα κανένα δῶρο νὰ τοῦ δώσω, ὅπως οἱ ἄλλοι. Πῶς θὰ μὲ κρατοῦσε μαζί του;
Τὸ μόνο δῶρο πού μποροῦσα νὰ τοῦ προσφέρω ἦταν νὰ τὸν κρατήσω ζεστό. Γὶ΄ αὐτὸ τὸν ρώτησα:
– Ἂν σὲ κρατάω ζεστό, εἶναι γιὰ σένα αὐτὸ ἕνα καλὸ δῶρο; Ὁ Ἰησοῦς μοῦ ἀπάντησε:
– Ἂν μὲ κρατήσεις ζεστό, αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ καλύτερο δῶρο πού μοῦ ἔχει δώσει κανεὶς ποτέ.
Ἔτσι μπῆκα στὴ μικρὴ κούνια, κι ἀφοῦ γύρισε καὶ μὲ κοίταξε ὁ Ἰησοῦς μοῦ εἶπε ὅτι μποροῦσα νὰ μείνω μαζί του γιὰ πάντα».
Ὅταν τελείωσε τὴν ἱστορία ὁ μικρὸς Μίσα τὰ μάτια του ἦταν γεμάτα δάκρυα που ἔτρεχαν ἀσυγκράτητα στὰ μαγουλάκια του. Ἔσκυψε πάνω στὸ τραπέζι, κάλυψε τὸ πρόσωπο μὲ τὸ χέρι κι ἔκλαιγε γοερά. Τὸ μικρὸ ὀρφανὸ εἶχε βρεῖ, ἐπιτέλους, κάποιον πού δὲ θὰ τὸν ἐγκατέλειπε ποτέ, πού δὲ θὰ τὸν κακοποιοῦσε. Κάποιον πού θὰ τοῦ ἔλεγε νὰ μείνει μαζί του γιὰ πάντα.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Γέννηση του Χριστού , κοσμοϊστορικό γεγονός,
28/12/25
-Η Γέννηση του Χριστού δεν είναι μόνο κοσμοϊστορικό γεγονός, είναι η Αρχή
της Ζωής που δεν τελειώνει ποτέ!
Όποιος προσεγγίζει με Πίστη αυτό το Μυστήριο, βιώνει Θεϊκή Χαρά,Ανέσπερο Φως και Ελευθερία
από την αμαρτία.
+Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!!
Μιχάλης Αντωνιάδης
Πατέρα! -Γιέ μου! Τι όμορφα εκείνα τα Χριστούγεννα!!
“-Πατέρα! -Γιέ μου! Τι όμορφα εκείνα τα Χριστούγεννα!!
«Όλοι τον ήξεραν τον μπάρμπα Κοσμά στη μικρή τους πόλη. Το πικρό του δράμα το μοιράζονταν όλοι σιωπηλά. Η θλιβερή ζωή του, ήταν μέρος της καθημερινής τους έγνοιας. Ήξεραν όλοι το μοναχικό γεράκο που τον εγκατέλειψε ο γιος του. Τον ήξεραν και τον συμπαθούσαν.
Ο προκομμένος του ήταν φευγάτος από χρόνια. Είχε δηλώσει ότι δεν θέλει καμμιά επικοινωνία. Ήθελε να ‘ναι ελεύθερος. Ο γέρος πικράθηκε βαθιά. Του μήνυσε πως το σπίτι του θα ‘ταν πάντα ανοιχτό.
Δεν έλεγε σε κανένα τον πόνο του. Μα όλοι τον γνώριζαν. Κάθε μέρα κατέβαινε στο σταθμό. Την ώρα της άφιξης αυτός ήταν πάντα εκεί. Το σφύριγμα του τραίνου ανατάραζε μέσα του τρελλά την ελπίδα. Κάθε μέρα τα τραίνα έρχονταν και έφευγαν σφυρίζοντας δυνατά στον αέρα. Κι αυτός περίμενε..;
Και πιο πολύ τις μέρες τις καλές που όλοι χαίρονται, σαν σήμερα. Για μία φορά ακόμα θα κάμει μόνος του Χριστούγεννα. Η νύχτα προχώρησε. Τα βήματά του κατηφόρισαν ανεξήγητα ως το σταθμό. Κάθισε σ’ ένα παγκάκι. Ώσπου ακούστηκαν κάποια βήματα δίπλα του. Ο Παππάς κατέβαινε για τη νυχτερινή Γιορτινή Λειτουργία. Τον είδε και απορημένος πλησίασε.
– Μπάρμπα – Κοσμά, τέτοια ώρα τι κάνεις εδώ;
Δεν αποκρίθηκε.
– Έλα στη Λειτουργία απόψε, συνέχισε ο Παππάς. Έτσι, να γλυκαθεί λιγάκι η ψυχή σου, μέρα που είναι.
– Τράβα το δρόμο σου, Παππά. Άσε με στο χάλι μου, είπε ανόρεχτα.
Ο Παππάς επέμεινε. Μα ο γέρος έχασε την υπομονή του.
– Φύγε, Παππά. Τα ‘παμε και τα ξανάπαμε αυτά. Ο Θεός σου δεν υπάρχει για μένα. Μη με κεντρίζεις περισσότερο, μέρα που είναι. Τράβα στη δουλειά σου, το καλό που σου θέλω.
– Καλά λοιπόν, φεύγω. Μα η πόρτα θα ‘ναι ανοιχτή, όποτε κι αν θελήσεις.
Ο Παππάς έφυγε και ο γέρος έγειρε αποκαμωμένος στο παγκάκι.
Ολόμαυρη η παγωμένη νύχτα γύρω του.
– Γιέ μου! βόγκηξε δυνατά και σωριάστηκε σαν το κουβάρι.
Ο άνεμος μούγκρισε δυνατά και ξανάφερε στ’ αυτιά του ολόϊδια τη φωνή του.
– Γιέ μου! Την πήγε μακριά και την ξανάφερε. Και βάλθηκε να κάνει το ίδιο ξανά και ξανά, λες και τον ευχαριστούσε να μαστιγώνει αλύπητα τ’ αυτιά και την καρδιά του γέρου. Μα όχι! Κάποιος φαίνεται να του μιλάει πραγματικά. Ακούει ξεκάθαρα μεσ’ στου ανέμου τη βοή όχι τη δική του, μα κάποια άλλη, παράξενη φωνή.
– Γιέ μου!
– Ποιός είναι; αναρωτήθηκε. Μήπως ονειρευόταν;
Ποιός θα μπορούσε να τον φωνάζει γιο του; Έστρεψε τα κουρασμένα του βλέφαρα δώθε – κείθε. Μέσ’ στη θολούρα του μυαλού του και της νύχτας αγνάντεψε μία ανάερη μορφή, που έσβηνε και φαινόταν σαν τις νιφάδες του χιονιού, που χόρευαν στον αέρα. Η απόκοσμη φωνή δεν έπαυε να αντηχεί σαν χάδι απαλό στ’ αυτιά του. Μα τα θαμπά του μάτια δεν μπορούσαν ν’ αντικρύσουν καθαρά τη μορφή που όλο ερχόταν κι έφευγε από μπροστά του.
Του φάνηκε αρχικά σα να ‘ταν το πρόσωπο του συχωρεμένου του πατέρα. Μετά του φάνταζε σαν τη μορφή του Παπά, που του μίλησε νωρίτερα. Μα τέλος όλα ξεκαθάρισαν. Μπροστά του έλαμψε ολοκάθαρα του ίδιου του Χριστού το Πρόσωπο, γλυκύτατο και ολοφώτεινο.
– Πέθανα φαίνεται, σκέφτηκε. Βρίσκομαι σ’ άλλο κόσμο πια!
– Ολόκληρη ζωή σε περιμένω, γιέ μου. Γιατί δεν έρχεσαι κοντά μου; ακούστηκε ζεστή η Θεϊκή Φωνή.
Ο γέρος τα χρειάστηκε.
– Κοντά σου εγώ; Μα πως να’ ρθω; Διάλεξα την ελευθερία μου από σένα. Πως να ξαναγυρίσω τώρα; Και πως μαζί σου να λογαριαστώ;
– Εσύ γι’ αυτό ποθείς να ‘ρθεί κοντά σου το παιδί σου; Για να σου δώσει λογαριασμό;
– Και βέβαια όχι! Ας ήτανε μονάχα να γυρίσει.
– Αυτό συμβαίνει και σε μένα. Μπορείς να με περιφρονείς, να μ’ αγνοήσεις. Μα το δικαίωμα να σ’ αγαπώ μπορείς να μου το πάρεις; Σε καρτερώ, θαρρείς, για να βγάλω το άχτι μου; Κοντά μου σε καλώ, γιατί σε λαχταράω, γιέ μου. Μόνο γι’ αυτό. Ο πόνος μου είναι βαθύς, όσο σε ξένα, μακρινά από μένα, μονοπάτια περπατάς. Πικρό το δάκρυ μου πίσω απ’ το κάθε βήμα σου σταλάζει. Ολόκληρη ζωή κλαίω για σένα. Εσύ τουλάχιστον μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό. Ο,τι περνάς εσύ από το γιο σου, περνώ από σένα και εγώ. Και σκέψου ακόμα, πως εσύ πονάς για ένα σου παιδί μονάχα, μα εγώ για αναρίθμητα.
Σα να ‘πεσαν λέπια από τα μάτια του, σα να σκορπίστηκε ομίχλη απ’ το μυαλό του, ξαφνικά κατάλαβε. Συνειδητοποίησε το δράμα του Θεού. Τον ασίγαστο πόνο Του για τα παιδιά Του. Την απροσμέτρητη λαχτάρα Του να τα μαζέψει όλα γύρω Του, στο πατρικό τους σπίτι. Για πρώτη φορά ένοιωσε πατέρα του Αυτόν, που ως τότε έβλεπε σαν ανελέητο αφεντικό. Η εμπειρία τον συντάραξε.
– Σε νοιώθω, Θε μου, πράγματι, μουρμούρισε. Πατέρας είμαι κι εγώ, φαντάζομαι τον πόνο σου. Μα δεν σε γνώριζα πριν. Πρώτη φορά σε ανταμώνω και μένω εκστατικός.
Η Θεϊκή Μορφή αχτινοβολούσε κύματα ζεστασιάς κι αγάπης που τύλιγαν το γέρικο κορμί σε μία ολόθερμη αγκαλιά. Η καρδιά του ζεστάθηκε. Δεν ένοιωθε καθόλου παγωνιά.
– Έλα στο σπίτι μου και εκεί δεν θα σου λείψει τίποτα, είπε κι άρχισε η Θεϊκή Μορφή να χάνεται.
Μα σύγκαιρα ο αέρας γέμισε από το γλυκό ήχο της καμπάνας που σήμαινε Χριστούγεννα. Ο γέρος ανασάλεψε ξυπνώντας απ’ το μαγευτικό του όνειρο. Μα ήταν αλήθεια όνειρο; Κι όμως δεν ένοιωθε το κρύο πια. Και η καρδιά του πέταγε σαν του μικρού παιδιού.
Σηκώθηκε γρήγορα. Τα πόδια του ανάλαφρα τον έφεραν στην Εκκλησιά. Ήταν μισογεμάτη κιόλας. Χρόνια είχε να δρασκελίσει το κατώφλι της. Έπιασε μία γωνιά. Το βλέμμα του πλανήθηκε ένα γύρο. Στάθηκε στις μεγάλες Εικόνες του Χριστού και της Παναγίας στο τέμπλο. Τους ένοιωσε δικούς του. Η καρδιά του αναγάλιασε. Σαν τότε που έτρεχε παιδί στην αγκαλιά της μάνας, του πατέρα του. Στη ζεστασιά του πατρικού σπιτιού του.
Μα εκεί στο πλάϊ του, παραμπροστά, στη δεξιά κολόνα ακουμπισμένος, ένας γεροδεμένος άντρας, ώρα τώρα, τον παρατηρούσε επίμονα. Κάποια στιγμή ήρθε και στάθηκε κοντά του. Τον άγγιξε απαλά. Ο μπάρμπα – Κοσμάς γύρισε παραξενεμένος. Κοιτάχτηκαν λίγες στιγμές ακίνητοι. Και ξαφνικά..;
– Πατέρα!
– Γιέ μου!
Αγκαλιάστηκαν σφιχτά. Σηκώθηκε σούσουρο τριγύρω, ο Παπάς πρόβαλε απορημένος το κεφάλι απ’ την Ωραία Πύλη, η Ψαλμωδία σχεδόν σταμάτησε.
– Σ’ έψαχνα, πατέρα, στο σπίτι. Που ήσουνα; ρωτούσε χαμηλόφωνα ο γιος.
Μα η φωνή του ευτυχισμένου γεράκου είχε πνιγεί μεσ’ στους λυγμούς του. Τα μάτια του, θολά απ’ τα δάκρυα, αναζήτησαν τη Θεϊκή Μορφή στην Εικόνα του Τέμπλου.
– Θε μου, δεν πρόλαβα να ‘ρθώ στο σπίτι σου, κι όλα τα βρήκα.
Τι όμορφα εκείνα τα Χριστούγεννα!!».
Μιχάλης Αντωνιάδης
Χριστούγεννα με Χριστό ή Χριστούγεννα Ά_Χριστά ;
Χριστούγεννα με Χριστό ή Χριστούγεννα Ά– Χριστα ;
Περπατώντας στην πόλη, βλέποντας βιτρίνες καταστημάτων, παρακολουθώντας γιορτές σχολείων, έρχονται κάποιες σκέψεις.
Εορτάζουμε τα Χριστούγεννα όπως θα γιορτάζαμε τα γενέθλια κάποιου «αγαπημένου», έχοντάς τον όμως κλεισμένο σε ένα δωμάτιο, για να μη μας ενοχλεί.
Στο σαλόνι στολίζουμε, γελάμε, ανταλλάσσουμε δώρα, αλλά η παρουσία του Χριστού είναι αδιάφορη και έτσι παραμένει κλειδωμένος, όπως ένα ενοχλητικό παιδί.
Όπως τότε, έτσι και τώρα, «χώρος δεν υπάρχει» για το Θείο Βρέφος.
Όχι γιατί δεν έχουμε «πανδοχεία», αλλά γιατί δεν έχουμε χώρο στην καρδιά μας.
Αντικαταστήσαμε:
τη Φάτνη με βιτρίνες,
τη σιωπή με θόρυβο,
την Προσευχή με ρεβεγιόν
τα Ιερά πρόσωπα με ξωτικά,
την Ευχή «Καλά Χριστούγεννα» με τό «Καλές Γιορτές»,
τη λέξη «Χριστούγεννα» με το ξενόφερτο «XMAS»,
την προσμονή με κατανάλωση.
Γεννιέται ο Χριστός, αλλά εμείς ασχολούμαστε με τον Άη-Βασίλη, τα ανθρωπόμορφα δέντρα και τους καλικάντζαρους.
Μα πώς θα γνωρίσουν τα παιδιά μας τον Χριστό, όταν εμείς οι μεγάλοι Τον ανταλλάξαμε με όλα αυτά;
Κι έτσι, κάθε χρόνο, επαναλαμβάνεται η ίδια τραγωδία:
Γιορτάζουμε το γεγονός, αλλά χάνουμε το Πρόσωπο.
Υμνούμε τη Γέννηση, αλλά διώχνουμε τον Χριστό από τη ζωή μας.
Θέλουμε έναν Χριστό βρέφος, ακίνητο και σιωπηλό. Όχι έναν Χριστό που ζητά χώρο, αλλαγή, Μετάνοια.
Ο Χριστός συνεχίζει να γεννιέται «εκτός», όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή μας.
Τελικά, τι Χριστούγεννα θέλουμε ;
Χριστούγεννα με Χριστό ή Χριστούγεννα Ά– Χριστα ;
ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Να έχουμε τον νου μας στις Άγιες Ημέρες,
Κάποτε ρώτησαν τον Γέροντα Παΐσιο για τα Χριστούγεννα και πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»..
- Ο Χριστός με τη μεγάλη Του αγάπη και με την μεγάλη Του αγαλλίαση που σκορπάει στις ψυχές των Πιστών με όλες τις Άγιες Γιορτές Του, μας Ανασταίνει αληθινά αφού μας ανεβάζει ψηλά Πνευματικά. Αρκεί να συμμετέχουμε και να έχουμε όρεξη Πνευματική να τις πανηγυρίζουμε Πνευματικά. Tότε τις γλεντάμε Πνευματικά και μεθάμε Πνευματικά από το Παραδεισένιο Κρασί που μας φέρνουν οι Άγιοι και μας κερνούν.
Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις Άγιες Ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις Άγιες Ημέρες.
Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα τής κάθε Άγιας Ημέρας και να λέμε την Ευχή Δοξολογώντας το Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ Ευλάβεια κάθε γιορτή. Όταν κανείς μελετάει τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθεί και με ιδιαίτερη Ευλάβεια θα Προσευχηθεί. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με Ευλάβεια να παρακολουθούμε τα Τροπάρια που Ψέλνονται. Όταν ο νους είναι στα Θεία Νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι δεν αλλοιώνεται.
– Γέροντα, μετά την Αγρυπνία των Χριστουγέννων δεν κοιμόμαστε;
– Χριστούγεννα και να κοιμηθούμε; Η μητέρα μου έλεγε: «Απόψε μόνον οι Εβραίοι κοιμούνται». Βλέπεις, τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός οι άρχοντες κοιμόνταν βαθιά, και οι Ποιμένες «αγραυλούσαν». Φύλαγαν τα πρόβατα την νύχτα παίζοντας την φλογέρα. Κατάλαβες; Οι Ποιμένες πού αγρυπνούσαν είδαν τον Χριστό.
– Πώς ήταν Γέροντα, το σπήλαιο;
– Ήταν μία σπηλιά μέσα σε έναν βράχο και είχε μία Φάτνη, τίποτε άλλο δεν είχε. Εκεί πήγαινε κανένας φτωχός και άφηνε τα ζώα του. Η Παναγία με τον Ιωσήφ, επειδή όλα τα χάνια ήταν γεμάτα και δεν είχαν πού να μείνουν, κατέληξαν σε αυτό το σπήλαιο.Εκεί ήταν το γαϊδουράκι και το βοϊδάκι, που με τα χνώτα τους ζέσταναν τον Χριστό! «Ἔγνω βοῦς τον κτησάμενον και όνος την Φάτνην του κυρίου αὐτοῦ», δεν λέει ο Προφήτης Ησαΐας;
-Σε ένα τροπάριο, Γέροντα, λέει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος βλέποντας τον νεογέννητο Χριστό, «χαίρουσα ομού και δακρύουσα» αναρωτιόταν:.. «Επιδώσω σοι μαζόν, τω τα σύμπαντα τρέφοντι, ή υμνήσω σε, Υιόν και Θεόν μου; Ποίαν εύρω επὶ σοί προσηγορίαν;»
– Αυτά είναι τα μυστήρια Του Θεού, η πολύ μεγάλη συγκατάβαση του Θεού, την οποία δεν μπορούμε εμείς να συλλάβουμε!
– Γέροντα, πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»;
– Για να ζήσουμε αυτά τα Θεία Γεγονότα, πρέπει ο νους να είναι στα Θεία Νοήματα. Τότε αλλοιώνεται ο άνθρωπος. «Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον», Ψάλλουμε. Άμα ο νους μας είναι εκεί, στο «παράδοξον», τότε θα ζήσουμε και το μεγάλο μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού. Εγώ θα εύχομαι η καρδιά σας να γίνει Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις Ευλογίες Του.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Περί Προσευχής», Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ’ (σελ. 195-196).
Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.png "English"){kind=small}
