Προσευχή για Θεόδωρο Χρήστο,
Σας ευχαριστώ, Αναστάσιος
Καλημέρα, Μιχάλης Αντωνιάδης
«Χριστέ μου, κράτα τον κόσμο Σου. Κράτα κι εμάς ανθρώπους».
«Χριστέ μου, κράτα τον κόσμο Σου. Κράτα κι εμάς ανθρώπους».
Ο κόσμος φλέγεται. Το αίμα κυλά. Ο φόβος απλώνεται.
Αρχίζει να μυρίζει καμένη σάρκα, η ελπίδα τρεμοσβήνει.
Κι εμείς δεν αντέχουμε άλλο να παρακολουθούμε.
Είμαστε ήδη μέσα στη Σαρακοστή και πριν γράψουμε ένα οργισμένο σχόλιο, πριν γίνουμε αναλυτές και κριτές, ας σταθούμε στην σιωπή και Προσευχή.
Για έναν Χριστιανό η Προσευχή δε μπορεί να είναι η τελευταία λύση αλλά η Πρώτη Κίνηση.
Η Προσευχή είναι ο μόνος τρόπος να σταθούμε μέσα σε αυτό τον κόσμο χωρίς να διαλυθούμε.
Ας κάνουμε χώρο στην καρδιά μας για τον πόνο του κόσμου.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μου,
Εσύ που είδες τον φόβο των ανθρώπων και δεν έστρεψες το πρόσωπό Σου,
σκέπασε τους Λαούς που πολεμούν.
Παρηγόρησε τις μάνες που κλαίνε. Φύλαξε τα παιδιά που τρομάζουν μέσα στη νύχτα.
Προστάτευσε τους νέους που φεύγουν για τα μέτωπα.
Ενδυνάμωσε τα γηρατειά.
Τα ζώα που φοβούνται προστάτευσε τα.
Ειρήνευση και Φώτισε τις καρδιές των ισχυρών.
Σβήσε το μίσος πριν γίνει αίμα.
Και κράτα κι εμένα άνθρωπο.
Να μην συνηθίσω τον πόνο.
Να μην παγώσει η ψυχή μου.
Ελέησον τον κόσμο Σου. Ελέησέ μας».
Λίγα λόγια, αλλά να είναι αληθινά μέσα από την καρδιά μας, με πόνο και όχι αδιαφορία.
Γιατί η Προσευχή δεν αλλάζει μόνο τον κόσμο. Αλλάζει πρώτα εμάς!!
π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Με Αγάπη,
22/3/26
..Μοναξιά νιώθει αυτός που δεν αγαπά, και η μοναξιά γίνεται μεγαλύτερη, όταν θέλω να με αγαπούν.
Οποιοσδήποτε άνθρωπος, είτε Βασιλιάς, είτε ζητιάνος είναι, μόλις θελήσει να τον αγαπούν, θα δείτε ότι αμέσως θα νιώσει μοναξιά.
Μόλις αρχίσει να αγαπά, όχι με αγάπη ανθρώπινη αλλά εν τη Εκκλησία, αρχίζει να φεύγει η μοναξιά και ανακαλύπτει πως όλη η Εκκλησία, οι πάντες, είναι μαζί του.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Ἡ Πνευματικὴ Σιωπὴ εἶναι ἀρετὴ,
Ἡσυχία καὶ Σιωπή,
Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος φοβᾶται τὴν μοναξιά, δὲν μπορεῖ νὰ μείνει μόνος. Φοβᾶται καὶ στὶς πολυάνθρωπες πόλεις καὶ στὰ χωριὰ καὶ στὴν ἐξοχή..
Ἕνα περίεργο γεγονός: ἀφοῦ πᾶς, ἀδελφέ μου, στὸ δάσος, γιατί δὲν παρατᾶς τὸ κινητό, τὸ ραδιόφωνο ἢ τὴν τηλεόραση; Πήγαινε νὰ ἀφουγκραστεῖς τὴν μοναξιά! Ν’ ἀκούσεις τὸ θρόισμα τῶν φύλλων, τὸ τραγούδι τῶν πουλιῶν, τὸ ρυάκι τὸ κελαρυστό, ν’ ἀκούσεις πῶς περνᾶ ὁ ἀέρας ἀπ’ τὰ δένδρα καὶ τὰ καθαρίζει καὶ τὰ ἀνανεώνει καὶ τὰ κάνει νὰ τραγουδοῦν στὸ πέρασμά του, ὅταν δὲν εἶναι ἄγριος καὶ τυφωνικός, ἀλλὰ εἶναι αὔρα ἁπαλὴ ποὺ εἰκονίζει τὸν Θεό.
Φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος νὰ μείνει μόνος, διότι δὲν ὑπάρχει ὁ Χριστός. Ὁ πιὸ μεγάλος Έρημίτης δὲν εἶναι μόνος. Ρωτοῦν πολλοί, πῶς περνᾶς χωρὶς τηλεόραση; Κι ἐσεῖς, πῶς περνᾶτε χωρὶς μοναξιά; Χωρὶς ἡσυχία;
Νὰ δοῦμε λίγο τὴν μόνωση, τὴν ἡσυχία, τὴν ἠρεμία, τὴν σιωπὴ ποὺ εἶναι ἕνα μεγάλο μάθημα γιὰ νὰ τὸ μάθουμε..
Στὸν κόσμο δὲν μποροῦμε νὰ ἡσυχάσουμε, χωρὶς νὰ ἀρχίσει ἕνας ποταμὸς λόγων. Ἀκόμη καὶ σὲ χώρους σιωπῆς, ὅπως εἶναι οἱ Ἐκκλησίες, δὲν ἡσυχάζουμε.. ἀκούει κανεὶς ἕνα μουρμουρητὸ σὰν νὰ πρόκειται περὶ πληθούσης ἀγορᾶς, ποὺ ἔλεγαν οἱ παλιοὶ (πρὶν ν’ ἀρχίσει ἡ Λειτουργία, δὲν λέω ὅταν ἀρχίσει!).
Ἡ σιωπὴ εἶναι τὸ ἀντίθετο τοῦ λόγου. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι λογικὸ ὄν. Ὁ ἐσωτερικὸς λόγος γίνεται καὶ ἔναρθρος λόγος, ὁμιλία. Κάποτε, ὅμως, ἡ ὁμιλία καταντᾶ λόγος ἀσταμάτητος, φλυαρία ποὺ κουράζει. Εἶναι λόγος κενός, ὄχι ἐποικοδομητικός, χωρὶς περιεχόμενο, ὄχι λόγος πλούσιος.
Ὁ λόγος εἶναι χάρισμα. Ἐνίοτε ὅμως γίνεται βάσανο, ὥστε νὰ λένε, μὰ δὲν σταματᾶ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος;
Νὰ βροῦμε τρόπους νὰ μάθουμε στὴν σιωπή, τέτοια ποὺ θέλει ὁ Κύριος.
Δὲν ἐννοοῦμε, ὅμως, τὶς περιπτώσεις ποὺ σωπαίνουν μερικοὶ, ὅταν εἶναι παρεξηγημένοι, ὅταν μαλώνουν, ὅταν θυμώνουν, ὅταν ζηλεύουν καὶ εἶναι πικραμένοι, ὅταν πονοῦν πολύ, ὅταν φοβοῦνται, ὅταν ἀντιπαθοῦν, ὅταν ἑτοιμάζουν δόλιους σκοποὺς κρυφὰ καὶ δὲν μιλοῦν. Αὐτὲς οἱ περιπτώσεις σιωπῆς δὲν ἀποτελοῦν ἀρετή.
Ἀρετὴ ἀποτελεῖ ἡ Σιωπὴ ἐν Λόγῳ, ὅπως λένε οἱ Πατέρες. Ἡ σιωπὴ εἶναι Πνευματική, αὐτὴ ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ ἔσω πρὸς τὰ ἔξω. Ἂν δὲν εἶναι σιωπηλὸ τὸ ἔσω, ὁ ἐσωτερικὸς ἄνθρωπος, ὁ ἐσωτερικὸς κόσμος, ἂν ὑπάρχει ἡ ζάλη τῶν παθῶν, ἡ φιλαυτία, ἡ φιλαργυρία, ὁ φθόνος, ἡ πλεονεξία, δὲν μπορεῖς νὰ ἡσυχάσεις.
Θὰ σὲ τρώει τὸ ἐσωτερικό σου..
Ὅταν ὑπάρχει ἐκδικητικότητα, ὅταν νομίζεις ὅτι σὲ παρεξήγησαν, ὅτι σὲ συκοφάντησαν οἱ ἄλλοι, τότε θὰ μιλᾶς συνέχεια, ἀνακατεύεσαι, πᾶς νὰ φωνάξεις.
Ἡ Πνευματικὴ Σιωπὴ εἶναι ἀρετὴ ποὺ μᾶς βοηθᾶ σὲ μία ἰσόρροπη χρήση τοῦ λόγου τοῦ ἐνάρθρου καὶ τοῦ μὴ λόγου τῆς ἡσυχίας.
Ἡ σιωπὴ εἶναι εὐκαιρία νὰ μιλήσει κανεὶς μὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία αὐτή, ἀδελφοί μου, καὶ δὲν βρίσκουμε εὐκαιρία νὰ δοῦμε, ποιοί εἴμαστε.
Αὐτὸς εἶμαι, αὐτὴ εἶμαι, παρουσιάζω αὐτὰ καὶ αὐτά, νὰ τὸ δῶ ὅμως μὲ ἡσυχία, ὄχι βιαστικά. Δὲν ἔχουμε καιρὸ νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸν ἑαυτό μας,
γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Έξομολόγηση, ποὺ πᾶμε νὰ καταθέσουμε τὸν ἑαυτό μας στὸν Κύριο μὲ μάρτυρα τὸν Πνευματικό, εἶναι πολὺ πτωχή, δὲν δίνει καρπούς, διότι δὲν ἔχουμε μάθει τὴν ἐσωτερικὴ σιωπή.
Ἡ σιωπὴ προϋποθέτει ἄσκηση. Ἡ ἄσκηση προϋποθέτει μόνωση. Ποῦ θὰ βροῦμε ὅμως μόνωση; Ὅταν στὶς πόλεις ποὺ ζοῦμε δὲν παύει ὁ θόρυβος; Κι ὅμως, ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε σιωπὴ διάρκειας, ὅπως ἕνας Έρημίτης, μποροῦμε νὰ ἔχουμε ζῶνες σιωπῆς. Νὰ βάλουμε στὸ πρόγραμμά μας ἕνα τέταρτο, εἴκοσι λεπτά, καὶ νὰ ποῦμε τώρα δὲν μιλᾶμε. Ὅταν λείπουν τὰ παιδιά, νὰ ἡσυχάσουμε, νὰ κλείσουμε τηλεοράσεις, ποὺ εἶναι εἰσβολεῖς στὰ σπίτια μας, ποὺ δείχνουν ἔλλειψη σεβασμοῦ στὸν ἄνθρωπο.
Νὰ βροῦμε λοιπὸν ζῶνες σιωπῆς, ὅσο μποροῦμε, στὸν στοιχειώδη βαθμό.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Όσο εμείς τιμούμε τη Σταυροπροσκύνηση, κάποιοι άλλοι μεθοδεύουν τη «Σταυροκατάργηση»!
21/3/26
Ελληνική σημαία: Όσο εμείς τιμούμε τη Σταυροπροσκύνηση, κάποιοι άλλοι μεθοδεύουν τη «Σταυροκατάργηση»!
Με όχημα την προσφυγή της Ένωσης Αθέων εναντίον των Εικόνων στα Δικαστήρια, κάποιοι θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ουδετερόθρησκο μίασμα.
Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος το φώναζε από το έτος 2000, 26 χρόνια πριν: «Θα αφαιρεθεί από τους κοντούς των σημαιών ο Τίμιος Σταυρός. Ίσως θα αλλάξει και η σημαία μας επειδή έχει τον Σταυρό επάνω. Βλέπουνε τον Σταυρό και δαιμονίζονται, λες και ο Σταυρός έβλαψε αυτόν τον τόπο».
Και να που η διορατική κραυγή του αείμνηστου Ιεράρχη, έρχεται η στιγμή που επιβεβαιώνεται μέχρι κεραίας και γίνεται τίτλος ειδήσεων.
Όσοι λέγαμε εδώ και χρόνια ότι το εθνομηδενιστικό σινάφι της εξουσίας απεργάζεται την απαλοιφή όλων των Χριστιανικών συμβόλων από τον δημόσιο βίο, αντιμετωπιζόμασταν ως «συνομωσιολόγοι».
Μέχρι που η προσφυγή της Ένωσης Αθέων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την κατάργηση των Ιερών Εικόνων από τα Ελληνικά Δικαστήρια, αντιμετωπίζεται ως ιδανική ευκαιρία από πρόθυμα «εξαπτέρυγα» της κυβέρνησης ώστε να μετατρέψουν το Ελληνικό Κράτος σε έναν ουδετερόθρησκο πολτό.
Την ώρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία γιόρτασε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνή-σεως, κάποιοι σκοτεινοί κύκλοι φαίνεται ότι αδημονούν για τη μέρα της.. Σταυροκα-ταργήσεως.
Όπως αποκαλύπτεται σε άρθρο της εφημερίδας «Εστία» στις 16 Μαρτίου,του γνωστού δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη, «η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων ανακάλυψε ότι για κάποιον περίεργο λόγο το υπουργείο Παιδείας δεν ενημερώθηκε για τις προπαρασκευαστικές ενέργειες που γίνονται στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για τη διαμόρφωση των θέσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας στη δίκη που θα διεξαχθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με αντικείμενο το θέμα των Εικόνων από τα Δικαστήρια και κατ’ επέκταση από όλα τα δημόσια κτίρια».
Άραγε έρχεται η μέρα που μετά την ψήφιση του επαίσχυντου «γάμου» μεταξύ ατόμων ίδιου φύλου, ετοιμάζεται μια δεύτερη μεγάλη προδοσία κατά της Ορθοδοξίας; Πρώτα κατέστρεψαν τον θεσμό της οικογένειας και τώρα θα αποχριστιανοποιήσουν όλους τους άλλους θεσμούς;
Το Ελληνικό κράτος θα συμπορευτεί με τους φαιδρούς Θεομάχους της Ένωσης Αθέων, των οποίων η μεγαλύτερη πολιτιστική «συνεισφορά» είναι να κάνουν κρεατοφαγικά τσιμπούσια τη Μεγάλη Παρασκευή;
Αυτή την υποκουλτούρα συμπλεγματικής αθεΐας, θα την ανταλλάξουμε με το ιστορικό βάρος δύο χιλιετιών;
Κι όμως αυτές ακριβώς είναι οι προθέσεις κάποιων στην κυβέρνηση.
Όπως αναφέρει ο έγκριτος Δημοσιογράφος, γίνονται έντονες διεργασίες στο παρασκήνιο «ώστε η χώρα μας να υιοθετήσει το Γαλλικό μοντέλο της ουδετεροθρησκείας και να οδηγηθεί στην κατάργηση των Θρησκευτικών Συμβόλων από τον δημόσιο χώρο». Μάλιστα η ξαφνική πρόθεση του Θάνου Πλεύρη να καταργήσει τις μπούρκες, περιγράφεται ως σκόπιμο επικοινωνιακό «άλλοθι» ώστε να φανεί ότι η ουδετεροποίηση του Κράτους θα είναι οριζόντια και δεν θα ευνοεί καμία Θρησκεία.
Ασφαλώς αντιλαμβάνεται κανείς ότι στη μια πλευρά της ζυγαριάς θα έχουμε την κατάργηση ενός ασήμαντου ενδύματος που ούτως ή άλλως δεν έχει κάποια θέση στον πολιτισμό μας, και στην άλλη θα έχουμε μια καθολική απογύμνωση του Κράτους από κάθε συνταγματικά κατοχυρωμένο και Ιστορικό δεσμό με την Ελληνορθοδοξία.
Η πλάστιγγα γέρνει «εκατό – μηδέν» εις βάρος του Χριστιανικού στοιχείου και ουσιαστικά θα αποτελέσει το πρώτο καθοριστικό βήμα για τον διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας. Στην ίδια μηδενιστική λογική κινείται και το σχέδιο για κατάργηση του Θρησκευτικού Όρκου του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Αν «πέσουν» οι Εικόνες, πέφτει και ο Σταυρός
Σε δωδεκασέλιδο έγγραφο που η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων απέστειλε στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, αναπτύσσονται με λεπτομέρεια όλα τα επιχειρήματα που αποδομούν τις Εικονομαχικές υστερίες της Ένωσης Αθέων.
Και ως επίκεντρο του κειμένου, τονίζεται ένας ευνόητος κίνδυνος:
«αν γίνει δεκτό ότι η Εικόνα του Χριστού από μόνη την ύπαρξή της συνιστά παραβίαση της Θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών, αναπόφευκτα θα τεθούν και άλλα ζητήματα, όπως, π.χ., η ύπαρξη του Σταυρού στην Ελληνική Σημαία».
Ουσιαστικά εδώ η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων περιγράφει έναν νομικό ασκό του Αιόλου, αφού αν απομακρυνθούν οι Εικόνες από τα Δικαστήρια, ανοίγει διάπλατος δρόμος για τον διωγμό κάθε Χριστιανικού Συμβόλου πχ. στα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα στρατόπεδα, όπως και για την κατάργηση του Εθνόσημου και ακόμα – ακόμα του Σταυρού που φέρει η Ελληνική Σημαία.
Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο, η Ελλάδα σε περίπτωση που αποποιηθεί την Ελληνορθόδοξη κληρονομιά της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, μια Δικαστική νίκη της δράκας των Αθέων δύναται να προκαλέσει ντόμινο αποχριστιανοποίησης σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Και αυτό διότι παρακολουθούν στενά την υπόθεση και άλλες χώρες όπου υπάρχουν άφθονοι «καλοθελητές» να χρησιμοποιήσουν το νομικό παράθυρο. Ήμασταν η πρώτη Ορθόδοξη χώρα που «στεφάνωσε» νομικά τον αφύσικο γάμο και τώρα πλέον κινδυνεύουμε να γίνουμε και οι πρωτεργάτες πανευρωπαϊκής Εικονομαχίας!
Για άλλη μια φορά η «τυραννία της μειοψηφίας» πλησιάζει στο να καταφέρει τελεσμένα ανοσιουργήματα, εις βάρος ενός λαού που κατά 90% δηλώνει Ορθόδοξος. Και φυσικά – αν αυτή η βαλίτσα πάει πολύ μακριά – ίσως να γίνουμε και η πρώτη επίσημη Μπανανία που θα υποστείλει την ίδια τη Σημαία της, αντικαθιστώντας την με ένα νεοταξικό βδέλυγμα που θα εξυμνεί το απόλυτο τίποτα.
Ο Μακαριστός Χριστόδουλος είχε απόλυτο δίκιο. Κάποιοι δαιμονίζονται στη θέα του Σταυρού και δεν υπολογίζουν τίποτα από τον ποταμό αίματος που χύθηκε για να κυματίζει αυτή η Σημαία ελεύθερη. Μηδενιστικά ανθρωπάρια που θέλουν να κάνουν «επανεκκίνηση» στην ιστορία μας, σαν να είναι το Ελληνικό Γένος ένα πρόγραμμα που θα εκκαθαριστεί στα data centers τους.
Μόνο Πνευματική εξήγηση μπορεί να έχει αυτή η δαιμονική λύσσα ενάντια στον Σταυρό, το απόλυτο Σύμβολο της Αγάπης, της Θυσίας και της Συγχώρεσης. Και αν το περιμένεις από τους ακτιβιστές άθεους, δέκα φορές πιο κατακριτέοι είναι εκείνοι που με το ένα χέρι κάνουν μεγάλους Σταυρούς προς άγραν ψήφων, και με το άλλο υπογράφουν την καταδίκη της Ορθόδοξης Πίστης.
Όλοι γνωρίζουμε σε ποια «μαύρα» και «κόκκινα» καθεστώτα των τελευταίων αιώνων, κηρύχθηκαν εκτός νόμου οι Ιερές Εικόνες και ο Σταυρός.
Η ιστορία των αντίθεων συστημάτων επαναλαμβάνεται με μανδύα «συμπεριληπτικότητας», σε μια σύγχρονη μορφή διωγμού όπου δεν προωθείται κάποια «ανώτερη» εξουσιαστική ιδέα, αλλά θανατώνεται η ίδια η ιδέα ότι υπάρχει κάτι ανώτερο..
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ύμνους καί τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, Χαροποιούν καί μάς Χαροποιεί Εκείνη.
20/3/26
Το Ωρολόγιο, το Ψαλτήριο, τα Μηναία, το Τριώδιο, το Πεντηκοστάριο, ή Παρακλητική δεν είναι βιβλία μόνο για τ’ αναλόγια των Εκκλησιών αλλά καί για το ταμείο των οικείων μας.
Είναι εργαλεία τα βιβλία αυτά.
Είναι ωραίο κανείς ν’ αγαπήσει την καθημερινή συντροφιά τους, έστω κι ένα μικρό ‘Ορθρο να κάνει, μερικούς Ύμνους του Εσπερινού να πει ή το Απόδειπνο καί τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, πού πολύ την Χαροποιούν καί περισσότερο μάς Χαροποιεί Εκείνη.
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Η αμυγδαλιά είχε ένα μυστικό!
Μοσχοβολάνε λιβάνι και Άνοιξη οι Παρασκευές μας..
Ένας μύθος λέει, ότι..
..Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, ζούσε μια γριά αμυγδαλιά στην άκρη του προαυλίου μιας παλιάς Εκκλησίας..
Ήταν πολύ γέρικη, τα κλαδιά της ήταν ροζιασμένα και κάθε χειμώνα έμοιαζε σαν να μην έχει πια ζωή μέσα της..
Όμως, η αμυγδαλιά είχε ένα μυστικό!
Κάθε χρόνο, μόλις τελείωνε ο βαρύς χειμώνας, περίμενε ένα σύνθημα..
Ήξερε πως πλησίαζε η ώρα, όταν οι μέρες άρχιζαν να μεγαλώνουν και το κρύο δεν "δάγκωνε" πια τόσο πολύ..
Μια Παρασκευή απόγευμα, η αμυγδαλιά ένιωσε το σύνθημα..Άκουσε την καμπάνα της Εκκλησίας να χτυπάει γλυκά, όχι βαριά, αλλά σαν να καλεί σε γιορτή..
Είδε τις γυναίκες του χωριού να μπαίνουν στην Εκκλησία κρατώντας αγκαλιές από φρέσκα λουλούδια (ζουμπούλια και μαργαρίτες) για να στολίσουν την Εικόνα της Παναγιάς! Μύρισε το πρώτο λιβάνι που βγήκε από τα ανοιχτά παράθυρα!
Τότε, η αμυγδαλιά κατάλαβε..
"Είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας!" είπε μέσα της..
Και τότε, έγινε το δικό της "Θαύμα" .
Ενώ το πρωί ήταν ακόμα γυμνή και καφέ, μέσα σε λίγες ώρες, καθώς οι Ψαλμωδίες άρχισαν να βγαίνουν από την Εκκλησιά, τα κλαδιά της άρχισαν να τρέμουν από χαρά..Μικρά, ροζ και λευκά μπουμπούκια πέταξαν παντού..Μέχρι να τελειώσει η Ακολουθία και να βγει ο κόσμος κρατώντας τα αναμμένα κεριά, η γριά αμυγδαλιά είχε ντυθεί νύφη!
Ήταν η πρώτη που άνθισε σε όλο το χωριό..
Λένε..πως η αμυγδαλιά ανθίζει πάντα εκείνες τις μέρες, γιατί θέλει κι αυτή να πει το δικό της "Χαίρε" στην Παναγία, προσφέροντας τα πιο όμορφα λουλούδια της.
Απόψε λοιπόν, που θα πάμε στην Εκκλησία,(Δ' Χαιρετισμοί)
ας κοιτάξουμε γύρω μας..
Μπορεί να δούμε κι εμείς κάποιο δέντρο που μόλις άνθισε για να γιορτάσει μαζί μας!
Στο μέσο του Πνευματικού αγώνα, εκεί που η κόπωση της Νηστείας συναντά την προσμονή της Ανάστασης, η Εκκλησία μας προσφέρει ξανά το "Χαίρε"
Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος'
Χαίρε, της βασιλείας το απόρθητο τείχος.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Στὴν Έξομολόγηση νὰ λέμε καὶ τὰ καλά,
19/3/26
Ἅγιος Πορφύριος: «Μία γενικὴ Έξομολόγηση μπορεῖ νὰ σὲ λυτρώσει καὶ ἀπὸ ἐμβρυικὲς καταβολές»
Δὲν εὐθύνεται μονάχα ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὰ παραπτώματά του. Τὰ λάθη, οἱ ἁμαρτίες καὶ τὰ πάθη δὲν εἶναι μόνο προσωπικὰ βιώματα τοῦ Έξομολογούμενου.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει πάρει μέσα του καὶ τὰ βιώματα τῶν γονέων του καὶ εἰδικὰ τῆς μητέρας, δηλαδὴ τὸ πῶς ζοῦσε ἡ μητέρα του, ὅταν τὸν κυοφοροῦσε, ἂν στενοχωριόταν, τί ἔκανε, ἂν κουραζόταν τὸ νευρικό σύστημα τοῦ ἐμβρύου της. Ὁπότε, ὅταν γεννηθεῖ τὸ παιδὶ καὶ μεγαλώσει, παίρνει μέσα του καὶ τὰ βιώματα τῆς μητέρας του, δηλαδὴ ἄλλου ἀνθρώπου. Δημιουργεῖται μία κατάτασταση στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐξαιτίας τῶν γονέων του, ποὺ τὴν παίρνει μαζί του σ’ ὅλη του τὴ ζωή, ἀφήνει ἴχνη μέσα του καὶ πολλὰ πράγματα ποὺ συμβαίνουν στὴ ζωή του εἶναι ἀπόρροια τῆς καταστάσεως αὐτῆς. Τὰ φερσίματά του ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὴν κατάσταση τῶν γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, ἀλλὰ δὲν διορθώνεται. Ἐδῶ βρίσκεται μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν Πνευματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου.
Ὑπάρχει ὅμως ἕνα μυστικό. Ὑπάρχει κάποιος τρόπος ν’ ἀπαλλαγεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπ’ αὐτὸ τὸ κακό. Ὁ τρόπος αὐτὸς εἶναι ἡ γενικὴ Έξομολόγηση, ἡ ὁποία γίνεται μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ, δηλαδή,
νὰ σοῦ πεῖ ὁ Πνευματικός. Πῶς θὰ ἤθελα νὰ ἤμασταν σ’ ἕνα ἥσυχο μέρος, νὰ μὴν εἶχα ἀσχολίες καὶ νὰ μοῦ ἔλεγες τὴ ζωή σου ἀπ’ τὴν ἀρχή, ἀπὸ τότε ποὺ αἰσθάνθηκες τὸν ἑαυτό σου, ὅλα τὰ γεγονότα ποὺ θυμᾶσαι καὶ.. ποιὰ ἦταν ἡ ἀντιμετώπισή τους ἀπὸ σένα, ὄχι μόνο τὰ δυσάρεστα ἀλλὰ καὶ τὰ εὐχάριστα, ὄχι μόνο τὶς ἁμαρτίες ἀλλὰ καὶ τὰ καλά. Καὶ τὶς ἐπιτυχίες καὶ τὶς ἀποτυχίες. Ὅλα. Ὅλα ὅσα ἀπαρτίζουν τὴ ζωή σου.
Πολλὲς φορὲς ἔχω μεταχειριστεῖ αὐτὴ τὴν γενικὴ Έξομολόγηση καὶ εἶδα Θαύματα πάνω σ’ αὐτό. Τὴν ὥρα ποὺ τὰ λὲς στὸν Έξομολόγο, ἔρχεται ἡ Θεία Χάρις καὶ σὲ ἀπαλλάσσει ἀπ’ ὅλα τὰ ἄσχημα βιώματα καὶ τὶς πληγὲς καὶ τὰ ψυχικὰ τραύματα καὶ τὶς ἐνοχὲς διότι, τὴν ὥρα ποὺ τὰ λές, ὁ Έξομολόγος εὔχεται θερμὰ στὸν Κύριο γιὰ τὴν ἀπαλλαγή σου. “Στὴν Έξομολόγηση νὰ μὴ λέμε μόνο τὰ ἁμαρτήματά μας ἀλλὰ καὶ τοὺς διάφορους λογισμούς, π.χ. φόβου, λύπης, χαρᾶς, στενοχώριας, ποὺ περνᾶμε ἀπὸ διάφορα γεγονότα ἢ συμβάντα, ὅπως σεισμούς, θανάτους, γάμους, ὀλιγοπιστίες κ.λπ.”..
Ἀποσπάσματα ἀπὸ τά βιβλία:
“Τὸ Χάρισμα τῆς διάκρισης στὴν Ὀρθόδοξη Πνευματικὴ καθοδήγηση”, “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου”.
Μιχάλης Αντωνιάδης
Ειπέ τους λογισμούς σου καθαρά στην Εξομολόγησιν.
Τους φέρνεις εις φως; Αφανίζεται.
Δεν είδα εγώ ψυχήν Ευχομένην να προοδεύση, χωρίς καθαράν εξαγόρευσιν των κρυπτών λογισμών.
Θέλεις, παιδί μου, να συντρίψης την κεφαλήν του Όφεως; Ειπέ τους λογισμούς σου καθαρά στην Εξομολόγησιν. Μέσα εις την πονηρίαν των λογισμών στέκει η δύναμις του Διαβόλου.
Τους κρατάς; Κρύπτεται. Τους φέρνεις εις φως; Αφανίζεται. και τότε χαίρει ο Χριστός, προχωρεί η Ευχή και το Φως της Χάριτος Θεραπεύει, ημερεύει τον νουν, την καρδίαν σου.
Γεροντικόν.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός,
Ένα πιάτο φαΐ, ένα πατσαβούρι να τυλιχθούμε μέσα και ένα δωμάτιο να κοιμηθούμε.
Αυτός είναι ο παγκόσμιος πλούτος!
Η παγκόσμια κατάκτηση!
Μόνο αυτά είναι.
Και αυτό μέχρι τον θάνατο.
Στον τάφο, περιμένουν άλλοι απέξω να τα πάρουν.
Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!! Μιχάλης Αντωνιάδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
.png "English"){kind=small}
